အခန်း ၂၇၅

အခန်း (၂၇၅)

အာဏာစက်

စစ်တပ်၏ ချီတက်မှုအရှိန်မှာ တစ်စတစ်စ ပိုမိုနှေးကွေးလာခြင်းက ဝမ်ကျင်းအား စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သိမ်မွေ့သော ဝမ်းမြောက်မှုကိုလည်း ခံစားရစေသည်။

စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး ပင်ပန်းလှသော ခရီးရှည်ကြီးကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းမြောက်ရခြင်းမှာမူ သူစုဆောင်းခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လူဦးရေမှာ တိုးပွားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ လူဦးရေဖြည့်တင်းမှုကြောင့် လာမည့်နှစ်တွင် ကောက်ပဲသီးနှံထွက်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် များပြားလာမည်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါးအချိန်တွင် စုဆောင်းမိသော လူဦးရေမှာ စစ်တပ်၏ စစ်အင်အားထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး လူဦးရေ ငါးသိန်းကျော်အထိ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ သန်မာထွားကျိုင်းသော လူငယ်လူရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ပါဝင်ကာ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာမူ အတတ်ပညာ အနည်းငယ် ရှိသူအချို့မှလွဲ၍ မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

ဤအရာမှာ ဝမ်ကျင်းက သီးသန့် ရွေးချယ်စိစစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စစ်ဘေးရှောင် ဒုက္ခသည်များထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ မူလကတည်းကပင် ရှားပါးလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အိုမင်းရင့်ရော်သော ခန္ဓာကိုယ်များသည် ခရီးစဉ်၏ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြချေ။

ထို့အပြင် လူအချင်းချင်း ပြန်လည်စားသောက်ကြသည့်တိုင်အောင် ဆိုးဝါးလှသော ခရီးရှည်ကြီးတွင် သာမန်သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြေနှုန်းမှာ အလွန်တရာ ရင်နင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှပေသည်။

ဤလူများကို စစ်တပ်အတွင်း တင်းကျပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲထားပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ မဖြစ်ပွားစေရန်အတွက် လူငယ်လူရွယ်များကို အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များထံမှ သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်တော်များကိုပင် ထပ်တလဲလဲ ပြင်းထန်စွာ သတိပေးထားသည်မှာ အမျိုးသမီးများကို စော်ကားဖျက်ဆီးခြင်း မပြုရ၊ ကလေးငယ်များကို နိုင်ထက်စီးနင်း မလုပ်ရ၊ အကယ်၍ ဖောက်ဖျက်ကျူးလွန်ဝံ့သူ ရှိပါက ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ကွပ်မျက်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည်များထဲမှ အမျိုးသမီးအချို့က စစ်သည်တော်များကို တက်ကြွစွာ သွေးဆောင်မြှူဆွယ်ခဲ့လျှင်ပင် ခွင့်မပြုချေ။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်ကို တွေ့ရှိပါက မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ နှစ်ဘက်စလုံးကို ကွပ်မျက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် ဒုက္ခသည်များအပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အဆုံးစွန်၌မူ၊ စစ်တပ်အတွင်းရှိနေခြင်းသည် အပြင်လောကနှင့် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

အမှန်တကယ် စိတ်ပါ၍ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အကျပ်ကိုင်ခံရ၍ ဖြစ်စေ၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုစစ်သည်တော်များ၏ ဘေးနားရှိ ရဲဘော်ရဲဘက်များကသာ ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ဒုက္ခသည်များကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်းရန်အတွက် စုဆောင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။

နောက်ထပ် တစ်ရက်မျှ ချီတက်ပြီးနောက်၊ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသော စစ်ကြောင်းကြီးသည် စတင်ရပ်တန့်ကာ တဲနန်းများနှင့် စစ်စခန်းများကို စနစ်တကျ တည်ဆောက်ပြီး၊ ရိက္ခာများ စုဆောင်းကာ ထမင်းချက်ရန် မီးမွှေးကြလေသည်။

အခြေအနေများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကနဦးပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှအပ၊ ဤဒုက္ခသည်များကို စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်စရာ သိပ်မလိုလှချေ။ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပြီး လမ်းညွှန်ပြသပေးမည့်သူသာ လိုအပ်ပေသည်။

ကနဦးတွင် ဤလူများသည် မိမိတို့အား တံတားဆောက်ခြင်း၊ လမ်းခင်းခြင်း၊ မြစ်ချောင်းတူးဖော်ခြင်း သို့မဟုတ် မြို့ရိုးတည်ဆောက်ခြင်းကဲ့သို့သော အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် ပြင်းထန်သော အဓမ္မလုပ်အားပေးခိုင်းစေရန် သို့မဟုတ် စစ်မြေပြင်တွင် အမြောက်စာအဖြစ် အသုံးချရန် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် မည်သို့ထွက်ပြေးရမည်ကိုသာ ကြံစည်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ သန်မာသော စစ်သည်တော်များ၏ သစ်သားတုတ်ဖြင့် ထပ်တလဲလဲ အရိုက်ခံရခြင်းနှင့် ထပ်တလဲလဲ ကြေညာချက်များကြောင့် သူတို့အား မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် သေဆုံးရမည်မဟုတ်ရုံမျှမက၊ ဤအရာသည် ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် မြေယာများ ပေးအပ်လိမ့်မည်။ သူတို့အတွက် အသက်ရှင်သန်ရန် လမ်းစ ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့က ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ပါက ဝဝလင်လင် စားသောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ကောက်ပဲသီးနှံအခွန်ကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပေးဆောင်ပြီးနောက်တွင် ထိုမြေယာများကို သူတို့ထံ တိုက်ရိုက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပေးအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မြေယာဟူသည် မိသားစုတစ်ခု အခြေချနေထိုင်ပြီး ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် အခြေခံအရင်းအနှီးပင် မဟုတ်ပါလား။

ကနဦးတွင် အချို့သူများသည် သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ စစ်စခန်းအတွင်း နေ့စဉ် ရက်ဆက် အစားအစာများ စားသောက်ခွင့်ရရှိပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ သံသယများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့အား အမှန်တကယ် အမြောက်စာအဖြစ် အသုံးချမည်ဆိုပါက၊ ဝဝလင်လင် မဟုတ်ဘဲ ဗိုက်ဝက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့လျှင် နှစ်နပ် မည်သို့ ကျွေးမွေးနိုင်မည်နည်း။ ဤအခြေအနေမှာ လေလွင့်ဒုက္ခသည်ဘဝထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဗိုက်ဝရုံမျှသာ ကျွေးရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ဝမ်ကျင်းထံတွင် ရိက္ခာမလုံလောက်၍မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို အလွန်အကျွံ မကျွေးမွေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့်၊ ၎င်းသည် မထိုက်တန်ချေ။ လူတစ်ယောက် ဝဝလင်လင်စားခြင်းနှင့် ဗိုက်ဝက်စားခြင်းအကြား ကွာခြားချက်မှာ သေးငယ်ပြီး ရိက္ခာအမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးခြင်းမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လူဦးရေ အမြောက်အမြားရှိလာသောအခါတွင်မူ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့အား အသက်ရှင်လျက် ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိရန်သာ လိုအပ်သဖြင့် မလိုအပ်ဘဲ ရိက္ခာသုံးစွဲမှုကို တိုးမြှင့်ရန် မလိုပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်အတွင်းရှိ စစ်သည်တော်များသည်ပင် စစ်ပွဲမရှိသော အချိန်များ၌ ဝဝလင်လင် စားသောက်ခွင့်မရကြချေ။ မည်သည့်အမှုကိစ္စမျှ မလုပ်ဆောင်ရသေးသော ဒုက္ခသည်တစ်စုအား ဗိုက်ပူအောင် ကျွေးမွေးထားခြင်းသည် သင့်တော်ပါမည်လား။

တတိယအချက်မှာ ပျင်းရိခြင်းနှင့် ထောင်လွှားခြင်းတို့ တိုးပွားမလာစေရန် တားဆီးခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့အား နပ်တိုင်း ဝဝလင်လင် ကျွေးမွေးထားပါက၊ အချို့သော လူများသည် မသင့်လျော်သော အတွေးအခေါ်များ မလွဲဧကန် ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် အမြဲတစေ ဆာလောင်နေပါက၊ သူတို့၏ စိတ်အာရုံသည် အစားအစာအပေါ်၌သာ ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ ဆူပူသောင်းကျန်းရန်အတွက် အခြားအင်အား ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

စစ်စခန်းတွင်းရှိ မီးပုံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ကျယ်ပြန့်ပြီး အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ထားသော စစ်စခန်းကြီးတစ်ခုလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ စစ်သေနာပတိ၏ တဲအတွင်း၌မူ၊ ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်၏ ပြုစုလုပ်ကျွေးမှုဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ ဝတ်ရုံတော်ကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ကျားရေခြုံထားသော သစ်သားခုတင်ထက်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီတွဲလျက် ရှိနေပေသည်။

ချီတက်နေစဉ်အတွင်း ဝမ်ကျင်း၏ တဲ၌ အမျိုးသမီးအစေခံများ မရှိဘဲ၊ ဝမ်ကျင်း၏ နေ့စဉ်ဘဝ ပြုစုလုပ်ကျွေးမှုအချို့ကို ကုရန်ကသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် စစ်တပ်အတွင်း အမျိုးသမီးများကို ထားရှိနိုင်သော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်းသည် ဤသို့ ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်တွင် တင်းကျပ်လှသော စစ်စည်းကမ်းများ ရှိပြီး၊ အထူးသဖြင့် စစ်မက်ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ပို၍ပင် တင်းကျပ်လှသည်။ စစ်စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ဝံ့သူ မည်သူ့ကိုမဆို ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ကွပ်မျက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကျေးဇူးသစ္စာရှိသော သူများဖြစ်စေ သို့မဟုတ် စစ်တပ်အတွင်း အဆက်အသွယ်ရှိသော ဩဇာကြီးမားသည့် မိသားစုများမှ သားသမီးများဖြစ်စေ၊ အားလုံးကို တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်ရှိ သာမန်မိသားစုငယ်များမှ လူငယ်မြောက်မြားစွာသည် တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မိမိတို့၏ လက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာများကို ယူဆောင်ကာ စစ်တပ်သို့ လာရောက် ပူးပေါင်း စစ်မှုထမ်းကြသည်။

ဤလူများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စစာပေသင်ကြားပြီး သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသဖြင့် ထူးကဲလှသော အရည်အချင်းများ ရှိကြပြီး အလားအလာရှိသော စစ်ဘက်အရာရှိလောင်းများ၊ ရှားပါးသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် စစ်ဥပဒေကို မည်သို့မျှ မစိန်ခေါ်ဝံ့ကြချေ။

စစ်စည်းကမ်း မည်မျှပင် တင်းကျပ်စေကာမူ၊ တန်းတူရည်တူ ကျင့်သုံးပြီး ဆုနှင့်အပြစ်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ခွဲခြားထားသရွေ့၊ ၎င်းသည် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ယိမ်းယိုင်သွားစေမည်မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းရည်ကို ပိုမိုတည်ငြိမ်စေရန်ပင် အထောက်အကူပြုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော စစ်ဆင်ရေးများတွင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် တင်းကျပ်သော စစ်စည်းကမ်းသည် အနည်းဆုံးသော တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းရည်ကို အာမခံချက် ပေးနိုင်ပေသည်။

အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့ရသောအရာမှာ ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်များနှင့်အတူ ဝန်တိုလှသော ဆုလာဘ်များနှင့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုများ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးတွင်၊ စစ်မက်ဖြစ်ပွားချိန်၌ စစ်သည်တော်များက အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ရန် နေနေသာသာ၊ စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူ့ထံ ဘက်မပြောင်းသွားလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် စံပြကောင်းတစ်ခု ပြသရမည် ဖြစ်သည်။ ရာဂစိတ်အလိုနှင့် စစ်တပ်၏ စစ်စိတ်စစ်မာန်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့အကြား ဟန်ချက်ညီစေရန်အတွက် သူသည် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ ချိန်ဆနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

နူးညံ့လှသော ကျားရေထက်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းကာ ယွဲ့ပြည်နယ်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို တွေးတောမြော်မြင်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ကျယ်ပြန့်လှသော ယွဲ့ပြည်နယ်ကြီးကို ကျိကျုန်း၏ လက်ထဲတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ရန် အနည်းငယ် စိတ်မအေးဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သစ္စာစောင့်သိမှုအပေါ် သံသယဝင်ခြင်းမဟုတ်ချေ။ ကျိမျိုးနွယ်စုသည် သူနှင့် တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ့အား စွန့်ခွာရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူစိုးရိမ်သည်မှာ ကျိကျုံး၌ လက်အောက်ခံ ခရိုင်အသီးသီးရှိ မြို့ဝန်များနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ဩဇာအရှိန်အဝါနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည် မရှိမည်ကို ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်မှာမူ ပြဿနာမရှိချေ၊ အကြောင်းမူကား ကျိမျိုးနွယ်စုသည် ထိုနေရာ၌ အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အောက်ခြေအဆင့်များတွင်မူ သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေသည်။

“သခင်ကြီး… ကွန်ရက်အဖွဲ့ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာပါတယ်။”

ဝမ်ကျင်း တွေးတောနေစဉ်အတွင်း၊ တဲအပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သော ကုရန်သည် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းက သူ့ထံသို့ လက်ကို သာသာဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ကုရန်သည် သူ၏ရှေ့မှောက်၌ ထိုစာကို ဖွင့်လှစ်ကာ ဆက်သလိုက်လေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စာကို လက်ခံရယူကာ မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလူများကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ပုံရသည်။

သူ စစ်တပ်ကို စတင်ဦးဆောင်ထွက်ခွာစဉ်က၊ အချို့သော လူများသည် အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်ပွဲမစတင်မီက ဝမ်ကျင်းသည် ချွေမျိုးနွယ်စုကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်ရုံမျှမက၊ ကျုံးဟိန်း၏ အနောက်ဘက်ဒေသစစ်တပ်ကိုပါ ခြေမှုန်းနိုင်လောက်အောင် လုံလောက်သော စစ်အင်အား ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်ဒေသ၏ နယ်ခြားစောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး ကျုံးဟိန်း၏ အမည်နာမသည် တစ်ပြည်လုံးတွင် ကျော်ကြားလှသော အချိန်၌ ဝမ်ကျင်းမှာ လူလားပင် မမြောက်သေးချေ။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် မြို့တော်သို့ အရှိန်အဝါပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ နန်းတွင်းရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ‘ကျန့်နန်မင်းသား’ အဖြစ် ဘွဲ့အပ်နှင်းခြင်း ခံရသည့်အခါတွင်မူ၊ ထိုလူများသည် သူတို့၏အထက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ကြီးအဖြစ်သာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အင်အားချည့်နဲ့သွားခြင်းမရှိရုံမျှမက ပိုမို၍ပင် တန်ခိုးအာဏာ ကြီးမားလာကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငြိမ်သက်သွားကြပြီး ဝမ်ကျင်းအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်တရာ နာခံတတ်လာကြသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ကြီးမားသော အောင်ပွဲ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် မရောက်ရှိသေးမီကပင် ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“သူတို့က တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ လူစုပဲ… အကောင်းအတိုင်း ဆုံးမမပေးရင် ငြိမ်ငြိမ်မနေကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတာပါပဲ…”

ဤသို့ဆိုကာ ဝမ်ကျင်းသည် စားပွဲပေါ်သို့ စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုစာအိတ်အတွင်းရှိ စာရင်းတွင် ပါရှိသော လူများကို မည်သို့ အမြတ်ထုတ်ရမည်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခဲ့သည်။ အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို သိမ်းဆည်းခြင်းနှင့် ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းမှာ သူအနှစ်သက်ဆုံး ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် အချို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် မိသားစုများ၏ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် သူ့အား အမြဲတစေ အံ့ဩမှုများ ပေးစွမ်းနိုင်ကြသည်။ မည်သူမျှ မိမိတို့ထံတွင် ငွေကြေးဓန များပြားလွန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ကြချေ။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လူတို့၏ စည်းစိမ်ကို လုယက်ခြင်းသည် ဆူပူအုံကြွမှု ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ အမှားအယွင်းကို လက်ရဖမ်းဆီးမိထားပြီဖြစ်ရာ သူ့အား ရက်စက်လှသည်ဟု အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။