အခန်း ၉၆၅

အခန်း (၉၆၅) ကန်းသတ္တုရွှေပိုးချည်မျှင်နှင့် ရှေးဟောင်းသူတော်စင်တို့၏ နယ်မြေ။ (၂)

အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီး အဆက်မပြတ် စမ်းသပ်မှုများအောက်တွင် အားကောင်းပြီး မလျှော့သော ဇွဲရှိသည့် နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

“ဒါကို စမ်းကြည့်ရအောင်”

ကြိုးကြာဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းရင်း စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ကူးလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မြောက်မြားစွာသော နတ်ပိုးချည်မျှင်များသည် အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ယင်းတို့မှာ သာမန်အဖြူရောင် ပိုးမျှင်များနှင့် မတူဘဲ ရွှေရောင် တောက်ပနေကြသည်။

ရွှေရောင်ပိုးမျှင်များ လှုပ်ရှားကခုန်နေသည်မှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ငါးကလေးများနှင့် တူညီနေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို သေးငယ်သော အက်ကြောင်းများစွာအဖြစ် လွယ်ကူစွာ ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ပထမဆုံးကြည့်လိုက်လျှင် သာမန်မျှသာ ထင်ရသော်လည်း ယင်း၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သာမန်နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်တန်ဆာများကိုပင် လွယ်ကူစွာ ဖြတ်တောက်သွားနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ခုံးအလယ်ရှိ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းမှ သူ၏ မူလဝိညာဉ်သည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်မူလဝိညာဉ်၏ ပြင်ပမှ ရွှေရောင်ပိုးမျှင်များစွာ ဆန့်ထွက်လာပြီး အချို့မှာ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ကာ အချို့မှာ ထိုးဖောက်လျက် လွန်စွာ သက်ဝင်ပြီး လျင်မြန်လှသည်။

မူလက မူလဝိညာဉ်၏ တိုက်ခိုက်မှုနည်းဗျူဟာမှာ လွန်စွာ ရိုးရှင်းပြီး ၎င်း၏ ပင်ကိုယ်ထက်ရှမှုအပေါ်၌သာ အမှီပြု၍ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအားကို နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ရွှေရောင်ပိုးမျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဆန်းပြားသော အပြောင်းအလဲများကို ဖန်တီးနိုင်ကာ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင် လူတစ်ဦးကို ပြာအဖြစ် ခြေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။

“ဒီအကွက်ကိုတော့ ကန်းရွှေပိုးချည်မျှင်လို့ နာမည်ပေးရမယ်”

စူးချန်ခုန်းသည် လွန်စွာ ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး ဤအသစ်တီထွင်လိုက်သော နည်းပညာကို ကန်းရွှေပိုးချည်မျှင်ဟု အမည်ပေးလိုက်ကာ ယင်းမှာ ကန်းရွှေဓာတ်စွမ်းအင်နှင့် နတ်ပိုးချည်ချီစွမ်းအင်တို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသော ပညာရပ် ဖြစ်သည်။

“ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်နဲ့ ဓားပညာရပ်မှာ တိုးတက်ဖို့ နေရာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ငါကျင့်ကြံထားတဲ့ သံဖြတ်ဓားကျင့်စဉ်က မာကျောထက်ရှတဲ့ ရွှေဓာတ်သဘာဝ ဖြစ်တယ်။ တကယ်လို့ ငါက အခြား ဓာတ် ၄ ပါး ဖြစ်တဲ့ သစ်သားဓာတ်၊ ရေဓာတ်၊ မီးဓာတ်နဲ့ မြေဓာတ်တို့ကိုပါ ပေါင်းစပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်” ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ တွေးတောမိသည်။

လောကကြီးအတွင်းရှိ သိုင်းပညာရပ်များစွာမှာ ဓာတ် ၅ ပါး ဖြစ်သော ရွှေဓာတ်၊ သစ်သားဓာတ်၊ ရေဓာတ်၊ မီးဓာတ်နှင့် မြေဓာတ်တို့မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်လို့ သူသည် ထိုဓာတ် ၅ ပါး၏ သဘောတရားကို မိမိ၏ ဓားသိုင်းနှင့် မူလဝိညာဉ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေါင်းစပ်နိုင်ပါက ပိုမိုပြည့်စုံကာ ကောင်းမွန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေများနှင့် ကိုက်ညီသော အခြားဓာတ် ၄ ပါးရှိသည့် သိုင်းပညာရပ်များသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၌ သေချာပေါက် ရှိနိုင်ပေသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိပါက သူသည် လေ့လာဆည်းပူးရန်အတွက် ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းပညာရပ်များကို လေ့လာဆန်းစစ်ရင်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ရှုခင်းများကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြည့်ရှုရင်း စူးချန်ခုန်းသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ပျင်းရိငြီးငွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်နှစ်ထက်မကသော အချိန်များသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် နှစ်နှစ်တာ အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

“ငါက မကြာခင် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ ချန်းယောင်ဒေသနဲ့ နီးကပ်လာတော့မယ်”

စူးချန်ခုန်းသည် မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ မိမိ၏ တည်နေရာကို ခန့်မှန်းကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ဤမြေပုံကို ဝမ်ကျန့်ချိုးနှင့် ဟုန်မန်ထျန်းတို့၏ သိုလှောင်ရတနာများအတွင်းမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေပုံကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ နယ်နိမိတ်နှင့် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်တွင် နယ်မြေဒေသ ၁၉ ခု ရှိပြီး ယင်းတို့မှာ မတူညီသော နိုင်ငံ ၁၉ ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးမြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ အုပ်ချုပ်သူများဖြစ်သော ကျန်းမိသားစုပင်လျှင် မြင့်မြတ်သော ဧကရာဇ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ချန်းယောင်ဒေသသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ နယ်မြေဒေသ ၁၉ ခုအနက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း ရှေးဟောင်းသူတော်စင်မှတ်တမ်းများတွင် ဖတ်ရှုဖူးသည့်အရ ဤနယ်မြေသည် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ယင်း၏ အရွယ်အစားမှာ နယ်မြေ ၁၉ ခုအနက် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေခဲ့သော မိသားစုကြီးများနှင့် ဂိုဏ်းကြီးများစွာ ရှိကြသည်။

“ရှေ့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ထူထပ်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ရှိပုံရတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခု ရှိရမယ်။ ဝိညာဉ်ကြောရှိတဲ့နေရာမှာ လူတွေ နေထိုင်ကြမှာ သေချာတယ်”

သုံးရက်ခန့် ကုန်လွန်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ခံစားသိရှိနိုင်မှုအရ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခု ရှိကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် ထိုဦးတည်ချက်အတိုင်း ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သေချာပေါက်ပင် မိုင်ပေါင်းရာချီ ပျံသန်းပြီးနောက် ရှေ့တွင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤမြို့ငယ်လေးမှာ မကြီးမားလှဘဲ လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းအောက်သာ ရှိနိုင်သည်။ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် စူးချန်ခုန်းသည် မြို့အတွင်း၌ လူများ သွားလာနေကြပြီး အချို့မှာ သာမန်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြကာ အချို့မှာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လူစည်ကားလှသော မြို့ငယ်လေးအတွင်းသို့ မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဒီမြို့ငယ်လေးမှာ လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိပြီး ဝိညာဉ်ကြောပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာလား”

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ စဉ်းစားလိုက်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကိုးနိုင်ငံတွင် ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု လိုအပ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ပထဝီဝင်အနေအထား ကောင်းမွန်သောနေရာများသည် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ တပည့်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် အရင်းအမြစ်များကို အဆက်မပြတ် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမြို့ငယ်လေးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ မြေပုံပေါ်၌ပင် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိဘဲ ဝေးကွာပြီး အမည်မရှိသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကြောပေါ်၌ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မည်သည့်သိုင်းဂိုဏ်းကမျှ လာရောက်သိမ်းပိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် မောင်းထုတ်ခြင်း မပြုလုပ်ကြပေ။

“မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ နဂိုမူလနေရာတွေပ ရှေးဟောင်းသူတော်စင် ကိုးဦးတို့ အချိန်များစွာ အသုံးပြုပြီး ရှာဖွေခဲ့တဲ့ အဖိုးတန်မြေတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒီနယ်မြေမှာ ဝိညာဉ်ကြောတွေအများကြီး ရှိလို့ ရှေးမြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်က အခြားသော သေးငယ်တဲ့ လူသားနိုင်ငံများထက် အများကြီး ကျယ်ပြောရုံသာမက ဝိညာဉ်ကြော အရေအတွက်လည်း များတယ်။ နိုင်ငံငယ်လေးတွေမှာ ဝိညာဉ်ကြောတွေကို မြင်တွေ့ဖို့ ခဲယဉ်းပေမယ့် ရှေးမြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်မှာတော့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေကြတာကြောင့် ဒီဝိညာဉ်ကြော သေးသေးလေးတွေကို ဘယ်သူကမှ မလိုချင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် လုယူတိုက်ခိုက်တာ မရှိဘူး။”

စူးချန်ခုန်း စဉ်းစားလိုက်ရင်း အဓိကအချက်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ်စု ကိုးနိုင်ငံတွင် ရွှေကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးမားပြီး လူတိုင်း လိုချင်ကြသော သာမန်ဝိညာဉ်ကြောငယ်များသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်၌ ကျောက်ခဲများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသောအရာကို လုယူရန်အတွက် မည်သူက အားထုတ်ကြမည်နည်း။

မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ရှိ ထိပ်တန်းဝိညာဉ်ကြောများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်ပင် ထူထပ်လှသဖြင့် မူလအဆီအနှစ်ရည်ကိုပင် ထုတ်လုပ်နိုင်ကြသည်။ ထိုနယ်မြေများသည်သာ ဂိုဏ်းကြီးများ သိမ်းပိုက်လိုကြသော နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ မူလဝိညာဉ်ဖြင့် မြို့ငယ်လေးကို လွှမ်းခြုံကာ အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို စူးစမ်းလိုက်သည်။ မြို့အတွင်းရှိ အရက်ဆိုင်တစ်ခုမှ ဧည့်သည်များစွာ စားသောက်နေကြပြီး ရွှေနှင့် ငွေများကို ငွေကြေးအဖြစ် အသုံးပြုနေကြသည်ကို စူးချန်ခုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းက စူးချန်ခုန်းကို ခေါင်းညိတ်မိစေပြီး ဤခေတ်ကာလတွင် နယ်မြေအသီးသီးရှိ အခြေခံလူတန်းစားများသည် တူညီကြကာ ရွှေနှင့်ငွေကဲ့သို့သော ရှားပါးသတ္တုများကိုသာ ငွေကြေးအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။