အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) ဆောင်းတွင်းမှာ ဝင်တိုက်မိပြီး သတိလစ်သွားတဲ့ ငှက်ငယ်လေး... လန်တာတန်

ပင်လယ်လိပ်၏ လည်ပင်းမှ ငါးဖမ်းကြိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်သော ပွန်းပဲ့ရာ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မူလက နွမ်းနယ်နေသော ပင်လယ်လိပ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားပြီး မျက်လုံးများပင် အနည်းငယ် တောက်ပလာခဲ့၏။

၎င်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ရွှီယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီယန်ကတော့ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးနေသည့် အမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းထားဆဲပင် ဖြစ်၏။

[ပင်လယ်လိပ်၏ ခင်မင်နှစ်သက်မှုကို ရရှိပါသည်]

[ခင်မင်နှစ်သက်မှု ဆုလာဘ် - လက်မောင်းကာ (ဘယ်ဘက်)]

[မာကျောမှု အားကောင်းသော လက်မောင်းကာ ဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘက် လက်မောင်းတွင် ဝတ်ဆင်နိုင်ပါသည် လက်မောင်းကာ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အတော်လေး နူးညံ့သဖြင့် ဝတ်ဆင်ရာတွင် သက်သောင့်သက်သာ မရှိခြင်းမျိုး မဖြစ်စေပါ]

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်သည် ပင်လယ်လိပ်ထံမှ ခင်မင်နှစ်သက်မှု ဆုလာဘ်ကို ရုတ်တရက် ထပ်မံ ရရှိခဲ့ပြန်သည်။

ခင်မင်နှစ်သက်မှု ဆုလာဘ် ဆိုသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရတတ်သလို တစ်ခါတစ်ရံလည်း မရတတ်ချေ။

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီယန် ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားတော့၏။

ရိုးရှင်းသော တာဝန်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှ များပြားသော ဆုလာဘ်များ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပင်လယ်လိပ် ကယ်တင်ခံရသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် မူလကတည်းက ကျေနပ်နေခဲ့ပြီး ယခုလို ဆုလာဘ်ပါ ထပ်ရလိုက်သောအခါ ပို၍ပင် လန်းဆန်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်သည် ပင်လယ်လိပ်၏ ကျောခွံပေါ်၌ ခရုခွံများ ကပ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းတွင်လည်း ရှိနေ၏။

သိပ်မများလှသော်လည်း ကူညီနိုင်သမျှ ကူညီပေးမည် ဆိုသည့် မူဝါဒအရ သူက ဓားဖြင့် ပင်လယ်လိပ် ကျောပေါ်ရှိ ခရုခွံများကို ခြစ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ပင်လယ်လိပ်က မျက်လုံးမှိတ်ကာ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ဇိမ်ခံနေ၏။

လိုက်ဖ်ထဲရှိ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။

[လောင်ရွှီ... အဲဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်ပေးပါဦး]

[ငါးဖမ်းကြိုး ဖြတ်လိုက်တာကို ကြည့်ပြီး တကယ်ကို နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ]

[ငါတော့ ကြည့်ရင်းနဲ့ ကျေနပ်သွားပြီ]

[ဒီလို ဗီဒီယိုမျိုးတွေ အများကြီး တင်ပေးပါဦး... ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာ ဒီလိုဟာတွေ ကြည့်ရတာ သဘောကျလို့]

ကွန်မန့်များက အဆက်မပြတ် တက်လာခဲ့၏။

ယနေ့ လိုက်ဖ်ထဲတွင် လူအရေအတွက်က ထူးထူးခြားခြား များပြားနေသည်။

ပင်လယ်ကမ်းခြေသည် တောအုပ်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းသလို တောအုပ်လောက်လည်း မျိုးစိတ် စုံလင်မှု မရှိသော်လည်း။

ယခုခေတ် အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက အသစ်အဆန်းများကို နှစ်သက်ကြပြီး မတူညီသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို သဘောကျကြပေသည်။

တောင်ထဲရှိ မြင်ကွင်းများကို အမြဲ ကြည့်နေရသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ လာရောက် လိုက်ဖ်လွှင့်သောအခါ အားလုံးက လိုက်ဖ်ထဲတွင် အချိန်ပိုပေးကာ ကြည့်ရှုကြခြင်း ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ရွှီယန်က အမြဲတမ်း ပင်လယ်စာများ ကောက်ရနေပြီး ပင်လယ်လိပ်ကိုလည်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် ကြည့်ချင်လာကြသည်။

ရွှီယန်သည် ပင်လယ်လိပ်၏ ကျောဘက်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပင်လယ်လိပ်ကို ပက်လက်လှန်ကာ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းကိုပါ အနည်းငယ် ရှင်းလင်းပေးလိုက်၏။

ဤပင်လယ်လိပ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခရုခွံများ သိပ်မများလှသဖြင့် အလွန် မြန်ဆန်စွာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အချို့သော ပင်လယ်လိပ်များ ဆိုလျှင် ကိုယ်ပေါ်တွင် ခရုခွံများ အပြည့် ကပ်နေပြီး လိပ်ခွံများပင် အပေါက်ဖြစ်နေတတ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော အကောင်များကို ရှင်းလင်းပေးရသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရှင်းလင်းပေးပြီးနောက် ရွှီယန်က ပင်လယ်လိပ်ကို မှောက်လျက် ပြန်ထားပေးလိုက်ပြီး လိပ်ခွံကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရပြီ... အကုန်ပြီးသွားပြီ... မင်း သွားလို့ ရပြီ"

ရွှီယန် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ပင်လယ်လိပ်က နားလည်သွားသည့်အလား ခြေလက်လေးဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ယက်ကာ အရှေ့သို့ စတင် လျှောက်သွားတော့သည်။

လှိုင်းလုံး တစ်လုံး ရိုက်ခတ်လာချိန်တွင်တော့ ၎င်းက ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ရွှီယန်က ပင်လယ်ပြင် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေလိုက်သည်။

စိုစွတ်သော ပင်လယ်လေပြေများက ပင်လယ်ပြင်မှ တိုက်ခတ်လာပြီး မနီးမဝေး ကောင်းကင်ယံတွင် အဖြူရောင် ပင်လယ်ငှက် အချို့ ပျံဝဲနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် တံငါလှေ တစ်စီးကိုမျှ မမြင်ရဘဲ ကျယ်ပြော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုနှင့် သာယာငြိမ့်ညောင်းမှုတို့သာ ရှိနေသည်။

"တောင်နဲ့နီးရင် တောင်ကိုမှီခိုစားသောက်ရသလို ပင်လယ်နဲ့နီးရင်လည်း ပင်လယ်ကို မှီခိုစားသောက်ရတာပါပဲ"

"သဘာဝတရားကြီးရဲ့ လက်ဆောင်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒီရေပုံးအပြည့် ပင်လယ်စာတွေနဲ့ဆိုရင် မွန်းလွဲပိုင်းမှာ စားစရာ ရပြီ"

"ပင်လယ်စာရှာရတာလည်း မဆိုးပါဘူး... အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ"

ရွှီယန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အားလုံးကို ပြောလိုက်၏။

ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ၏ အကြိမ်ရေများလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ အသစ်အဆန်းများ ထပ်မံ တွေ့ရှိနိုင်ဦးမလား ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် ခဏမျှ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေလိုက်၏။

သို့သော် ယေဘုယျအားဖြင့် ရတနာများကို ရှာဖွေရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲလှပေသည်။

တန်ဖိုးရှိသော ပင်လယ်စာများကို ဖမ်းမိချင်ပါက ပင်လယ်ရေနက်ပိုင်းသို့ သွားရမည်သာ ဖြစ်၏။

သို့မဟုတ်ပါကလည်း ပင်လယ်အောက်ခြေရှိ သန္တာကျောက်တန်းများနှင့် ရေညှိ ရေမှော်များကြားသို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာများတွင် ငါးပေါများပေသည်။

"နောက်ပိုင်း ရေငုပ်တတ်သွားရင်တော့ ရေအောက်ငုပ်ပြီး ပစ္စည်း သွားရှာလို့ ရပြီ"

"ဥပမာ ရေကြက်သီး တွေ... ကမာခွံ အကြီးကြီးတွေ စသဖြင့်ပေါ့"

"ပင်လယ်အောက်ခြေထိ ရေငုပ်ပြီး ရတနာရှာတဲ့ သူတွေကိုတောင် ကျွန်တော် တွေ့ဖူးသေးတယ်... အထူးသဖြင့် သဘာဝဥယျာဉ် တွေမှာဆိုရင် ခရီးသွားတွေ ကျကျန်ခဲ့တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ... နာရီတွေ ဘာတွေတောင် ရှိတတ်သေးတယ်လေ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် တောရိုင်း ဖုန်းတစ်လုံးလောက် တကယ် ကောက်ရနိုင်တယ်"

ရွှီယန်က သူ၏ စိတ်ကူးများကို အားလုံးအား ရှင်းပြနေ၏။

သူ ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အားလုံးကလည်း အတော်လေး မျှော်လင့်နေကြသည်။

[လောင်ရွှီ... ဘယ်တော့ ရေငုပ်မှာလဲ... ငါ မင်းကို လိုက်ခ် ပေးမယ်]

[ရတနာရှာတဲ့ နေရာမှာတော့ မင်းက တကယ်ကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပဲ]

[ဟားဟားဟား... ငါ့ဖုန်းက ပင်လယ်ထဲမှာ ဆော့နေတုန်း ကျသွားတာလေ... ငါ့အတွက် ကူရှာပေးပါဦး]

[ငါ့ ဆွဲကြိုးလည်း ကျသွားဖူးတယ်]

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွှီယန်က ဤဘက်၌ အချိန်အကြာကြီး နေရန် မရည်ရွယ်ထားချေ။

ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်ကာ ပင်လယ်စာများ ရှာဖွေပြီးပါက သူ ပြန်တော့မည် ဖြစ်၏။

လယ်ယာခြံဝင်း ဘက်တွင်လည်း သူ ကြီးကြပ်ပေးရန် လိုအပ်သေးသည်။

ရွှီယန်သည် ရေပုံးကို ဆွဲကာ ငှားထားသော ကားကို မောင်းနှင်ပြီး အားလုံးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကာ လိုက်ဖ်ပိတ်ပြီး အနားယူရန် ပြန်လာခဲ့တော့၏။

ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် နှစ်ရက်ခန့် လည်ပတ်ပြီးနောက် ရွှီယန်သည် ကျီလင် သို့ ပြန်မည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ကာ အေးခဲသော မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤဘက်ရှိ အပူချိန်က ချက်ချင်းပင် ထိုးကျသွားတော့၏။

လေဆိပ်တွင် လူအတော်များများ ရှိနေပြီး အများစုမှာ တောင်ပိုင်းမှ လာသော ခရီးသွားများ ဖြစ်ကြကာ အဖြူရောင်နှင့် ပန်းနုရောင် အနွေးထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး နှင်းများကို ကြည့်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ရွှီယန်ကတော့ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှုခင်းအပေါ် ဘာမှ ခံစားချက် မရှိတော့ဘဲ ဖုန်းဆက်ကာ မာဝန် ၏ နေရာကို ဆက်သွယ်ပြီးနောက် ကားပေါ်တက်ကာ လယ်ယာခြံဝင်း သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့၏။

လမ်းခရီးက အတော်လေး ကြာသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကားထဲတွင် ထိုင်ရသည်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

"သူဌေး... စန်းယာ က ပျော်စရာ ကောင်းလား... ကျွန်တော့် မိန်းမက သွားချင်တယ်လို့ တစ်ချိန်လုံး ပြောနေလို့"

မာဝန် က ကားမောင်းနေရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"တော်တော် ကောင်းပါတယ်... အရမ်းလည်း နွေးတယ်... ဒီဘက်မှာ အေးခဲနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဟိုဘက်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားလည်ရတာ တော်တော်လေး နေလို့ကောင်းတယ်"

ရွှီယန်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လယ်ယာခြံဝင်း ကရော ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ" သူက ထပ်မေးလိုက်၏။

"ဘာကိစ္စမှ မရှိပါဘူး... အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်... တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း အားလုံးက အစာကျွေးထားပါတယ်... နေ့တိုင်းလည်း ခြံတံခါး ဖွင့်ပေးပြီး ကျားသစ် ကို အပြင်ထွက် လှုပ်ရှားခိုင်းပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သူ့ကြည့်ရတာ နည်းနည်း မှိုင်နေသလိုပဲ... ခြံထဲကနေ တစ်ချိန်လုံး အပြင် မထွက်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ပုံမှန်ပါပဲ... ရှောင်ဟွာ က အခု ငယ်သေးတော့ မရင့်ကျက်သေးတာပါ... ဘယ်အချိန်လောက် ရင့်ကျက်လာမလဲ ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"

ကားက အရှေ့သို့ တောက်လျှောက် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး အမြန်လမ်းပေါ်သို့ တက်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသော ကျယ်ပြောသည့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လယ်ယာခြံဝင်း သေးသေးလေး တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ရွှီယန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခွေးများနှင့် ကျားသစ်တို့က အားလုံး ပြေးထွက်ကာ ကြိုဆိုကြ၏။

ရှောင်ဟွာ က ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး အမြီးလေး ခါယမ်းကာ ရွှီယန်၏ ဘေးတွင် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်။

ရွှီယန်က ၎င်း၏ ခေါင်းကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"မင်းကတော့လေ... တော်တော်လေး အချွဲပိုတာပဲ"

"ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးပြင်းလာပါစေ... ကျားသစ်တွေ ကြီးလာရင် မာနကြီးသွားတတ်တယ်"

ရွှီယန်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း အိမ်ထဲတွင်တော့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာတွင် နေရသည်က အမြဲတမ်း လွတ်လပ်မှု ရှိသည်ဟု ခံစားရ၏။

ရွှီယန်က ပစ္စည်းများကို ချထားပြီးသည်နှင့် မှန်လုံအိမ်ထဲသို့ သွားကာ ဘလူးဘယ်ရီများ၏ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး သွားကြည့်လိုက်သည်။

ဘလူးဘယ်ရီများက တစ်ဝက်ခန့် ရောင်းချပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် သယ်ပို့ပြီးပါက အခြေခံအားဖြင့် အားလုံး ကုန်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်ရောက်ပါက ဒုတိယအသုတ် အသီး သီးမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရုံပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖြေရှင်းရသည်မှာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက အတော်လေး ပေါ့ပါးသွားမည် ဖြစ်၏။

ဝန်ထမ်းများကလည်း အားလုံး ထွက်လာကြပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို အစီရင်ခံနေကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဘာကိစ္စမှ ထွေထွေထူးထူး မရှိဘဲ ဘလူးဘယ်ရီ အရောင်းအဝယ် အခြေအနေသာ ဖြစ်၏။

လယ်ယာခြံဝင်း ပိုင်ရှင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဤအရာများကို သေချာပေါက် သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... သဘာဝဥယျာဉ် က မန်နေဂျာထောင် နဲ့ ဩဇာသီး ကိစ္စကို ငါ ပြောပြီးသွားပြီ"

"မန်နေဂျာထောင် က ပြောတယ်... ဩဇာသီး ကို သူတို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ယူနိုင်တယ်တဲ့... ကျန်တာတွေကိုတော့ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရမယ်... သစ်သီးဈေးကွက် ကို သွားရောင်းရဖို့ များတယ်"

"ဩဇာသီး တွေ ရောင်းပြီးသွားရင်တော့ ငါတို့ လယ်ယာခြံဝင်း ရဲ့ ဒီနှစ် အလုပ်တွေ အကုန် ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပြီ... အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံးပဲ အလှည့်ကျ တာဝန်ယူပြီး ခွင့်ယူသင့်တဲ့ သူတွေက ခွင့်ယူကြတာပေါ့"

ရွှီယန်က သူတို့ သုံးယောက်ကို ပြောလိုက်၏။

လီဆန်း က လယ်ယာခြံဝင်း နှင့် ရွာက ၅ ကီလိုမီတာခန့်သာ ကွာဝေးပြီး ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး အလုပ်မရှိသဖြင့် သူက ဤဘက်တွင်သာ အမြဲတမ်း စောင့်ပေးမည်ဟု ပြောလာသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှီယန် မွေးမြူထားသော ဤတိရစ္ဆာန်များကို လူမပါဘဲ စောင့်ရှောက်၍ မရနိုင်ချေ။

ရွှီယန် ကလည်း အချိန်အများစုတွင် ရှိနေလေ့ ရှိ၏။

"အင်း... ဒီနှစ်တော့ ဒီလောက်ပဲပေါ့... နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်ရင် လယ်ယာခြံဝင်း ကို ချဲ့ထွင်တဲ့ အခါကျမှ ငါ လူနှစ်ယောက်လောက် ထပ်ငှားလိုက်မယ်"

"နောက်ပိုင်းကျရင် ဝန်ထမ်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲရတာလည်း ပိုလွယ်သွားသလို အားလုံးလည်း ခွင့်ယူလို့ ရတာပေါ့"

ရွှီယန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

ကုမ္ပဏီငယ် အတော်များများက ဝန်ထမ်းများကို ငှားရမ်းပါက တစ်နှစ်လုံးတွင် ခွင့်ရက် အနည်းငယ်သာ ပေးလေ့ရှိပြီး ဝန်ထမ်းများကို တစ်ချိန်လုံး အလုပ်လုပ်စေချင်ကြသည်။

ခွင့်ရက် ကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တိကျပြတ်သားစွာ သတ်မှတ်ထားသည်က ပိုကောင်းပေ၏။

ဤသို့ဆိုလျှင် အားလုံးလည်း သင့်လျော်စွာ စီစဉ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်၏ အကြံအစည်မှာ လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်နှစ်လျှင် နှစ်စဉ်ခွင့် ရက် ၃၀ ထပ်ဆောင်း ပေးရန်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ရောက်ပါက သူတို့ကိုယ်တိုင် မည်သည့်အချိန်တွင် ခွင့်ယူမည် ဆိုသည်ကို ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ လယ်ယာခြံဝင်း အလုပ်များနေချိန်တွင် လူအများအပြားကို ခွင့်ပေး၍ မရနိုင်ဘဲ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ဝန်ထမ်းဦးရေ သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။

ယခုခေတ်တွင် စေတနာရှိသော သူဌေးများ အတော်လေး နည်းပါးလှပြီး တစ်ယောက်လောက် တွေ့ရလျှင်ပင် တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

အချို့သော သူဌေးများက အလွန် သဘောကောင်းကြပြီး အင်တာနက်ပေါ်တွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးသူများမှာ ဖန်တုန်းလိုင် နှင့် ကျန်းရွှယ်ဖုန်း တို့ပင် ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်း လက်တွေ့ဘဝတွင်လည်း ရှိတတ်ပြီး အချို့သော သူဌေးများက ကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ကာ ဝန်ထမ်းများကို ကုမ္ပဏီတွင် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်ခိုင်းတတ်ကြသည်။

အားလုံးက သူဌေး၏ စရိုက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေ၏။

ထို့နောက် ရွှီယန်သည် ပုံမှန်အတိုင်း လယ်ယာခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ မြင်းကို အစာကျွေး... ဝက်များကို သွားကြည့်ပြီး အခြား အကောင်လေးများကိုလည်း သရေစာ အချို့ ကျွေးပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အနားယူနေလိုက်သည်။

ဆောင်းတွင်းက တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာခဲ့၏။

တစ်ခါတစ်ရံ နှင်းထူထူ နှစ်ကြိမ်ခန့် ထပ်မံ ကျဆင်းလာခဲ့သေးသည်။

မြို့ထဲဘက်တွင်တော့ အတော်လေး စည်ကားနေပြီး ခရီးသွားများ အဆက်မပြတ် လာရောက်နေကြ၏။

ခရီးသွား များပြားသောကြောင့် မျိုးစုံသော သရေစာများနှင့် ကစားစရာများလည်း များပြားလှပေသည်။

ရွှီယန်က တစ်ခါတစ်ရံ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး အလုပ်မရှိပါက မြို့ထဲသို့ ကားမောင်းကာ တစ်ပတ်ခန့် သွားရောက် လည်ပတ်တတ်၏။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို မှတ်မိသူများနှင့် ဆုံတွေ့ရတတ်ပြီး ဓာတ်ပုံ တွဲရိုက်ရန် ဆူညံစွာ တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။

ရွှီယန် လည်း နာမည်ကြီးနေပြီဖြစ်ရာ လမ်းဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေလျှင်ပင် လူများက မှတ်မိနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုက အနည်းငယ်သာ နာမည်ကြီးသေးခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် နာမည်ကြီးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ဤသို့ဆိုလျှင်လည်း အတော်လေး သင့်တော်လှပေသည်။

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာသည်ကို မြင်နေရ၏။

ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ၏ အကြိမ်ရေများကလည်း ၈ ကြိမ်အထိ စုဆောင်းမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးရသည်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူ နေ့တိုင်း နွေးထွေးသော အိမ်ထဲတွင် နေထိုင်ရသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပေါင်အနည်းငယ် ဝလာသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

ဆောင်းတွင်းတွင် ဝလာရခြင်းမှာ ဤသို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း သိပ်မလှုပ်ရှားရသဖြင့် အဆီတွေ တက်လာရခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် ဆောင်းတွင်းတွင် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် စားသောက်ရသော အစားအစာများကလည်း စွမ်းအင် အလွန် မြင့်မားကြပေသည်။

ရွှီယန်က တောင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နှင်းများက အလွန် ထူထပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားမည် ဆိုပါက အချို့နေရာများတွင် ခြေတစ်လှမ်း နင်းလိုက်သည်နှင့် နှင်းများက ဒူးခေါင်းအထိ ရောက်ရှိသွားနိုင်၏။

တကယ်ကို တောင်ထဲ ဝင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

အချို့နေရာများကတော့ လမ်းလျှောက်ရ အနည်းငယ် ပိုကောင်းပေသည်။

နောက်ထပ် ခရီးထွက်ရန် ဆိုသည်မှာ ရွှီယန် အတွက် ပင်ပန်းလှသဖြင့် သူက အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းတွင်သာ လှည့်လည် ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။

ပြီးမြောက်နိုင်မည့် ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန် တစ်ခုခု ရှိမရှိကို ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ဆိုလျှင် ပိုကောင်းပေမည်။

သူက ရှောင်ဟွာ နှင့် အတူတကွ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းသို့ လာခဲ့၏။

ရှောင်ဟွာ က တောင်ထဲတွင် အလွန် အသားကျနေပြီး နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့်တိုင်အောင် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် သွက်လက်စွာ ပြေးလွှားနိုင်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် နှင်းများ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသော နေရာများတွင် ၎င်းက တစ်ချက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး နှင်းပြင်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ လူးလှိမ့်နေတော့၏။

ချက်ချင်းပင် နှင်းပွင့်များ လွင့်စင်လာခဲ့သည်။

ကောင်လေးက မနည်း အပြင်ထွက် ဆော့ကစားရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရ၏။

ရွှီယန်က ၎င်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နှင်းပြင်ကို တစ်လှမ်းချင်းစီ နင်းကာ တောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယနေ့ လိုက်ဖ်လည်း မလွှင့်ထားဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း တောင်ထဲသို့ လာရောက် လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးနောက် သူက ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ၏ အကြိမ်ရေကို ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန် အဖြစ် လဲလှယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

[ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန် ဖော်ထုတ်ပါသည် - သတိလစ်သွားသော လန်တာတန်]

[လန်တာတန် ငှက်လေး တစ်ကောင်သည် အလွန် မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းမိသဖြင့် နှင်းပြင်ထဲတွင် ဝင်တိုက်မိကာ သတိလစ်နေပါသည် အချိန်မီ သွားရောက် ကယ်ဆယ်ပါ]

[တာဝန် ဆုလာဘ် - အပြာရောင် ဖုန်းကာဗာ တစ်ခု]

ဤရတနာရှာဖွေရေး တာဝန်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီယန် အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်မိ၏။

လူဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားချိန်တွင် တစ်ချက် ရယ်မောတတ်ကြပေသည်။

ရွှီယန် အတွက်တော့ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ် မရှိလှဟု ခံစားရ၏။

'ဒီဆုလာဘ်က... ဖုန်းကာဗာ ဟုတ်လား...'

'မင်းရဲ့ ဒီဖုန်းကာဗာ တစ်ခုကိုများ ငါက လိုနေလို့လား...'

ဤသည်က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိဆုံး ဖြစ်စေသည့် ဆုလာဘ် ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လန်တာတန် ငှက်ကို သူ သိထားပြီး သိပ္ပံအမည်မှာ ရိုးရိုးငှက် ဖြစ်ကာ အမွေးအရောင်က အပြာနုရောင် ရှိသော ငှက်ငယ်လေး တစ်မျိုး ဖြစ်၏။

စာကလေး နှင့် ပုံစံ ဆင်တူသော်လည်း အပြာနုရောင် အမွေးများက ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် လှပကာ မျက်လုံးပေါ်တွင်လည်း အပြာရောင် မျက်ခွံမွေးလေး ပါရှိသည်။

၎င်းကို လန်တာတန် ဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ ၎င်း၏ သတ္တိက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လူက လက်ထဲတွင် အစာထည့်ကာ ၎င်းဘက်သို့ လက်ဆန့်တန်းပေးလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းက ပျံဆင်းလာရဲပြီး လက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ စားသောက်ရဲပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လက်ထဲတွင် အစာ မရှိဘဲ ၎င်းဘက်သို့ လက်ဆန့်တန်းပေးလိုက်လျှင်တောင် လန်တာတန် ငှက်လေးက တိုက်ရိုက် ပျံလာရဲပြီး လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ လက်ချောင်းများကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကိုက်ချီတတ်သေး၏။

အခြား ငှက်များ ဆိုလျှင် ခင်မင်နှစ်သက်မှု ရှိမှသာ ပျံသန်းလာရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လန်တာတန် ကတော့ အစာကျွေးရဲပါက ပျံသန်းလာရဲသည့် ငှက်မျိုး ဖြစ်၏။

ဤငှက်မျိုးကလည်း အတော်လေး လူကြိုက်များသော်လည်း အနည်းငယ် တွေ့ရခဲပေသည်။

'ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နှင်းပြင်ထဲမှာ ဝင်တိုက်ပြီး သတိလစ်သွားတယ် ဟုတ်လား...'

'ဒါက တုံးအအ ဒရယ်ပြောက် တွေပဲ လုပ်တတ်တဲ့ ကိစ္စမျိုးလို့ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ...'

'ဒါပေမဲ့ ဒီလို တိရစ္ဆာန်မျိုးတွေ အကုန်လုံးက တုံးအအ နိုင်ကြတော့ ပုံမှန် တွေးတောမှုမျိုးနဲ့ နားလည်လို့ မရနိုင်ပါဘူးလေ...'

ရွှီယန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်တော့၏။