အခန်း ၁၃၈

အခန်း ၁၃၈: မင်းကို ငါ ကတိပေးတယ်

ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်း၊ ရင်းနှီးသော နေရာ၊ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်...လင်းဝူယွဲ့သည် သေဆုံးနေလေပြီ။ချင်ဝူယောင်းသည် လုရန်ကို ပင်မခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးဆောင်၍ ခေါ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။"အချစ်... ရှင့်ကို ကျွန်မ တစ်ခုခု ပြစရာရှိတယ်..."သို့သော် လုရန်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူက တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသည်။"အဲ့ဒီကောင်းကင်တာအို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲ့ဒါက ယုံကြည်ရလား မရဘူးလားဆိုတာကိုတောင် မပြောဘဲနေရအောင်... ဒီလောက် အလျင်လိုဖို့ မလိုအပ်ဘူး မဟုတ်လား"လုရန်သည် အချိန်ကို ဆက်လက်၍ နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်၏။ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...ချင်ဝူယောင်းသည် နေရာတွင် အေးခဲတောင့်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လုရန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။သို့သော် သူမက ချက်ချင်းအသိဝင်လာပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။"အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး... နိယာမရဲ့ စွမ်းအားက ချည်နှောင်မထားဘူး... ရှင့်ရဲ့ ကောင်းကင်တာအို နိယာမက အချိန်ပဲ..."လုရန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။"အဲ့ဒါက အမှန်ပဲ... ငါတို့ သေချာ စကားပြောဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်တယ်"ချင်ဝူယောင်းက မေးမြန်းသည်။"အခု ဘယ်နှစ်ကြိမ် ရှိပြီလဲ"လုရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်အဖြေပေးလိုက်သည်။"သုံးကြိမ်... ငါ မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ စကားပြောပြီး ဒါကို သေချာ စီစဉ်ဖို့ လိုတယ် မဟုတ်လား"ချင်ဝူယောင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူမက ပြောဆိုသည်။"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ယောင်ချီကို အရင်ဆုံး လိုက်ပြမယ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"လုရန် ဆွံ့အသွားပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။"မလိုဘူး... ငါ အဲ့ဒီမှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီးပြီ... မင်းထုတ်လာတဲ့ အဲ့ဒီမုန့်ကို ငါ သေချာပေါက် မှတ်မိတယ်... ပြီးတော့ ငါ စားပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်စွမ်းကို မထိခိုက်ဘူး"ချင်ဝူယောင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။"ကွေ့ဟွားပန်းမုန့်..."သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ သူမ၏လက်ထဲတွင် ကွေ့ဟွားပန်းမုန့်တစ်ပန်းကန် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။သူမက ထိုမုန့်ပန်းကန်ကို လုရန်အား လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။လုရန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။သို့သော် ချင်ဝူယောင်းသည် လုရန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်ပုံရပြီး ရှင်းပြသည်။"ဒီမုန့်ပန်းကန်က ပုံမှန်ပါ... ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ရှင်က အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်မှတော့ ဒီလိုအရာတွေအပေါ် ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ထပ်ပြီး အလဟဿ မဖြစ်စေတော့ဘူး"ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရန် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။သူသည် ချင်ဝူယောင်းကို ကြည့်ကာ မုန့်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ချင်ဝူယောင်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခန်းမဆောင်ထဲက အချိန်နှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ဝူယောင်းသည်လည်း မုန့်တစ်ခုယူကာ လုရန်နှင့်အတူ စားလိုက်သည်။သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လွမ်းဆွတ်တမ်းတစွာ ပြောဆိုသည်။"ကျွန်မတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့တာ ကွေ့ဟွားပန်းမုန့်ကြောင့်လေ... ရှင် မှတ်မိသေးလား"လုရန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။"သေချာတာပေါ့ ငါ မှတ်မိတယ်..."ချင်ဝူယောင်း၏အကြည့်များ ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားပြီး သူမက ပြောဆိုသည်။"ကျွန်မတို့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေက အရမ်းတိုတောင်းလွန်းတာ နှမြောစရာပဲ"တိုတောင်းတယ်လား...သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဆယ်စုနှစ်များသာ ကြာမြင့်သော ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤသည်က သေချာပေါက် မတိုတောင်းချေ။သို့သော် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဘဝ၏ အတိုင်းအတာသည် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ချင်ဝူယောင်း အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းမတိုင်မီ ထိုအချိန်လေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်နှင့် တူညီနေသည်။သူမက ဆက်ပြောသည်။"စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ကျွန်မ တက်လှမ်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှင်လည်း အထက်ဘုံကို အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းလာဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်... မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကျွန်မ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်... တစ်ရက် နှစ်ရက်ကနေ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်အထိ စောင့်နေခဲ့တယ်... ကျွန်မ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ သတင်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး"ထို့ကြောင့် သူမသည် နှစ်တစ်ထောင် နှစ်တစ်သောင်းကြာသည်အထိ ထပ်မံ၍ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ဤရှည်လျားပြီး အထီးကျန်သော စောင့်ဆိုင်းမှုအတွင်း ချင်ဝူယောင်းသည် တချို့သောအရာများကို တဖြည်းဖြည်း ထွင်းဖောက်မြင်လာခဲ့ပေ၏။သူမ၏ အကောင်းဆုံး နှစ်များနှင့် အသက်အရွယ်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ တွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ နေထိုင်ပြီးနောက် သူမ၏စိတ်သဘာဝသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်က မိန်းကလေးဆန်သော နှလုံးသားမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။သူမ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ လုရန် အထက်ဘုံတက်လှမ်းလာလျှင်ပင် သူမတို့ နှစ်ဦး ဤကဲ့သို့ အတူတူ ရှိနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် ရှိအုံးမည်လော။ထို့ပြင် ဤသည်မှာ သူမ၏အတွေးများထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သောက်ရေးမပါသော ကောင်းကင်တာအိုလည်း ရှိနေပေ၏။အရာအားလုံးသည် ကောင်းကင်တာအို၏စည်းမျဥ်းများဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်းခံထားရသည်။အရာခပ်သိမ်းနှင့် ကိစ္စရပ်အားလုံးသည် ကောင်းကင်တာအို၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် လူတစ်ဦးသည် သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူတို့၏အချိန်များကို ဖြုန်းတီးရန်အတွက် သူတို့၏ ကျန်ရှိသော သက်တမ်းကို ရိုးရှင်းစွာ အသုံးပြုရုံသာ ရှိတော့သည်။လုရန်သည် အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ခဲ့သော အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်ဝူယောင်း၏ တွေးခေါ်ပုံကို သူ အမှန်တကယ် နားလည်လာခဲ့လေပြီ။သူမ၏အတွေးများ ဤမျှထိ အလွန်အမင်း ရူးသွပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။လုရန်က ပြောဆိုသည်။"ဇနီးလေး... ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်""ငါလည်း အခု စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ရောက်နေပြီ... ပြီးတော့ မင်းနဲ့ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်က မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အဆင့်မှာ ရှိနေပြီ...""ငါတို့ တောင်တွေ မြစ်တွေကို ခရီးသွားလို့ရတယ်... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ ရဲ့ ပြည်နယ်ကိုးခုထဲက ဘယ်နေရာကိုမဆို ငါတို့ သွားလို့ရတယ်""ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ထပ်ပြီး ကွဲကွာမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက မကောင်းဘူးလား"...အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ချင်ဝူယောင်းကို ရှာမတွေ့မီ လုရန်က ထိုသို့ တွေးတောခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ စိတ်ကူးယဥ်တွေးတောနိုင်သော အကောင်းဆုံး အခြေအနေပင်။သို့သော် ချင်ဝူယောင်းသည် ခေါင်းခါယမ်းနေဆဲပင်။သူမက ပြောဆိုသည်။"အဲ့ဒါ မကောင်းဘူး... ကျွန်မက အရင်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ဘူး... ကျွန်မ..."ချင်ဝူယောင်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် နာကျင်ကြေကွဲနေပုံရပြီး သူမ၏အတွေးများ အနည်းငယ် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပေ၏။သူမက လုရန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောဆိုသည်။"ကောင်းကင်တာအို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က သေချာပေါက် မှားယွင်းမှာ မဟုတ်ဘူး...အစက ရှင့်အတွက် အတင်းအကြပ် အစားထိုးပေးဖို့ ကျွန်မ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ ကျွန်မရဲ့တွက်ချက်မှု မှားသွားပုံရတယ်... ရှင်က အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်မှတော့ ကျွန်မ အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ရှင့်အတွက် ကျွန်မ အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီ..."လုရန်သည် ချင်ဝူယောင်း၏ နာကျင်ပြီး စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။သူ အနည်းငယ် နှလုံးကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားမိပေ၏။ချင်ဝူယောင်း၏တွေးခေါ်ပုံတွင် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ထို့ပြင် ဤသည်မှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခုပင်။သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ထို့နောက် သူက ပြောဆိုသည်။"ငါ့ကို တစ်ရက် အချိန်ပေးပါ... တစ်ရက်အတွင်းမှာ ကောင်းကင်တာအို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပြီးပုံဖော်ရာမှာ မင်း ငါ့ကို ကူညီဖို့ ငါ ခွင့်ပြုမယ်လို့ ကတိပေးတယ်... ဘယ်လိုလဲ"ချင်ဝူယောင်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။လုရန်က သူမကို အလိုလိုက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။"ငါ သဘောမတူနိုင်စရာ ဘာမှမရှိဘူး... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာနဲ့တင် ငါ အရမ်း စိတ်ကျေနပ်နေပြီ... အဲ့ဒါက အောင်မြင်နိုင်တယ်လို့ မင်း တကယ် ယုံကြည်ရင် ငါ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ရက် အချိန်လိုတယ်... ငါတို့ ဘာမှထူးထူးခြားခြား လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီအတိုင်း ထိုင်မယ် လမ်းလျှောက်မယ် စကားပြောမယ်... ဘာပဲလုပ်လုပ် အဆင်ပြေတယ်"ချင်ဝူယောင်းက လုရန်၏ဆိုလိုရင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောဆိုသည်။"ကောင်းပါပြီ..."ချင်ဝူယောင်း သဘောတူသည်ကို ကြားသောအခါ လုရန်လည်းသက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။သို့သော် သူမကို အလိုလိုက်ရန် သို့မဟုတ် အချိန်ဆွဲရန်အတွက်သာ ချင်ဝူယောင်းကို သူ ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူမ၏စိတ်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် သူ အမှန်တကယ်ကို ရည်ရွယ်ထားခဲ့ပေ၏။ချင်ဝူယောင်း နာမကျန်းဖြစ်နေကြောင်းနှင့် သူမ၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ ချို့ယွင်းနေကြောင်း လုရန် သိထားသည်။လုရန်ကို ကောင်းကင်တာအို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မွေးမြူထားခဲ့သော စိတ်ဆန္ဒသည် သူမကို နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေပေ၏။ ဤသည်မှာ သူ၏စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ပြုပြင်နိုင်သောအရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမကို သူ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးလိုက်ပေမည်။အချိန်တန်လျှင် သူ သေမည်လော သို့မဟုတ် ရလဒ် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကိုမူ လုရန် မသိသလို တွေးလည်း မတွေးချင်တော့ပေ။လုရန်က မေးမြန်းသည်။"ဒါနဲ့... မင်းက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား"ချင်ဝူယောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။"ကျွန်မ သိတယ်"အပြာရောင်ဂိုဏ်းတပည့်များသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ၏အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလွန်းသည်။လုရန်က မေးမြန်းသည်။"မင်း သိနေတာပဲ... ပြီးတော့ အမြင့်မားဆုံး ကောင်းကင်မှာ မင်းက အခြေခံအနေနဲ့ အခွင့်အာဏာ အရှိဆုံးသူ ဖြစ်နေတာတောင်မှ ဘာလို့ သူတို့ကို မစုစည်းခဲ့တာလဲ... ငါ့ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ လူတိုင်းကို ပြန့်ကျဲနေစေချင်လို့များလား"ဤသည်က စုယွဲ့လင် ယခင်က ပြောဆိုခဲ့သော စကားဖြစ်ပြီး အပြာရောင်ဂိုဏ်း တပည့်များအားလုံး ယုံကြည်လက်ခံထားသော အရာပင်။သို့သော် ချင်ဝူယောင်းက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်၏။"မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားရလို့ပါ... ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ လုပ်စရာ မလိုဘူးလို့လည်း ခံစားရတယ်... ကျွန်မ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှင်က တပည့်တွေ အများကြီးကို လက်ခံခဲ့တယ်... အဲ့ဒါကို ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး"အာ...ချင်ဝူယောင်းက တကယ့်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ...သူ ဒီလောက်ထိ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ကြီးမှန်း ငါ ဘာလို့ အရင်က သတိမထားမိခဲ့တာလဲ...လုရန်က ခေါင်းကုတ်ပြီး ပြောဆိုသည်။"ဒါက သိပ်ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ အောက်ဘုံမှာ ပျင်းနေလို့ပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလေ... တပည့်တချို့ကို ငါ လက်မခံဘူးဆိုရင် အရမ်းပျင်းစရာကောင်းနေမှာပေါ့"ချင်ဝူယောင်းက ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်၍ ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောဆိုသည်။"ကိစ္စမရှိပါဘူး... အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက ပြင်ပအရာတွေပါ... ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး"လုရန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သ​ည်။မူလက အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် သူ ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ချင်ဝူယောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လုရန်က ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်၏။သူ ယခုလောလောဆယ်တွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။အကယ်၍ ကောင်းကင်တာအို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် လုရန်ထံ၌ သေဆုံးရန် ကံကြမ္မာပါလာပါက သူ၏ တပည့်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝအတိုင်း ဆက်လက်၍ နေထိုင်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။အကယ်၍ လုရန်သည် ကောင်းကင်တာအိုကဲ့သို့ အရာတစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ပါက သူတို့ အားလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စုစည်းနိုင်စွမ်း သူ့ထံတွင် ရှိလာပေမည်။လုရန်က ရုတ်တရက် လင်းပေါင်အာကို သတိရသွားသည်။"ဒါနဲ့... လီမျိုးနွယ်ဝင်တွေအကြောင်း မင်း သိလား"