အခန်း ၁၀၇
Vol. 11 Ch. 107
အခန်း (၁၀၇)
“စာအုပ်ဖုံးဖို့ ဖက်ထူစက္ကူ သွားဝယ်မလို့လား၊ တကယ်လား”
ရှောင်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် စာရေးကိရိယာဆိုင်ရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖုံးချင်တယ်”
“ရှောင်ဝမ်... အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ကျောင်းစတက်ရမယ့် ပထမဆုံးနေ့လို ဖြစ်နေရတာလဲ၊ အရင်က စာအုပ်မဖုံးဖူးဘူးလား”
ယွမ်ယွမ်က အံ့သြစွာမေးလိုက်၏။
ရှောင်လန်က ရှောင်ဝမ့်အား လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဖြေလေသည်။
“အစ်ကိုကြီးရဲ့ စာအုပ်တွေကို ကျိုးအာက သူ့ဖင်သုတ်ဖို့ သုံးပစ်လိုက်တာလေ”
ကြည့်ရသည်မှာ ရှောင်ဝမ်၏ ပထမဆုံးကျောင်းတက်ရသည့်အတွေ့အကြုံမှာ ပျော်ရွှင်စရာ မကောင်းခဲ့ပုံရသည်။
အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပညာသင်ကြားခြင်းကို ပိုမိုအလေးအနက်ထား၍ ဆောင်ရွက်ကြရပေမည်။
သူတို့သည် အကောင်းဆုံး ဖက်ထူစက္ကူများကို ဝယ်ယူခဲ့ကြပြီး စာရေးကိရိယာဆိုင်တွင် ရောင်စုံခဲတံများကို မြင်သောအခါ ယနေ့ခေတ် ကလေးများအတွက် ရွေးချယ်စရာဘာသာရပ်များ သိပ်မရှိသော်ငြား ကလေးနှစ်ဦးအတွက် တစ်ယောက်တစ်ဘူးစီ ဝယ်ယူပေးခဲ့၏။
ခဲတံများအတွက် အသက်သာဆုံးများကို မရွေးချယ်ဘဲ အရောင်များ ခြယ်သထားသော ခဲတံများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ချန်မေ့လန်သည် ဤရောင်စုံခဲတံတစ်ဒါဇင်လုံးကို တစ်ခါတည်း ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။
ရုတ်တရက် ရှောင်ဝမ်သည် နေရာတစ်နေရာတွင်ရပ်လျက် လုံးဝရှေ့ဆက်မသွားတော့သည်ကို သူမ သတိပြုမိသွား၏။
ချန်မေ့လန် သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ...
‘ဘုရားရေ…..’
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤပစ္စည်းလေးကို သဘောကျသွားမိသည်။ ၎င်းမှာ ဂျင်ကဲ့သို့လည်း ကစား၍ရသော လည်ပတ်နေသည့် ခဲတံချွန်စက်လေးပင်။
ရှောင်ဝမ် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေရုံသာမက ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့ကပါ အာမေဍိတ်သံများ ပြုလာကြသည်။
“မေမေ၊ အရမ်းလှတာပဲ”
“ဒါဆို တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ဝယ်ကြတာပေါ့”
တစ်လုံးလျှင် ယွမ်တစ်ရာသာ ပေးရသဖြင့် သေချာပေါက် ဝယ်ယူရပေမည်။
အကြီးနှစ်ယောက်အတွက် အဆင်ပြေသော်လည်း၊ ရှောင်လန်လေးသည် ခဲတံချွန်စက်ကို ရရှိသောအခါ ထိုကောင်စုတ်လေးက စက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ကိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။
ကလေး၏ပါးစပ်ကို ပြတ်ရှသွားမည်စိုးသဖြင့် ချန်မေ့လန်မှာ အလန့်တကြားဖြစ်သွားရ၏။
“ယန်ရှောင်လန်... နင်က တကယ့်တောခွေးပေါက်လေးပဲ၊ ဘာမဆို စားရဲတာပဲလား”
ယွမ်ယွမ်က ခဲတံချွန်စက်ကို လုယူလိုက်ကာ ကလေးငယ် ပါးစပ်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လေသည်။
“ငါ့နာမည်က အရင်က ကျောင်းတိ လို့ခေါ်တယ်၊ ပြီးတော့ နင်က ငါခေါ်လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးလေ၊ နောက်ကို ဒီလိုမျိုး မဆော့ပါနဲ့တော့၊ ငါ အရမ်းစိုးရိမ်ရတယ်”
ရှောင်လန်သည် လူများကိုလိုက်ကိုက်တတ်သော်လည်း ယွမ်ယွမ်နှင့်မူ အထူးသံယောဇဉ်ရှိလေသည်။
သူက ခဲတံချွန်စက်လေးကို ယွမ်ယွမ်ထံသို့ ဂရုတစိုက်နှင့် လေးလေးနက်နက် ကမ်းပေးလိုက်၏။
“မကြီး၊ သေချာသိမ်းထားပေးပါ”
စာရေးကိရိယာဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ ရှောင်ဝမ်သည် ဝယ်လာသမျှပစ္စည်းများအားလုံးကို သယ်ဆောင်လျက် ချန်မေ့လန်အား တစ်စုံတစ်ခုပြောရန်အတွက် ခြေလှမ်းများကို တမင်တကာ နှေးလိုက်လေသည်။
“အန်တီ... ကျွန်တော် သတိထားမိတာ၊ ကျွန်တော်တို့က စာရေးကိရိယာ အများဆုံးဝယ်တဲ့သူတွေပဲ”
အခြားသူများက ခဲတံများကို တစ်ချောင်းချင်းစီသာ ဝယ်ယူကြသော်လည်း သူမကမူ အများအပြားကို တစ်ခါတည်းဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။
အခြားသူများက ခဲတံချွန်ရန်အတွက် ဓားငယ်လေးများကိုသာ ဝယ်ယူကြသော်လည်း သူနှင့် ယွမ်ယွမ်တို့တွင် လည်ပတ်နေသည့် ခဲတံချွန်စက်လေးတစ်လုံးစီ ရှိနေပြီမဟုတ်လော။
ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့သည် ထိုခဲတံချွန်စက်ငယ်လေးများကို မည်မျှအထိလမြတ်နိုးတန်ဖိုးထားကြောင်း အစပိုင်းတွင် ချန်မေ့လန် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
တစ်နေ့တွင်မူ ယွမ်ယွမ်သည် သူတို့သုံးဦးလုံး၏ ခဲတံချွန်စက်များအတွက် သိုးမွေးချည်များဖြင့် အစွပ်လေးများရက်လုပ်ပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်အထိပင်။
“ခဲတံချွန်စက်လေးတွေလည်း ချမ်းတတ်တယ်လေ၊ သူတို့လည်း အင်္ကျီဝတ်ဖို့ လိုတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုလေသည်။
……….
ချန်မေ့လန် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ကျောက် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ့ကို အမြန်တားဆီးလိုက်လေ၏။
“ရဲမှူးကြီးယန်၊ ကျွန်မတို့ တစ်ခုလောက် ဆွေးနွေးလို့ ရမလား”
သူမက ဆိုလိုက်၏။
ယန်ကျောက် ရုတ်တရက် ရပ်သွားကာ ပြန်ဖြေလေ၏။
“ပြောလေ”
“ရှီရှန်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထောင်ကျကျ၊ သူ့ရဲ့ကျောက်မီးသွေးတွင်းနဲ့ ကုန်တင်ကားကို ပြန်သိမ်းဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်ထားတယ်၊ ရှင် ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးမဟုတ်လား”
ယန်ကျောက် ကန့်ကွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချန်မေ့လန်သည် တမင်တကာ လေးစားသမှုရှိသော အခေါ်အဝေါ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူကင်းရှင်းကာ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သူ တစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက မကောင်းမှုဒုစရိုက်ကိုလည်း အလွန်မုန်းတီးသူဖြစ်၏။
ယန်ရှီရှန်း၏ ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို သူမ ပြန်လည်သိမ်းယူလိုပါက သူ ကန့်ကွက်မည်ကို ချန်မေ့လန် အလွန်စိုးရိမ်မိလေသည်။
ယန်ကျောက်က ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“မင်း ပြန်သိမ်းလို့ရတယ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”
သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ဝက် ချိတ်ဆွဲနေကာ ဟူရှောင်မေထံမှ ကုန်တင်ကားနှင့် ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို သူမ ပြန်လည်သိမ်းယူနိုင်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်ဟန်မပေါ်ပေ။
“ကျွန်မမှာ ကျွန်မကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ အဲဒီကျောက်မီးသွေးတွင်းကို လည်ပတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး၊
လောလောဆယ် ပြန်သိမ်းထားပြီး ထိန်းသိမ်းထားရုံပါ”
ချန်မေ့လန်က ရှင်းပြလေသည်။
ယန်ကျောက်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ”
သို့သော် သူမ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူက ထပ်မံမှာကြားလိုက်လေသည်။
“ရန်မဖြစ်နဲ့၊ အငြင်းပွားမနေနဲ့၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ဆီဖုန်းဆက်လိုက်၊ နောက်တစ်နာရီလောက်နေရင် ငါအိမ်ပြန်ရောက်ပြီ၊ မင်း ယုံကြည်မှုမရှိရင် မသွားတာအကောင်းဆုံးပဲ၊ ငါပြန်လာတဲ့အထိစောင့်ပါ”
“ကျွန်မဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်”
ချန်မေ့လန်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။ အတိတ်ဘဝက ချန်မေ့လန်သည် ဘီလီယံနာသူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သော်ငြား ယန်ကျောက်ကမူ သူမအား လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးပမာ အမြဲတစေ ဆက်ဆံလေ့ရှိ၏။
ထို့အပြင် ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို ပြန်လည်ရယူရန်အတွက် ဟူရှောင်မေနှင့် သူမ သွားရောက်ငြင်းခုံမည်ဟု သူ ထင်မှတ်နေသည့်ပုံပင်။
ယနေ့တွင် လုပ်ဆောင်ရန် နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။
အိမ်သုံးတယ်လီဖုန်း တပ်ဆင်ရန်အတွက် ချန်မေ့လန်သည် ဆက်သွယ်ရေးဗျူရိုသို့ သွားရောက်ရဦးမည်ပင်။
အကယ်၍ ချင်ချွမ်ကုမ္ပဏီ၏ စီမံကိန်းကို သူမ မရရှိပါကာ ဆောက်လုပ်ရေးအင်ဂျင်နီယာ လုပ်ငန်းကို သူမ လုပ်ကိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် အကယ်၍ လက်ခံရရှိခဲ့ပါက ဤလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်မည့်အကြောင်း ယန်ကျောက်နှင့် အလေးအနက်ဆွေးနွေးရန် သူမ စီစဉ်ထားလေသည်။
ကျိုးရွှယ်ချင်းက ယန်ကျောက်သည် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်မှုကြောင့် သူမကို တိုင်ကြားခဲ့ရုံသာမက နောက်ဆုံးတွင် ထိုအကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် ကွာရှင်းခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရလိုက်တိုင်း ချန်မေ့လန်၏ရင်တွင်း၌ ကြီးမားလှသောဖိအားများကို ခံစားရလေသည်။
ဆက်သွယ်ရေးဗျူရိုသို့ ရောက်သောအခါ သူမ စာရင်းသွင်း၍ တန်းစီကာ မြေပြင်လိုင်းတယ်လီဖုန်းတပ်ဆင်ခွင့် လက်မှတ်ကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအခါမှသာ ကုန်တင်ကားကို ပြန်လည်ရယူရန်အတွက် ချန်ဖျင်ထံသို့သွားရန် သူမ ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
အတိတ်ဘဝက ဘီလီယံနာသူဌေးကတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်မေ့လန်သည် အားလပ်ချိန်များတွင် ပန်းအလှပြင်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်ခြင်း အနုပညာနှင့် နာမည်ကြီး ပန်းချီကားများအား မည်သို့ ခံစားကြည့်ရှူရမည်တို့ကို သင်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း ကားမောင်းခြင်းကိုမူ တစ်ခါမျှမသင်ယူခဲ့ဖူးပေ။
ပထမအချက်မှာ သူမသည် မွေးရာပါကြောက်တတ်သူဖြစ်ပြီး ကားမောင်းရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ လုကျင်းယွီက တမင်တကာ ခွင့်မပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် အလွန်အမင်းတင်းကျပ်ခဲ့သည်။
သူ့အမြင်တွင် ဘီလီယံနာ သူဌေးကတော်တစ်ဦးဆိုသည်မှာ နောက်ခန်းတွင်သာ ထိုင်နေရန်လိုအပ်ပြီး ၎င်းမှာ အဆင့်အတန်း၏သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
အကယ်၍ သူမသာ ကားမောင်းသွားလာနေပါက ဘီလီယံနာသူဌေးကြီးဖြစ်သော သူ့အတွက် အရှက်ရဖွယ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့၏။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ယွမ်ယွမ်နှင့် အာနျိုတို့ စကားများရန်ဖြစ်ကြတိုင်း သူတို့မှာ ကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားနိုင်ကြသော်လည်း သူမမှာမူ အိမ်တွင်သာ ထိုင်လျက် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်မှသာ လုကျင်းယွီသည် သူမအား အမြဲတစေ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တားဆီးချယ်လှယ်နေခဲ့ကြောင်းကို ချန်မေ့လန် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။
ဤဘဝတွင်မူ သူမ သေချာပေါက် ကားမောင်းသင်ရပေမည်။
လောလောဆယ်တွင် ထိုကိစ္စကို လုပ်ဆောင်၍မရသေးချေ။
ကျောက်မီးသွေးတွင်းနှင့် ကုန်တင်ကားကို ပြန်လည်ရယူရန်အတွက် ချန်မေ့လန်ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမကိုယ်စား သွားရောက်ဆောင်ရွက်ပေးမည့်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရပေမည်။
ထိုသူမှလည်း ယန်ပင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
ယန်ပင်းသည် လတ်တလောတွင် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေကာ အိမ်တွင်နေရင်း ကလေးများအား ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ကိုင်ခြင်းနှင့်အတူ အားလပ်ချိန်များတွင် ငွေရှာရန်အတွက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၌ အားတက်သရော ပါဝင်လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်သည်။
သို့သော် စီးပွားရေးလောကသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ တစ်လခန့်သာရှိသေးသော်ငြား၊ ယန်ပင်းသည် လက်တွေ့ဘဝ၏အခက်အခဲများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
ယခင်က အပြင်တွင် ထမင်းသွားစားတိုင်း သူဌေးအသစ်များက အမြဲတမ်း ကျခံပေးလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တိုင်ငွေထုတ်ရှင်းရသည့်အခါမှသာ ငွေကြေးများ မည်မျှလျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားကြောင်းကို သူ သတိပြုမိလာ၏။
ယခင်က အခြားသူများ ကျခံပေးချိန်တွင် သူသည် ပြည့်တန်ဆာများထံသွားရောက်ရန် သွေးဆောင်မှုကို တစ်ခါတစ်ရံ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ကိုယ်တိုင် ငွေထုတ်ရှင်းရချိန်တွင်မှ ပြည့်တန်ဆာများဆီသို့ တစ်ကြိမ်သွားရောက်ခြင်းမှာ ယွမ် နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ကုန်ကျကြောင်းကို သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့ရသည်။
တစ်ချိန်က သူသည် အခြားသူများ၏ငွေဖြင့် ပြည့်တန်ဆာများထံ သွားရောက်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။