အခန်း ၈၃၈

အခန်း(၈၃၈)

“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။”

ကျိရန်က ခေါင်းကို ပင့်မြှောက်ကာ မိမိထံသို့ ပျံသန်းလာနေသော မသေမျိုးဘုရင်ကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျိရန်အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ကျိရန်သည် ချက်ချင်းပင် မိုးကောင်းကင်ထက်သို့ ဒုန်းစိုင်းပျံတက်သွားတော့၏။

ယင်း၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းသည် သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွင်းသွားရာ သက်တံကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသည့် လူအများအပြားကို အံ့အားသင့်သွားစေချင်သည်။

ထိုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ဖိအားများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူတို့၏ ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာစစ်သည်တော်များသည် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ သူတို့ထံသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြ၏။

သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အလောင်းကောင်များသည် တောင်ကုန်းသဖွယ် ပုံမှန်ထက် များပြားနေသော်လည်း ထိုစစ်သည်တော်များ၏ တိုးဝင်မှုကိုမူ မတားဆီးနိုင်ချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုစစ်သည်တော်များ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်သည် မဟာဆရာနယ်ပယ်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် မေနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် သူတို့ကို ခုခံထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိရန်သည် မသေမျိုးဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ထိုနတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အစွမ်းထက်ပညာရှင် နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ပြာထက်တွင် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နေကြရာ ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့် စစ်သည်တော် အများအပြားမှာ ခြေထောက်များပင် တုန်လှုပ်ချိနဲ့ကုန်ကြရသည်။

“ယာဘို၊ မင်းက တကယ်ပဲ မင်းသားတစ်ပါးကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။” မသေမျိုးဘုရင်က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ကျိရန်က ပုခုံးတွန့်ပြကာ “မစမ်းသပ်ဘဲ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို တားဆီးချင်တယ်ဆိုမှတော့ မင်းမှာ အစွမ်းရှိမရှိ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဟူး၊ ဒါက သူတို့အတွက် အရမ်းလွယ်ကူလွန်းနေဦးမယ်။ ငါမင်းကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် မင်းကို ဆွဲထားနိုင်သရွေ့ မင်းနဲ့အတူပါလာတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်း ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”

“ဒါဆိုရင်လည်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်း။”

စကားအများကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ ထိုနတ်ဘုရားအဆင့် နှစ်ဦးသည် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားသို့ ကူးပြောင်းသွားကြပြီး သူတို့၏ အမှောင်မိစ္ဆာအရှိန်အဝါနှင့် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းတို့သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ကုန်ရာ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်း ကွဲအက်သွားစေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

တစ်ဝက်က မဟူရာရောင်၊ တစ်ဝက်က ရောင်စုံအလင်းတန်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် မျက်နှာပျက်သွားကြချေသည်။ ယင်းတိုက်ပွဲက မည်သည့်အချိန်တွင် ပြီးဆုံးမည်ကို သူတို့မသိနိုင်သဖြင့် ၎င်းသည် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကိုပင် ကုန်ခမ်းစေနိုင်ပေသည်။

“သတိထား။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လန့်ဖျန့်သွားကာ မေထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်ဝင်ရောက်လာရာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မီတာအနည်းငယ်မျှ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားနိုင်ချေသည်။

ထိုအခါမှ မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့်အရာမှာ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေး ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားတော့၏။

“သူတို့က ဒီလိုအရာမျိုးကိုတောင် ပြင်ဆင်ထားတာလား။” မေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေးသည် ကြီးမားထုထည်လေးလံသော်လည်း အစွမ်းထက်မြက်သည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ လက်မောင်းမှ အကြောများ ဖောင်းကြွလာသည်အထိ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုဒူးလေးမြားကို တားဆီးလိုက်ရရာ ၎င်းသည် သူ၏ မျက်နှာနှင့် တစ်လက်မပင်မကွာ လိုတော့သည့် နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားချေသည်။

“ဟူး၊ တော်သေးတာပေါ့။ သူတို့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လာပုံရတယ်။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဒူးလေးမြားကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ရုန်းကြွစေလျက် ထိုတုတ်ခိုင်သော ဒူးလေးမြားကို ပြန်လည် ဝှေ့ယမ်း ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

“ဝှစ်”

ဒူးလေးမြားသည် လာခဲ့သည့် အရှိန်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေး စင်ကြီးကိုပင် ဖြတ်သန်း ဖောက်ထွင်းသွားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေး တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သော်လည်း အခြားသော ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေး ငါးခုသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မြားများကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်ကြပြန်သည်။

လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော ဒူးလေးမြားများသည် ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြချေသည်။

သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ စစ်သည်တော်များသည်လည်း မီတာရာချီ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့ကို ခိုင်မာစွာ ဝိုင်းရံထားကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကြိုတင်သိမြင်ခြင်း ပညာရပ်ကို နှိုးဆွလိုက်တော့သည်။

ဒူးလေးမြား တစ်ခုချင်းစီ၏ ရွေ့လျားမှု လမ်းကြောင်းများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။ သူသည် မေကို ချီဆောင်လျက် ဒူးလေးမြားများ၏ ကြားလပ်များမှ ရှောင်ကွင်း သွားခဲ့ရာ ဒူးလေးမြား တစ်စင်းမျှပင် သူ့ကို မထိမှန်နိုင်ခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်ဘုံဖောက်ထွင်းလှံ ဒူးလေး တစ်ခုချင်းစီသည် ကြီးမားသော ရတနာပစ္စည်းများကို အသုံးပြုရသဖြင့် မသေမျိုးဘုရင်တွင်ပင် ခြောက်ခုသာ ရှိပေသည်။

ဒူးလေးမြား အရေအတွက်သည်လည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ် အပြီးတွင် ဒူးလေးမြား အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရချေသည်။

“တကယ် အန္တရာယ်များတာပဲ။ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ အရာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ ငါပြန်ရောက်ရင် ဒီလိုဟာမျိုး အနည်းငယ်လောက် ရှာဖွေရမယ်။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာမူ လုံးဝ ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်များ ကွဲအက်ကာ အက်ကြောင်းများမှာလည်း သိပ်သည်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရချေသည်။ မြား တစ်စင်းစီ ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စစ်သည်တော်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုးဝင်လာကြပြန်သည်။

“နောက်ဆုတ်ကြစမ်း၊ ငါပဲ သူတို့ကို ရှင်းပစ်မယ်။” ထစ်ချုန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ စစ်သည်တော်များသည် ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ခန့်ညားထည်ဝါသော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာချေသည်။ သူကား မသေမျိုးဘုရင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသူတစ်ဦး ဖြစ်သော အိုဝင်ပင်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ တပ်မှူး အိုဝင်။”

စစ်သည်တော်များသည် တညီတညွတ်တည်း ထူးထည့်လိုက်ကြပြီး အလိုအလျောက်ပင် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် စနစ်တကျ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သုံးကီလိုမီတာမှ ငါးကီလိုမီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို စက်ဝိုင်းသဖွယ် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအိုဝင်ဆိုသော လူသည် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါရှိပြီး တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တတိယအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ် ဝန်းကျင်တွင် ရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့အတွက် ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“သတိထား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် လွင့်မျောသွားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်များထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အိုဝင်သည် အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းကာ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆူးချွန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဒိုင်းကာဝတ်ရုံသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။

မေသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်တို နှစ်စင်းကို ထူထပ်သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများဖြင့် ဝန်းရံစေလိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သိသိသာသာ ကြီးမားလာကြတော့သည်။

အိုဝင်က မေရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော လက်သီးကို ပင့်မြှောက်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မှ မေသည် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ချေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ငှက်မွှေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှပြီး ဓားမြှောင်တိုများကို ခေါင်းပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ပြုလုပ်ကာ ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ချလိုက်တော့၏။

ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ စွမ်းအင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ ဤအချိန်တွင် မေသည် အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ တိုက်ကွက်စွမ်းအားမှာလည်း အားနည်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အိုဝင်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သူမသည် အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အိုဝင်၏ လက်သီးချက် ကျရောက်လာရာ သံမဏိကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများသည် မေ၏ ကိုယ်ရံစွမ်းအင်ကို အတိုင်းအဆမရှိသော ခွန်အားများဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး မေ့ထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ကျရောက်သွားတော့သည်။

မေသည် လန့်ဖျန့်သွားကာ မီတာဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှ နောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရ၏။ သူမ ခုနက ရပ်တည်ခဲ့သည့် နေရာတွင်မူ ဥက္ကာခဲတစ်ခု ကျရောက်သွားသည့်အလား ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားချေသည်။

အက်ကြောင်းတစ်ခုသည် မေ့နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီးနောက် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် စမ်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မေ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

မေသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားရချေသည်။

အိုဝင်သည် မြေပြင် တုန်လှုပ်သွားသည်အထိ အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာပြီး မေရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးတွဲကာ သူမအပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

မေသည် မိမိ၏ ခြေထောက်များကို အသုံးပြုကာ အိုဝင်ကို ခုခံထားရန်သာ တတ်နိုင်တော့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေရချေသည်။

“ဟဲဟဲ၊ မင်းရဲ့ အဖော်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ သူတို့က မင်းကို ပစ်ပယ်ပြီး ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးသွားကြတာလား။ မင်းတို့ တိုက်ခိုက်နေရတာက ဘာအတွက်လဲ။” အိုဝင်သည် ယုတ်မာစွာ ပြုံးရင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာခဲ့သည်။

မေသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံရသဖြင့် သူမ၏ နောက်ကျော အရေပြားများမှာ ပွန်းပဲ့ ကုန်ရပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေချေရာ သူမ၏ ပိန်လှီသော ခြေထောက်များသည် အိုဝင်၏ ခြေလှမ်းကို မတားဆီးနိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

မေက လက်လျှော့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို အသုံးပြုကာ အိုဝင်၏ နံဘေး နံရိုးအိုးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချေသည်။

ခရမ်းရောင်မီးများနှင့် ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားသော မိုးကြိုးမီးလျှံ စွမ်းအားများသည် အိုဝင်၏ နံရိုးများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။