အခန်း ၁၂၀

🍄Chapter 120

“မာပေါ်... မြန်မြန်သွားပြီး ဗိုလ်ကြီးယန်ကို ကူညီပေးလိုက်”

သူက အလောတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်လျိုက ကားမောင်းနေကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ကျောက်မီးသွေးသူဌေးကို ကြောက်ရွံ့၍မဟုတ်ဘဲ ရှောင်ရှန်လေး၏သေဆုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ကြားသိရသူတိုင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

“သီချင်းလေး ဖွင့်ရအောင်... ဒီရက်ပိုင်း ကန်တုံသီချင်းတွေ ခေတ်စားနေတယ် မဟုတ်လား၊ တစ်ပုဒ်လောက် ဖွင့်ပါလား”

ယန်ကျောက်၏ အသံမှာ အလွန်နူးညံ့စွာဖြင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဗိုလ်ကြီးယန်မှာ အနုပညာခံစားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး သီချင်းနားထောင်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ရှောင်လျိုမှာလည်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။

သူက သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။

ဤသီချင်းမှာ လတ်တလော ရှောင်လျို အနှစ်သက်ဆုံး သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး မင်နန်ဘာသာစကားဖြင့် သီဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်ငြား သီချင်းစတင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရိုးများပင် ကခုန်ချင်လာလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ရှောင်လျို အသံမထွက်သော်လည်း သံစဉ်နှင့်အညီ တိတ်တဆိတ် ညည်းဆိုနေမိ၏။

“ဂျီ ရှီ ရှီ ဂျီ အန် မီအန် ဝမ် တန်၊ ဂျီ ရှီ ဂဲ ပိုင် အန် မီအန် ဒန် ဟန်... အိုက် ဖျောင်း ကျား အိုက် ယာ”

သွားရမည့်နေရာမှာ သိပ်မဝေးလှသကဲ့သို့ ရှောင်လျိုကလည်း ကားကို အလွန်လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေသဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေ၏။

“ပြည့်တန်ဆာတွေဆီ သွားတာကို သဘောကျတာက ဘာလို့ နိုင်ပွဲရစေတာလဲ”

(မှတ်ချက် - သီချင်းစာသား “အိုက် ဖျောင်း ကျား အိုက် ယာ” အား ယန်ကျောက်က မှားယွင်းစွာ ကြားနာ/ဘာသာပြန်မိခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။)

ရှောင်လျိုမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားတော့၏။

ယန်ကျောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

“နောက်ဆို ကားပေါ်မှာ ဒီလိုသီချင်းမျိုး လုံးဝမဖွင့်ရဘူး”

…….

ယန်ကျောက်သည် ချန်ဖျင်၏နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

၎င်းမှာ ဟူရှောင်မေက အငှားချရန် ဝယ်ယူထားသော တိုက်ခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ့ဇနီးမှာ ကျေးလက်တွင်သာ နေထိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဆပ်ပြာတစ်တုံးကိုပင် အသုံးပြုတတ်သူမဟုတ်ပေ။

မြို့သို့ ရှားရှားပါးပါး လာရောက်ချိန်တွင် သူမ ရေချိုးစဉ် ထွက်ကျလာသော အညစ်အကြေးများကပင် အိမ်သာကို ပိတ်ဆို့သွားစေနိုင်လောက်သည်။

သူမ၏သမီးများမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားကာ နှာရည်ယိုလျက် အမြဲတစေ ဆူညံနေတတ်ကြသည်။

ချန်ဖျင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ဆိုဖာများ၊ တီဗီ၊ ရေပူစက်နှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင်များ အပြည့်အစုံဖြင့် မြို့ပြဘဝကို ကောင်းကောင်း ခံစားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ဇနီးနှင့် သမီးများကိုမူ မြို့သို့ လာရောက်နေထိုင်ခွင့်မပြုပေ။ ဇနီးနှင့် သမီးများကို ထိုကဲ့သို့သောအိမ်မျိုးတွင် နေခွင့်ပေးမည့်အစား အိမ်အကူတစ်ဦးကိုသာ ငှားရမ်းထားလိုသူ ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်မှ အမျိုးသမီးများမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရန်ပင် မတန်သကဲ့သို့၊ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာရုံမျှဖြင့် သူ့အတွက် အရှက်ရစေမည်ဟု သူ ခခန့်မှန်းထားလေ၏။

ဤအချိန်၌ သူသည် သားဖြစ်သူကို လာရောက်စောင့်ရှောက်ရန် ကျေးလက်မှ ဇနီးဖြစ်သူအား ဖုန်းဆက်ခေါ်ဖို့ရာ အိမ်အကူကို ညွှန်ကြားပြီးခါစ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သားဖြစ်သူ၏အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်ကာ ကျောင်းတွင် ပြဿနာမရှာရန်နှင့် အထူးသဖြင့် ယန်ရှောင်ဝမ်ကို ထပ်မံ၍အနိုင်မကျင့်ရန် သေချာဆုံးမနေလေသည်။

“ဖေဖေ ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော် သူ့ကို ဒီရက်ပိုင်း အနိုင်မကျင့်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းမှာ သူ့အမေကို သိတဲ့သူတွေက သူ့အမေကို ဖာသည်မလို့ ခေါ်နေကြတာလေ၊ အဲဒါ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

၀၀ကစ်ကစ် ကောင်လေးက မျက်ခုံးပင့်လျက် ပြန်လည်ဖြေရှင်းလေသည်။

ချန်ဖျင်က သားဖြစ်သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မှာကြားလိုက်၏။

“ဖေဖေ ခရီးဝေးတစ်ခု သွားရလိမ့်မယ်၊ သားက စာကို ကြိုးကြိုးစားစား သင်ရမယ်နော်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆိုရင် လိမ်မပြောနဲ့၊ တာဝန်ယူရမဲ့အရာကိုလည်း မရှောင်လွှဲနဲ့၊

ပြဿနာတွေနဲ့ ကြုံလာရရင် ဖေဖေ့လို မလုပ်နဲ့နော်”

ကလေးငယ်၏ အကျင့်ဆိုးများ အားလုံးမှာ အမှန်တကယ်တွင် သူ့ထံမှ သင်ယူထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

လွီလျန်သည် ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးနှင့်အတူ တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ချန်ဖျင် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် အောက်ထပ်သို့ ချက်ချင်းဆင်းသွားကြလေ၏။

လှေကားထစ်များပေါ်တွင် သူတို့အုပ်စု၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားတော့၏။

သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ကတုံးဆံပင်ပုံစံနှင့် ရဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။

သူ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကို ကားယားဖြဲထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့လျက် လွီလျန်အား စိုက်ကြည့်နေ၏။

“လွီလျန်... မင်း အပြင်သွားမလို့လား”

ယန်ကျောက်က မေးလိုက်၏။

လွီလျန်က လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

“ဗိုလ်ကြီးယန်... မြို့တော်ဗျူရိုမှာ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းကူညီပေးရမယ့် အရေးပေါ် အမှုတစ်ခုရှိနေလို့ပါ၊ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားဖို့ လာတာပါ”

သူ၏ အနောက်ရှိ ရဲအရာရှိနှစ်ဦးမှာ ရဲအတုများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ယန်ကျောက်သည် မြို့တော်အတွင်းရှိ ရဲအရာရှိများ အားလုံး၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းများကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ထိုမှတ်တမ်းများထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။

“ချန်ဖျင်ကို ငါ ခေါ်သွားမယ်၊ ဒီမှာလည်း သူ ပါဝင်ဖြေရှင်းရမယ့်အမှုတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ မြို့တော်ဗျူရိုကို သွားပြောလိုက်”

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ယန်ကျောက်က လက်ထိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ချန်ဖျင်၏လက်များ လက်ထိတ်ခတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

လွီလျန်က သေနတ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ ဟွာနိုင်ငံ၏သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန်ရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤခေတ်ကာလတွင် သေနတ်ကိုင်ဆောင်မှု စည်းမျဉ်းများမှာ တင်းကျပ်မှုမရှိလှသကဲ့သို့ အကြမ်းဖက် ရာဇဝတ်မှုများလည်း များပြားလှသဖြင့် ရဲအရာရှိများမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်တွင် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်လေ့ရှိကြ၏။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ညနေ ၇ နာရီဖြစ်ပြီး လူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်း ရဲအရာရှိ နှစ်ဦး သေနတ်ထုတ်ကာ ချိန်ရွယ်နေခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းလှပေသည်။

ကားအတွင်းရှိ ရှောင်လျိုမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်လွန်း၍ သတိလစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားရတော့၏။

“ဗိုလ်ကြီးယန်... ခင်ဗျား လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ကျော်နေပြီမဟုတ်ဘူးလား”

လွီလျန်က အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ့အနောက်ရှိ လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“ဘာရပ်စောင့်နေကြတာလဲ၊ သူ့ကိုဖမ်းလိုက်”

ကားအတွင်းရှိ ရှောင်လျိုမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

အကြောင်းမူကား လွီလျန်၏ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ဗိုလ်ကြီးယန်၏နဖူးတည့်တည့်ကို ချိန်ရွယ်ထားသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ ဒိုင်းခနဲအသံထွက်ပေါ်လာပါက လွီလျန်မှာ ထောင်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဗိုလ်ကြီးယန်မှာမူ နေရာတွင်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ယန်ကျောက်က လက်ခုံဖြင့် တစ်ချက်ပုတ်ချလိုက်ရာ ကျည်ကတ်မှစ၍ သေနတ်တစ်ခုလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ အစိတ်အပိုင်းများ အဖြစ်သို့ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ မာပေါ်သည် ဗျူရို၏ ဗင်ကားဖြင့် သူ့အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

“မာပေါ်... အဲဒီ ရဲအတုနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းလိုက်၊ လွီလျန်က တရားခံကိုဖမ်းဆီးတာ နှောင့်ယှက်တဲ့အပြင် အထက်လူကြီးကိုပါ သေနတ်နဲ့ ချိန်ရွယ်ခြိမ်းခြောက်တယ်၊ သူ့ကိုပါ ဖမ်းလိုက်”

ယန်ကျောက်က တိုတိုတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ရဲအစစ်က ရဲအတုကို ဖမ်းရုံသာမက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရဲအရာရှိဟောင်းကိုပါ ဖမ်းဆီးလိုက်လေပြီ။

ယန်ကျောက်သည် ချန်ဖျင် တစ်ဦးတည်းကိုသာဖမ်းဆီးကာ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ရှောင်လျိုအား ချက်ချင်းကားမောင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

စစ်ကြောရေးအခန်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းကာ ဆပ်ပြာနံ့ခပ်သင်းသင်းလေး ရနေလေ၏။ နံရံလေးဘက်၊ စားပွဲငယ်တစ်လုံးနှင့် အလွန်နိမ့်သောနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် မီးသီးတစ်လုံး...

ဤသည်ကား ရဲစခန်း၏ စစ်ကြောရေးအခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ချန်ဖျင် တွေးထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေ၏။

ကျဉ်းကျပ်ကာ အသက်ရှူကျပ်စေပြီး အလွန်အမင်း အနေရခက်လှသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် ဤအခန်းက သူ သွားရောက်လေ့ရှိသော ပြည့်တန်ဆာများ၏ စျေးပေါသော အထပ်သားများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် အိပ်ခန်းများကို သတိရစေသည်။

အကျယ်အဝန်းမှာလည်း အတူတူလောက်ပင် ရှိလေ၏။

သို့သော် ထိုနေရာများမှာ နံဟောင်နေသောအနံ့များရှိသည့် နတ်ပြည်များ ဖြစ်သော်ငြား၊ ဤနေရာမှာမူ သန့်ရှင်းသော အနံ့ရှိလင့်ကစား ငရဲပြည် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ချန်ဖျင်သည် အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း ဒုစခန်းမှူးမာက သူ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်စဉ်က သူသည် အဖမ်းခံရလျှင်ပင် အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ရန်မလိုကြောင်း ညွှန်ကြားထားခဲ့၏။

သူ၏သားနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဒုစခန်းမှူးမာက သားဖြစ်သူ တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရသည်အထိ စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူတစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်အကိုင်တစ်ခုကိုပါ ရှာဖွေပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့၏။

ဒုစခန်းမှူးမာမှာ အတော်လေး သစ္စာရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့တွင် မယားငယ်တစ်ဦးရှိပြီး သူမမှာ သူ၏ အလယ်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူမမှာ အတော်လေး ရုပ်ဆိုးကာ ဝဖြိုးပြီး အသားမည်းသော်ငြား သူသည် သူမအား အမြဲတစေ ထောက်ခံအားပေးလေ့ရှိရာ၊ အတိတ်က သူမသည် သူ့အပေါ်ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ဤအချက်များကြောင့် ချန်ဖျင်သည် ဒုစခန်းမှူးမာအား ယုံကြည်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏သား တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရသည်အထိ ထောက်ပံ့ပေးမည်ကိုလည်း ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျောက် စစ်ကြောရေး မစတင်မီကပင် ချန်ဖျင်သည် မည်သို့ထွက်ဆိုရမည်၊ အပြစ်ကို မည်သို့ တာဝန်ယူရမည်နှင့် ဒုစခန်းမှူးမာ အပါအဝင် သူ့အား ကူညီပေးခဲ့သူများ အားလုံးကို ဤကိစ္စမှ မည်သို့ကင်းလွတ်အောင် ဖုံးကွယ်ပေးရမည်တို့ကို ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျောက် စကားစတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်ဖျင်မှာ မှင်တက်သွားတော့၏။

“မင်းနဲ့ ကျိုးရွှယ်ချင်း အတူတူအရက်သောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြောင်း ပြောပြစမ်း၊ အဲဒီ ထမင်းစားဝိုင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”