အခန်း ၂၆၈

အခန်း (၂၆၈)

လမ်းကြောင်း

ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကမ္ပည်းပြားအသစ် စတင်ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကျန့်နန်မင်းသား၏ စံအိမ်တော်ကြီးသည် ပုံမှန်ထက် ထူးကဲစွာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော ထိုစံအိမ်ကြီးသည်ပင် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သို့သော် အခြားသော စံအိမ်တော်များနှင့်မတူဘဲ ဝင်ထွက်သွားလာကာ အမှုထမ်းနေကြသည့် အစေအပါးများသည် နုနယ်လှပသော အစေခံမိန်းကလေးများ မဟုတ်ကြဘဲ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ အနည်းငယ် သန်းနေသည့် သန်မာထွားကျိုင်းသော ယောက်ျားရင့်မာကြီးများသာ အများစု ဖြစ်နေကြလေသည်။

ထိုစစ်သည်တော်များသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ချွတ်ထားသည့်တိုင်အောင် သူတို့၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ထိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အသစ်က စံအိမ်တော်အတွက် အစေအပါးများ ပေးသနားခြင်း မရှိခဲ့၍ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ကျင့်က ထိုလူများကို မယုံကြည်စိတ်မချသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သူတို့အားလုံးကို စံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်ဆုံး စည်းဝိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ထားခဲ့ပြီး မိမိ၏ စစ်သည်များနှင့် တော်ဝင်သက်တော်စောင့်အချို့ကိုသာ စံအိမ်တွင်း၌ ခေတ္တအမှုထမ်းရန် တာဝန်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင့်ကိုယ်တိုင်မှာမူ အတွင်းအား အဆင့်မှ ကန်းချီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိအောင်မြင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ယနေ့ညတွင် ရောက်ရှိလာကြမည့် ဧည့်သည်တော်များမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ကြချေ။ အကယ်၍ ပုန်းအောင်းနေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ရှိနေပါက တိုက်ရိုက်လုပ်ကြံခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် အစားအသောက်ထဲ၌ အဆိပ်ခတ်ခြင်း အောင်မြင်သွားရုံမျှဖြင့် မြင့်မြတ်လှသော အရာရှိကြီးများနှင့် မှူးမတ်အပေါင်းတို့ သေဆုံးကုန်ကာ ကြီးမားသော ပြဿနာရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပေသည်။

ကျယ်ပြန့်လှသော ရင်ပြင်အတွင်း၌ ရောက်ရှိလာကြသည့် ဧည့်သည်တော်များသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ကောင်းစွာမသိသော ခပ်ကြမ်းကြမ်းနိုင်လှသည့် ထိုထွားကျိုင်းသော စစ်သည်တော်များကို တမင်တကာပင် အာရုံမစိုက်မိဟန် ဆောင်နေကြရသည်။

ဓားနှင့် လှံများကိုသာ ကိုင်စွဲကျွမ်းကျင်နေသည့် ထိုလက်ဖဝါးကြီးများသည် မုန့်ပဲသရေစာနှင့် လက်ဖက်ရည်များကို လာရောက်ချပေးသည့်အခါ မည်သည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် အလှအပကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ဤအရာက လာရောက်ဂါရဝပြုကြသည့် မြို့တော်၏ သြဇာအာဏာကြီးမားသူ အများစုကို ဝမ်ကျင်းအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း သတိကြီးသူ ဖြစ်ပေသည်။

လူအများစုမှာ ယခုကဲ့သို့သော ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် အမတ်ကြီး နင်တယ်သည် လှပသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် မှေးမှိန်အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအစေခံမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် တုံ့ဆိုင်းတုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ခါးပိုက်အိတ်ငယ်ကို မသိမသာ စမ်းသပ်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးဝါးများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ ဖြူစင်ရိုးသားပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပေးမျိုးကို ဖန်တီးလိုက်ရင်း လက်ဖက်ရည်ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထွားကျိုင်းသော စစ်သည်တစ်ဦးထံသို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ဟန်ဖြင့် လှမ်းချဉ်းကပ်သွားတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးတို့၊ ဒီလို အလုပ်ကြမ်းတွေကို ညီမတို့ကိုပဲ လုပ်ခွင့်ပေးပါရှင်...”

ထွားကျိုင်းသော စစ်သည်တော်သည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ထူထဲသော မျက်ခုံးများအောက်ရှိ ကျားကဲ့သို့ စူးရှသော သူ၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် အစေခံမိန်းကလေးကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“မလိုဘူး။ မင်းရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေ၊ လျှောက်မသွားနဲ့။”

စစ်သည်တော်က အလျှော့မပေးသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံမိန်းကလေးသည် ကြာပွင့်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ ထပ်မံတိုးကပ်လိုက်ပြီး မွှေးပျံ့လှသော ကိုယ်နံ့များနှင့်အတူ သူ၏လက်ထဲမှ လင်ဗန်းကို လှမ်းယူရန် လက်ကမ်းလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးတို့က အစေခံတွေရဲ့ အလုပ်အားလုံးကို လုပ်နေမယ်ဆိုရင် အရှင်သခင်က ညီမတို့ကို အသုံးမကျဘူးဆိုပြီး စံအိမ်တော်ကနေ မောင်းထုတ်လိုက်မှာ စိုးလို့ပါ...”

မိန်းကလေး၏ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့မွှေးပျံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်သည် စစ်သည်တော်နှင့် ထိစပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားမှုနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရနံ့က ရက်ပေါင်းများစွာ အသားအရသာကို မမြည်းစမ်းခဲ့ရသော ထိုစစ်သည်တော်အား တံတွေးကို မသိမသာ မျိုချမိသွားစေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ စစ်တပ်သည် စစ်စည်းကမ်း အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှပေသည်။ စစ်ချီတက်ရာလမ်းတွင် အမျိုးသမီးများကို စော်ကားဝံ့သူ မည်သူ့ကိုမဆို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဤသွေးပူနေသော ယောက်ျားရင့်မာကြီးများသည် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ ဆန္ဒများကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထားကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိရရှိထားသော အမိန့်ကို သတိရလိုက်သည်နှင့် သူသည် စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်လေသည်။

“ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်၊ နောက်ဆုတ်သွားစမ်း။ ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေ။”

အစေခံမိန်းကလေးသည် စောစောက စစ်သည်တော်၏ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အလျှော့မပေးလိုဘဲ ရှေ့သို့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်မံတိုးလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူမ နှုတ်ဟ၍ပင် မပြောရသေးမီ စစ်သည်တော်၏ ယပ်တောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးသည် သူမ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့တော့သည်။ ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် သူမသည် ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲယောင်ကိုင်းလာခဲ့သည်။ ထိုပါးရိုက်ချက်ကြောင့် သူမ မူးဝေသွားကာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာပြီး သွားများပင် လှုပ်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျင်မှုနှင့်အတူ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ဤရိုက်ချက်က သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

“ဒီအောက်တန်းစားမကတော့... လူစကားကို နားမလည်ဘူးလား။”

ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော စစ်သည်တော်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံနေသော ရယ်မောသံများ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အရိုက်ခံရသူမှာ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးကပင် လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင်သာ ထိုကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းလှသော လုပ်ရပ်ကို ကဲ့ရဲ့မိကြသော်လည်း မည်သူမျှ သူမအတွက် ရှေ့ထွက်ကာ စကားပြောပေးခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ。

အစေခံမိန်းကလေးကို စေခိုင်းခဲ့သော အမတ်ကြီး နင်တယ်ပင်လျှင် သူ၏ အကြည့်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် အခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း အနီးအနားတွင် ကင်းလှည့်နေသော တော်ဝင်သက်တော်စောင့်များသည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာကာ ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်သော အစေခံမိန်းကလေးကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး သူမ၏ မေးရိုးကို လျင်မြန်စွာ ဖြုတ်ပစ်လိုက်ကာ ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့်နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမျှမရှိဘဲ ကျွမ်းကျင်ပြတ်သားလှပေသည်။

ထိုညတွင် ဝမ်ကျင်းသည် လူအများအပြားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသော ဆွေးနွေးမှုများနှင့် အပေါ်ယံ စကားပြောဆိုမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကာ အဓိကအားဖြင့် ပြဿနာနှစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ ချွေမျိုးနွယ်စုနှင့်ပက်သက်သည့် ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်း၊ ဝမ်ကျယ်၊ လီမျိုးနွယ်စုမှ လီချန်း နှင့် အမတ်ချုပ် ကျန်းကျင့်စေလွှတ်လိုက်သော ကျန်းမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်တို့သည် အခြားသော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့်အတူ ချွေမျိုးနွယ်စုကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်တပ်မချီတက်မီက မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ချွေမျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ချွေမျိုးနွယ်စု၏ နာခံမှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရန် မလိုတော့ချေ။ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သောအချက် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် အချိန်မတိုင်မီ လမ်းခွဲရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခြင်းမှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ချွေရှန့်၏ အခြေအနေကို နားလည်တတ်မှုကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် ချွေမျိုးနွယ်စု၏ ကျန်ရှိနေသော အင်အားစုများကို သိမ်းပိုက်ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် ချွေမျိုးနွယ်စု၏ သြဇာအာဏာနှင့် နောက်လိုက်နောက်ပါများသည် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုလူများသည် သေဆုံးသွားကြခြင်း မဟုတ်ချေ။

ချွေမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သြဇာသည် အလုံးစုံ ပျက်သုဉ်းမသွားသရွေ့ သူတို့သည် ထိုလူများကို ပြန်လည်စုစည်းနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ထိုလူများက သစ္စာရှိလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံးတွင် ချွေမျိုးနွယ်စု၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း ခံထားရပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ချွေမျိုးနွယ်စုသာ အလုံးစုံ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့လျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ချွေမျိုးနွယ်စုသည် လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အခြားသော အင်အားစုများက သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံကြမည်မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်မှာ အခြားလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေခြင်းထက် အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ စုစည်းနေကြရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းက ထိုလူများကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့အနေဖြင့် ရာထူးတိုးတက်လိုသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေသေးသရွေ့ ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်တွင်သာ ခိုလှုံကာ သူ့အတွက် အမှုထမ်းကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခြားသော မိသားစုကြီးများသည်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အဓိက အကျိုးအမြတ်အများစုကို ရရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော အစအနအချို့ကို ချွေမျိုးနွယ်စုအတွက် ချန်ထားပေးခြင်းက ကိစ္စမရှိလှချေ။ ထို့ပြင် ချွေမျိုးနွယ်စုကို အမှန်တကယ် မုန်းတီးနေသူမှာ သူတို့မဟုတ်ဘဲ ကျောက် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ချွေမျိုးနွယ်စုသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သည် ကျောက် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကိုသာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် လက်စားချေကြမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အား အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် မလိုချေ။

အခြားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုမှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိအမျိုးမျိုးကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက မည်သူသည် ရန်သူ၊ မည်သူသည် မိတ်ဆွေ၊ မည်သူသည် မိတ်ဆွေဖြစ်လာနိုင်ပြီး မည်သူက မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် အသုံးဝင်လှသဖြင့် ဝမ်ကျင်းအတွက် အလွန်အရေးပါပေသည်။

သူသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းမှာ မိမိ၏ အာဏာကို ပြသရန်သက်သက် မဟုတ်ချေ။ ဓားကို အိမ်မှ ထုတ်လိုက်ပြီးဖြစ်ပါက သွေးစွန်းရပေလိမ့်မည်။

မိမိအပေါ် ခေါင်းမာပြီး မုန်းတီးမှုအပြည့် ရှိနေကြသူများကို သေချာပေါက် ဖယ်ရှားပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ စည်ကားနေသော ကျန့်နန်မင်းသား၏ စံအိမ်တော်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဧည့်သည်တော်များ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် ရှုပ်ပွနေသော ခွက်များနှင့် ပန်းကန်ပြားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် မူးဝေနောက်ကျိနေသော သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ပလုတ်ကျင်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော အရက်နံ့များကို ပြေလျော့စေလိုက်သည်။

“အမတ်ကြီး... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘယ်လမ်းစဉ်ကို ဆက်လျှောက်သင့်လဲ။”

အနည်းငယ် မူးနေသော စီမာယီသည် ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကျွန်တော်တို့ဟာ အာဏာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပေမယ့် ထီးနန်းကိုတော့ တိုက်ရိုက် လုယူလို့မရသေးပါဘူး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် စီမာယီ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပေသည်။ မင်းဆက်တစ်ခု ပြောင်းလဲခြင်းတွင် အများအားဖြင့် မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းသွားပြီး သူရဲကောင်းများစွာ ထကြွလာကာ နောက်ဆုံးအောင်နိုင်သူက အထွတ်အထိပ်အာဏာကို ရယူခြင်း သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်သောအမတ်ကြီးတစ်ဦးက အာဏာလုယူကာ သူတစ်ပါးအသိုက်ကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ခြင်း လမ်းစဉ်နှစ်ခု ရှိတတ်ပေသည်။

လက်ရှိ အနေအထားအရ ထီးနန်းကို တိုက်ရိုက်လုယူခြင်းသည် ဝမ်ကျင်းအတွက် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာစေမည့် အမြန်ဆန်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြစ်ပေသည်။

မြို့တော်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိပြီး ဧကရာဇ်သည်လည်း သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကာ အကြွင်းမဲ့ စစ်အာဏာကိုလည်း ကိုင်စွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာရှိစွာ ကာကွယ်နေကြသော အမတ်များကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး အင်အားစုကြီးများကို အကျိုးအမြတ်များဖြင့် စည်းရုံးနိုင်သရွေ့ ကျောက်မျိုးနွယ်စုကို ဖြုတ်ချရန် မခက်ခဲချေ။

သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ကွယ်ဝှက်နေသော အန္တရာယ်များစွာကို ချန်ထားရစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာသည်လည်း တည်ငြိမ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဝမ်ကျင်း အသက်ထင်ရှားရှိနေသရွေ့ ထိုကွယ်ဝှက်နေသောအန္တရာယ်များသည် ငြိမ်သက်နေနိုင်သော်လည်း...

ဝမ်ကျင်း ကွယ်လွန်၍ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အသစ် နန်းတက်လာသည့်အခါ သူသည် ထူးချွန်ထက်မြက်ပါက ပြဿနာမရှိသော်လည်း အရည်အချင်းမပြည့်ဝပါက ထိုထီးနန်းသည် မျိုးဆက်များစွာ တည်တံ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ မိမိတို့ ဝမ်မိသားစုက ကျောက် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၏ ထီးနန်းကို လုယူနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ အခြားသော မိသားစုကြီးများသည်လည်း ဝမ်မိသားစုကို ပြန်လည်ဖြုတ်ချရန် ဝံ့ရဲလာကြပေလိမ့်မည်။

အခြေခံအုတ်မြစ် မခိုင်မာသော နိုင်ငံတော်သည် ရေရှည်တည်တံ့ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူသည် သူရဲကောင်းများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကာ အင်ပါယာကို တရားဝင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပေလိမ့်မည်။

စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေစဉ်အတွင်း ဝမ်ကျင်းအပေါ် မကျေနပ်သော အင်အားစုများနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များကို အများဆုံး ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံး၏ လူဦးရေကို လျော့ပါးစေပြီး လုံလောက်သော မြေယာများကို လွတ်လပ်သွားစေမည်ဖြစ်ရာ အင်ပါယာ၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးအတွက် အလွန်အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ထီးနန်းကို တိုက်ရိုက်လုယူမည့် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး အချိန်များစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် အလျင်စလို ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ချေ။

မိမိစိတ်တိုင်းကျဖြစ်စေမည့် အင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ရန်အတွက် သူ့တွင် အချိန်အလုံအလောက် ရှိနေပေသည်။