အခန်း ၈၃၁

အခန်း(၈၃၁) လွတ်မြောက်ခြင်း

"မင်းက ငါ့ကို လာကြိုတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒီအစီအစဉ်က တကယ့်ကို အပေါက်အပြဲ များတာပဲ။ မင်းတို့တွေ နန်းတော်ကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကျိရန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း သန်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို နတ်ဆိုးဘုရင်၏ နန်းတော်အတွင်းမှ ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ရန်အတွက် ထိုထက်ကောင်းသော နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ နန်းတော်ကနေ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်နိုင်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထွက်သွားကြရအောင်လေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်၏။

ကျိရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရင်သွားနှင့်ကြ။ ငါ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ခဏလောက် ထိန်းထားပြီး ငါ့ပစ္စည်းအချို့ကို ပြန်ယူရဦးမယ်"

"အဆင်ပြေပါ့မလား" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယအနည်းငယ် ဝင်လာခဲ့ရချေသည်။

ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် ကျိရန်၏ စွမ်းအားများသည် သေချာပေါက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျော့နည်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင်မှာမူ အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံး၏ စွမ်းအားများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပ်ယူကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် တရိပ်ရိပ် ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့သည် မဟုတ်လော။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ သူ့ကို မနိုင်ရင်တောင်မှ ငါထွက်ပြေးချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို တားနိုင်တဲ့လူ လောကမှာ မရှိသေးဘူး" ကျိရန်က ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်အေးသွားစေရန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း "ကောင်းပါပြီ ဘိုးဘေး... ကျွန်တော်က ခုမှ တွေ့ရကာစ ရှိသေးတာ၊ ဘိုးဘေးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ရတော့မှာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး"

"သွားစမ်း ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ငါ့ကို လာပြီး ကျိန်ဆဲနေတာလား" ကျိရန်က စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဟောက်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး မေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ မီးတောက်မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည့် ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းသွားခဲ့ချေသည်။

"သူတို့ကို တားကြစမ်း" နတ်ဆိုးဘုရင်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်အောက်ငယ်သား ပညာရှင် အချို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို တားဆီးရန် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ကျိရန်သည် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အမူအရာဖြင့် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ပိတ်ရပ်လိုက်ချေ၏။

"ကလေးတို့... ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ ဘယ်မှ သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဖိုးကြီး... မင်းကို ငါ အစောကြီးကတည်းက သတ်ပစ်ခဲ့သင့်တာ။ မင်း အသက်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရှင်သန်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

နတ်ဆိုးဘုရင်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အမည်းရောင် အရှိန်အဝါ အလင်းတန်းကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ တစ်ခွင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားမတတ် ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

ကျိရန်၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ အရိုးချင်း ရိုက်ခတ်သံများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ကြာသွားခဲ့ပြီပဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းဆီကနေ အတိုးအချို့ ပြန်တောင်းရတော့မှာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ၏ လက်ကို ဆွဲလျက် သန်းချီသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး၏ အပေါ်မှ ဖြတ်ပျံကာ မီးတောက်များ ဝုန်းဝုန်းတောက်နေသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေရာ၌ လူပေါင်း ရာဂဏန်းခန့်သည် မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးကို ကြံ့ကြံ့ခံ၍ တိုက်ခိုက်နေကြချေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုလူများမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ကြသဖြင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝှေ့လာသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး၏ လှိုင်းလုံးကြီးကို ခေတ္တမျှ ဆီးတားထားနိုင်ခဲ့ကြ၏။

"ကဲ... ငါတို့တွေ ဆုတ်ခွာကြစို့။ လူ ပြန်ရောက်လာပြီ"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုဟန်ဖြင့် မျက်နှာကို အမည်းရောင် အဝတ်စဖြင့် အုပ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူများထဲမှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့၏။

ဆီယာမြို့ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ခွဲ၏ တပ်မှူး ဖြစ်သော ရှီလင်နှင့် ဒုတိယတပ်မှူး ဇေခါတို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသည့်အပြင် အိုင်နာနှင့် ဟောတို့ကိုပင် တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သန်းချီသော မိစ္ဆာစပ်တပ်ကြီးမှာ အလုံးအရင်းဖြင့် မလှုပ်ရှားရသေးသဖြင့် သူတို့၏ နောက်ကွယ်၌ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိသေးပေ။

သန်းချီသော စစ်တပ်ကြီးဟူသည့် အမည်နာမမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားစစ်ချီရန်အတွက်မူ မလွယ်ကူလှဘဲ အဆင့်ဆင့်သော ဗိုလ်ချုပ်များ၏ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်ပေသည်။

ယခုအခါ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ကျိရန်၏ ပိတ်ဆို့တားဆီးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ထိုသန်းချီသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးမှာ ခေါင်းဆောင်မရှိသော နဂါးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိရောက်သော ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်မှု အင်အားကို မဖော်ဆောင်နိုင်ကြတော့ပေ။

အမိန့်ရသည်နှင့်အမျှ လူပေါင်း ရာဂဏန်းခန့်သည် စနစ်တကျဖြင့် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်လာသော မိစ္ဆာစစ်သည်တော် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အလွယ်တကူပင် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်လိုက်၏။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် လိုက်လံ အမဲလိုက်နေသော မိစ္ဆာစစ်သည်များကို အပြတ်အသတ် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်သော ညဥ့်နက်ပိုင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

အတော်လှမ်းလှမ်းသို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် နိမ့်ပါးသော တောင်တန်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မြင်းရထားများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့ကြချေသည်။

ရှီလင်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် ရထားတစ်စီးတည်း၌ အတူတူ ထိုင်နေခဲ့ကြ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို ထပ်မံ တွေ့ရသဖြင့် ရှီလင်သည် အလွန် ဝမ်းသာ အားရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဖုန်း... မင်းကို ပြန်တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာလိုက်တာ" ဟု ရှီလင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း "တပ်မှူး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ်ပဲ ဒုက္ခများသွားစေခဲ့ပါပြီ"

"မင်းက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မင်းတို့သာ မရှိခဲ့ရင် တို့အဖွဲ့ အခုချိန် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုး ရောက်နေမလဲဆိုတာ မတွေးဝံ့စရာပဲ"

ရှီလင်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မေအား ကြည့်ကာ "မင်းကတော့ တကယ့်ကို အချောအလှ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ။ ငါတို့တောင် မမှတ်မိချင်တော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

မေက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မှောင်မိုက်နေသော အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ အတွေးကမ္ဘာထဲ၌ နစ်မျောနေခဲ့သည်။

ရှီလင်နှင့် အခြားသူများသည် မေက မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်ကြောင်းကို သေချာပေါက် မသိကြပေ။

မဟုတ်ပါက သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်မျှအထိ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

ဇေခါသည် မြင်းရထားပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး အိုင်နာမှာမူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် ရရှိပေသည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မ ဆရာကြီးကို တကယ့်ကို သတိရနေခဲ့တာ" ဟု အိုင်နာက မဆိုင်းမတွဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း "အိုင်နာ... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က တော်တော်လေး တိုးတက်လာပုံပဲ"

"ကျွန်မ ဆရာကြီးရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို အမြဲ နှလုံးသွင်းထားပါတယ်" အိုင်နာက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် မဖုံးကွယ်နိုင်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ချင်ယွမ်ဖုန်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှသော သတင်းများသည် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ထံသို့ ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့အားလုံးက သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်ချေသည်။

ဟောသည် မြင်းရထားကို ရှေ့မှနေ၍ မောင်းနှင်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ပြောဆိုတတ်သေး၏။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် လူအချို့မှာ အဖွဲ့ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ခွဲထွက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ယာယီ စုစည်းထားခဲ့သော အဖွဲ့အသီးသီး၏ တပ်မှူးများနှင့် ဒုတိယတပ်မှူးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယခုအခါ မိမိတို့၏ နယ်မြေအသီးသီးသို့ သဘာဝကျစွာပင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့မှာမူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ကြ၏။

မိုးလင်းသွားသည့် အခါတွင်မူ လူရာပေါင်းများစွာထဲမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မြင်းရထား တစ်စီးတည်းသာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေခဲ့တော့သည်။

ဇေခါက ရှေ့မှနေ၍ ရထားမောင်းနေပြီး သာမန် မြင်းရထားတစ်စီး ကဲ့သို့ပင် အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်ပင် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် တောင်ပေါ် စခန်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအဖွဲ့ခွဲ၏ တောင်ပေါ်စခန်းမှာ တော်တော်လေး အခြေခိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ချန်ထားခဲ့သော သဘာဝ နတ်စမ်းရေမှာလည်း အလွန် အသုံးတည့်နေခဲ့ချေသည်။

သူတို့သည် တောင်နောက်ဘက်ရှိ မြေကွက်အကျယ်ကြီးကို ရှင်းလင်း၍ ရိက္ခာများ စိုက်ပျိုးထားကြသဖြင့် အစားအစာ ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့... စောစောက မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ။ ငါ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားရလို့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

ရှီလင်က ပြုံးလိုက်ရင်း "အဲဒီအရှင်က ငါတို့ဆီလာပြီး မင်းက ဒါကို သေချာပေါက် မေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒါကြောင့် မဖုံးကွယ်ထားနဲ့လို့ မှာသွားခဲ့တယ်။ သူက တို့တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အပြင် နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ကိုယ်ရံတော် ဂီလင်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ "တကယ်ပဲ သူ ဖြစ်နေတာကိုး"

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဂီလင်သည် သူတို့အပေါ် စေတနာ ထားခဲ့သည့်အပြင် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့စဉ်ကလည်း တမင်တကာ ဟာကွက်တစ်ခု ချန်ထားပေးခဲ့သေးသည် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ထဲ၌ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေရုံမျှမက နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆို... သူက ငါတို့တွေကို ဘာလို့ ကယ်ခဲ့တာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ရှီလင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ထိုစဉ် အိုင်နာနှင့် ဟောတို့က ဝမ်းသာအားရ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြ၏။

"ဆရာကြီး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဆရာကြီးက ငါတို့တွေကို ကယ်ခဲ့တာပဲ၊ တို့တွေကလည်း ဆရာကြီးကို သေချာပေါက် ပြန်ကယ်ရမှာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှီလင်အား ကြည့်လိုက်ရာ ရှီလင်၏ မျက်နှာထက်၌ ပြောရခက်နေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ငါတို့တွေ အထဲရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် စကားဖြတ်လိုက်၏။

တောင်ပေါ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အရှိန်အဝါများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြသူ အားလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက် ကိုယ်စီ ရှိနေကြပြီး အလွန် တက်ကြွ လန်းဆန်းနေကြဟန် ရှိပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြချေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တကယ့် ဗိမ္မိသာရ သူရဲကောင်းကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်တော့သည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှီလင်သည် အခြားသူများကို အပြင်သို့ ထွက်ခွာစေခဲ့ရာ အတွင်း၌ ဇေခါနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ခဲသည်။