အခန်း ၆၆၇

Vol. 14 Ch. 667

အပိုင်း၆၆၇:သူအခုမင်းကြီးကမိဖုရားကြီးကိုကိုယ်ထိလက်ရောက်ကျူးလွန်နေတာကိုမျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတာလား

သူမကသူ့ကိုဂရုစိုက်လာလို့လုံယန်ရဲ့ရင်ထဲနောက်ဆုံးတော့ပျော်ရွှင်မှုပြန်ရရှိလာခဲ့သည်။

ဝေဝေကဒီလောက်ထိကလေးချစ်တတ်မည်ဟုသူကထင်မထားခဲ့။

ဝမ်ရန်ကျစ်သူမနားမှာရှိတဲ့အချိန်သူမမျက်လုံးတွေကကော်နဲ့ကပ်ထားသလိုသူ့ကိုပဲကြည့်နေတာကြောင့်ယောက်ျားဖြစ်သူကိုလူပိုအဖြစ်ခံစားရစေသည်။

နောက်ဆုံးတော့သူမကသူ့ရဲ့တည်ရှိမှုကိုသတိထားမိလာခဲ့ပြီဖြစ်လို့သူကခံစားချက်ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။သူဖတ်နေသောစာအုပ်ကိုအောက်ချလိုက်ကာမတ်တပ်ရပ်၍ပြောလိုက်သည်။

``အဝတ်အစားချွတ်ပေးပါ”

ဒါကိုမြင်တော့လုလျန့်ဝေကတစ်ဖက်ကိုလှည့်၍ပြောလိုက်သည်။

``အိမ်တော်ထိန်းကျောက် အရှင်မင်းကြီးက...”

သူမပြော၍မပြီးသေးခင်မှာပင်မင်းကြီးကသူမပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။

လုလျန့်ဝေကပါးစပ်ပိတ်ထားသောကြောင့်ရုန်းကန်ကာအော်ဟစ်နေသည်။

ကျောက်ချန်ကတံခါးနားမှခေါင်းပြူကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။

သူဆက်ပြီးမြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းကြောင့်ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားရသည်။

သူအခုမင်းကြီးကမိဖုရားကြီးကိုကိုယ်ထိလက်ရောက်ကျူးလွန်နေတာကိုမျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတာလား။

ဘယ်လိုတောင်ကြမ်းတမ်းတဲ့လူလဲမလိုအပ်ဘူးဆိုရင်ချက်ချင်းနှင်ထုတ်တာပဲ။

ကျောက်ချန်ကခေါင်းကိုပြန်ထုတ်ကာတံခါးကိုသေချာစေ့ပိတ်လိုက်သည်။ပြီးနောက်သူ့လည်ပင်းသူပြန်စမ်းကြည့်လိုက်သည်။အသက်ရှိသေးရဲ့လားဟူသည့်အတွေးနှင့်ပင်။

လုံယန်ကလုလျန့်ဝေကိုချက်ချင်းမလွှတ်ပေးသေးဘဲ လက်နှင့်သူမ၏ခါးကိုဖက်ထားရင်း သူ့ရဲ့အသက်ရှူသံကမူသူမ၏နားအားရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ထို့နောက်သူကပြောလိုက်သည်။

သူ့ဆီကလွတ်အောင်ရုန်းပြီးနောက်လုလျန့်ဝေအားအင်ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့်မျက်လုံးဝိုင်းများနှင့်သူ့ကိုကြည့်ကာခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

လုံယန်ကသူ့ရဲ့လက်ချောင်းများဖြင့်သူမ၏ခါးစည်းကြိုးကိုဖြည်ကာပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

လေအေးအေးကသူ၏မျက်နှာကိုတိုက်ခတ်လာသောအခါမှသူမအသိဝင်လာသည်။ထိုအချိန်တွင်သူမ၏အပြင်ဝတ်ရုံမှာမရှိတော့ဘဲအတွင်းဝတ်ကလဲသူမ၏ခါးနားသို့လျောကျနေခဲ့သည်။

လုံယန်ကသူမကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာအိပ်ယာထံသို့ဦးတည်လိုက်သည်။လုလျန့်ဝေ သူ့ဆိုလိုရင်းကို ဘာလို့နားမလည်တာလဲ။

သူတို့ကတစ်ညပဲနားရသေးတယ်။ ဒါတောင်ခုသူကဒီနေ့ထပ်လိုချင်နေပြန်တာလား။

``ကျွန်တော်မျိုးမဆေးနည်းတစ်ခုကိုလုပ်စရာရှိသေးတာခုမှသတိရတယ်။အရင်အနားယူလိုက်ပါနော်အရှင်မင်းကြီး”

လုလျန့်ဝေကသူမ၏ပါးစပ်ကိုအုပ်ထားရာမှလွတ်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက်အမြန်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏အတွင်းဝတ်ကိုပြန်ဆွဲတင်ကာထရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။သို့သော်လည်းလုံယန်ကသူမကိုပြန်ဆွဲချလိုက်လေသည်။

``မင်းအခုပဲတစ်ရေးအိပ်ချင်တယ်လို့ပြောလိုက်တယ်မလား။ဒါကအချိန်မကြာပါဘူး။”

သူမကထိုသို့ပြောကာစိတ်သက်သာရာရသွားပြီးအိပ်ယာပေါ်တွင်လှဲအိပ်လိုက်သည်။

လုံယန်ကပြုံး၍သူမဘေးတွင်အိပ်ရန်ပြင်နေစဉ်ကျောက်ချန်၏အလန့်တကြားပြောသောအသံထွက်ပေါ်လာသည်။

``ချန်ကျူပင်းကဒီနေ့နေ့ခင်းခေါင်းဖြတ်ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရမှာပါ။ဒါပေမယ့်အခုပြစ်ဒဏ်စီရင်မယ့်အချိန်မှာသူ့ကိုရှာမတွေ့တော့ပါဘူး။အဲ့ဒီလူကအဝတ်နက်ဝတ်ထားကာလက်နက်တွေအသုံးပြုတဲ့အပြင်အဆိပ်လဲသုံးသွားပါတယ်။သူတို့ကချန်ကျူပင်းကိုကယ်ထုတ်သွားယုံမကပဲအခြားအမှုထမ်းတွေကိုလဲအဆိပ်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။”

လုလျန့်ဝေကသူမကြားရတာကိုမယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

ရုတ်တရက်ပေါ်လာသောအနက်ရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားကာချန်ကျူပင်းကိုကယ်သွားသောသူကိုသူမတွေးနေပေသည်။

ချန်ကျူပင်းကနိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုကျူးလွန်ထားသူဖြစ်သည်။အကယ်၍သူလွတ်မြောက်သွားရင်တောင်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအမှုကလိုက်နေမှာဖြစ်ပြီးပြစ်ဒဏ်ကပို၍ပင်ဆိုးရွားပေမည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့မူလဝတ္ထုထဲမှာချန်ကျူပင်းနှင့်နီးစပ်သောသူများကိုမဖော်ပြထားခဲ့ပေ။