အခန်း ၈၅၀

အခန်း(၈၅၀) ယဇ်ပလ္လင်

ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာဘုရင် ပြန်လည်သက်ဝင်လာခြင်းသည် တစ်မိစ္ဆာနယ်မြေလုံးအတွက် သောင်းသောင်းဖျဖျ ဆင်နွှဲရမည့် ပျော်ပွဲသဘင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းကား ဝမ်းမြောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏လူများ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မင်းသား၏စံအိမ်တော်ကြီးသည် လုံးဝခြောက်ကပ် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အချို့သူများမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။

မိစ္ဆာစစ်တပ်နှင့် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော နောက်လိုက်နောက်ပါများ အပါအဝင် မင်းသားများသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြပုံရ၏။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာစစ်တပ်တစ်ခုလုံးသည် မင်းသားအပေါ် သစ္စာစောင့်သိကြသည်မဟုတ်သလို စစ်မီးတောက်သည်ကိုလည်း မနှစ်သက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မင်းသားသည် စစ်သည်တော်များ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့ချေသည်။

ကျန်ရှိသော ထက်ဝက်ကား မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အရှင်သခင်သစ် ဖြစ်လာသော မေ၏ထံသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အရေးကိစ္စများသည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီဟု ဆိုရပေမည်။ မေသည် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မင်းသားများသည်ကား ပုန်းအောင်းရန် ရွေးချယ်ကာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ထံပါးသို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုသတင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း ပုန်းအောင်းနေကြသော လျှို့ဝှက်ဆရာသခင်အချို့နှင့် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်များပင် မေ၏လက်အောက်သို့ လာရောက်ခိုလှုံကြချေသည်။

ယခုအခါမှသာ မေသည် မင်းသားများကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိရန် အပါအဝင် မေ၏လက်အောက်တွင် ယခုအခါ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင် နှစ်ဦးမှာ မင်းသားများနှင့် တစ်ခေတ်တည်း ကျင်လည်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြ၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် မင်းသားများ၏ လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းရန် အလိုမရှိသဖြင့် မိစ္ဆာဘုရင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်အထိ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းကာ ဆိတ်ငြိမ်ရာတွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

". တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား" မေ၏ စံအိမ်တော်အသစ်၏ တံခါးဝတွင် ကျိရန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်း၍ မေးလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ် ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် အခု ပြန်ရတော့မယ်၊ မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်လည်း အောင်မြင်သွားပြီလေ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩစေတာက ဘိုးဘေးက ပြန်မလိုက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ"

ကျိရန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါလည်း ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို ပြန်ချင်တာပေါ့ကွာ၊ ဒါပေမဲ့ လူကောင်းအလုပ်ကို အဆုံးထိ လုပ်ရမယ်လေ၊ ငါ ဒီမှာ မေကို ကူညီပြီး ကျန်တဲ့ မင်းသားတွေကို ရှင်းလင်းပေးဦးမယ်၊ ပြီးမှ ပြန်တာပေါ့၊ ဒါမှ ငါတို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မညှိုးနွမ်းစေမှာ" ဟု ဆိုချေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ အခု မိစ္ဆာတွေ ကျူးကျော်တဲ့ ဘေးဒုက္ခလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ကျိမိသားစုရဲ့ တာဝန်လည်း ပြီးမြောက်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့... ငါ့အထင်တော့ နတ်ဆိုးဘုရင်ဟာ လောလောဆယ် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို ကျူးကျော်ဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ငါတို့ကို ပြန်ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာ" ကျိရန်က သဘောကျစွာ ရယ်မော၏။

"နတ်ဆိုးဘုရင်တွေဘက်က အကျပ်ရိုက်ပြီး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲတဲ့အနေနဲ့ အစွမ်းကုန် တုံ့ပြန်လာနိုင်တာမျိုးလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည် "ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်လာနိုင်ခြေကတော့ သိပ်ကို နည်းပါးပါတယ်"။

"ကောင်းပြီ... မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းအဖေကိုလည်း နားနားနေနေ နေဖို့ ပြောလိုက်ဦး၊ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းမှု လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြပ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းပြီး အထီးကျန်ဖို့ ကောင်းလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် သိတာပေါ့" ကျိရန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် ဘိုးဘေး... ဘိုးဘေးလည်း အမြန် ပြန်လာခဲ့ပါ၊ ဒါမှ ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင် နှစ်ယောက် ရှိနေမှာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်က မြူနှင်းဂိုဏ်းကို ဘာလို့ ကြောက်နေရဦးမှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ကောင်းပြီ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို နှိပ်စက်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သွားတွေကို အကုန် ရိုက်ချိုးပေးမယ်"

အဘိုးအိုနှင့် လူငယ်လေးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာဘုရင်၏ စံအိမ်တော်ဘက်သို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။

မေသည် ယခုအချိန်တွင် အရေးကိစ္စများစွာကို ဖြေရှင်းရန် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို လိုအပ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အရှင်သခင် မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့်သာ လှမ်းရသေးရုံရှိသော် ချက်ချင်းပင် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့၏။ စံအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် လူရိပ်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူရိပ်သည် ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ချေသည်။

"... ဖုန်း... မင်းက ထွက်သွားတော့မလို့လား"

မေသည် မျက်ရည်များ ဝိုင်းစက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ သံယောဇဉ်များကား အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ချေ။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည့် မေကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကြင်နာစွာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် မေသည် မိစ္ဆာဘုရင်မကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ထိုကဲ့သို့ ထိတွေ့ရန် သတ္တိရှိပေလိမ့်မည်။

မေသည် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငိုယိုကာ "ငါ ကြောက်တယ်... မင်း ငါ့အနားမှာ မရှိရင် ငါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး၊ တခြားလူတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာလည်း ငါ မသိဘူး" ဟု ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ရင်း "မငိုပါနဲ့... မင်းက အခု မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဒီလိုမျိုး ငိုနေရင် မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါ ညှိုးနွမ်းသွားမှာပေါ့" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ် ကြောက်တာပါ ဖုန်း... ငါ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေကို စွန့်ခွာလို့ မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားမိမှာကို ကြောက်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ အလှမ်းဝေးဝေး နေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေကို တင်းကျပ်စွာ ပွတ်သပ်ဖက်လဲရင်း "ငါ မင်းကို တွေ့ဖို့ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်၊ မင်း မိစ္ဆာနယ်မြေကို စည်းလုံးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးသွားရင် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကိုတောင် လာလည်လို့ ရတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လား" မေသည် သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာလေးဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေး၏။

"ဒါပေါ့... ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို ကြိုဆိုမှာပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

မေက ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း "ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကတိတည်ရမယ်နော်၊ ငါ မိစ္ဆာနယ်မြေက အလုပ်တွေကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ မင်းကို ရှာဖို့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို လာခဲ့မယ်" ဟု ဆိုချေသည်။

"သေချာပေါက်ပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရေးကြီးသော ကတိတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည့်အလား ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်ပြလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် မေကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် မေသည် ဆန်းပြားလှပသော ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း မျှော်လင့်ထားသည့် ပြီးပြည့်စုံသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူနေချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ မေသည် အမြဲတမ်း မေ ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်။

"ဖုန်း... ငါက မင်းအတွက် ဘာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝေးကွာရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေ၏ လှမ်းအော်မေးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

"ငါ မင်းကို ငါ့သမီးလေးလို သဘောထားတာပေါ့"

မေသည်သာမက စံအိမ်တော် တံခါးဝမှ ကိစ္စရပ်များကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ကျိရန်ပင်လျှင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

"မိစ္ဆာဘုရင်ကို သမီးလေးလို သဘောထားတယ် ဟုတ်လား... မြေးလေးရာ... မင်း အသက်ရှင်ရတာ ပျင်းနေပြီလား" ကျိရန်က ရေရွတ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ ပြောရဲပေလိမ့်မည်။

မေသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ချေသည်။

"ငါက နင့်ကို ငါ့ရည်းစားလို သဘောထားတာကို... မင်းက ငါ့အဖေ လုပ်ချင်နေတယ် ဟုတ်လား... ဟင်း..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ နှုတ်မဆက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား သူသည် ခွဲခွာရသည့် အခြေအနေကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ မဖြစ်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကာရီမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျိရှန့် ပေးထားသည့် ဆေးလုံးကို သောက်သုံးလိုက်ရာ လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ခွန်အားမင်းသားနှင့် လိမ်ညာခြင်းမင်းသားတို့ကို သုတ်သင်ခဲ့သည်မှာ လခွဲခန့် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကို လုံးဝတည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အဆုံးတွင်တော့ သူသည် သတ္တမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်သည့်အပြင် ကျိရန်၏ ကူညီမှုကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်ငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ယဇ်ပလ္လင်ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ချေသည်။

ထိုနေရာသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အားနည်းဆုံးသော အမှတ်အသား ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်ပင်လျှင် အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မတွေ့ကြုံခဲ့ရပေ။ အဆုံးတွင်တော့ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သေချာပေါက် နာကျည်းနေပေလိမ့်မည်၊ အကယ်၍ ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့မှုများသာ မရှိခဲ့ပါက မိစ္ဆာဘုရင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိချေ။

မင်းသား ခုနစ်ပါးအနက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း မင်းသားကို ကိုယ်တိုင် သုတ်သင်ခဲ့ပြီးနောက် သူနှင့် အခြားသူများ ပူးပေါင်းကာ နောက်ထပ် မင်းသားနှစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင် ဦးဆောင်သော မင်းသား လေးပါးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

၎င်းတို့သည် စုစည်းမိသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော နောက်လိုက်များနှင့် စစ်သည်တော်များလည်း ပူးပေါင်းသွားကြသဖြင့် ကြီးမားလှသော အင်အားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့များသည် ချက်ချင်းပင် လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး မေသည်လည်း ကျွန်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ချေသည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အခြေအနေများ အနည်ထိုင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယဇ်ပလ္လင်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သတည်း။