အခန်း ၃၂၈

အခန်း (၃၂၈) တောင်ဘက်ပန်းခြံ - ၂

ဖုန်းပုကြွယ် တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာရာ တစ်မိနစ်ခန့် ပြေးပြီးနောက် သူ့နောက်မှ သေနတ်ပစ်သံများကို မကြားရတော့ချေ။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို ပြန်ပိတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ အသက်အမှတ်မှာ ၆၂% တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် အတော်အတန် ဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

တောင်ဘက်ပန်းခြံသည် သာမန်အမေရိကန်ကျေးလက်မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်နေသည့် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ၊ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ဆိုးရွားလှသော လေထုညစ်ညမ်းမှုမျိုး လုံးဝ ရှိမနေချေ။

သို့သော်လည်း မြို့ငယ်လေးဖြစ်သော်ငြား လိုလေသေးမရှိအောင် ပြည့်စုံလှသည်။ မြို့ထဲတွင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အဆောက်အအုံများ ဖြစ်ကြသည့် ဘုရားကျောင်း၊ မြို့တော်ခန်းမ၊ စာတိုက်၊ ကျောင်း၊ ဈေးဝယ်စင်တာ စသည်တို့ စုံစုံလင်လင် ရှိပေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စနစ်၏ အသိပေးချက်အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လက်တာဝန် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ၊ အဓိကတာဝန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ”

ယခင်တာဝန်နေရာတွင် အမှန်ခြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် တာဝန်အသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“မြို့ထဲတွင် ရှာဖွေမှုများပြုလုပ်ပြီး “မဟာကပ်ဘေးကြီး” မစတင်မီ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပါ”

“ဟက်... ပြင်ဆင်ရမယ် ဟုတ်လား...”

ဖုန်းပုကြွယ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထို “မဟာကပ်ဘေးကြီး” ၏ အကြောင်းအရာမှာ စာဖွဲ့မရနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းလှသဖြင့် ဘယ်လိုကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမှန်းကို သူ အမှန်တကယ် မသိချေ။

“အရင်ဆုံးသွားပြီး ဖျက်အားပြင်း လက်နက်တချို့ သွားယူရမယ်...”

ဖုန်းပုကြွယ် ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သေနတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဓားပြတိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

တောင်ဘက်ပန်းခြံမြို့တွင် သေနတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်းသာရှိပြီး ၎င်းကို ဂျမ်ဘိုနှင့် နက်ဒ်တို့က ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် အတူတူ ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည့် ရဲဘော်ရဲဘက် သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ဦးလုံး လူပျိုကြီးများ ဖြစ်ကြကာ ဆိုင်ကို အတူတူ ဦးစီးလုပ်ကိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ အမဲလိုက်ခရီး ထွက်လေ့ရှိကြပြီး အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် တီဗီအစီအစဉ်တစ်ခုကိုပင် ရိုက်ကူးခဲ့ဖူးသည်။ သင်တွေးနေလိမ့်မည်ကို ကျွန်ုပ်သိပါသည် ‘ဟေး... သူတို့ စစ်မှုထမ်းနေတုန်းက ဆပ်ပြာကောက်ခိုင်းခံခဲ့ရတဲ့ ကာလတစ်ခုတော့ ရှိခဲ့မှာပဲ...’

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ အဲဒီလိုမျိုး ဟုတ်ပုံမရဘူးနော်...။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် လမ်းမေးလိုက်ရာ ထိုသူကလည်း သေနတ်ဆိုင် ရှိသည့်နေရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောပြခဲ့သည်။

ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် လမ်းမဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော သေနတ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

၎င်းမှာ အညိုရောင် အုတ်တံတိုင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် တစ်ထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး အမိုးမှာ နံရံများထက် အနည်းငယ် ပိုမိုကျယ်ဝန်းစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အဆောက်အအုံ၏ အရှေ့ဘက်မျက်နှာစာတွင် ပြတင်းပေါက်များ မရှိသော်လည်း အလယ်ဗဟိုတွင် သတ္တုဘောင်များ တပ်ဆင်ထားပြီး အေးခဲမှန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မှန်တံခါးတစ်စုံ ရှိနေလေသည်။ တံခါးတစ်ချပ်စီပေါ်တွင် “Jimbo's Guns” (ဂျမ်ဘို၏ သေနတ်များ) ဟု အဖြူရောင်စာလုံးဖြင့် ရေးသားထားပြီး တံခါးအပေါ်ဘက်တွင်မူ အဝါရောင်စာလုံးများ ပါရှိသည့် ဧရာမ အနက်ရောင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ရှိကာ ၎င်းပေါ်တွင်လည်း ထိုစာသားကိုပင် ရေးထိုးထားလေသည်။

တံခါး၏ ဘယ်ဘက်တွင်မူ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းမှာလည်း အနက်ရောင်နောက်ခံပေါ်တွင် အဝါရောင်စာလုံးများဖြင့် ဖြစ်ကာ “ရွှေရောင်သေနတ်ဆိုင်” ဟူသော စာလုံးကြီးများ၏ အောက်တွင် “ဝယ်ယူခြင်း၊ ရောင်းချခြင်း၊ လဲလှယ်ခြင်းနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်း” ဟု ရေးသားထားသည်။ တံခါး၏ ညာဘက်တွင်မူ အနောက်တိုင်းရုပ်ရှင်များတွင် မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည့် သစ်သားခဲယမ်းသေတ္တာတစ်ခုနှင့် အလှဆင်ထားပုံရသော သစ်သားလှည်းဘီးကြီးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ဖုန်းပုကြွယ် ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာချိန်တွင် မှန်တံခါးနောက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်လေးတစ်ခုပေါ်၌ “ပိတ်သည်” ဟု ရေးသားထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးကို သော့ခတ်ထားကြောင်း စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ဂွကို ထုတ်ယူကာ မှန်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ လက်နှိုက်ကာ သော့ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

သူ ဤသို့ပြုလုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါသည်။ ဂျမ်ဘိုနှင့် နက်ဒ်တို့ နှစ်ဦးလုံး ဆိုင်ထဲတွင် ရှိမနေကြောင်း သူအသေအချာ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ ယင်းကို မသိပါက သူသည် ဤကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ခြင်းက မည်သည့် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံ သို့မဟုတ် အလားတူအရာမျိုးကို စတင်စေခြင်းမရှိရာ ဖုန်းပုကြွယ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည် (ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို မကြာမီ သင် နားလည်လာပါလိမ့်မည်)။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ သေနတ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ပင်မဝင်ပေါက်၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက် နံရံများပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေဆဲဖြစ်သော ယုန်ခေါင်းတစ်ခုနှင့် ယုန်အမြီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ယုန်ခေါင်း၏ အောက်တွင်မူ အဝါရောင် သတိပေးဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်ကို ပုံဖော်ထားပြီး နီရဲသောစာလုံးများဖြင့် “ခဲယမ်းတွေက ဈေးကြီးလွန်းလို့ ငါတို့ သတိပေးပစ်ခတ်တာမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ရေးသားထား၏။

ယုန်အမြီး၏ အောက်တွင်မူ အဝါရောင် အပြုံးမျက်နှာပုံလေး ပါရှိပြီး “ကျေးဇူးပြု၍ သင့်သေနတ်ထဲက ကျည်ဆန်များကို ထုတ်ခဲ့ပါ၊ ပြီးတော့ နှင်းလျှောစီးဦးထုပ်များကိုလည်း ချွတ်ပေးပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါသည်” ဟု ရေးသားထားသည့် အဖြူရောင် သတိပေးဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အကယ်၍ ဒီဆိုင်းဘုတ်နှစ်ခုက မရှင်းလင်းသေးဘူးဆိုရင် ဆက်ကြည့်လိုက်ကြရအောင်...

သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသည့် မှန်ဗီရိုများထဲတွင် ရိုင်ဖယ်သေနတ်အများစု အပါအဝင် သေနတ်အမျိုးအစားမျိုးစုံကို ပြသထားပြီး တောင်ပေါ်အမဲလိုက်ရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် နှင်းလျှောစီးဂျာကင်အင်္ကျီများကိုလည်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ နံရံပေါ်မှ နက်ပြာရောင်ဂျာကင်တစ်ထည်ကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကောင်တာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ခါးစောင်းခန့် မြင့်သော မှန်ဗီရိုများထဲတွင် ပစ္စတိုသေနတ်မျိုးစုံ ထည့်သွင်းထားသည့် စင်သုံးစင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်တာ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ခဲယမ်းသေတ္တာတစ်လုံးအပြင် အပေါ်မှ အောက်သို့ စီတန်းပြသထားသည့် သေနတ်တန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ G3 ချေမှုန်းရေးရိုင်ဖယ် (အပိုပစ္စည်းမပါ)၊ SPAS-12 shotgun (အပိုပစ္စည်းမပါ)၊ M40A3 စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်၊ M733 မန်ဒို စက်သေနတ်ငယ် (ဗုံးပစ်လောင်ချာ တွဲလျက်ပါဝင်သည်) နှင့် ဂန္ထဝင်မြောက် Colt M1873 ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသေနတ်တန်းကြီးကို ငွေရှင်းကောင်တာ၏ အနောက်ဘက်အမြင့်တွင် အတိအကျ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဆိုလိုသည်မှာ... အရောင်းစာရေး (သို့မဟုတ် ဂျမ်ဘို) အနေဖြင့် နောက်လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ လှမ်းယူနိုင်မည့် အနေအထားမျိုးတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးလျှင် ဤသေနတ်တန်းဘေးနားရှိ နံရံ၏ အထင်ရှားဆုံးသော အမြင့်ဆုံးနေရာတွင်မူ သတိပေးဆိုင်းဘုတ်နှစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။

အပေါ်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်နှင့် အနီရောင်စာလုံးများဖြင့် “ကျူးကျော်သူများကို မြင်သည်နှင့် ပစ်သတ်မည်။ တကယ်လို့ မသေဘူးဆိုရင် ထပ်ပစ်မည်” ဟု ရေးသားထားလေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင်ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင်မူ အဖြူရောင် ပစ္စတိုသေနတ်လိုဂို ပါရှိပြီး အဖြူရောင်နှင့် အနီရောင်စာလုံးများဖြင့် “ငါတို့ကို ဒုတိယပြင်ဆင်ချက်ဥပဒေက ကာကွယ်ပေးထားတယ်” ဟု ရေးသားထား၏။

ကောင်တာ၏ ညာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပါက လေးထောင့်ပုံစံ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ရှိပေသည်။ ပြတင်းပေါက်၏ ဘေးနံရံပေါ်တွင်မူ ခေါင်းပြတ်နေပြီး သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော မြွေသေတစ်ကောင်ကို သံရိုက်ထားသည်။ ဗန်းတစ်ခုပေါ်တွင်မူ ဖြတ်တောက်ထားသည့် ယုန်နားရွက်တစ်စုံကို သံရိုက်ထားပြန်သည်...။

ထိုနားရွက်များ၏ အောက်တွင်မူ အနက်ရောင်နှင့် အနီရောင်စာလုံးများ ပါရှိသည့် လိမ္မော်ရောင် သတိပေးဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး “ရာဇဝတ်ကောင်တွေ၊ မင်းတို့ တစ်စက္ကန့်ကို ပေ ၈၅၀ အမြန်နူန်းနဲ့ ပြေးနိုင်ကြလား၊ တကယ်လို့ မပြေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းတို့ခေါင်းက ကျည်ကာခေါင်း ဖြစ်နေဖို့ပဲ ဆုတောင်းလိုက်ပါ” ဟု ရေးသားထားလေသည်။

ကောင်တာ၏ ဘယ်ဘက်တွင်မူ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မြေပုံတစ်ခုကို နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ၎င်းပေါ်တွင် ဒေသအမည်များအစား “Nationwide No Back Down” ဥပဒေ (ဆိုလိုသည်မှာ မိမိပိုင်နက်အတွင်းသို့ ကျူးကျော်လာသူများကို တရားဝင် ပစ်သတ်ပိုင်ခွင့်ဥပဒေ) သက်ရောက်ရာနယ်မြေများကို အစိမ်းရောင် အမှတ်အသားများဖြင့် ပြသထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်လေးခုတွင် အရပ်သားများကို ပစ်ခတ်ရန် တွန်းအားပေးထားပြီး အခြားပြည်နယ်ကိုးခုတွင်မူ လူကို ပစ်ခတ်ခြင်းအား ဆန့်ကျင်သည့်ဥပဒေများ ရှိနေသဖြင့် ထိုကိုးနေရာကိုတော့ အနီရောင် ကြက်ခြေခတ်များဖြင့် မှတ်သားထားလေသည်...။

ထိုမြေပုံ၏ ဘေးနားတွင်ပင် (နက်ဒ်သာ ဝင်ရန်) ဟု ရေးသားထားသည့် ဘေးတံခါးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းဘေးတွင်မူ ဆောင်ပုဒ်နှစ်ကြောင်းကို ရေးသားထားလေသည်။

“ငါတို့ ရဲခေါ်ဖို့ အချိန်မဖြုန်းဘူး”

“ဆိုင်ရှင်ကို သတိပြုပါ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤဆိုင်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ ခိုးယူနေစဉ်အတွင်း ဆူးပုံပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။ အမဲလိုက်ခြင်းကို ရူးသွပ်ပြီး အာဏာပြတတ်သော ထိုလူနှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ သတ်ဖြတ်မှုများ စတင်ပြုလုပ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် သူသည် ငါးစက္ကန့်လျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် ခေါင်းထောင်၍ ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်တိုင်းကို လှမ်းလှမ်း စစ်ဆေးနေရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယင်းက ဖြစ်မလာခဲ့ချေ...။

တောင်ဘက်ပန်းခြံထဲက ဇာတ်ကောင်များသည် တစ်ခါတရံတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသော အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသော်လည်း (ဥပမာ စအိုမှတစ်ဆင့် အစာစားပြီး ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ကျင်ကြီးစွန့်ခြင်းမျိုး) ၊ အချိန်အများစုတွင်မူ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သာမန်လူသားများနှင့် ထူးမခြားနားလှချေ။ ထို့ကြောင့် ဂျမ်ဘိုနှင့် နက်ဒ်တို့အနေဖြင့် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သေနတ်ဆိုင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အိတ်ထဲသို့ ဖျက်အားပြင်းလက်နက်ကြီး အများအပြားကို ထည့်သွင်းပြီးပြီဖြစ်ကာ ပစ္စတိုသေနတ်များနှင့် ခဲယမ်းအမြောက်အမြားကိုလည်း အဝတ်အစားများထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မရှုပ်ထွေးစေရန်အတွက် ဆိုင်ထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာလိုက်တော့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ဇာတ်လမ်းအပြီး တွက်ချက်မှုတုန်းက ၄၀% အပိုဆောင်းအတွေ့အကြုံမှတ် ဆုလာဘ်ကို လွဲချော်ခဲ့ရသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ယခုဇာတ်လမ်းက ပေးအပ်မည့် ၈၀% ဆုလာဘ်ကို အလွန်ပင် မက်မောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် “ဆင့်ခေါ်စကေးကို တစ်ကြိမ်သုံးပြီး အသေခံလိုက်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး” ဆိုသည့် အတွေးကို လုံးဝ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ဤဇာတ်လမ်းကို အောင်မြင်အောင် ဆော့ကစားရန်အတွက် အပြည့်အဝ ဗျူဟာချတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဖုန်းပုကြွယ်တွင် မူဆာရှီ ကိုဂါနဲကို ဆင့်ခေါ်ရန် သို့မဟုတ် ဆင့်ခေါ်သတ္တဝါ၏ စွမ်းရည်များကို လေ့လာနေရန် အချိန်မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို “မဟာကပ်ဘေးကြီး” ကျရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သေခြင်းတရား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက နေရာတိုင်း၊ အချိန်တိုင်းတွင် တည်ရှိနေတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ ဖုန်းပုကြွယ်၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ စိန်ခေါ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာလေလေ သူက ပိုပြီး ရင်ဆိုင်လိုလေလေပင်။ ဂိမ်း၏ လူမဆန်သော ခက်ခဲမှုအပေါ် မကျေမနပ် ညည်းတွားနေတတ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုစိန်ခေါ်မှုကို ပျော်ပျော်ကြီး ရင်ဆိုင်နေခြင်းက အမြဲတမ်း သူ့စတိုင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူ၏ နောက်ထပ်မှတ်တိုင်ကား ဆေးရုံဖြစ်သည်။

လက်နက်များနှင့် ခဲယမ်းများ အလုံအလောက် ရရှိပြီးနောက်တွင် သူ ဒုတိယမြောက် ရရှိရန် လိုအပ်သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများမှာ သေချာပေါက် ဆေးဝါးပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကစားသမားများပင်လျှင် ဇာတ်လမ်းထဲက အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည့် အရင်းအမြစ်များကို လျစ်လျူရှုမည်မဟုတ်ရာ ဖုန်းပုကြွယ်အတွက်တော့ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

ဂိမ်းထဲရှိ သေနတ်ဆိုင်မှ မထွက်ခွာမီ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဝင်ပေါက်အနီးရှိ စင်ပေါ်မှ မြို့မြေပုံတစ်ခုကို ကျပန်းကောက်ယူခဲ့ပြီး ဆေးရုံ၏ လိပ်စာကို အမြန်အတည်ပြုကာ လျှောက်လှမ်းလာတော့သည်။

မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူသည် ကားခိုးရန် သို့မဟုတ် ကြုံရာကား တားစီးရန် (တောင်ဘက်ပန်းခြံတွင် တက္ကစီ ရှားပါးသည်) ကို ထည့်မတွက်ဘဲ လမ်းလျှောက်ပြီးသာ သွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြို့မှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် ခြေလျင်သွားရုံနှင့် ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။ လက်နက်ကြီးများအားလုံးကို သူ၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ဝှက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ အပြင်ပန်းမှ ကြည့်လျှင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အထူးတလည် သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။

မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အတော်လေး လူသူကင်းရှင်းနေပြီး လမ်းပေါ်တွင် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ပြေးလွှားနေခြင်းက အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွန်းသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့်သာ လျှောက်ခဲ့ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရလေသည်...။

၎င်းမှာ လမ်းမဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်၏ မှန်ပြတင်းပေါက်ထဲတွင် လက်ရှိ “အဓိက” သတင်းများကို ထုတ်လွှင့်နေသည့် တီဗီများစွာကို ပြသထားသည်။

သတင်းဗီဒီယိုဖိုင်ထဲတွင်မူ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် အမေရိကန်စစ်သား အုပ်စုကြီးတစ်စုက စစ်ရဟတ်ယာဉ်များနှင့် သံချပ်ကာကားများထဲမှ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ပီရူးဗီးယန်ပန်ဖလုဒ် တီးဝိုင်းများကို အတင်းအကျပ် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသည်ကို ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ တီးဝိုင်းများကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် လမ်းမပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သေတ္တာများ၊ တူရိယာများ၊ စီဒီကတ်ပြားများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကိုမူ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သားများက သံညှပ်များ အသုံးပြု၍ လိုက်လံသိမ်းဆည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပီရူးဗီးယန်ပန်ဖလုဒ်တီးဝိုင်းများ ထိတွေ့ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးတွင် ဇီဝဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်နေသကဲ့သို့ ပြုမူနေကြခြင်းပင်။

ဖုန်းပုကြွယ် ဆိုင်၏ မှန်ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်ရာ ဗီဒီယိုဖိုင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကိုပင် ကြားလိုက်ရသည်။

“ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းဖို့ အစိုးရရဲ့ စစ်ဆင်ရေးကတော့ သုံးရက်မြောက်နေ့ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက အဓိကမြို့ကြီးတွေမှာ ရှိတဲ့ ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းတွေကို လူစုခွဲပြီး သီးသန့်ခွဲထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ တချို့ကတော့ ပိုက်ကွန်ထဲကနေ လွတ်မြောက်သွားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးဌာနက တောင်းဆိုထားတာကတော့...”

သတင်းကြေညာသူက ဤစာသားများကို ပြောကြားနေစဉ် စခရင်ပေါ်တွင် “ဖမ်းဆီးခြင်း” မြင်ကွင်းအချို့ ညှပ်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက “တောင်းဆိုထားတာကတော့” ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် စခရင်ပေါ်၌ အောက်ပါ စာတန်းထိုးများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

[တကယ်လို့ သင်ဟာ ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရင် သူတို့အနီးကို မကပ်ပါနဲ့]

[သူတို့ရှိတဲ့ နေရာကို မှတ်သားထားပြီး အာဏာပိုင်တွေထံ အကြောင်းကြားပါ]

[ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို သူတို့ရဲ့ စီဒီတွေကို မဝယ်ပါနဲ့]

“အခုချိန်မှာ ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းတွေကို ဖမ်းဆီးရမိထားပြီး မိုင်ယာမီမှာရှိတဲ့ သီးသန့်ဇုန်ဆီကို ပို့ဆောင်နေပါတယ်...”

ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဆိုင်ရှေ့မှ ထွက်ခွာပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“သုံးရက်မြောက်နေ့ရဲ့ မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်နေပြီပေါ့... နေမဝင်ခင်မှာ ကပ်ဘေးက တစ်ကမ္ဘာလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မှာပဲ၊ ငါ မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်...”

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူသည် မြို့၏ ပင်မလမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ တောင်ဘက်ပန်းခြံမြို့တွင် တစ်ခုတည်းသော ဆေးရုံဖြစ်သည့် ငရဲလမ်းဆေးရုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“ဒီဆေးရုံရဲ့ နာမည်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ မြင်မြင် ဝေဖန်ချင်စိတ် ပေါက်လာတော့တာပဲ...”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဆေးရုံဝင်ပေါက်တွင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။