အခန်း ၈၆၂

အခန်း(၈၆၂) မသေမျိုးနန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော ကျောင်းတော်ဝင်းကြီးအား တစ်ချက်မျှ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းနှင့် ဟုန်ယဲ့တို့အား သွားရောက်ရှာဖွေခြင်း မပြုတော့ချေ။ ယင်းက အရာခပ်သိမ်း ငြိမ်သက်အခြေကျသွားသည့် ကာလကျမှသာ သူတို့နှင့် စိတ်အေးလက်အေး ပြန်လည်ဆုံဆည်းရန် စိတ်ကူးထားပေရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း၏ ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးထားရာ နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်နှင့် ညဥ့်ကြောင်နက်တို့အား မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရှာမတွေ့သော်လည်း ဖေးရွှယ်သည်ကား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ဝမ်းပန်းတသာဖြင့် ပြေးလွှားရောက်ရှိလာချေသည်။

“ဒီတစ်ခေါက်လည်း မဖြစ်သေးဘူး အပြင်မှာ ငါ့ကို စောင့်ဖမ်းနေတဲ့ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ မင်း ငါနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ရင် အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရေရွတ်ရင်း “မင်းကို ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရော့... ဒါလေး သောက်လိုက်ဦး” ဟု ဆိုကာ သဘာဝ နတ်စမ်းရေတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူ၍ ဖေးရွှယ်၏ ပါးစပ်တွင်းသို့ အကုန်အစင် လောင်းထည့်ပေးလိုက်ချေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နေရာပြောင်းအစီအရင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အစအနမျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ဖေးရွှယ်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် မိဘများရှိရာသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ဝပ်စင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ အိပ်မောကျသွားချေသည်။ သို့သော်လည်း ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကိုမူ ၎င်းကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ပြီး မဟာအကြီးအကဲ ယွမ်ထျန်းကန်အား သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းချုပ်၏ ပါးကို ရိုက်နှက်ခဲ့ကြောင်းနှင့် မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို တိုက်ကွက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလဲထိုးခဲ့ကြောင်း သတင်းများကမူ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံ့နှံ့သွားချေပြီ။

ယခုအချိန်တွင် ရှာမိသားစုသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မောက်မာရဲတင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း မိမိတို့ တံခါးဝသို့ လာရောက်ရှာဖွေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အားလုံး ပုန်းအောင်းနေကြပေရာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှာမိသားစု၏ အကြီးအကဲကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်ကပင် ရှာမိသားစု၏ အင်အားသည် များစွာ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒေါသမာန်ကို သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ရှာလန်သည် နန်းတော်တွင်း၌ အမြဲတစေ ပုန်းအောင်းနေပြီး ရန်ယန်နှင့် ရှာလန်တို့သည် နေ့ညမပြတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေကြသည်ကိုမူ ရှာမိသားစုဝင်များ လုံးဝ မသိရှိကြချေ။

ချင်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားရိပ်သာ ဝန်းကျင်တွင် အဆောက်အအုံများစွာ ဝန်းရံနေပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် လမ်းတစ်စင်းမျှပင် မရှိချေ။ အလွန်တရာ ခြောက်ကပ်ဆိတ်ငြိမ်နေသော်လည်း ရှာမိသားစုက တမင်သက်သက် ပြုလုပ်ထားခြင်းလော သို့တည်းမဟုတ် ချင်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားရိပ်သာကိုမူ ဖျက်ဆီးခြင်း မပြုခဲ့ကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘိုးဘွားရိပ်သာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်စာခန်းမရှိ စင်မြင့်ထက်မှ နာမကျန်းဘုတ်ပြားများသည် ဖုန်မှုန့်တစ်စမကျန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပေရာ လျိုတာလီ၏ သားဖြစ်သူသည် စင်ကြယ်အောင် အမြဲမပြတ် လာရောက်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် လျိုတာလီ၏ မိသားစုသာလျှင် ချင်မိသားစုကို သတိရအောက်မေ့နိုင်ကြချေသည်။

“အမေ... သား အမေ့ကို လာကြည့်တာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စင်မြင့်ထက်မှ အမွှေးတိုင်များကို ယူဆောင်ကာ မီးညှိ၍ အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းသို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဘုတ်ပြားကို ကြည့်၍ စကားအချို့ ဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစကို စားပွဲထက်သို့ တင်ထားလိုက်ချေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာငယ်လေးသည် ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစအသစ်နှစ်ခုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းမှာ ပိုမိုကျယ်ပြောလာပြီး အတွင်းရှိ လူသားအရေအတွက်လည်း တိုးပွားလာကာ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာလည်း အပြင်လောကနှင့် တူညီလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနန္တပုံရိပ်က အသစ်စက်စက် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က ချစ်စဖွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးအသွင် ဖန်တီးထားသော အနန္တပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် လုံးဝန်းသော ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိမ့်တက်လာခဲ့ချေသည်။

“ဟေး...ကောင်လေး၊ မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် အနန္တပုံရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ အနန္တပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ညှိုးပေါ်သို့ တွားတက်၍ လက်စွပ်တစ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

“ကောင်းပြီ... မင်း ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ ပျင်းနေမှာပဲ၊ ငါ မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားမယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် လူရီ ချန်ထားခဲ့သော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေရာ အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အသုံးဝင်ပုံမှာ အဆုံးမရှိချေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မသေမျိုးနန်းတော်ကို ပြုပြင်ရန် အနန္တပုံရိပ်ကို ဤနေရာတွင် ထားရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ နန်းတော် ပြုပြင်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ အနန္တပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည်နှင့် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းမှ လူပေါင်းများစွာ ပြေးထွက်လာကြပြီး သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

ယခင်အကြိမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ဝူယန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့အား တွေ့ဆုံခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေရာ ထိုအကြောင်းကို နောက်မှ သိရှိရသောအခါ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခဲ့ကြချေသည်။

“ဖုန်းအစ်ကို”

ချန်ရှောင်ချောင်သည် ရူးသွပ်မတတ် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်တွင်းသို့ တိုးဝင်ဖက်တွဲလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် နီမြန်းနေသော်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်လှိုက်လှဲနေသည့် ပီတိကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

မုန့်ချီလော့သည်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နှုတ်ခမ်းလွှာများ တုန်ရီလာကာ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မူ မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ အမျက်ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။ မုန့်ချီလော့သည် အလွန်တရာ နောင်တရပူပန်ခဲ့ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ အသေခံရန် ပြန်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က တားဆီးခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချန်ဒါချောင်၊ ချင်နန်၊ ကူကူး၊ ပိုင်ဖုန်း၊ လင်ဇီအာ၊ လင်တုံးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့သည် ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

မြေနက်မြေပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် သန့်စင်သော နတ်ရေစင်များ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သောကြောင့် လင်ဇီအာသည် ယခင်က သူမ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းခွဲမှ လင်းထျန်းအား သူတို့အတွက် ဆေးလုံးအမြောက်အမြားကို ဖော်စပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးပေသည်။

ထို့ပြင် ကမ္ဘာငယ်လေး၏ မသေမျိုးနန်းတော်အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက် အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ ဆယ်ဆခန့် ကွာခြားပေရာ သူတို့ အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံခဲ့ရသည့် သက်တမ်းမှာ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်မျှ ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဆေးလုံးများ၊ ပေါကြွယ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၊ သန့်စင်သော နတ်ရေစင်များနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ယခင်က ရရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များနှင့် ရတနာများကြောင့် ဝက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့ချေသည်။ လင်ဇီအာသည်မူ သူတို့ထက်စော၍ တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ချင်နန်နှင့် ချင်မိသားစု၏ အခြားမျိုးဆက်များသည် ယခင်က ကျင့်စဉ်အဆင့် တူညီကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အားလုံး မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိကုန်ကြပြီး ချင်နန်သည်ပင် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကူကူးသည်လည်း ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး လင်ဇီအာ၏ အဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်ကာ ပဉ္စမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပေရာ သူမ၏ ပါရမီအရည်အချင်းမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ယမမင်းအသင်းခွဲ၏ တာဝန်ခံဟောင်းဖြစ်သူ ပိုင်ဖုန်းသည် မူလက ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်တွင် ရှိခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း ဆယ်စုနှစ်ချီ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့် ယခုအခါ နဝမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤနေရာတွင် အင်အားတိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မြေနက်မြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သဟဇာတ ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

အစောင့်အကြပ်တစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သူ လင်တုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရပြီး မြေနက်မြေသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ပါရမီမှာ ထူးချွန်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်ဟေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ဝတ်ဆံပတ်ခွေကာ လျှာကို တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေပေရာ လွန်စွာ ဖျတ်လတ်လှပေသည်။ ထိုနဂါးဦးချိုများသည် ရှောင်ဟေးအား ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားစေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ဟေးသည် နဝမအဆင့် နတ်သားရဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သန့်ရှင်းသော သားရဲအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်၊ လူသားဘာသာစကား ပြောဆိုရန်နှင့် လူသားအသွင် ပြောင်းလဲရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ချေသည်။

ဝမ်ချိုင်သည်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခွေးဘုရင်နှင့် တူသော်လည်း အလွန်ပင် အာဏာစက် ပြင်းပျလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယင်းသည် သန့်ရှင်းသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ပေရာ မကြာသေးမီကပင် ပဉ္စမအဆင့် သန့်ရှင်းသော သားရဲအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

“ယွမ်ဖုန်း... နင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းနေတာကို မြင်ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာလိုက်တာ...” မုန့်ချီလော့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် နဝမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ၌ အသက်နှင့်လဲ၍ ကျင့်ကြံခဲ့ရသဖြင့် ကျင့်စဉ်ဖောက်ပြန်လုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းသွားကာ မုန့်ချီလော့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး “မင်းတို့ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရပြီ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ လာပြီး မနှိပ်စက်နိုင်တော့ဘူး...” ဟု ဆိုလိုက်၏။

မုန့်ချီလော့သည် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ သံယောဇဉ်ကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားမိလာကာ လူအများရှေ့တွင်ပင် တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးမိတော့သည်။

အရှေ့မြောက်ဒေသ၏ မြေနက်မြေပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ရှားရှားပါးပါး ပြန်လည်ဆုံဆည်းရသည့် အခိုက်အတန့်သည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို အလွန်တရာ နွေးထွေးကြည်နူးစေမိပေတော့သတည်း။