အခန်း ၃၂၇

အခန်း (၃၂၇) တောင်ဘက်ပန်းခြံ - ၁

“ဖုန်းပုကြွယ် ၊ အဆင့် ၂၉”

“ကျေးဇူးပြု၍ သင်ပါဝင်လိုသော ဂိမ်းမုဒ်ကို ရွေးချယ်ပါ”

“သင်သည် တစ်ကိုယ်တော်ရှင်သန်ခြင်းမုဒ် (အိပ်မက်ဆိုး) ကို ရွေးချယ်ထားပါသည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ အတည်ပြုပါ”

“အတည်ပြုပြီးပါပြီ၊ ဇာတ်လမ်း ဖန်တီးနေပါသည်...”

“စတင်တင်ဆောင်နေပါသည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ခဏစောင့်ဆိုင်းပေးပါ”

“သည်းထိတ်ရင်ဖို သုခဘုံမှ ကြိုဆိုပါတယ်”

ယခုတစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဟောလိဝုဒ်ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကြီးများ၏ နမူနာဗီဒီယိုများတွင် မကြာခဏ ကြားရလေ့ရှိသည့် နက်ရှိုင်းသော အမျိုးသားကြီးနှင့် တူနေသဖြင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေလေသည်။

“ဒေါင်းလုဒ် ပြီးဆုံးပါပြီ၊ သင်သည် လက်ရှိတွင် တစ်ကိုယ်တော်ရှင်သန်ခြင်းမုဒ် (အိပ်မက်ဆိုး) ကို ဆော့ကစားနေပါသည်”

“ဤမုဒ်တွင် ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက်ကို ပံ့ပိုးပေးထားပြီး၊ ဘေးထွက်တာဝန်/လျှို့ဝှက်တာဝန်များနှင့် ထူးခြားသော ကမ္ဘာ့အမြင်များ ပါဝင်လာနိုင်ချေ ရှိပါသည်”

“ဇာတ်လမ်းပြီးမြောက်ခြင်း ဆုလာဘ် - တာဝန်အောင်မြင်ပါက ရရှိမည့် အခြေခံအတွေ့အကြုံမှတ်၏ ၈၀% ကို အပိုဆောင်းဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိပါမည်”

“ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက်ကို မကြာမီ ပြသတော့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းပြီးဆုံးသည်နှင့် ဂိမ်းကို ချက်ချင်း စတင်ပါမည်”

“အိုး... ဒီဆုလာဘ်က တော်တော်လေး မြင့်တာပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စနစ်၏အသိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသံထွက်ဖတ်လိုက်မိသည်။

“တစ်ကိုယ်တော်ရှင်သန်ခြင်းမုဒ်က ကြာချိန်ပိုတိုတတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါက အိပ်မက်ဆိုးအဆင့်ဆိုတော့ နောက်ဆုံးရမယ့် ဆုလာဘ်ကတော့ သေချာပေါက် မဆိုးနိုင်ဘူး၊ အခြေခံအတွေ့အကြုံမှတ်ရဲ့ ၈၀% အပိုရမယ်ဆိုတာက နှစ်ဆရတာနဲ့ အတူတူပဲ”

တကယ်တမ်းတွင် ဤအရာက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မရှိချေ။ အတွေ့အကြုံနှစ်ဆကတ် (Double Experience Cards) များကို အသုံးပြုနေကြသည့် ငွေပုံပေးနိုင်သော ကစားသမားများအတွက်မူ ပွဲတိုင်းက အခြေခံအတွေ့အကြုံမှတ် ၁၀၀% အပိုဆောင်းရနေကျ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အဖွင့်ကွန်ပျူတာဂရပ်ဖစ် စတင်ပြသလာတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းမှာ စက္ကူညှပ်ကာတွန်း တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကလေးကလားဆန်ကာ “ကာတွန်းဆန်ဆန်” အသွင်အပြင်မျိုး ရှိနေလေသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ် ပထမဆုံးမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်၌ပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ...”

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်၊ ဖြူဖွေးသော တိမ်တိုက်များနှင့် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် နက်မှောင်နေသော အစိမ်းရင့်ရောင် တောင်တန်းကြီး ရှိနေပြီး တောင်ထိပ်များပေါ်တွင်မူ ဆီးနှင်းဖြူဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ကင်မရာက အောက်သို့ လှည့်ဆင်းသွားသောအခါ အရောင်အသွေး စုံလင်သော လေးထောင့်ပုံစံ အိမ်များစွာကို ထုတ်ဖော်ပြသလာပြီး ထိုအိမ်များ၏ ရှေ့တွင်မူ ချောမွေ့နေသော မီးခိုးရောင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းဖောက်လုပ်ထားလေသည်။

[ဒါကတော့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်ပါတယ်]

“နိုး၊ နိုး၊ နိုး၊ နိုး...”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ညှို့နေသကဲ့သို့ အထပ်ထပ်အခါခါ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

[ဒါကတော့ တိတ်ဆိတ်၊ သေးငယ်၊ အသုံးမဝင်၊ ကျေးလက်ဆန်၊ ဝေးလံခေါင်ဖျား၊ နာမည်မရှိ၊ အတွေးအခေါ် ကျဉ်းမြောင်း၊ တောသားဆန်ကာ၊ လက်ယာစွန်းရောက်၊ အူကြောင်ကြောင်နိုင်သော ကုန်တင်ကားမောင်းနှင်သူတွေ ရှိရာ ခေတ်နောက်ကျပြီး၊ တောကျ၊ သွေးနှောတွေရှိ၊ ရှုပ်ထွေး၊ သက်တမ်းကုန်ဆုံး၊ ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး ဆင်းရဲလှတဲ့... ခံတပ်သဖွယ် တည်ရှိနေတဲ့... တောင်ပေါ် ကျေးရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်ပါတယ်]

[ဒါကတော့...]

စနစ်၏အသံက ထိုသို့ ဖော်ပြလိုက်သည်။ ကွန်ပျူတာဂရပ်ဖစ်၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင်မူ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲရှိ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် တောင်ဘက်ပန်းခြံ (South Park) ဟူသော စာလုံးများကို ရေးသားထားလေသည်။

[တောင်ဘက်ပန်းခြံဖြစ်ပါတယ်]

“အား!!!!!!!!!!”

ဖုန်းပုကြွယ် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

“အား!!!”

သူ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး အော်ဟစ်နေမိလဲဆိုတာကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိချေ...။

[အမေရိကန် ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ တိကျတဲ့ ဒေတာအချက်အလက်တွေအရ ကမ္ဘာကြီးဟာ ကပ်ရောဂါတစ်ခုလိုမျိုး ပြင်းထန်တဲ့ စီးပွားကျဆင်းမှုနဲ့ ဂေဟစနစ်ပျက်စီးမှု အကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းရင်းကတော့... ပီရူးဗီးယန် ပန်ပိုက် (Perupian Panpipe) တီးဝိုင်းကြောင့်ပါပဲ]

[သူတို့ဟာ ကမ္ဘာအနှံ့အပြား ပျံ့နှံ့နေကြပြီး ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားတွေနဲ့ ဈေးဝယ်သူတွေ မကြာခဏ သွားလာတတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ပီရူးဗီးယန်ဂီတကို စုပြုံဖျော်ဖြေနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချို့ဒေသတွေမှာဆိုရင် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာမှာ ပျမ်းမျှ ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်း ၆၅ ဝိုင်းအထိ ရှိနေတတ်ပါတယ်]

[ဒါပေမဲ့ ဒီအရာအားလုံးဟာ ဒီကနေ့ မနက်ခင်းမှာတင် ရပ်တန့်သွားရတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်...]

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဇာတ်လမ်းက တရားဝင် စတင်လေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဖုန်းပုကြွယ်သည်လည်း ဤဇာတ်လမ်း၏ စတိုင်အတိုင်း ပြားချပ်ချပ် စက္ကူကာတွန်းပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တောင်ဘက်ပန်းခြံမြို့အနီးရှိ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများ ရှိနေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင်မူ စိမ်းလန်းနေသော သစ်ပင်အနည်းငယ် စုဝေးပေါက်ရောက်နေကြသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင်မူ နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး တောင်ခြေရှိ မြို့ကလေးကို အပေါ်စီးမှ လှမ်းမျှော်ကြည့်နိုင်ကာ မြင်ကွင်းက ကျယ်ပြောလှသည်။ ထူးထူးခြားခြား ထူးဆန်းနေသည့်အရာ ဘာမျှ ရှိနေပုံမရသော်လည်း...

ဆန်းကြယ်သည်မှာ ဆီးနှင်းများ ဝန်းရံထားသည့် ဤနေရာတွင် သူသည် ချမ်းအေးမှုကို လုံးဝ မခံစားရခြင်းပင်။ အပူချိန်က ၂၀ စင်တီဂရိတ်ခန့် ရှိနေပုံရပြီး စိုထိုင်းဆကလည်း ကွက်တိဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်။

“ဒါက ငါ့ကို သတ်တော့မှာပဲ...”

ဖုန်းပုကြွယ် ချွေးစေးများ ပြန်လာတော့သည်။ သူသည် ယခင်က မည်သည့်ဇာတ်လမ်းတွင်မျှ ဤမျှပြင်းထန်သော တင်းမာမှုကို မပြသခဲ့ဖူးချေ။

“ပန်ပိုက်... ပန်ပိုက်...”

သူသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ South Park ကာတွန်းဇာတ်လမ်းတွဲနှင့် ဆက်စပ်နေသမျှ အရာအားလုံးကို အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။

“ရပြီ... ရာသီ ၁၂၊ အပိုင်း ၁၀ နဲ့ ၁၁၊ အခန်း ၁ ပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ယေဘုယျ ဇာတ်ကွက်ကို မှတ်မိသွားခဲ့ပြီး သူ မှတ်မိလိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင် စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“အဓိကတာဝန်ကို စတင်လိုက်ပါပြီ”

“ဂျမ်ဘိုနှင့် နက်ဒ်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ”

“ဂျမ်ဘိုနဲ့ နက်ဒ်...”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွား၏။ သူသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ချက်ချင်း သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

“အဲဒီလူနှစ်ယောက်က အမဲလိုက်နေကြတာလား...”

သူ့ဘာသာ ထိုသို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိရုံရှိသေးသည် အဝေးတစ်နေရာမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“အဲဒါကြီးက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နေပြီ”

ထိုအော်ဟစ်သံ မဆုံးသေးခင်မှာပင် စက်သေနတ်ပစ်သံများက ချက်ချင်း လိုက်ပါတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် စဉ်းစားနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ ထိုကျည်ဆန်များသည် သူ့ကို ဦးတည်ပစ်ခတ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်ရာ လမ်းကြောင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဘက်သို့ အမြန် ရှောင်ကွင်းပြေးလွှားလိုက်တော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သေနတ်သံကြားမှ ပြေးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဆိုပါက ကျည်ဆန်များ၏ အရှိန်ကို သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်တွင် အာတီမစ်၏ ထွေးပွေ့မှုနှင့် အက်ခိုးချပ်ဝတ်ဟူသော အစွမ်းထက် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းနှစ်ထပ် ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နှစ်စက္ကန့်အတွင်း ကျည်ဆန် ဆယ်တောင့်ကျော်ခန့် အမှန်တကယ် ထိမှန်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ အသက်အမှတ် တစ်မှတ်မှ လျော့နည်းမသွားချေ။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ငါးစက္ကန့်ခန့် ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပြီး ရန်သူ၏ မျက်ကွင်ရာနေရာသို့ ခေတ္တ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သက်ပြင်းချရုံ ရှိသေးသည် အဝေးမှ ဂျမ်ဘိုက နက်ဒ်ကို အော်ပြောလိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

“နက်ဒ်... အဲဒါကြီးက ကျောက်ဆောင်နောက်မှာ ပုန်းနေတယ်၊ ဗုံးပစ်လိုက်စမ်း”

နက်ဒ်၏ အသံမှာ ရိုဘော့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေသည် (နက်ဒ်သည် ဆေးလိပ်အလွန်အကျွံ သောက်ခြင်းကြောင့် လည်ချောင်းကင်ဆာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး စစ်ပွဲအတွင်း ညာဘက်လက်မောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် စကားပြောရန်အတွက် အသံထုတ်လုပ်ပေးသည့် စက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို အသုံးပြုရခြင်း ဖြစ်သည်)။ သူသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လျှပ်စစ်သံကြီးနှင့် အမြဲတမ်းပြားချပ်နေသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“နားလည်ပြီ”

ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် မူလနေရာမှ ထပ်မံ ထွက်ခွာပြေးလွှားလိုက်ပြီး ပြေးရင်းလွှားရင်းနှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျုပ်က လူသားဗျ... လူသား”

သို့သော်လည်း သူ့အသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသော စက်သေနတ်ပစ်ခတ်သံများနှင့် ၎င်းနောက်မှ ကပ်ပါလာသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများအောက်တွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အခြေအနေ၏ ဆိုးရွားပုံကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်အမှတ်သည် မူလကတည်းက (ကိုယ်ခန္ဓာတွင်း မြှုပ်နှံရသော အဆင့်မြင့်အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်း) ကြောင့် ၉၀% သာ ရှိတော့ခြင်းဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်ပစ္စည်းကိရိယာများ၏ အကာအကွယ် ရှိနေလျှင်ပင် အော်တိုမစ်တစ်ရိုင်ဖယ်သေနတ်များဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ခတ်ခံရပါက ဒဏ်ရာမရနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့အပြင် ဂျမ်ဘိုနှင့် နက်ဒ်တို့၏ လက်နက်အင်အားမှာ လက်နက်မှောင်ခိုသမားအဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် နောက်ထပ် ဘယ်လိုဖျက်အားပြင်းပစ္စည်းများ ထုတ်သုံးလာမည်ကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ချေ။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့နှင့် အချိန်အကြာကြီး ဖက်တွယ်မနေချင်တော့ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ လူသားဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ထိုလူနှစ်ယောက်ဆီသို့ တိုးကပ်သွားမည့်အစား ထွက်ပြေးလိုက်ခြင်းက ပို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ထို အရူး “အမဲလိုက်”သူ နှစ်ယောက်က နောက်ထပ် ဒုက္ခပေးရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ... ဒါကတော့ သေချာသလောက် ရှိသည်။

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို ရုတ်ချည်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်သောအရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ ပစ်ခတ်မှုများကို ရှောင်ကွင်းရင်း တောင်အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

ဤဇာတ်လမ်း၏ အစောပိုင်းတွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ဆင့်ခေါ်ခြင်းစကေးကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရသေးဘဲ သနားစဖွယ် အခြေအနေမျိုးဖြင့် အတင်းအကျပ် ထွက်ပြေးနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အသေအချာ သိရှိထားသည်မှာ တောင်ဘက်ပန်းခြံကမ္ဘာထဲတွင် မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်လူသားမျှ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု မရှိနိုင်သလို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဉာဏ်ရည်၊ လော့ဂျစ် သို့မဟုတ် တန်ဖိုးထားမှုများကိုမှ ယုံကြည်၍မရနိုင်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်...။

အပြင်ပန်းကြည့်ရလျှင် သဟဇာတဖြစ်ပြီး အေးချမ်းသာယာနေပုံရသော်လည်း သူ့လိုမျိုး ပြင်ပလူတစ်ယောက်အတွက်မူ ဤနေရာက ငရဲထက်ပင် ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်...။