အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇)

သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်၊ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး အုံ့မှိုင်းညို့မှောင်နေပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေးများ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေကာ ဝမ်ကျင်း၏ကျောပြင်ထက်ရှိ ဝတ်ရုံရှည်ပေါ်သို့ ခိုနားကျရောက်နေလေသည်။

ကျယ်ပြန့်လှသော လမ်းမကြီး၏ ဝဲယာအနားတစ်လျှောက်တွင် အရာရှိများနှင့် အရပ်သူအရပ်သား ပြည်သူအပေါင်းတို့သည် တန်းစီရပ်စောင့်ကြလျက် ဝမ်ကျင်း၏ အောင်ပွဲရဂုဏ်ပြုခရီးစဉ်အား သောင်းသောင်းဖျဖျ ကြိုဆိုနေကြသည်။

ပြည်နယ်ဘုရင်ခံရုံးတော်ရှိ အရာရှိအရာခံအားလုံး၏ စိတ်နှလုံးတို့သည် လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် 'ကျန့်နန်မင်းသား' ဟူသော စာလုံးများကို ရွှေခြည်ထိုး၍ ပန်းဖွားဆင်ထားသည့် အလံတော်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာသော ကွဲပြားခြားနားသည့် မျိုးရိုးအမည်ရှိသည့် မင်းသားတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ထိုအဆင့်အတန်းမှာ တော်ဝင်သွေးစစ် မင်းသားများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ကျောက် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များထဲတွင် ကျန်းပေစစ်တပ်ကြီးကို စိတ်တိုင်းကျ ကွပ်ကဲပိုင်ခွင့်ရှိပြီး အာဏာအစစ်အမှန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော 'ကျန်းပေမင်းသား' မှလွဲ၍၊ ယခင်ဧကရာဇ်များ၏ သားတော်များအားလုံးတွင် မည်သည့်အုပ်ချုပ်ရေး အာဏာမျှမရှိဘဲ၊ သူတို့ စားဝတ်နေရေးအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော ရိက္ခာတော်နှင့် စားကျေးနယ်မြေ အနည်းငယ်မျှကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ကြရုံမျှ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းကမူ ဤမဖြစ်နိုင်သောအရာကို အောင်မြင်စွာ ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ရာ၊ ၎င်းက အရာရှိများစွာအား ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ယခုထက်ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုလည်း ပိုမိုအားစိုက် ထမ်းရွက်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် အနည်းငယ်မျှ ရှိသူတိုင်းသည် 'နဂါးနောက်လိုက်၍ သူကောင်းပြုခံရခြင်း' ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြပေသည်။ ဇနီးနှင့် သားသမီးများပါ ရာထူးဂုဏ်ရှိန် တိုးတက်ခြင်း၊ ရိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာခြင်း၊ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့အား ဂုဏ်ရောင်ထွန်းပြောင်စေခြင်း။ ဤအရာများသည် မည်သည့်ယောက်ျားကောင်းတစ်ဦးမျှ ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်းမရှိသော အရာများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စစ်မြင်းထက်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်လျက် လမ်းမကြီး၏ ဝဲယာတစ်လျှောက်ရှိ ပြည်သူများနှင့် အရာရှိများအား နွေးထွေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ အရပ်သူအရပ်သား အများအပြားသည်လည်း စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး၊ ဝမ်ကျင်း၏ အောင်ပွဲရပြန်လာမှုကို ကြိုဆိုရန်အတွက် သူတို့အား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အဓမ္မ စေခိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဖိအားပေးခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

ပွဲလမ်းသဘင်နှင့် စည်ကားမှုကို သဘောကျခြင်းမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝပင်ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ကျင်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ပြည်နယ်အတွင်း၌ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှရာ ပြည်သူအများစုက သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တိမ်ကင်းစင်သော 'ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံ' ရှိနေခြင်းကို အလွန်အမင်း ထောက်ခံအားပေးကြသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သုတ်သင်ရှင်းလင်းရာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော်လည်း၊ သူ၏ ပစ်မှတ်များသည် မည်သည့်အခါမျှ သာမန်အရပ်သားများ ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ သူတို့အပေါ်တွင်မူ အမြဲတစေ ငဲ့ညှာထောက်ထားတတ်ပေသည်။

ပြည်နယ်အတွင်းရှိ မိသားစုများမှ ဒုတိယသားများ၊ အငယ်ဆုံးသားများနှင့် အခြားသော ဆွေမျိုးသားချင်း အများအပြားကို ဝမ်ကျင်းက လယ်ယာမြေများ ခွဲဝေပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်ရန်အတွက် တောင်ဘက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ အိမ်ထောင်စုများစွာအား အသက်ဆက်ရှင်သန်နိုင်မည့် လမ်းစကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ခြင်းနှင့် အလားတူပေသည်။

ထို့အပြင် မိသားစုများမှ ယောက်ျားသားအမြောက်အမြားသည် စစ်တပ်အတွင်း၌ အမှုထမ်းနေကြပြီး၊ သူတို့၏ စစ်မြေပြင်ဆုလာဘ်များ၊ စစ်လစာများနှင့် ရိက္ခာများကို မည်သည့်အခါမျှ ရက်ရွှေ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ပေးအပ်သဖြင့် မိသားစုများကို ကောင်းစွာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ စစ်မြေပြင်၌ ကျဆုံးသွားခဲ့ပါကလည်း နစ်နာကြေးနှင့် ပင်စင်လစာများကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ဖြတ်တောက်ခြင်းမရှိဘဲ အပြည့်အဝ ပေးလျော်ခဲ့ပေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်ရခြင်း သို့မဟုတ် စစ်မြေပြင်၌ တိုက်ခိုက်ရခြင်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခဟု မသတ်မှတ်ကြချေ။ ဝမ်းဝလင်လင် စားသောက်ရပြီး ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းသည်ပင် ကြီးမားလှသော ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့မှု တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒေသတွင်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုနှင့် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လာခဲ့ရာ၊ ဤအရာမှာ ဆန်ပူယီ၏ တင်းကျပ်လှသော ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုကြီးများမှ သားသမီးများဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အရာရှိကြီးများနှင့် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများဖြစ်စေ မည်သူမျှ သာမန်ပြည်သူအပေါင်းနှင့် မိန်းမပျိုလေးများကို မတရားအနိုင်ကျင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်နစ်နာအောင် ပြုလုပ်ခြင်းမျိုး မလုပ်ဝံ့ကြတော့ချေ။ ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုကဲ့သို့သော ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သည့် အောက်တန်းကျသော လုပ်ရပ်မျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အခြားသော ပြည်နယ်များနှင့် စီရင်စုမြို့နယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာ ခြုံငုံကြည့်ပါက အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးကို မျှော်ကြည့်လိုက်ပါက၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများနှင့် အရာရှိလောက၏ ပုပ်ပွမှုမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး၊ လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် လူအများကို ဗြောင်ကျကျ သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုးမှာပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။

ဝမ်ကျင်း၏ ကောင်းမွန်လှသော ပုံရိပ်မှာ အခြားသော အကျင့်ပျက် အရာရှိများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြလိုက်သည့်အခါတွင် ပိုမို၍ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်း အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည့် သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ဤအရပ်သူအရပ်သား ပြည်သူများသည် မိမိတို့၏ အလိုအလျောက် ဆန္ဒအလျောက် လာရောက် ကြိုဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဝမ်ကျင်းသည် အလွန်တရာ အားကိုးထိုက်သော မိဘသဖွယ် အုပ်ချုပ်သူ အရာရှိကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုံးတော်တစ်ခုလုံးသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် စတင်လည်ပတ်တော့သည်။ စီမာယီသည် အနားယူရန် အချိန်မရှိဘဲ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေး လုပ်ငန်းဆောင်တာများအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရလေသည်။ သူသည် ပြည်နယ်၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေများကို ကျိကျုန်းနှင့်အတူ ပူးပေါင်းညှိနှိုင်း စစ်ဆေးရရုံမျှမက၊ မြို့ပြင်ဘက်ရှိ ခိုလှုံရာမဲ့ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချလာသော ဒုက္ခသည်များကိုပါ စနစ်တကျ နေရာချထားပေးရန် စီမံရသေးသည်။

သူတို့၏ စာရင်းဇယားများကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း၊ နေထိုင်စရာ အမိုးအကာများ စီစဉ်ပေးခြင်း၊ ရိက္ခာများ ဝေငှပေးခြင်းနှင့် နယ်မြေအေးချမ်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ရသည်။ ဤကိစ္စရပ်အားလုံးကို ကောင်းစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ရန်အတွက် အလွန်တရာ စွမ်းအားစိုက်ထုတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ကောင်းစွာ မစီမံနိုင်ပါက ဆူပူအုံကြွမှုများ၊ မလိုအပ်သော သေကြေပျက်စီးမှုများနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကာ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်ထက် ဒုက္ခက ပိုမိုကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

ကျန့်လျောင်၊ ယွဲ့ကျင်းနှင့် ချန်ကန်းတို့သည်လည်း အလုပ်များနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စစ်တပ်အတွင်းရှိ စစ်သည်တော်များကို စနစ်တကျ နေရာချထားပေးရပြီး၊ စစ်မြေပြင် စွမ်းဆောင်ရည်အလိုက် ဆုလာဘ်များကို မျှတစွာ ခွဲဝေပေးအပ်ရသည်။

ထို့အပြင် ရေရှည်စစ်ချီခဲ့ရသဖြင့် စစ်သည်တော်များသည်လည်း သွေးသားနှင့် ခံစားချက်၊ အလိုဆန္ဒများရှိကြသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ သက်မဲ့ရုပ်ဝတ္ထုများမဟုတ်ချေ။ သူတို့အားလုံးကို တပ်စခန်းအတွင်း၌ချည်းပဲ အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ သူတို့အတွက် အလှည့်ကျ ခွင့်ရက်များ၊ မိသားစုနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းခွင့် အချိန်များနှင့် စိတ်အပန်းဖြေ ပျော်ရွှင်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းများ လိုအပ်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ထိုစစ်သူကြီးသုံးဦးက စနစ်တကျ အကွက်ချ၍ သူတို့၏ လက်အောက်ခံ စစ်သည်များကို စီမံခွဲဝေပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စစ်မြေပြင်၌ ဒဏ်ရာရ ကျဆုံးခဲ့သူများ၏ နစ်နာကြေးနှင့် ပင်စင်ကိစ္စရပ်များကိုလည်း သူတို့သုံးဦးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့် စီမံရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင် အားလုံးသည် စစ်ချီနေစဉ် အချိန်ကထက်ပင် ပိုမို၍ အလုပ်များပြားလာကြတော့သည်...။

ဝမ်ကျင်းသည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စံအိမ်တော်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူ၏ အကြည့်များသည် သူ့အား ဆီးကြိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ဇနီး၊ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် အစေခံများထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်မသွားဘဲ၊ စံအိမ်တော်၏ အပေါ်ဘက်ရှိ ကမ္ပည်းဆိုင်းဘုတ်ကြီးထံသို့သာ ရှေးဦးစွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဗြုန်းစားကြီး ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် သီးသန့် မင်းသားစံအိမ်တော်တစ်ခု ထပ်ပြီး တည်ဆောက်ဖို့ မလိုသေးဘူးလား။"

ထိုခဏမျှ ဝင်ရောက်လာသော အတွေးစသည် လီမီ၏ အသံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

"အရှင်..."

နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် အေးမြသော လက်တစ်စုံက ဝမ်ကျင်း၏ လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လီမီသည် ဝမ်ကျင်းအား မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ လှပလှသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်စများ ဝိုင်းလျက် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ကာ၊ ခေါင်းကို ညွှတ်၍ သူ၏ နဖူးဖြင့် လီမီ၏ နဖူးကို အသာအယာ ထိကပ်လိုက်လေသည်။

"ရှင်မ... မင်း တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်း၌သာမက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်တော် အတွင်း၌ပင် 'ကွန်ရက်' ၏ သူလျှိုများ ရှိနေခဲ့ရာ လီမီ၏ လုပ်ဆောင်ချက် အားလုံးသည် ဝမ်ကျင်းထံမှ ဖုံးကွယ်၍ မရခဲ့ချေ။ ဝမ်ကျင်းသည် လီမီ မိမိအတွက် နောက်ကွယ်မှ မည်မျှအထိ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ကို လျှို့ဝှက်စာများမှတစ်ဆင့် ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ အတိုင်းထက်အလွန် လှုပ်ရှားထိခိုက်သွားရပေသည်။ ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော အချက်မှာ လီမီ၌ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားအတွက် စဉ်းစားမှုများ ရှိနိုင်သော်လည်း၊ အများစုမှာမူ သူ့အား ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇနီးကောင်းတစ်ဦး ပီသစွာ လုပ်ဆောင်သင့်လုပ်ဆောင်ထိုက်သည်များကို အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ပေးခဲ့ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော အမူအရာကို နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေကြသော ကျိဝမ်၊ စွန်းကျဲနှင့် ယွဲ့လော့တို့က မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးတောနေကြသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း၊ မျက်နှာထက်တွင်မူ မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ပုချီလော့ကမူ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စူထားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်စကားမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ရှာပေ။

လီမီသည် ဝမ်ကျင်း၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ကျယ်ထက်သို့ မှီကပ်ထားလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီမီ၏ ဆံကေသာရှည်များနှင့် ကျောပြင်ကို သာသာယာယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ လီမီကို ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ပွေ့ချီကာ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိသော သူများသည်လည်း နောက်ကွယ်မှ တဖွဲဖွဲ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

ရေချိုးဆောင်အတွင်း၌ ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ လီမီ၏ ဖြူဖွေးဝင်းပသော ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ချစ်တင်းနှီးနှောမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှတ်အသားများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ရေကန်ကျယ်အတွင်း၌ သက်တောင့်သက်သာ လျောင်းစက်နေရင်း၊ ရေနွေးငွေ့မြူပိတ်များကြားမှ လီမီ၏ သွယ်လျလှပသော ကိုယ်လုံးတီး အလှတရားကို ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက် လာစမ်း။"

တံခါးအပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော အစေခံမိန်းကလေး ချင်းကဲသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"မင်းသားကြီး... အမိန့်ရှိပါ"

ချင်းကဲ၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်ဝန်းများကို မှေးစင်းလိုက်မိသည်။ မည်သူမျှ သင်ကြားပေးရန်မလိုဘဲ သူမသည် သခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ကို မည်သို့ နားဝင်အောင် ဖားရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိလှပေသည်။

"စုတ်တံနဲ့ မှင်ကို သွားယူခဲ့စမ်း။"

"မှန်လှပါ"

မကြာမီအချိန်အတွင်း ချင်းကဲသည် သစ်သားဗန်းတစ်ခုထက်တွင် မှင်ဆွတ်ထားသော စုတ်တံနှင့် စက္ကူတစ်ရွက်ကို တင်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်ကျင်းထံသို့ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး စုတ်တံကို မြှောက်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် စာလုံးလေးလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှား ရေးသားလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ပစ်လော့။"

ထို့နောက် စက္ကူစကို ချင်းကဲ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး

"ဒါကို ကုရန်ဆီ သွားပေးလိုက်။"

"မှန်လှပါ"

ချင်းကဲသည် စာကို ရိုသေစွာ ယူဆောင်ကာ ဦးညွှတ်နောက်ဆုတ်၍ တံခါးကို ပြန်လည်ပိတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ လှည့်ထွက်ကာ အဆောင်ဝင်းအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုစာကို ကုရန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။

ကုရန်သည် စာကို ဖွင့်ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ လက်ရေးစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ချင်းကဲအား ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ လှည့်ထွက်ကာ စာကို သက်ဆိုင်ရာလူထံသို့ ပေးပို့ရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ဤအမိန့်ကို နှုတ်ဗလံဖြင့်သာ ပေးအပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကုရန်အနေဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ နာခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝမ်ကျင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ပထမဦးဆုံး ညချမ်းအချိန်သည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စံအိမ်တော်အတွက်မူ အတိုင်းထက်အလွန် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စရာ အခါသမယတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အရာရှိအများစုအတွက်လည်း ဤသည်မှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွဖွယ်ရာ မင်္ဂလာရှိသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လူအချို့အတွက်မူ ထိုညသည် ကမ္ဘာပျက်မည့် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေတော့သည်။

တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များသည် တံခါးများကို ရိုက်ချိုးကာ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လာကြပြီး၊ အရင်ဆုံး ဒူးလေးများဖြင့် ပစ်ခတ်ကာ၊ ထို့နောက်တွင် ဓားများဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ခုတ်ပိုင်းကြတော့သည်။ နေအိမ်များကို စီးနင်းပြီး တစ်မိသားစုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းမှာ သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ပညာရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် သတ်ဖြတ်တိုက်ခိုက်နေစဉ် အတွင်း၌ပင်၊ စီးနင်းပြီးနောက် ရရှိလာမည့် ဘဏ္ဍာပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကို မထိခိုက်စေရန်အတွက် တန်ဖိုးကြီးလှသော ရွှေ၊ ငွေနှင့် ကျောက်သံပတ္တမြားများကို မပျက်စီးအောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရှောင်ကွင်း၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အဆင့်မြင့်ပြီး အသည်းငယ်ပုံရသော လူအချို့ကို သတ်မပစ်ဘဲ ချန်ထားခဲ့ကာ၊ အပေါင်းအပါများနှင့် ဝှက်ကွယ်ထားသော ရွှေငွေများ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းရန်အတွက် ပြင်းထန်လှသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုသို့သော နှိပ်စက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့် သံမဏိလူသားအချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း၊ ပူးပေါင်းကြံစည်ကြသော အောက်တန်းစား လူယုတ်မာများထဲတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သောသူ လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ချေ။

အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်မိခြင်းမှာ ကြောက်စရာမဟုတ်ပေ၊ နောက်ဘဝရောက်မှ အသိသတိဖြင့် နေထိုင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။