အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅)

မြို့တော်သို့ ချီတက်ခြင်း

ဝမ်ကျင်း၏ အကြည့်များသည် တလွင့်လွင့်လွင့်ပျံနေသော တံခွန်များကို ကျော်လွန်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မြို့တော်၏ အရိပ်အယောင် ပုံသဏ္ဌာန်ကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မိမိစီးနင်းထားသော စစ်မြင်း၏ လည်ဆံမွေးကို ပွတ်သပ်နေသည့် လက်ကို မြှောက်ကာ မြင့်မားလှသော မြို့တော်၏ မြို့ရိုးကြီးများထံသို့ ညွှန်ပြလျက် နောက်ကွယ်မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ချွေရှန်းကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မြို့တော်ရဲ့ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ် အင်အားတစ်သိန်းကို အခု ဘယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားလဲ။ အသုံးချလို့ရနိုင်မလား။"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချွေရှန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံသည် မြို့တော်မှ ထွက်ပြေးမလာမီက အခြေအနေများနှင့် မြို့တော်ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများအကြား အာဏာခွဲဝေမှု အခြေအနေများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပေသည်။

"သခင်ကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျောက်ကျန့်နဲ့ ကျောက်ဖုန်းတို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ဟာ ခေါင်းမရှိတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပါပြီ"

"ကျောက်ကျန့် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်တုန်းကတော့ ကျန်းပေမင်းသား စံအိမ်တော်ရဲ့ စစ်တပ်အတွင်း ဩဇာတိက္ကမနဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေအကြား နှစ်ပေါင်းများစွာ ဦးဆောင်လာခဲ့တဲ့ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး သက်တော်စောင့်တပ်ထဲက ဂိုဏ်းဂဏအမျိုးမျိုးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့..."

ဝမ်ကျင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချွေရှန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်ပေသည်။

ယင်းမှာ ရိုးအီနေပြီဖြစ်သော အာဏာလုပွဲမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ အင်အားတစ်သိန်းရှိသော တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ကြီးကို မိမိလက်ထဲတွင် မပိုင်ဆိုင်ချင်ဘဲ မည်သူရှိပါမည်နည်း။

သို့သော် မည်သူမျှ ကျောက်ကျန့်ကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါဖြင့် စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အုံကြွမှုများကို ဟန့်တားနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ထို့ကြောင့် လက်ရှိ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်သည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲပြားနေပြီး အပြန်အလှန် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စည်းလုံးညီညွတ်သော တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ် အင်အားတစ်သိန်းသည် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း၊ ကွဲပြားနေသော တပ်ဖွဲ့တစ်ခုမှာမူ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် သက်တော်စောင့်တပ်ထဲမှာ ငါ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ပြီး အသုံးချလို့ရမယ့်သူ ဘယ်သူရှိလဲ။"

ချွေရှန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး အတန်ကြာမှ ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး မသိသေးတာက... တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုစနစ်ဟာ လွန်စွာ တင်းကျပ်လှပါတယ်။ သူတို့အားလုံးဟာ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုအသီးသီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စစ်သည်တွေနဲ့ နယ်စပ်က အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ စစ်တပ်တွေထဲကနေ ရွေးချယ်ပြီး တပ်ဖွဲ့တစ်ခုအနေနဲ့ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"အဲဒီအထဲမှာ ကျန်းပေမင်းသားစံအိမ်တော်အပြင် ဝေယွမ်နယ်စားကြီးနဲ့ ချန်ရှင်းနယ်စားကြီးတို့က လူအင်အားနဲ့ ရင်းမြစ်တွေကို အများဆုံး ထည့်ဝင်ထားတာမို့လို့ သက်တော်စောင့်တပ်ဟာ ဒီမိသားစုနှစ်စုရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်သွားဖို့ ရာခိုင်နှုန်း လွန်စွာ များပြားပါတယ်။"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အင်အားစုတွေအနေနဲ့ အဲဒီတပ်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး ဩဇာအာဏာ အလုံးအရင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ လွန်စွာ ခက်ခဲပါတယ်။"

"သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ဘက်ပါအောင် သိမ်းသွင်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး..."

ချွေရှန်းက သွယ်ဝိုက်၍ လျှောက်တင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ လွန်စွာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ထိုတော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ် အင်အားတစ်သိန်းကို မိမိတို့ လက်အောက်သို့ သွတ်သွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

မှူးမတ်အင်အားစုများအနေဖြင့် အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုကြီးများအပေါ် ခုခံတွန်းလှန်လိုစိတ် ရှိကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။

မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် တည်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မင်းဆက် ပြောင်းလဲသွားသည်ဖြစ်စေ မျိုးနွယ်စုကြီးများအပေါ် သက်ရောက်မှု အချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း သေကျေပျက်စီးစေလောက်သည့် အန္တရာယ် မရှိပေ။

သို့သော် မှူးမတ်အင်အားစုများအတွက်မူ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်၊ သူတို့၏ ကံကြမ္မာသည် နိုင်ငံတော်နှင့် တစ်သားတည်း စည်းနှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် လဲပြိုသွားပါက ကျင်းဧကရာဇ်က အပ်နှင်းထားသော ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများနှင့် မျိုးရိုးလိုက်ဆက်ခံရသော ဂုဏ်သရေများသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

မင်းဆက် အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့အတွက် မည်သည့်အရာများ ကြွင်းကျန်ရစ်မည်ကို ကောင်းကင်ဘုံသာ သိပေလိမ့်မည်။ မျိုးနွယ်စုကြီးများကဲ့သို့ နှစ်ပေါင်းရာချီသော အမွေအနှစ်များ မရှိကြသဖြင့် ဤအရာများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပါက သူတို့သည် လျင်မြန်စွာပင် သာမန်လူများအဖြစ် မှေးမှိန်သွားကြပေလိမ့်မည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် မြို့တော်၏ ထိပ်သီးအထက်တန်းစားများနှင့် အခွင့်ထူးခံလူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်စုအကြားတွင်မူ အခြေခံကျသော ကွဲပြားခြားနားမှုတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မည်သည့်ဘက်ကပင်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ကို စည်းလုံးအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘဲ မိမိအတွက် အသုံးမချနိုင်ပါက၊ ယင်းသည် ဝမ်ကျင်း၏ အစီအစဉ်အတွက် အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"သူတို့ကို ထိန်းချုပ်လို့မရဘူးဆိုရင်တော့ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ကို ဖျက်သိမ်းပစ်ရမယ်။"

"ငါ့ကို အဲဒီ ဝေယွမ်နယ်စားကြီးနဲ့ ချန်ရှင်းနယ်စားကြီးအကြောင်း ပြောပြစမ်း။"

မြို့တော်အတွင်း၌ ကွန်ရက်မှ စေလွှတ်ထားသော သူလျှိုများနှင့် သတင်းပေးများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို မကိုင်တွယ်နိုင်ကြချေ။ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကိုသာ ပြောင်းလဲနိုင်ကြပေသည်။

အတိတ်ကာလက မြို့တော်အတွင်းရှိ ကွန်ရက်၏ လူများသည် ချွေမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျန်းပေမင်းသားစံအိမ်တော်တို့အပေါ်တွင်သာ အဓိက အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် ဝေယွမ်နယ်စားကြီးနှင့် ချန်ရှင်းနယ်စားကြီးတို့နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းမှုမှာ များပြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"သခင်ကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ဝေယွမ်နယ်စားကြီး ပိုင်တင့်နဲ့ ချန်ရှင်းနယ်စားကြီး ရွှီကျွယ်တို့နှစ်ဦးစလုံးဟာ စစ်တပ်အတွင်း အရာရှိကြီးတွေအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိကြပါတယ်။ ဒီမိသားစုနှစ်စုရဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေကို မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အပ်နှင်းခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို အစဉ်အမြဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရရှိခဲ့ကြသလို တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကိုလည်း စဉ်ဆက်မပြတ် ခိုင်ခိုင်မာမာ ထောက်ခံအားပေးနေကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်"

ချွေရှန်း၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့တော့သည်။ သူတို့သည် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေရုံမျှမက၊ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ အင်အားသုံးသိန်းရှိသော စစ်တပ်ကြီးသည် ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုပမာ မြို့တော်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ ဂိုဏ်းဂဏအသီးသီးတို့သည်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြပေသည်။

မြို့တော်၏ ထူထဲ၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြို့ရိုးကြီးများထက်တွင်မူ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ကို ယာယီကွပ်ကဲနေကြသော ရွှီကျွယ်နှင့် ပိုင်တင့်တို့သည် ညှိုးငယ်သော မျက်နှာများဖြင့် ရှိနေကြပေသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် "ယွဲ့" စာတန်းပါသော တံခွန်များ တလွင့်လွင့်လွင့်ပျံနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။

သူတို့၏ရှေ့တွင် ကျော်လွှားရန် မဖြစ်နိုင်လောက်သော ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဆိုက်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါဖြင့် ချီတက်လာနေသည့် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်၍ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေရမည်လား။

တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ရှုံးနိမ့်ခြင်းသို့သာ ဧကန်မုချ ဆိုက်ရောက်ပေလိမ့်မည်။ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့များ လုံးဝ စုစည်းခြင်း မရှိသေးသည်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်တောင်မှ အကယ်၍ အင်အားတစ်သိန်းလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သည် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

သူတို့နှစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်ကျင်းကို စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ မြို့တော်အတွင်းသို့ ပေးမဝင်လိုကြသော်လည်း၊ မြို့တော်အတွင်း၌မူ ဝမ်ကျင်း ဝင်ရောက်လာရန် မျှော်လင့်နေကြသူများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးတွင် မြို့တော်အတွင်းရှိ အင်အားစုအမျိုးမျိုးကို ဖိနှိပ်ပြီး စည်းလုံးအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေခဲ့ပေသည်။

တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်သည် မြို့တွင်းမြို့ပြင် နှစ်ဖက်ညှပ် ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် အခြားသူများ လွတ်မြောက်နိုင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ သေချာပေါက် သေဆုံးခြင်းနှင့် မိသားစုဝင်အားလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရမည့် ကံကြမ္မာကိုသာ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အကယ်၍ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဝမ်ကျင်းကို စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ မြို့တော်တွင်းသို့ ပေးဝင်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ ယင်းမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သားသတ်စင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်ခြင်းနှင့် အလားတူပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့၏ အသက်ဝိညာဉ်များနှင့် သူတို့နောက်ကွယ်က မိသားစုများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အရှက်တရားအားလုံးသည် ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်အလိုအတိုင်းသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ရွှီကျွယ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြမ်းတမ်းလှသော မြို့ရိုးကြီးကို မှီလျက် ပိုင်တင့်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

"ငါပဲ အိုမင်းသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လောကကြီးကပဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားတာလား။ ဘာလို့ အခြေအနေတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ဝေးကွာလှသော အတိတ်ကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကတင် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ အခြေအနေကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုသည် ဆုတ်ယုတ်နေပြီး နေရာအနှံ့တွင် ပဋိပက္ခများ ရှိနေသော်လည်း သူ့၏ ကြီးမားသော အခြေခံအင်အားမှာမူ ငြင်းပယ်၍မရသလို မင်းဆက်အပြောင်းအလဲဆိုသည်မှာလည်း လွန်စွာ ဝေးကွာနေသေးသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ကြီး အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွေမျိုးနွယ်စုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်ခဲ့သည်၊ အနောက်ဘက်ဒေသစစ်တပ်က လက်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူသည် စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက်ဦးဆောင်ကာ မြို့တော်ကို ချီတက်လာခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဖြစ်ရပ်ဆိုးများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားလာသောကြောင့် လူအမြောက်အမြား တုန်လှုပ်ချောက်ချားခဲ့ရသည်။

ပိုင်တင့်က ရွှီကျွယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို တလူလူလွင့်နေသော တံခွန်များဆီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ ဒါတွေကို တွေးနေလို့လည်း အပိုပဲ။ ဒီအတားအဆီးကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ရွှီကျွယ်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"အများကြီး မတွေးတော့နဲ့တော့ ညီအကို၊ သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပေးဝင်လိုက်ရအောင်။ မင်းနဲ့ငါလည်း သူတို့ကို တားလို့မရမှန်း သိတာပဲ။ အပြစ်မဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ထပ်ပြီး မစတေးရအောင် သူတို့ကို ပေးဝင်လိုက်တာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ဟမ်... မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ငါတို့သာ ပေးမဝင်ရင် အဲဒီလူငယ်လေးက မြို့တော်ကို တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ဝံ့မှာမို့လို့လား။"

ပိုင်တင့်၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ ရွှီကျွယ်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ ဝံ့၊ မဝံ့ဆိုတာကို ငါတို့တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အသက်တွေနဲ့ လောင်းကြေးထပ်မလို့လား။ မင်း ရူးသွားပြီ ထင်တယ်။"

"ဟူး..."

မကြာမီတွင်ပင် ဩဇာအာဏာ ကြီးမားလှသော ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီးသည် မြို့တော်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မြို့ရိုးထက်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ရှိနေကြသော တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်နှင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော မြို့တံခါးကြီးများကို ကြည့်ရှုရင်း အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဤဟန်ပြလုပ်ရပ်များ ပြုလုပ်နေခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိသနည်း။

ဝမ်ကျင်း ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ပိုင်တင့်နှင့် ရွှီကျွယ်တို့သည် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်ကြပေသည်။ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သံချပ်ကာဝတ်စုံ၊ ကြယ်တာရာများ ဝန်းရံထားသည့်ပမာ ရှိနေသော အနေအထားနှင့် ထူးခြားထင်ရှားလှသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်တို့က ကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"မြို့ရိုးအောက်ကပုဂ္ဂိုလ်ဟာ နယ်စားမင်းကြီး ဝမ်ကျင်း လား"

"ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။"

ရွှီကျွယ်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"နယ်စားမင်းကြီးဝမ်... တာဝန်ကျရာကို အစီရင်ခံဖို့နဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေကို လက်ခံရယူဖို့အတွက် သင့်ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးဟာ မြို့တော်တွင်းကို ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပါဘူး။ သင်ဟာ ကိုယ်ရံတော်အနည်းငယ်ကိုသာ ရွေးချယ်ပြီး မြို့ထဲကို ဝင်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ကြီးကတော့ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး။"

ဝမ်ကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးထံသို့ ထောင့်ဖြတ် ညွှန်ပြလိုက်တော့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ စစ်သူကြီးများသည်လည်း မိမိတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး၊ အောက်ခြေရှိ စစ်သည်တော်များသည်လည်း ယင်းအတိုင်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်လျက် လက်နက်များကို တလူလူ မြှောက်ကိုင်လိုက်ကြပေသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်များသည် လျင်မြန်စွာပင် စုစည်းလျက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

"ငါဟာ သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ တော်ဝင်အမိန့်တော်အရ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ ဖြစ်တယ်။ အခု သူပုန်တွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ စစ်သည်တော်တွေဟာလည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဖူးမြော်ပြီး ဆုလာဘ်တွေကို ခံစားရယူချင်ကြတာပေါ့။"

"မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားရတာလဲ။"

"ငါ့လက်ထဲက ဓားက မထက်မြက်ဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား။"

ဝမ်ကျင်း၏ ပြတ်သားလှသော သဘောထားကို ရွှီကျွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ အဝေးတစ်နေရာမှပင် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ဗဟိုစစ်တပ်ကြီးသည် မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းလျက် မြို့သိမ်းလက်နက်ကိရိယာများကို တပ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟူး... ညီအကိုပိုင်၊ ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီလူကတော့ လုံးဝကို အရှက်မရှိတဲ့အပြင် ဒီလို လှည့်ကွက်တွေကိုလည်း အမှုထားမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။"

"ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး၊ မြို့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့..."