အခန်း ၉၆၄

အခန်း (၉၆၄) ကန်းသတ္တုရွှေပိုးချည်မျှင်နှင့် ရှေးဟောင်းသူတော်စင်တို့၏ နယ်မြေ။ (၁)

ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ ကြိုးကြာဖြူငှက်တစ်ကောင်သည် အတောင်ပံများကို ခတ်လျက်ရှိသည်။

လေတိုက်ခတ်မှုနှင့် ခုခံမှုများ မရှိသကဲ့သို့ပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ ပေတစ်ရာခန့် ခရီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကြိုးကြာဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စူးချန်ခုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲ၌ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ခရီးလမ်းက အရမ်းဝေးလွန်းတယ်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူ တော်စင်အဆင့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက်တောင် အနားမယူဘဲ ပျံသန်းမယ်ဆိုရင် ခရီးအတွက် သုံးနှစ်နီးပါး အချိန်ယူရလိမ့်မယ်"

မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သည် လွန်စွာ ဝေးကွာသော်လည်း သူသည် အရှိန်အကုန်မြှင့်၍ သွားရန် မလိုအပ်ပေ။

ထိုအစား သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တောင့်ခံနိုင်မည့် အလျင်အမြန်ဆုံး အရှိန်ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း ပျံသန်းလာခဲ့ရာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် ကိုးနိုင်ငံ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ယင်းမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း သူပထမဆုံးအကြိမ် ကိုးနိုင်ငံ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ကိုးနိုင်ငံ၏ ဘောင်အပြင်ဘက်၌လည်း လူသူကင်းမဲ့နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို စူးချန်ခုန်း သတိပြုမိသည်။

လူသားများ နေထိုင်ရာ ဒေသများ ရှိသော်လည်း ကျဲပါးလှပြီး လူများသည် လှည့်လည်သွားလာနေသော မျိုးနွယ်စုများကဲ့သို့ နေထိုင်ကြသည်။

ကိုးနိုင်ငံနှင့် ဝေးကွာသော အချို့သော လူသားမျိုးနွယ်စုများသည် ယဉ်ကျေးမှု မထွန်းကားသေးဘဲ သားရေများကို ဝတ်ဆင်ကြကာ ဘာသာစကား သို့မဟုတ် စာပေများ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မရှိသည်ကိုပင် တွေ့ရပြီး ရှေးဦးလူသားများနှင့် များစွာ တူညီနေသည်။

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲ၌ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "သူတို့က လူသားမျိုးနွယ်စု တစ်ဆယ်နိုင်ငံအကြောင်း ပြောဆိုကြပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ကိုးနိုင်ငံဟာ သူတို့ဘာသာ ဂုဏ်တင်ထားကြတာပဲ။ ကိုးနိုင်ငံရဲ့ ဘောင်အပြင်ဘက်မှာ သေးငယ်ပြီး မကြားဖူးတဲ့ လူသားနိုင်ငံအချို့ကို ငါတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အချို့နိုင်ငံတွေမှာ လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းအောက်သာ ရှိပြီး သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်တောင် မရှိကြဘူး"

သူပျံသန်းလာစဉ် အောက်ခြေရှိ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ဤခရီးစဉ်က သူ့အတွက် သဘောပေါက်နားလည်မှုများစွာ ရရှိစေသည်။

သူစာအုပ်များတွင် ဖတ်ရှုဖူးသော လူသားမျိုးနွယ်စု ဆယ်နိုင်ငံ ဟူသည့် အယူအဆ ဖြစ်သော အထက်သုံးနိုင်ငံ၊ အလယ်သုံးနိုင်ငံ၊ အောက်သုံးနိုင်ငံနှင့် သီးခြားတည်ရှိနေသော မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော် ဟူသည်မှာ ကိုးနိုင်ငံ၏ နယ်မြေအတွင်း ရေးသားပြုစုထားသော စာအုပ်များ၏ ရှုထောင့်မှသာ ဖြစ်သည်။

ကိုးနိုင်ငံ၏ သမိုင်းကြောင်းအရ လူသားမျိုးနွယ်စု ဆယ်နိုင်ငံ ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယင်းမှာ ထိုဆယ်နိုင်ငံမှတစ်ပါး အခြားနိုင်ငံများ မရှိဟု မဆိုလိုပေ။

လူသားမျိုးနွယ်ဆယ်နိုင်ငံ ဟူသော အယူအဆမှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ အပါအဝင် ကိုးနိုင်ငံအတွင်း၌ ပျံ့နှံ့နေသော အချက်အလက်များနှင့် သတင်းစကားများသာ ဖြစ်သည်။

ကိုးနိုင်ငံ၏ ပြင်ပတွင် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် နိုင်ငံတော် ဖွဲ့စည်းပုံချင်း တူညီသော နိုင်ငံအချို့လည်း ရှိကြသည်။

နယ်မြေတစ်ခု၌ ထိုကဲ့သို့သော နိုင်ငံများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ ထိုနယ်မြေရှိ ဝိညာဉ်ကြော အရေအတွက်အပေါ်တွင် မူတည်နေပြီး ဝိညာဉ်ကြော နည်းပါးပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအား သိပ်သည်းဆ နည်းပါးသဖြင့် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သဘာဝကျစွာပင် ဤကဲ့သို့သော လူသားနိုင်ငံများရှိသည့် နယ်မြေများအနက် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်မှာ အကြီးမားဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်။

သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ပေါ်ထွက်ရာ နိုင်ငံတိုင်းလိုလိုသည် ရှေးဟောင်းသူတော်စင်တို့၏ နယ်မြေ တည်ရှိမှုကို သိကြသည်။

သို့သော် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ လူများအတွက်မူ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များသာလျှင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိကြသည်။

လမ်းခရီး၌ စူးချန်ခုန်းသည် စိမ်းစိုသော သစ်တောများ၊ ကျောက်ဆောင်များနှင့် ချောက်ကမ်းပါးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မတ်စောက်သော တောင်တန်းကြီးများကို မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ လမ်းခရီးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ရေကန်ကြီးများပေါ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကျောက်တန်းများကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းလှသော နယ်မြေဒေသများကို ခြေလျင်ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သာမန်လူသားများသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်အကြောင်းကို သိနေသည့်တိုင်အောင် သူ၏ တစ်သက်တာအတွင်း ရောက်ရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ဆိုတာ လမ်းဆုံးမဟုတ်ဘဲ ဒီလောကကြီးကို ထိတွေ့ခံစားခွင့်ရတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုသာသာပဲ"

သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ လောကကြီး၏ ကျယ်ပြောလှပုံကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသူများသည် ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ရေတွင်းကိုသာ တစ်လောကလုံးဟု ယုံကြည်နေကြပြီး ရေတွင်းပြင်ပသို့ ခုန်ထွက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ လက်ရှိအရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်နှစ်မက အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဤရှည်လျားသော အချိန်အတွင်း အားလပ်စွာ နေမနေခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ကြိုးကြာဖြူငှက်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို တည့်တည့် ပျံသန်းစေရန် ထိန်းချုပ်ထားစဉ် စူးချန်ခုန်းသည် ကျောပေါ်တွင် ခြေတင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် သူ၏ သိုင်းပညာရပ်များကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲ၌ တွေးတောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာမှာ တိုးတက်ဖို့ နေရာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို အဓိက ဗဟိုပြုပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖန်တီးလို့ရတာပဲ။"

သူသည် မူလဝိညာဉ်ကို ပျိုးထောင်အောင်မြင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာဝိညာဉ်ချိပ်စည်း၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ အားထုတ်မှု အားလုံးကို နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ မူလဝိညာဉ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အချိန်မရရှိခဲ့ပေ။

မူလဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခြင်းဆိုသည်မှာ မူလဝိညာဉ်၏ အခြေခံစွမ်းဆောင်ရည်မျှသာဖြစ်ပြီး သာမန်လူတစ်ဦးက ဓားကို တည့်တည့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူသည် ဓားကျင့်စဉ်တစ်ခုကို လေ့လာလိုက်ပါက ဓား၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သို့ သွားရာလမ်း၌ တစ်နှစ်ကျော် အချိန်ရှိသဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် မူလဝိညာဉ်၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုရုံမျှမကဘဲ သူ၏ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပိုမိုစူးစမ်းလေ့လာရန် အားလပ်ချိန်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းက စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်က ရွှေဓာတ်သဘာဝဖြစ်ပြီး ရွှေဓာတ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို သန့်စင်ထားပြီးဖြစ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ သံဖြတ်ဓားကျင့်စဉ်လိုပဲ မာကျောထက်ရှခြင်းက သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက် ဖြစ်တယ်။ ငါက ဒီဦးတည်ချက်အတိုင်း ပိုပြီး မြှင့်တင်ဖို့ လိုတယ်"

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းမှာ လျင်မြန်လှပြီး ယခုအခါ သူ၏ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းမှာ အမှတ် ၁၄၀ သို့ ရောက်ရှိထားသဖြင့် လောကလွန်အဆင့် အတားအဆီးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာ၏ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုအတွင်း သူရရှိခဲ့သော လောကလွန် ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

သူသည် သိုင်းပညာများကို စဉ်းစားနေစဉ် အတွေးအမြင်များစွာ အချင်းချင်း တိုက်မိကာ ဆန်းပြားပြီး ကောင်းကွန်သော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲ၌ တွေးတောလိုက်သည်။ "ငါက ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအားကို ဖိသိပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး နူးညံ့ထက်ရှတဲ့ ပိုးမျှင်လေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ပိုပြီး ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါရဲ့ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းဟာ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

စူးချန်ခုန်းသည် သူစူးစမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအားသည် ယန်ဓာတ်သဘာဝရှိပြီး အလွန်ထက်ရှကာ မာကျောလှပြီး စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ပိုးချည်မျှင်မှာမူ အကန့်အသတ်မရှိ နူးညံ့ပျောင်းပျောင်းလှသည်။

ဤနှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ပြီး နူးညံ့ခြင်းနှင့် မာကျောခြင်းကို ရောယှက်လိုက်ပါက ပိုမိုများပြားသော ဆန်းပြားမှုများကို သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ကူးကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ကာ စမ်းသပ်မှုများကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်သည်။

သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ မူလဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အတွင်းအားသိုလှောင်ရာအတွင်းမှ သန့်စင်ပြီး အားကောင်းလှသော နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ချောမွေ့မှု မရှိခဲ့ပေ။

ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထက်ရှလှသည်။

နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်နှင့် ဓားသွားများကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်သွားသဖြင့် နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး ပိုးမျှင်လေးများအဖြစ် စုစည်းရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ဇွဲမလျှော့ဘဲ နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်၏ အဆက်မပြတ် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိများကို အသုံးပြု၍ ထိုနှစ်ခုကို စိတ်ရှည်စွာဖြင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။