အခန်း ၈၄၂

အခန်း(၈၄၂)

ဤအချိန်တွင် ရှယ်လီနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ နန်းတော်နှင့် ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နန်းတော်ကြီးအား မမြင်ရသလောက် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

“သတိမလွတ်စေနဲ့ဦး။ သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက အရမ်းသံသယကြီးတာ။ ငါပျောက်သွားတာကို သူ မကြာခင် သိသွားလိမ့်မယ်” ဟု ရှယ်လီက ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရိပ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ရပ်လိုက်ရာ ထိုမြင်ကွင်းက အနည်းငယ် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ဒါနဲ့ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘယ်ကို ဆက်ပြေးကြမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှယ်လီသည် ဤနေရာကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် လမ်းပြအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

“မင်းရဲ့ အဖော်တွေကို သွားရှာပြီး တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပြေးတော့” ဟု ရှယ်လီက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

“ဘာလဲ... မင်းက ပြန်သွားချင်သေးလို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှယ်လီ၌ ထွက်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်မိသည်။

ရှယ်လီက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားရဲ့ အနားမှာ နေမှသာ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပိုရနိုင်ပြီး ကူညီနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ကံကောင်းပါစေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မဟူရာအရိပ်တစ်ခုက သူ၏ရှေ့၌ ရုတ်ချည်း ပေါ်လာချေသည်။

လျှပ်ခနဲ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး အကာအကွယ်မဲ့နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။

ရှယ်လီသည် တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် ထိုမဟူရာအရိပ်ကို မျက်လုံးအပြူးသား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ရှယ်လီ... ငါ့အနားမှာ ဒီလိုမျိုး ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ကို မွေးထားမိလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး” ထိုမဟူရာအရိပ်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လာရာ သူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားပင် ဖြစ်ချေသည်။

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ လက်ညှိုးထိပ်မှ ထက်မြက်သော အရိုးစူးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး ယင်းထံမှ သွေးများ တောက်တောက်ကျနေဆဲ ဖြစ်၏။

“အရှင်မင်းသား...” ရှယ်လီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား ဤမျှမြန်မြန် လိုက်မှီလာလိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မထင်မှတ်ထားမိသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျိုးပျက်ကျသွားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာချေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားကို မြင်သောအခါ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ အရှိန်အဝါကို မိမိလုံးဝ မခံစားမိခဲ့သည်ကို ရိပ်မိလိုက်၏။

“မင်းက မကြာသေးခင်ကမှ နည်းနည်းပြောင်းလဲသွားတာ။ ငါ့ကို တကယ် သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ရှယ်လီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အလွှတ်ချလိုက်ပြီး “အရှင်မင်းသား... ဒီအမှားမျိုးကို ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ မိစ္ဆာနယ်မြေက လိုအပ်တာ မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်တယ်... အဆုံးမဲ့တဲ့ စစ်ပွဲတွေ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။

“မင်းက ဘာမှနားမလည်ပါဘူး ရှယ်လီ” သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် “ငါတို့ ဒါကို စီစဉ်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ အခုမှ ဘယ်လိုလုပ် လက်လျှော့နိုင်မှာလဲ”

“ဒါဆိုရင်တော့... ငါတို့က ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီပေါ့” ရှယ်လီ၏ လေသံက ရုတ်ချည်း တည်ကြည်ပြတ်သားသွားပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ် ဒိုင်းကာများထဲမှ ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်နှစ်စင်းက ရှည်လျားသော ဓားနှစ်စင်းကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

“ဟက်... အခုတော့ မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိနေပြီပေါ့လေ” သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အတန်ကြာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက တင်းကျပ်သွားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ ပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့၌ ရုတ်ချည်း ပေါ်လာချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော်ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ဤမျှ မြန်ဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်သာ ဖြစ်ရာ သူသည် နတ်ဘုရားတို့၏ စွမ်းအားအချို့ကို ပိုင်ဆိင်ထားပြီး ဖြစ်ချေသည်

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ရုပ်သေးရုပ်ကဲ့သို့ မိမိထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ဘဲ အဆစ်အမြစ်များ တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်လား... အခု မင်းက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်တော့မှာလား။ မင်းက မင်းသားတွေကို တကယ် ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ရုတ်တရက် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဖက်လဲတုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားမှ သံမှိုကဲ့သို့သော အရိုးစူးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖက်ခံထားရသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအရိုးစူးများ၏ ထိုးစိုက်ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ဖြံကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အား အပေါက်အပြဲများ ဖြစ်အောင် ထိုးဖောက်လိုက်ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း သူ၏လည်ချောင်းထဲမှ သွေးများသာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

မခုခံနိုင်ဘူး... ထိုအရာက ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အများအပြားကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပြီးဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုအခါတွင် သူတို့ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားရချေသည်။

သူသည် ပထမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်ပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဝတ်စုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ရှယ်လီသည် ဟိန်းဟောက်လျက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ အလင်းမဲ့ဓားသွား နှစ်စင်းဖြင့် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ချိန်ရွယ်၍ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ရှယ်လီကို အမူအရာမပျက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှယ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တိုးကာ ရှယ်လီ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

သူသည် ရှယ်လီကို လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းမျ

ားထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ရှယ်လီ... မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ မိစ္ဆာဘုရင်ကိုတောင် မမြင်ဖူးသေးဘူး။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သူ့အတွက် အလကား သေချင်နေရတာလဲ” ဟု သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှယ်လီ၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းပြာရောင် သန်းသွားချေသည်။ သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အသက်ရှူရကျပ်တည်းလှသော ဖိအားကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏စွမ်းအားက အလွန်တရာ အားနည်းလွန်းလှပေသည်။

“မိစ္ဆာဘုရင်က မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သစ္စာတရားပဲ... မင်းသား မဟုတ်ဘူး...”

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် မိစ္ဆာဘုရင်သည် တစ်ပြင်လုံးရှိ မိစ္ဆာနယ်မြေကို ဖန်တီးခဲ့သူဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ သစ္စာတရား ဖြစ်ချေသည်။

မိစ္ဆာဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုဒဏ္ဍာရီများသည် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ် မိစ္ဆာအများအပြားသည် တစ်ပြင်လုံးရှိ မိစ္ဆာနယ်မြေကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိစ္ဆာဘုရင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ” သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရှယ်လီအား လည်ပင်းညှစ်သတ်ရန် လက်ကို တင်းကျပ်လိုက်တော့သည်။

အတန်ကြာတွင် သူသည် ဘေးဘက်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်ချည်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

အပေါက်အပြဲများ ဖြစ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ထရပ်လာပြန်သည်။ သူသည် သေဆုံးမသွားသည့်အပြင် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ထံမှလည်း ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေချေပြီ။

ခရမ်းရောင်မီးများနှင့် ရွှေရောင်မိုးကြိုးများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးတော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ဤစွမ်းအားထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှယ်လီကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လှည့်၍ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ရပ်နေသော်လည်း ရှယ်လီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင်... တိုက်ခိုက်ရမယ်။

ရှယ်လီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားကို တားဆီးထားရမည် ဖြစ်ချေသည်။

အလင်းမဲ့ဓားသွားထံမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး ရှယ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်ချည်း ကြီးထွားလာသည်။

အရိုးစူးများက သူ၏အရေပြားကို ဖောက်ထွက်လာပြီး အကြေးခွံများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားရာ ရှယ်လီသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မကောင်းဆိုးဝါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ရှယ်လီသည် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ အလင်းမဲ့ဓားသွားထံမှ ကြီးမားသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လျက် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အမူအရာက အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားလှသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

ထိုစိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများထဲမှ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသော နှင်တံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှယ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှင်တံများကဲ့သို့ ရိုက်နှက်လေသည်။

ရိုက်ချက်တိုင်းကြောင့် လေထုက တုန်ခါသွားပြီး စူးရှသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

နှင်တံတစ်ချက် ကျရောက်တိုင်း ရှယ်လီ စုစည်းထားသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါအချို့ကို ပျက်ပြယ်သွားစေ၏။

သို့သော်လည်း ရှယ်လီသည် နာကျင်မှုကို မသိတော့ဘဲ သူ၏အရှိန်က နှေးကွေးသွားသော်လည်း သူ၏ခြေလှမ်းများကမူ ကြံ့ကြံ့ခံလျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။