အခန်း ၃၂၉

အခန်း (၃၂၉) တောင်ဘက်ပန်းခြံ - ၃

မိုင်ယာမီ၊ ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းဝင်များအတွက် ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခု။

သီးသန့်ဇုန်ကို သံဆူးကြိုးစည်းရိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးဌာန၏ လိုဂိုပါရှိသော သတိပေးဆိုင်းဘုတ်များကို သံဆူးကြိုးများကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခုစီခြား၍ တပ်ဆင်ထားကြသည်။

စခန်း၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ အပြာရောင်နှင့် စစ်စိမ်းရောင် စစ်ဘက်သုံး တဲမြောက်မြားစွာကို ဆောက်လုပ်ထားပြီး ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းဝင် အမြောက်အမြား ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူတို့အနက် အများစုမှာ လူညိုများ ဖြစ်ကြပြီး ၈၀% မှာ စပိန်ဘာသာစကားကို ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့သည် ပွယောင်းယောင်းဂျာကင်များ သို့မဟုတ် လက်တိုရှပ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ဦးထုပ်များ ဆောင်းထားကြသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံတစ်ခုလုံးက မက္ကဆီကန်ဝတ်စုံနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝတော့ မတူညီချေ။

ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော လိမ္မော်ရောင် ကင်းမျှော်စင်အချို့ပေါ်တွင်မူ စက်သေနတ်ငယ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စစ်သားတစ်ဦးစီ ရှိနေပြီး မည်သည့် အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို တုံ့ပြန်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

အညိုရောင် အမိုးဖွင့်စစ်ကား အများအပြားသည် စခန်းအတွင်းသို့ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေကြပြီး ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းဝင်များကို တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ချပေးနေလေသည်။

ထိုလူများထဲတွင် စတုတ္ထတန်းကျောင်းသား လူဖြူကောင်လေး ငါးယောက်လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်...။

သူတို့ထဲမှ လေးဦးမှာ South Park ၏ အဓိကဇာတ်ကောင်လေးဦး ဖြစ်ကြသည့် စတန် (Stan)၊ ကိုင်းလ် (Kyle)၊ ကန်နီ (Kenny) နှင့် အမ် (AN) တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ရှင်းလင်းအောင် ပြောရလျှင် စတန်၊ ကိုင်းလ် နှင့် ကန်နီတို့မှာ နာမည်များ ဖြစ်ကြပြီး အမ်ကတော့ သူ့မျိုးရိုးအမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်အပြည့်အစုံမှာ အမ် ဖြစ်သော်လည်း သူ့အမေနှင့် ကျောင်းက ဆရာအချို့မှလွဲ၍ ကျန်တဲ့သူများကတော့ သူ့ကို အဲရစ်ဟု ခေါ်လေ့မရှိကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အလွန်အမင်း လူမုန်းခံရသော ကောင်လေးဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး မခေါ်ချင်ကြသောကြောင့်ပင်။

ဤဇာတ်ကောင်များ၏ အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးတစ်ယောက်မှာ စတန် ဖြစ်ပြီး သူကတော့ South Park ထဲတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ဝင်ဒီ (Wendy) ဟုခေါ်သော ရည်းစားတစ်ယောက်ရှိပြီး သူမနှင့် အကြိမ်ကြိမ် လမ်းခွဲလိုက် ပြန်တွဲလိုက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အစောပိုင်းရာသီများတွင်မူ သူသည် သူသဘောကျသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ရုံဖြင့် အန်တတ်သည့် ထူးဆန်းသော ဝေဒနာတစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်တော့ သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သွားကွင်းတပ်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော အစ်မကြီးရှယ်လီ (Shelly) ရှိပေသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားပြီး စိတ်ဆိုးလာပါက စန္ဒယားတစ်လုံးကိုပင် ပစ်ပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ စတန်၏ ဖခင်မှာ ရန်ဒီ (Randy) ဖြစ်ပြီး South Park ထဲတွင် အရှက်မရှိဆုံး ဇာတ်ကောင် ဖြစ်သည်...။ စကားမစပ် ဂျမ်ဘိုက စတန်ရဲ့ ဦးလေးပါ။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကိုင်းလ် ဖြစ်ပြီး ဂျူးလူမျိုး ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်ကာ သူ၏ အထင်ရှားဆုံး အမှတ်အသားမှာ အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြင်နာတတ်ပြီး ရိုးသားကာ ကွန်ပျူတာ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူမှာတော့ ကိစ္စသေးအသေးလေးများကို ပုံကြီးချဲ့ရခြင်းအား နှစ်သက်ပြီး သားသမီးများအပေါ် အလွန်အကျွံ ကာကွယ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ့တွင် မူကြိုတက်နေပြီး ကနေဒါနိုင်ငံမှ မွေးစားထားသည့် ညီလေး အိုက်ခ် (Ike) တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။

တတိယမြောက် ဇာတ်ကောင်ကတော့ ကန်နီ ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာ၏ အလယ်ဗဟိုကိုသာ ဖော်ပြထားသည့် လိမ္မော်ရောင်ခေါင်းစွပ်ဦးထုပ်နှင့် မပီတပီစကားပြောတတ်သည့် လေသံတို့က သူ၏ ထူးခြားချက် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ဆင်းရဲသူအဖြစ် ပုံဖော်ခံရပြီး ဇာတ်လမ်းတွဲ၏ အစောပိုင်းအပိုင်းတိုင်းတွင် သေဆုံးလေ့ရှိကာ များသောအားဖြင့် Final Destination ရုပ်ရှင်ထဲကကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများဖြင့် သေဆုံးလေ့ရှိတတ်သည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်အထောက်အထားမှာ ‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ’ ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်သည့် သူရဲကောင်းအဖြစ် မကြာခဏ ပါဝင်တတ်သည်။ သို့သော်လည်း ကန်နီတွင် နှာဘူးဆန်သော အကွက်များလည်း ရှိပြီး သူနှင့် သက်တူရွယ်တူ ကလေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လိင်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အသိဉာဏ် ပိုကြွယ်ဝလေသည် (အပိုင်းတစ်ခုတွင်မူ သူသည် ကာလသားရောဂါဖြင့်ပင် သေဆုံးခဲ့ဖူးသည်)။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ အမ် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝဖြိုးလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက စက္ကူကာတွန်း စတိုင်အောက်တွင်ပင် ထင်ရှားလှသဖြင့် အခြားသူငယ်ချင်း သုံးယောက်နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေလေသည်။ သူသည် ၎င်းကို ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံလေ့မရှိဘဲ “ငါက မဝပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထွားလို့ပါ” ဟု အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည်။ အမ်သည် တောင်ဘက်ပန်းခြံ စကြဝဠာထဲတွင် သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် အယုတ်မာဆုံး ဇာတ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရက်စက်တတ်၊ လောဘကြီး၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး အနည်းငယ် မသိတတ်ကာ အလွန်အမင်း လူမျိုးရေးခွဲခြားတတ်သည့် အမြင်များ ရှိလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်ဖြင့်သာ အရာရာကို တွေးတောတတ်ပြီး “အပြစ်ရှိစိတ်” ဆိုသည့် အယူအဆကို နားမလည်နိုင်ချေ၊ တစ်ခါတရံတွင် အလွန်အမင်း မိုက်မဲတတ်သော်လည်း အခြားအချိန်များတွင်မူ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။ သူသည် သတင်းအချက်အလက် စုံလင်ပြီး၊ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝကာ၊ အကြံဉာဏ်ကောင်းပြီး၊ ရန်လိုတတ်ကာ ဘာသာစကားမျိုးစုံကို ပြောဆိုနိုင်သဖြင့် ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်များတွင် အမြဲတမ်း ဦးဆောင်သူအဖြစ် ပါဝင်လေ့ရှိသည်။

သူ့တွင် “ဂျူးလူမျိုးတိုင်းက သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်အိတ် ဆွဲထားကြတယ်”၊ “လူတွေက စအိုကနေတစ်ဆင့် အစာစားနိုင်ကြတယ်” နှင့် “ဟစ်ပီတွေ အကုန်သေရမယ်” စသည့် အလွန်အမင်း ပုံပျက်နေပြီး အစွဲကြီးသော အမြင်များစွာ ရှိလေသည်။ တောင်ဘက်ပန်းခြံ၏ ကမ္ဘာထဲတွင်မူ သူ့အမြင်များက မှန်ကန်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် သက်သေပြခံရလေ့ရှိသည်...။

ဤသည်မှာ တောင်ဘက်ပန်းခြံ၏ အဓိကဇာတ်ကောင် လေးဦးတို့ပင်။

သူတို့နှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် ပဉ္စမမြောက် ကလေးမှာ ထိုအဓိကဇာတ်ကောင် လေးဦး၏ အတန်းဖော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် အပြာရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှာသံကြီးဖြင့် စကားပြောတတ်သည်။ သူသည် ကျောင်း၏ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးခန်းသို့ မကြာခဏ ရောက်တတ်သူ ဖြစ်ပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အပြင်ဘက်ကော်ရစ်ဒါတွင် ထိုင်နေရသည်ကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။ သူ၏ ဂန္ထဝင်မြောက် ဆောင်ပုဒ်စကားကတော့ “တကယ်လို့ ငါသာ xx (လူကြီးတစ်ယောက်) ရဲ့ ရှေ့မှာ xx (အဆဲစကားလုံး) ကို ပြောခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလိုက်မလဲ...” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ထက်မြက်သောဉာဏ်ရည်နှင့် ဟာသဉာဏ်ရွှင်သော စကားလုံးများအပြင် ခရစ်ဂ် (Craig) နှင့် သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် အလွယ်တကူ လက်ခလယ်ထောင်ပြတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိကြပြီး ၎င်းကပင် သူ ကျောင်းထုတ်/အပြစ်ပေးခံရရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဒါဆို... ဒီလူဖြူကလေး ငါးယောက်က ဘာလို့ ဒုက္ခသည်စခန်းကို ရောက်လာခဲ့ကြတာလဲ။

အကြောင်းရင်း နှစ်ခု ရှိပါသည်။ ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် စီဒီများ ရောင်းချရန်အတွက် ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ တူရိယာများကို ကိုင်ဆောင်၍ လမ်းမပေါ်တွင် “လန်ဒန်တံတားကြီး ပြိုကျခြင်း” (ကမ္ဘာ့ရိုးရာသီချင်း) ကို တီးခတ်ခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဤဇာတ်လမ်းထဲရှိ အခြားဇာတ်ကောင်များ၏ ဉာဏ်ရည်က နောက်တစ်ကြိမ်တွင် စုပေါင်း၍ သုညအဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်တပ်အနေဖြင့် ထိုလူဖြူကလေးငါးဦးသည် အမှန်တကယ်တော့ ပီရူးဗီးယားလူမျိုးများ မဟုတ်ကြကြောင်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြချေ။

“ခွင့်ပြုပါဦး ခင်ဗျာ”

ကားပေါ်မှ လောလောလတ်လတ် ဆင်းလာသည့် စတန်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများသည် လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ရင်း ကင်းမျှော်စင်တစ်ခု၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

“ဆရာ... ခင်ဗျားတို့ တစ်ခုခု အမှတ်မှားနေပုံရပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောလို့ ရမလား”

ကိုင်းလ်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စကားပြောခွင့် ပြုပါဦး”

ကင်းမျှော်စင်ပေါ်ရှိ အကြမ်းဖက်ဆန့်ကျင်ရေး ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သားက သူတို့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပြန်သွားစမ်း၊ ငါ မင်းတို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ စီဒီတွေကို ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး”

စတန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ၊ ဒါက အကြီးအကျယ် နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့က တကယ်ကြီး ပီရူးက မဟုတ်ပါဘူး...”

စစ်သားက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ စီဒီတွေကို မဝယ်ဘူးလို့”

သူသည် အတော်လေး စိတ်တိုနေပုံရသည်။

“မင်းတို့ နားလည်လား၊ ငါ တကယ်ကို မယုံနိုင်တော့ဘူး”

ဤအခိုက်အတန့်၌ အစစ်အမှန် ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းဝင်တစ်ဦးသည် ကလေးများ၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အပေါ်ကစစ်သားကို စပိန်ဘာသာစကားဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... စီဒီတစ်ချပ်လောက် ဝယ်ချင်ပါသလား”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ထိုစစ်သားသည် သူ့ကို သေနတ်ဖြင့် အသေပစ်သတ်လိုက်တော့သည်...။

ကလေးငါးဦးသည် သူတို့နှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေသည့် အလောင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြတော့သည်။

...

ဆေးရုံအတွင်း၌ ဖုန်းပုကြွယ်၏ လုပ်ဆောင်မှုများမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေလေသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အကူအညီမတောင်းခဲ့ချေ။ ဆေးရုံရှိ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်များကိုသာ ကြည့်ရှုရင်း သိုလှောင်ခန်းကို သူ့ဘာသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ သတိမေ့နေသော လူနာတစ်ဦးရှိရာ အခန်းထဲမှ ခရီးဆောင်ကျောပိုးအိတ်အကြီးတစ်လုံးကို အရှက်မရှိ ခိုးယူခဲ့ပြီး ၎င်းကို ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းအသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

“အင်း... ပတ်တီးတွေ၊ ပိုးသတ်ဆေးတွေ၊ ဆေးထိုးအပ်တွေ...”

သူသည် ပစ္စည်းများကို အချိန်အတော်ကြာ မွှေနှောက်ရှာဖွေနေသော်လည်း မည်သည့်ဆေးဝါးကိုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။ ရေခဲသေတ္တာထဲရှိ သွေးရည်ကြည်အိတ်များမှာလည်း သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ပါပေ။

“ဆေးခန်းကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားရမလား...”

ဖုန်းပုကြွယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် စောစောက ဆေးဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုတံခါး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်မူ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး သတင်းစာဖတ်ရင်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဆေးဆိုင်၏ တံခါးမှာ ထူးထူးခြားခြားဖြင့် ထူထဲလှသော သံမဏိတံခါးကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဆေးရုံအနေဖြင့် မော်ဖင်းသိုလှောင်မှုကို အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ ကိုင်တွယ်ထားခြင်းပင်။

“ဒီတံခါးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့က ပြဿနာမရှိပေမဲ့ ကော်ရစ်ဒါမှာက လူရှုပ်ပြီး ဆူညံလွန်းတယ်... ဒီနေရာမှာ လူတွေကို စည်းမရှိကမ်းမရှိ လိုက်သတ်တာက ကိစ္စမရှိဘူးဆိုပေမဲ့ တကယ်လို့ တောင်ဘက်ပန်းခြံရဲစခန်းက အရူးတွေကို သွားပြီး သတိပေးမိသလို ဖြစ်သွားရင်တော့...”

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ကူးတစ်ခု ရရှိသွား၏။

သူသည် ဤကမ္ဘာထဲရှိ ဇာတ်ကောင်များ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် ကိုက်ညီမည့် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ လူတိုင်းကို မောင်းထုတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။