အခန်း ၈၃၃

အခန်း(၈၃၃) အမဲလိုက်ခြင်းက ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်

“မင်းက လူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ။ အရင်က မင်း ဘာမှ သိပ်မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သန့်စင်သော နတ်ရေစင်ကို ရလိုက်တာနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း မင်းသားတွေကို စိန်ခေါ်နိုင်ခွင့် ရှိပြီလို့ ထင်နေတာမလား”

ထိုသူနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးသည် နှုတ်ဆိတ်နေကြလေရာ ယင်းက မျက်စိရှိသော မည်သူမဆို အထင်အရှား မြင်နိုင်သော အချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါကြောင့် ငါ မင်းတို့ကို သန့်စင်သော နတ်ရေစင် မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့ဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာကိုတော့ ငါ တားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ မင်းတို့ကို အကြံပေးချင်တာကတော့ ထိုစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ဖို့ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ရင်တောင်မှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့၏ အထက်လူကြီးများနှင့် သဘောထားကွဲလွဲကာ လမ်းခွဲခဲ့ရပြီး ထိုအခြင်းအရာကြောင့် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် လူကောင်းများ မဟုတ်ကြဘဲ ယင်းတို့အနက် အတော်များများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကိုသာ တွေးတောနေကြကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ အတွေးမှာ မင်းသားများကို စိန်ခေါ်ရန်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အောင်နိုင်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မင်းသားအသစ်များ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိပေ၏။

သို့သော်လည်း တော်လှန်ရေး စစ်သည်များသည် နောက်ဆုံးတွင် အသိတရား ရှိနေကြသေးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် လက်ရဲဇက်ရဲ မလုပ်ဝံ့ကြချေ။

၎င်းတို့သည် သူနှင့် မပတ်သက်ချင်ကြတော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ရှီလင် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

“ငါတို့ သွားတော့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခေါက် သွားရင် ငါတို့ ပြန်လာချင်မှ ပြန်လာတော့မှာ”

“ပြန်မလာတော့ဘူး ဟုတ်လား” ရှီလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး “ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

“ဒါက ငါတို့ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ကနေ နှုတ်ထွက်လိုက်ပြီလို့ ပြောတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ရှီလင်သည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စိတ်ပျက် အားလျော့စွာ ကြည့်ကာ “ကောင်းပါပြီ၊ မင်းတို့ လမ်းခရီး အဆင်ပြေပါစေ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့မှ ထွက်ခွာလိုကြောင်း တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှီလင်တွင် ကြိုတင်သိမြင်ခြင်း တစ်မျိုး ရှိနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုအတိတ်နိမိတ်က အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထို့ပြင်တော်လှန်ရေးအဖွဲ့မှ ထွက်ခွာရခြင်းမှာလည်း တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ဝင်များ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ယုံကြည်ချက်များလည်း လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။

“မိစ္ဆာဘုရင်က မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်။ အကယ်၍ မင်း ဒီမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူးဆိုရင် သူ့ဆီမှာ သွားရောက် ခိုလှုံနိုင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နိဂုံးချုပ် စကားဆိုလိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးဘုရင်ဆီမှာ... သစ္စာခံရမယ် ဟုတ်လား” ရှီလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် တောင်ပေါ်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေနေပါက ကျိရန်သည် ၎င်းတို့အား ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် တစ်စုံတရား လှုပ်ရှားမှုအချို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရှီလင်၏ အကူအညီဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့၏ အထက်လူကြီးများထံမှ စာရင်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုစာရင်းထဲတွင် လူများစွာ၏ အမည်များ ပါဝင်နေပြီး ယင်းတို့ အားလုံးတွင် တူညီသော အချက်တစ်ချက် ရှိနေသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံး အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ မင်းသားများကဲ့သို့ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ သိုင်းပညာရပ်များကို ကျင့်ကြံရန် ဆိတ်ငြိမ်ရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော အကျင့်တည်ဆောက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပစ်မှတ်အချို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး လူကောင်းမဟုတ်သော မိစ္ဆာအချို့ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနောက် မေနှင့်အတူ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မိမိ၏ လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေသေးသဖြင့် လိုအပ်ချက် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ ဘိုးဘေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး မေ၏ နောက်ခံကိုလည်း အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ အင်အားကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်နေချေပြီ။

၎င်းတို့သည် ယခုအကြိမ်တွင် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ နန်းတော်အနီးရှိ နယ်မြေသို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်အောက်ရှိ မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုဗိုလ်ချုပ်နှင့် အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်တွင် ဆုံတွေ့ဖူးပြီး ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ဖူးကြတန်ရာသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ခိုက်စဉ်က သူ၏ နောက်တွင် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် အချို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးသည်။

ဗယ်ရီသည် သူ၏ အိမ်တော်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင်မူ အစားအသောက်များနှင့် ဝိုင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဝိုင်ငှဲ့စမ်း။ ငါ့အတွက် အခုချက်ချင်း ဝိုင်ငှဲ့စမ်း”

ဗယ်ရီသည် မူးယစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဦးချိုကျိုးနေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တုန်တုန်ချရင်ဖြင့် လျှောက်လာပြီး ဝိုင်အိုးကို မလျက် ဗယ်ရီ၏ ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်အပြည့် ငှဲ့ပေးလိုက်ရသည်။

သူသည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်အောက်ရှိ ခေါင်းဆောင်များအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသားများကိုပင် စားတတ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိချေသည်။

ဦးချိုကျိုးနေသော အမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ဟဲဟဲ၊ သူက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ချောတာပဲ။ ငါ သူ့ကို အားရပါးရ ကိုက်စားပစ်ချင်လိုက်တာ။ ငါတို့ ဝိုင်သောက်လို့ ပြီးရင် မင်း ငါ့အခန်းထဲကို လိုက်ခဲ့ရမယ်”

ဗယ်ရီက ဦးချိုကျိုးနေသော အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မတော်လှန်ဝံ့ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားနိုင်ရှာသည်။

ထိုသို့သော အခြင်းအရာများသည် မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် သာမန်ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာကျောက်တုံး ရာဂဏန်းအနည်းငယ်မျှဖြင့် ဦးချိုပါသော ကျွန်တစ်ဦးကို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး အကယ်၍ မိစ္ဆာကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်း ပေးပါက အလွန် အရည်အသွေးမြင့်မားသော ကျွန်တစ်ဦးကို ဝယ်ယူရရှိနိုင်ပေသည်။

ဦးချိုပါသော ကျွန်များသည် ကုန်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံကြရပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းမှာ ယင်းတို့ကို ဝယ်ယူထားသော လူများအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ တည်မှီနေချေသည်။

ဗယ်ရီသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ဝိုင်များကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “ဝိုင် ထပ်ငှဲ့စမ်း၊ ဆက်ငှဲ့စမ်း” ဟု ဆိုသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ ဝိုင်လာမငှဲ့ပေးကြချေ။

ဗယ်ရီသည် ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားပြီး အစားအသောက်များနှင့် ဝိုင်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကုန်တော့သည်။

“နွားကန်းကောင်၊ ငါ ပြောတာ မကြားဘူးလား”

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးချိုကျိုးနေသော အမျိုးသမီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်းတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိတော့ဘဲ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေချေပြီ။

ဗယ်ရီသည် ချက်ချင်းပင် အမူးပြေသွားခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ဘက်၌ လူရိပ်တစ်ရိပ် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ” ဗယ်ရီက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤနေရာသည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ နန်းတော်နှင့် မဝေးလှသော နေရာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း အခြားသော အုပ်ချုပ်သူများ ရှိနေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက ဤနေရာအထိ လာရောက်ကာ သူ့ကို လုပ်ကြံလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“မင်းက အခု ငါ့ရဲ့ သားကောင်ပဲ”

ကျိရန်သည် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေခဲ့ရာ အလွန် စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ဖြစ်နေပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်ဖမ်းနေသူများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

“အို... ဒုက္ခပါပဲ။ ငါတို့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ဆုံမယ့်နေရာကို ကြိုတင် ချိန်းဆိုထားခဲ့သင့်တာ။ အခုတော့ သူ့ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရပါ့မလဲ” ကျိရန်က သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်သည်။

သူသည် မိစ္ဆာအသွင်သဏ္ဌာန် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဦးချိုလည်း ကျိုးနေသဖြင့် လူစည်ကားသော နေရာများတွင် ပေါ်ထွက်လာရန် မသင့်တော်ချေ။ သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သတင်းကို စုံစမ်းရန်အတွက် သူသည် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဟေး၊ မင်း ကြားပြီးပြီလား။ ဗိုလ်ချုပ်ဗယ်ရီ လုပ်ကြံခံလိုက်ရတယ်တဲ့” လမ်းသွားလမ်းလာများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

“ဒါပေါ့၊ ငါ ကြားတာပေါ့။ ဗိုလ်ချုပ်ဗယ်ရီ တင်မကဘူး၊ အနီးအနားမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ တခြား ဗိုလ်ချုပ်အချို့လည်း အားလုံး လုပ်ကြံခံလိုက်ရတာ” ဟု အခြားတစ်ဦးက ဆိုသည်။

“ဘယ်သူကများ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ”

“အဲ့တာက ဖုန်း လို့ခေါ်တဲ့ မိစ္ဆာပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူက ဘယ်တော့မှ လောကနိယာမတွေအတိုင်း မလုပ်ဆောင်ဘူး။ သူက အမှန်တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်ဝံ့တာပဲ”

“အို... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျိရန်သည် ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက် ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှတစ်ပါး မည်သူမျှ ဤမျှ ရူးသွန်းသော အမှုအရာကို ပြုလုပ်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ရှေ့သို့ အပြေးလှမ်းသွားပြီး အစောပိုင်းက စကားပြောနေကြသော မိစ္ဆာနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ “မင်းတို့ ပြောနေတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဗယ်ရီက ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဦးချိုကျိုးနေသော မိစ္ဆာ၏ ဖမ်းဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ထိုမိစ္ဆာသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး “ယင်းက... တောင်ဘက်က အီးမြို့မှာပါ” ဟု ပြောသည်။

ကျိရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဦးချိုကျိုးနှင့် မိစ္ဆာသည် သူ၏ အဖော်ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရချေသည်။

အီးမြို့တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဗယ်ရီနှင့် အခြားသော ဗိုလ်ချုပ်အချို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျိရန် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ဘေးတစ်ဖက်တွင် ကင်းစောင့်နေခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤမျှအထိ သတ္တိပြောင်မြောက်စွာဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ဆိုင်းငံ့နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားကြဘဲ သူသည် မိမိ၏ အလုပ် ပြီးဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟုသာ အားလုံးက ယူဆထားကြသည်။

“ဟူး... ငါက လိုအပ်ချက် အနည်းငယ် လိုသေးတာပဲ။ ဒီဗိုလ်ချုပ်တွေက အားလုံး အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်တွေချည်းပဲမလို့ ငါ့ကို ဖောက်ထွက်နိုင်အောင် မကူညီပေးနိုင်ကြဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။