အခန်း ၈၄၄

အခန်း(၈၄၄)

အချင်းချင်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်ခတ်လာသော မီးလုံးမုန်တိုင်းများအောက်တွင် ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းကပင် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလှသော အစွမ်းသတ္တိကို သက်သေထူနေချေသည်။

“တောက်... သေစမ်း... အားလုံး သေစမ်း”

သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ သူ၏မျက်နှာ အရေပြားများ ကွာကျနေပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်၏။

“... သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားထံမှ အာဃာတတန်ဖိုး +၁၀၀ ရရှိပါသည်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။

“သူ တကယ်ပဲ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားတာပဲ... အာဃာတတွေလည်း ကောင်းကင်တိုင်အောင် မြင့်တက်နေပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ရင်း ရှယ်လီကို ပွေ့ပိုက်ကာ လေဟုန်စီး၍ အပြင်းနှင် ထွက်ပြေးခဲ့တော့သည်။

နေဝန်းနီ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင် ရှယ်လီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့၏။ လွန်ခဲ့သော ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသဖြင့် သူသည် ကမန်းကတန်း ထိုင်လိုက်မိသော်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဒဏ်ရာကို သွားထိခိုက်မိကာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့သွားရချေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မကြာမီမှာပင် မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။ လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာနေပြီး ထိုလူ၏ ဘေးနားတွင်မူ မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြား ရှိနေကြချေသည်။

ယင်းမိစ္ဆာသားရဲများ၏ အရှိန်အဝါမှာ အနည်းဆုံး နတ်သားရဲအဆင့်တွင် ရှိနေကြပေရာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

“မင်း နိုးလာပြီပဲ... ဒါကို သောက်လိုက်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှယ်လီ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

ထိုအခါမှ ရှယ်လီသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ဆေးပတ်တီး သေချာစွာ စည်းနှောင်ထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။

မနေ့ညက ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်းလှသည်ဟု မှတ်မိနေသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ထိုမျှလောက် မပြင်းထန်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာများမှာ သက်သာနေပြီ ဖြစ်သော်ငြား ရှယ်လီသည် မိမိကိုယ်မိမိ လွန်စွာ အားအင်ချိနဲ့နေသည်ဟု ခံစားနေရကာ ရောဂါဝေဒနာ အပြင်းအထန် ခံစားရပြီးစ လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

“မနေ့ညက ငါ ထွက်ပြေးတဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဇီဝအသက်စွမ်းအား အချို့ကို ယူသုံးလိုက်ရလို့ အားနည်းနေတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဇီဝအသက်စွမ်းအား အနည်းငယ်နဲ့ မင်းရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်လိုက်ရတာက တန်ပါတယ် မဟုတ်ဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှယ်လီ၏ သံသယကို ရိပ်မိပုံရပြီး မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို ယူသုံးလိုက်တာ ဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ” ရှယ်လီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နက်နဲသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဆိုလိုက်ချေသည်။

လွန်ခဲ့သောညက ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခဲ့ပေသည်။ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ရှယ်လီ၏ အနှစ်သာရသွေး အချို့ကို စုပ်ယူရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ ယင်းစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရှယ်လီ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ကုသရန်အတွက်မူ နတ်သားရဲ အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေကာ အနှစ်သာရသွေးများကို စုပ်ယူခဲ့ရချေသည်။

ထိုသို့သာ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထွက်ပြေးသည့် လမ်းခရီးတွင်ပင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှယ်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။ အဆုံးစွန်၌မူ ရှင်သန်ခွင့်ရခြင်းကပင် အလွန်တရာ ကံကောင်းလှပြီ မဟုတ်လော။

“ငါတို့ကို သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက တမင်လွှတ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း သေချာလား... ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်လာနိုင်မှာလဲ” ရှယ်လီက မေးလိုက်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ် အချိန်ကတည်းက သူသည် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါပေါ့... ငါ သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားကို လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ပေးခဲ့တာလေ... သူ မသေရင်တောင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားလောက်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ရှယ်လီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်ချေသည်။ “မင်းက ပထမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးတာ တကယ်ပဲ သေချာရဲ့လား”

“ခန့်မှန်းကြည့်လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောရင်းနှင့် မီးပုံဘေးတွင် သူကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးလာသော လတ်ဆတ်သည့် တောကောင်အချို့ကို ကင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

“ငါတော့ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး” ရှယ်လီက ညည်းတွားလိုက်မိချေသည်။

ပထမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါက လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်ကော ဟုတ်ရဲ့လား။

“ဒါက အလကားရခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ ရှယ်လီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ထူထပ်လှသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ထိုဒဏ်ရာအမာရွတ်များမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး ပျားအုံတစ်ခုကဲ့သို့ သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေချေသည်။ ယင်းတို့အနက် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးမှာမူ သူ၏ ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်ရှိ လက်သီးဆုပ်ထက်ကြီးသော ဒဏ်ရာကြီး ဖြစ်၏။

ထိုဒဏ်ရာကြီးဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံခဲ့ရသည်ကို တွေးမိရုံမျှနှင့်ပင် ရှယ်လီ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ခနဲ ချမ်းစိမ့်သွားရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။ အချိန်အကန့်အသတ် ရှိခြင်းကြောင့်သာ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယခုအခြေအနေအထိသာ ပြန်လည်ကုသနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခန္ဓာကိုယ်၌ အားအင်အချို့ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာကြချေပြီ။

“မင်း အခု သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားဆီ ပြန်သွားလို့ မရတော့ဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ရှယ်လီက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ... ငါလည်း မိစ္ဆာဘုရင်ကို တွေ့ချင်နေတာ” ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားက ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသား၏ အနားသို့ ပြန်သွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်သွားရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

“နောက်ထပ် ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ” ရှယ်လီက မေးလိုက်၏။ မိမိကိုယ်မိမိ သတိမထားမိဘဲ ရှယ်လီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းကို အသိအမှတ်ပြုမိသွားပြီး သူ၏ စီစဉ်မှုများကို နာခံရန် ဆန္ဒရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“ငါ အနီးဆုံး မြို့တစ်မြို့ကို သွားပြီး အဲ့ဒီက ကျွန်ပိုင်ရှင်တွေဆီကနေ ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့အတွက် မိစ္ဆာဆေးပင်အချို့ သွားယူမလို့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ရှယ်လီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ “ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဟုတ်လား... မင်းက ဆေးဖော်စပ်သူလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒါပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း “ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒဏ်ရာတွေက မသက်သာသေးဘူးလေ... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ အနှစ်သာရသွေးတွေကို ပြန်ဖြည့်တင်းပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... ပြီးတော့ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ကုသရဦးမယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

ရှယ်လီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ပိုမို၍ပင် လေးစားအားကျသွားရတော့သည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ ဆေးဖော်စပ်သူများမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေရာ ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက ဆေးဖော်စပ်သူများ ကြီးပွားတိုးတက်ရန်အတွက် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါဆို သွားကြစို့” ရှယ်လီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ကျွန်ပိုင်ရှင်များ အားလုံးကို လုယက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတော့သည်။

ရှယ်လီအတွက်မူ ဤသို့သော ကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ လွန်စွာ ကျွမ်းကျင်လှပုံရချေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... သူတို့ကို သနားလို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

ရှယ်လီက ခေါင်းခါလိုက်ကာ “သူတို့ရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးစွန်းနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်လွန်းတဲ့ လက်ရာကြောင့် ငါ နည်းနည်း အံ့ဩသွားလို့ပါ” ဟု ဆိုချေသည်။

“အလေ့အကျင့်ကနေ ကျွမ်းကျင်မှု ဖြစ်လာတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျွန်ပိုင်ရှင်များကို လုယက်သည့် ကိစ္စတွင်မူ အမြင့်ဆုံးသော ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

မြောက်မြားလှစွာသော မိစ္ဆာဆေးပင်များကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှယ်လီတို့သည် မြို့ပြင်ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာဖွေကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။

ရှယ်လီသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ နားမလည်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆေးဖော်စပ်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းစွာပင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လှသည်ဟု ခံစားရချေသည်။

ထို့အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ လွန်စွာ မြန်ဆန်လှပေရာ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ပင်မပြည့်မီမှာပင် လတ်ဆတ်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးက အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ့မျက်စိနဲ့သာ ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ရင်... ဘယ်သူမဆို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဆေးဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး” ရှယ်လီက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်မိချေသည်။

သူမ၏ ရှေ့မှ လူသားသည် အရာခပ်သိမ်းကို သိရှိနားလည်ပြီး အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပုံရပေသည်။ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှယ်လီသည် မိမိ၏ အသက်နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ရှယ်လီထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ကာ “ဒါက မင်းရဲ့ အနှစ်သာရသွေးတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်... အမြန်ဆုံး စားလိုက်” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

ရှယ်လီသည် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဆေးစွမ်းပြလာခဲ့ပြီး ရှယ်လီသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အားနည်းချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုသာလွန်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာကုသရေး ဆေးလုံးများကို ဆက်လက် ဖော်စပ်ခဲ့ရာ ယင်းဆေးလုံးများ၏ အာနိသင်မှာ လွန်စွာ ထူးကဲလှသဖြင့် ရှယ်လီကို ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ဆေးဝါးများ၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာအမာရွတ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စွမ်းအင်သစ်များဖြင့် ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့ကြတော့သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ချက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေရာ မိစ္ဆာအများအပြားက သူ့ကို သိရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများကို ရရှိခဲ့ချေသည်။ ထို့အပြင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အခြားသော မိစ္ဆာများကလည်း သူ့ထံသို့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးသစ်များကို ဆက်လက် ပေးအပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

“ရှောင်လင်... ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြကွက်ကို တစ်ချက် ပြပေးပါဦး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ တိုးသာစွာ ပြောလိုက်မိတော့သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စနစ်၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ပုံရပြီး ရှောင်လင်သည်လည်း ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပုံရချေသည်။