အခန်း ၂၇၆

အခန်း (၂၇၆)

အစပျိုးခြင်း

ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ပင်မစစ်ကြောင်းကြီးသည် ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ ချဉ်းကပ်ရောက်ရှိလာနေပြီဖြစ်ရာ၊ သတင်းမှာ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စံအိမ်တော်သို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ အောင်ပွဲရဂုဏ်ပြုခရီးစဉ်အား ကြိုဆိုရန်အတွက် စံအိမ်တော်၏ အတွင်းအပြင် တစ်ခုလုံးတွင် အဘက်ဘက်မှ ပြင်ဆင်မှုများကို ခြိမ့်ခြိမ့်သဲသဲ လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း အပြင်သို့ စစ်ချီသွားစဉ်အတွင်း လီမီသည် စံအိမ်တော်၏ သခင်မကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့ရပြီး၊ အစေခံများအား ဆုပေးအပြစ်ပေးခြင်းမှစ၍ ကျိဝမ်နှင့် အခြားသောအမျိုးသမီးများ၏ အသုံးစရိတ်များအဆုံး အရာရာအားလုံးကို လီမီကသာ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ အစိုးရရုံးတော်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုပါ လီမီကပင် နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်ကြီးကြပ်ခဲ့လေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ကျိမျိုးနွယ်စုအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုရှိပြီး ကျိကျုံး၏ အရည်အချင်းကို အလေးထားသော်လည်း၊ လီမီကမူ ထိုသို့မယူဆပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူမအနေဖြင့် ကျိမျိုးနွယ်စုအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်ခြင်းမပြုဘဲ လွှတ်ထားပေးခြင်းမှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်၏ အကျိုးအမြတ်ကို ထောက်ထားညှာတာသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ကျင်း၏ အနောက်ဆောင်အတွင်း၌ ကျိမျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးဖြစ်သူ ကျိဝမ် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် မနာလိုဝန်တိုစိတ် ရှိနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပုချီလော့၊ ယွီလော့နှင့် စွန်းကျဲကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများကိုမူ စိတ်ထဲ၌ပင် ထည့်မထားခဲ့ချေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် သာမန်ရုပ်ဆင်းရူပကာ အလှအပသက်သက်မျှသာ ရှိသော အမျိုးသမီးများသည် မည်သည့်အခါမျှ ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်စေမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျိဝမ်မှာမူ သူတို့နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ အခြားအမျိုးသမီးများကိုမူ လီမီက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ကစားနိုင်သော်လည်း၊ ကျိဝမ်၏ နောက်ခံမျိုးနွယ်စုမှာ ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်း၌ အမြစ်တွယ်နေသော ဩဇာအာဏာကြီးမားသည့် မိသားစုဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ လှုံ့ဆော်စည်းရုံးနိုင်သော အင်အားနှင့် အဆက်အသွယ်များမှာ အခြားအမျိုးသမီးငယ်များနှင့် မည်သို့မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ကျယ်ပြန့်လှပေသည်။

အကယ်၍ ကျိမျိုးနွယ်စုသည် ဝမ်ကျင်း၏ ယုံကြည်အားကိုးမှုနှင့် မျက်နှာသာပေးမှုကိုသာ ပိုမိုရရှိလာပါက၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမအတွက် ဤစံအိမ်တော်အတွင်း၌ အင်အားကြီးမားသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုပြိုင်ဘက်မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းကိုယ်တိုင် လက်တွဲကာ ရာထူးမြှင့်တင်ပေးထားသည့်သူ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လီမီသည် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကိစ္စရပ်များတွင် ကျိကျုန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မျက်ခြေမပြတ် အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျိကျုန်း၌ မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက် သို့မဟုတ် ပုန်ကန်လိုသော စိတ်စောင်းမှု အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသည်ကို သူမ ရိပ်မိသွားပါက၊ သူမသည် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ကွပ်မျက်ပစ်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ချေ။

ကျိကျုန်းအား သုတ်သင်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိဟူသော ကိစ္စမှာ သူမအတွက် မေးခွန်းထုတ်စရာပင် မလိုသော အရာဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ထပ်တင်တောင်းပစ္စည်းများနှင့်အတူ ပါဝင်လာခဲ့သော အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များကို အသာထား၍၊ ယွဲ့ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ တရားဝင်ဇနီး သခင်မကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျိကျုန်းအား စံအိမ်တော်သို့ လာရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆင့်ခေါ်ခြင်းမှာ အလွန်တရာ သဘာဝကျလှပေသည်။

သူသည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းမှာ လီမီ၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျိကျုန်းသည် အလွန်အမင်း စောင့်စည်းကာ အပြစ်ပြောဖွယ်မရှိအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လီမီအနေဖြင့် မည်သည့်ဟာကွက်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။ ခိုင်လုံသော အပြစ်တစ်ခုခုကြောင့် ကျိကျုန်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အကြောင်းမဲ့ သုတ်သင်ခြင်းတို့မှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ရှေ့ဖြစ်ရပ်မျိုးဆိုပါက ဝမ်ကျင်းအား အကျိုးအကြောင်းပြ၍ နားဝင်အောင် ပြောပြနိုင်သော်လည်း၊ နောက်ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာမူ ဝမ်ကျင်းအား အမျက်ဒေါသ ပြင်းထန်စွာ ထွက်စေမည်ဖြစ်ရာ လီမီအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော စွန့်စားမှုကို မလုပ်ဝံ့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းကာ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အောက်ခြေမျိုးဆက်များနှင့် ရင်းနှီးမှုရရှိစေရန်နှင့် သူတို့ကို မိမိဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ရန်အတွက်သာ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့တော့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် လန်ယာဝမ်မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက မျိုးနွယ်စုနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အစဉ်တစိုက် ကောင်းမွန်နွေးထွေးလျက် ရှိခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စုထံသို့ စစ်သည်များ ငှားရမ်းပေးကာ သူတို့၏ စစ်တပ် လိုအပ်ချက် အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လျှိုနန်နိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုထံသို့ ရိက္ခာအမြောက်အမြား ရောင်းချပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ကျင်း၏ လုပ်ရပ်တိုင်းသည် မျိုးနွယ်စုအတွက် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့နိုင်သော အကျိုးစီးပွားများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည်လည်း ဝမ်ကျင်းအား ယွဲ့ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရစေရန်နှင့် လော့နန်နိုင်ငံကို ချောမောစွာ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်စေရန်အတွက် နောက်ကွယ်မှ အင်တိုက်အားတိုက် ပံ့ပိုးကူညီပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကြား ဆက်ဆံရေးမှာ စိမ်းကားလှသော မျိုးနွယ်စုရှိ ရိုးရိုးအဆင့်မှ ကျော်လွန်ကာ၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သွေးရင်းသားရင်း မိသားစုတစ်ခုကဲ့သို့ ရင်းနှီးကျစ်လျစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် မိသားစုအတွင်း လုပ်ပိုင်ခွင့်နေရာ မရရှိသေးသော ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အရည်အချင်းရှိ မျိုးဆက်သစ် မြောက်မြားစွာတို့သည် အလုပ်အကိုင်နှင့် ရာထူးနေရာများ ရရှိရန်အတွက် ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်အောင် တည်တံ့ထွန်းကားလာခဲ့သော မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုသည် ၎င်း၏ နောက်ခံအခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းခိုင်မာစေသည်နှင့်အမျှ၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း လူဦးရေတိုးပွားလာမှုကြောင့် သုံးစွဲမှုစရိတ်များနှင့် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကိုပါ တိုးပွားလာစေခဲ့သည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော နိုင်ငံရေးအရင်းအမြစ်များနှင့် ရာထူးနေရာများသည် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို ခွဲဝေအကျိုးပြုရန်အတွက် မည်သို့မျှ မလုံလောက်နိုင်ချေ။ အချို့သော လူငယ်များသည် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းများ ရှိကြသော်လည်း၊ သူတို့ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် နေရာမရှိသဖြင့် မိမိတို့ဘာသာ အခွင့်အလမ်းသစ်များကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းကြရသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့အား မိမိတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် တန်ဖိုးကို သက်သေပြနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ပေးအပ်ခဲ့ရုံမျှမက၊ အာဏာနှင့် ရာထူးဆီသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ခိုင်မာသော လှေကားထစ်တစ်ခုကိုပါ လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ဤလူများသည် ဥပဒေပြုရေးဝါဒ တပည့်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်ရှိ အောက်ခြေအုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိ လိုအပ်ချက်များကို အချိန်မီ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြပြီး၊ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် အဓိကဒေါက်တိုင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

မျိုးနွယ်စုဟူသော အမိုးအောက်တွင် သူတို့၌ ဝမ်ကျင်းနှင့် တူညီသော သွေးသားတော်စပ်မှု ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းအား အစဉ်စိုက် သစ္စာရှိရှိဖြင့် အားကိုးထောက်ခံကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် မိမိ၏ သွေးရင်းမျိုးနွယ်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်နှင့် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ မည်သူမျှ မခံထမ်းနိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

လီမီသည် ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်း၌ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ စွမ်းအား တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေခြင်းကို စူးရှစွာ သတိပြုမိခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့၏ ဇနီးမယားများနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များကို စံအိမ်တော်သို့ ရံဖန်ရံခါ ဖိတ်ကြား၍ ဧည့်ခံကျွေးမွေးကာ ရွှေငွေရတနာများနှင့် တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များကို ပေးသနားပြီး မိမိ၏ စေတနာကောင်းကို ပြသခဲ့သည်။ ထိုဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ လူငယ်များသည်လည်း များစွာ တွန့်ဆုတ်မနေကြဘဲ သူမ၏ အမိန့်ကို နာခံရန်နှင့် အမှုတော်ကို ထမ်းရွက်ရန် အသင့်ရှိကြောင်း တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ကြသည်။

ဤအရာမှာ သူမ၏ တရားဝင်ဇနီးဟူသော အဆင့်အတန်းကြောင့် ရရှိလာသော သာလွန်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စကို ကျိဝမ်၊ သို့မဟုတ် ပုချီလော့နှင့် ယွီလော့တို့ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများက လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက လုံးဝ အရာထင်မည်မဟုတ်ဘဲ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ငွေကြေး မည်မျှအထိ သုံးစွဲနိုင်သည်ဟူသော အချက်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော မိုးနဲ့မြေကဲ့သို့ ကွာဟချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင်မူ လီမီသည် ဝမ်ကျင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော တရားဝင် ဇနီး သခင်မကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်း စံအိမ်တော်၌ မရှိသော အချိန်တွင် လီမီ၏ အမိန့်မှာ အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်နေရန် မလိုအပ်ချေ။ ထို့အပြင် ဤလူများသည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော မျိုးနွယ်စုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူများပီပီ မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မာနတရားများ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

မျိုးရိုးနောက်ခံ ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်ပင် လီမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသော လီမီသည်သာ သူတို့အား အမိန့်ပေး စေခိုင်းရန်နှင့် ဦးဆောင်ရန်အတွက် ထိုက်တန်သူ ဖြစ်ပေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့်မူ၊ အကယ်၍ လီမီနှင့် ဝမ်ကျင်းတို့အကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ပေါ်ပေါက်လာပါက၊ သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝမ်ကျင်း၏ဘက်မှသာ မလွဲဧကန် ရပ်တည်ကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီမီအတွက်မူ ဤအခြေအနေမှာပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ လူတို့၏ နှလုံးသားကို သိမ်းကျုံးဆွဲဆောင်ရာတွင် အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်ကို သူမ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ဝမ်ကျင်းသာ ဘေးကင်းရန်ကင်းစွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပါက၊ ကိစ္စရပ်မြောက်မြားစွာအတွက် သူမ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက် တွေးတောနေရန် မလိုတော့ချေ။

သူမသည်လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော ကစားပွဲများကို မဆင်နွှဲချင်ပေ။ သူမကဲ့သို့သော အသက်အရွယ်မျိုးတွင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် လူအများအား မည်သို့ အကွက်ချ ကြံစည်ရမည်ကို မည်သူက ဦးနှောက်ခြောက်ခံ တွက်ချက်နေချင်ပါမည်နည်း။

ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားပြီး ရက်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးချိန်တွင် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ စစ်ပွဲ၏ ရလဒ် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှု မရှိသေးမီ အချိန်ကာလအတွင်း၊ နယ်ခြားစောင့်သေနာပတိကြီး ကျုံးဟိန်းနှင့် အနောက်ဘက်ဒေသစစ်တပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကျော်ကြားလှသော ဂုဏ်သတင်းများကြောင့် သူမသည် ဝမ်ကျင်း၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရင်တမမဖြင့် ပူပန်ခဲ့ရရှာသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ပြည်သူများနှင့် အရာရှိများ၏ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း၊ သူမသည် ကောလာဟလ ဖြန့်ဝေသူများနှင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများကို ဝှက်ကွယ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆီးရန် ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ အပေါင်းအပါများကိုပါ ပြင်းထန်စွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းကာ အားလုံးကို ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ကွပ်မျက်ပစ်ခဲ့လေသည်။

ထိုလုပ်ရပ်၏ အပြစ်တင်စကားနှင့် ရက်စက်သည်ဟူသော ဂုဏ်သတင်းအရပ်ရပ်ကို သူမကိုယ်တိုင်သာ ခံယူခဲ့ပြီး၊ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတော်အား ပဋိပက္ခများအတွင်း ငြိစွန်းခြင်းမရှိစေရန် ဘေးဖယ်ပေးခဲ့ကာ၊ ဤနည်းလမ်းဖြင့် ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အောင်ပွဲခံကာ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဆွဲထားသကဲ့သို့ တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသော သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ အေးချမ်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ သူမ၏ လေးနက်ရှုပ်ထွေးလှသော နိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်များနှင့် မတူဘဲ၊ ကျိဝမ်နှင့် အခြားသောအမျိုးသမီးများမှာမူ ဝမ်ကျင်းအပေါ် ရိုးရှင်းစွာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေကြရုံမျှသာဖြစ်ပြီး သူ၏ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှု သတင်းအတွက်သာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်နေကြရှာသည်။

ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးရှိ နေရောင်ခြည်ကို လီမီဟူသော မိုးထိအောင် မြင့်မားလှသည့် သစ်ပင်ကြီးက ဆီးကြိုဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမသည် သူမ၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံနေကြသော လူငယ်အမျိုးသမီးများအား ပြင်ပမှ လေပြင်းနှင့် မိုးဒဏ်များ မကျရောက်စေရန် အပြည့်အဝ အကာအကွယ် ပေးထားခဲ့ပေသည်။

အရာရာကို ပိုမိုအကဲခတ် ထက်မြက်လှသော ကျိဝမ်မှလွဲ၍ အခြားသောအမျိုးသမီးငယ်များ အားလုံးမှာမူ မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ် သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ အကျပ်အတည်းကိုမျှ အနည်းငယ်မျှ မရိပ်မိကြချေ။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် နေ့ရက်များကို ရေတွက်စောင့်စားရင်း စောင့်စားရင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင်... ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့မှ ရှေးပြေးမြင်းသည်တော်တစ်စုသည် သတင်းစကား ပါးရန်အတွက် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စံအိမ်တော်သို့ မြင်းကုန်စောနှင်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သုံးရက်အတွင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်！ စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ရောင်စုံမီးအိမ်များနှင့် ဖဲကြိုးတန်ဆာများကို ခြိမ့်ခြိမ့်သဲသဲ စတင်ချိတ်ဆွဲကြပြီး၊ အောင်ပွဲခံစားပွဲကြီးအတွက် လိုအပ်လှသော ရိက္ခာနှင့် ပစ္စည်းများကို စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ဝယ်ယူပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတော်အတွင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေသော ကျိကျုန်းသည်လည်း ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ စိုးရိမ်စိတ်များ လွင့်ပြယ်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို အဝအလင် ချလိုက်မိလေသည်။ ဝမ်ကျင်း ဘေးကင်းရန်ကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းသည် သူ့အတွက် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးထက် ကြီးမားလှသော အကျိုးစီးပွားများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ အပြင်လောက၌ စစ်ရှုံး၍ ကျဆုံးသွားခဲ့ပါက၊ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေချိတ်ဆက်ထားရသော အားကိုးထိုက်သည့် နောက်ခံကျောက်ဆောင်ကြီးမှာ ပြိုလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ ယခင်က ပုံအောရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သမျှသော အရာအားလုံးသည်လည်း ရေစုန်မျောကာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျိကျုန်းကိုယ်တိုင်အနေဖြင့်လည်း ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို မည်သို့မျှ လွှမ်းမိုးထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၌ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် လုံလောက်သော အင်အားနှင့် ဩဇာအာဏာ နှစ်ရပ်စလုံး လိုအပ်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လက်အောက်ရှိ အချို့သော လှေနံဓားထစ် ဆူပူသောင်းကျန်းလိုသည့် လူအချို့ကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ၊ ကျိကျုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

“ဟဲဟဲ… ငါက မင်းတို့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးဆိုပြီး စောင့်တက်နေကြတာပေါ့လေ။ အခုတော့ မင်းတို့ကို သုတ်သင်မယ့်သူ ပြန်လာပြီပဲ။ ဒီအဖိုးကြီးက မင်းတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေကပဲ ပိုပြီး မာကြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ရဲ့ ဓားသွားတွေကပဲ ပိုပြီး ထက်မြက်မလားဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့…”

ဝမ်ကျင်း၏ နေရာကို ဆက်ခံ၍ နန်ယန်စီရင်စု၏ နယ်စားမင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဟဲဝေသည်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ အောင်ပွဲရ သတင်းစကားကို ကြားသိရသောအခါ စိတ်အာရုံများ ပေါ့ပါးသွားပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အားရပါးရ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူသည် စစ်သူကြီးထံသို့ စစ်မိန့်စာတစ်စောင်ကို ချက်ချင်းထုတ်ပြန်ကာ၊ အာဏာဖီဆန်လိုသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် ဒေသခံသူဌေးကြီး မိသားစုအချို့အား အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး၊ သွေးချောင်းစီးမည့် သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုကြီးကို ဗြုန်းစားကြီး စတင်လိုက်တော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ နောက်ခံအာဏာရှင်ကြီးက ပြန်မလာသေးလို့ မင်းတို့ကို ခဏလောက် သည်းခံပြီး လွှတ်ထားပေးတာ။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင် ပြန်လာပြီပဲ။ ငါက မင်းတို့လို ကောင်တွေကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး သည်းခံနေရဦးမှာလဲ။”

ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်း ဟောင်းလောင်းဖြစ်ကာ လျော့ပါးလာနေသော ရွှေငွေရတနာများကို တွေးမိလိုက်သောအခါ၊ ဟဲဝေသည် စုတ်တံကို မြှောက်ကာ နောက်ထပ် အမိန့်စာတစ်စောင်ကို ထပ်မံရေးသားပြီး၊ အနုကြမ်းစီးရမည့် စာရင်းထဲသို့ ဒေသခံသူဌေးကြီး မိသားစုနှစ်ခုကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်လေသည်။ စာရေးနေရင်းနှင့် သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တောက်… မင်းတို့တွေ မသေကြရင်၊ ဟိုကောင်တွေ မပျက်စီးကြရင်၊ ငါတို့ ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ တံတားတွေကို ဘယ်လိုပြင်မလဲ။ လမ်းတွေကိုကော ဘယ်လို ခင်းမလဲ။ ရေသွင်းမြောင်းတွေ တူးဖို့ ငွေကို ဘယ်ကရှာမလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကြီးအတွက် အောင်ပွဲရ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် ဝယ်ဖို့ ရွှေဒင်္ဂါးတွေကိုကော ဘယ်ကနေ သွားနှိုက်ရမှာလဲ။”

ဆန်ပူယီသည်လည်း သူနှင့် စိတ်ကူးချင်း ထပ်တူကျလျက် ရှိပေသည်။ ယခင်က ဝမ်ကျင်း ပြန်မလာသေးသဖြင့် ကိစ္စရပ်ကြီးများ မဖြစ်ပွားစေရန်နှင့် ပိုမိုကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ မပေါ်ပေါက်စေရန်အတွက် အချို့သော လှုပ်ရှားမှုငယ်များကို သူက မျက်စိမှိတ် သည်းခံပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ

‘ဟဲဟဲ… စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ၊ မင်းတို့တွေ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နေကြတာကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ကော သိရဲ့လား’

ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်းဝင်တို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားမကြီးကို ယခုအခါ သွေးအေးအေးဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

‘ငါ မင်းတို့ကို ခုတ်ပိုင်း သုတ်သင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ကိစ္စပဲ။ အကယ်၍ ငါက မင်းတို့လို ကောင်တွေကို အမြစ်ပြတ် မရှင်းလင်းပစ်ဘူးဆိုရင်၊ ယွဲ့ပြည်နယ်ဆီကို တဖွဲဖွဲ လာနေကြတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းတူညီငယ်တွေအတွက် ထိုင်ဖို့ ရာထူးအာဏာ ခုံတန်းလျားတွေက ဘယ်ကနေ ထွက်လာမှာလဲ။’