အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇) - မြင့်မြတ်သောတောင်ပေါ်တွင် (၂)

မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ မြင့်မြတ်သောတောင်။

မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ မြောက်ဘက်အကျဆုံးနေရာတွင် တောက်လျှောက်သွယ်တန်းနေသော နှင်းဖုံးတောင်တန်းများရှိပြီး ယင်းတို့အထဲမှ အမြင့်မားဆုံးသော တောင်ကြီးတစ်လုံးမှာ တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကာ အေးစက်သောကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးသွင်းထားသည့် ချွန်ထက်သောဓားတစ်လက်နှင့် တူနေလေသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုဒဏ္ဍာရီအရ ထိုသန့်စင်သောတောင်ပေါ်တွင် လူ့လောကဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး နေထိုင်သည်ဟုဆိုကြသည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မြောက်ဘက်သို့ ဘုရားဖူးထွက်လာကြသော လူငယ်မြောက်မြားစွာသည် ထိုတောင်ထွတ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ထိုဒဏ္ဍာရီထဲမှ ဆရာတော်ကြီးကိုရှာဖွေကာ တပည့်အဖြစ်ခံယူလိုကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စွမ်းရည်ပါရမီ အလွန်ကောင်းမွန်ပါက ဆရာတော်ကြီး၏ တရားပလ္လင်ကို ဖူးမြင်ရနိုင်ပြီး သူ့တပည့်အဖြစ် ခံယူခွင့်ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ စွမ်းရည်ပါရမီ မလုံလောက်ပါက အေးစက်၍ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နှင်းတောင်ကြီးကိုသာ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုမျှများပြားသော လူအများက သန့်စင်သောတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ တပည့်အဖြစ်ခံယူလိုကြခြင်းမှာ ယုံကြည်မှုသက်သက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဆရာတော်ကြီး၏ အဖြစ်အပျက်များကြောင့်ပင်ဖြစ်လေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ လူတိုင်းနီးပါး သိထားကြသည်မှာ သန့်စင်သောတောင်ပေါ်ရှိ ဤဆရာတော်ကြီးကို "တရားတစ်သောင်း ဆရာတော်"ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး သူသည် လူ့လောကတွင် သက်တမ်းအရှည်ဆုံး လူသားအဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ကာလများအတွင်း သူသည် နာမည်ကျော်ကြားသော တပည့်များစွာကို သင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ငါးရာက သူ၏ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ဆက်ခံထားသော တပည့်တစ်ဦးသည် သန့်စင်သောတောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာကာ လူ့လောကတွင် အစည်ကားဆုံးဖြစ်သော ယွီမြို့တော်သို့သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ယွီမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျောင်းတော်တစ်ခုကိုတည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ထိုကျောင်းတော်၏ အမည်မှာ ချုံလောက်ကျောင်းတော်ဖြစ်လေသည်။

ထိုကျောင်းတော်မှာ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း(၁၀)ဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော တိုင်းပြည်စောင့်ရှောက်ရေး ချုံလောက်ကျောင်းတော်ပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်ရာကလည်း သူ့ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို ဆက်ခံထားသော အခြားတပည့်တစ်ဦးသည် သန့်စင်သောတောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာကာ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် မိမိကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြန်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူ့လောက၌အခြေအနေများ ကမောက်ကမဖြစ်လာသောအခါ ထိုဂိုဏ်းသည်လည်း ညဓားဂိုဏ်းဟူသော အမည်ဖြင့် မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း(၉)ဂိုဏ်းနှင့် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း(၁၀)ဂိုဏ်းတို့အကြားတွင် နေရာတစ်နေရာရရှိလာခဲ့လေသည်။

မြောက်ပိုင်းပင်လယ်တွင် ညအချိန် ဓားကိုင်ဆောင်ကာ ထင်တိုင်းကျဲလေ့ရှိသူများပင်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ညဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မြောက်ပိုင်းကောင်းကင်ဓား ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး သူ့တန်ခိုးအာဏာမှာ မြောက်ပိုင်းကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ကာ ယှဉ်နိုင်သူမရှိပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကမူ သူသည်လည်း ထိုမြင့်မြတ်သောတောင်ပေါ်သို့တက်ကာ တပည့်အဖြစ်ခံယူခဲ့သော လူငယ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နောင်လာနောက်သားများအနေဖြင့် မည်သို့အတုမခိုးဘဲ နေနိုင်ကြမည်နည်း။

လူ့လောကတွင် ကျော်ကြားလှသောထိုဂုဏ်ပုဒ်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါက တောင်မှာ သာမန်နှင်းဖုံးတောင်တစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

နှင်းဖုံးတောင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းပုံစံရှိသော အဖြူရောင်စစ်စစ် ကျောင်းတော်လေးတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းသည် ထူထပ်သောတိမ်မြူများအကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသောကြောင့် သာမန်လူများမြင်တွေ့နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ကျောင်းတော်၏ ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်တစ်ခုအတွင်းတွင် ယခုအချိန်၌ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးသည် ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တည့်မတ်စွာထိုင်နေသည်။ သူမသည် မျက်စိများကို တင်းကျပ်စွာမှိတ်ထားပြီး နာကျင်နေသည့်အမူအရာဖြင့် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို သံကြိုးများစွာဖြင့် ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ထားလေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း ဟင်္သာပြဒါးဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် အစီအရင်ပုံစံများက ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုအစီအရင်သည် အချိန်တိုင်းအနီရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး တောက်ပသွားတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသံကြိုးများသည်လည်း တုန်ခါသွားကာ မိန်းမငယ်လေး၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များကို ဆွဲထုတ်နေလေသည်။

"ခုနစ်ရက် ခုနစ်လီ ကြာလို့ လေးဆယ့်ကိုးရက်တောင် ရှိနေပြီပဲ... တကယ်ရော အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား..."

ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝါးခမောက်ဆောင်းထားသော ဝေလငါးစီးအင်မော်တယ်သည် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိမြင်ကွင်းကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေရင်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ယခင်က သူသည် အင်မော်တယ်စိမ့်မြေမှ ထွက်လာသော ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ မြင့်မြတ်သောတောင်သို့ လာရောက်ခဲ့ပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကပ်ဘေးကိုဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှာဖွေခဲ့သည်။

နည်းလမ်းကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်ရမည့်အချိန်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေသည်ကို ရှောင်လွှဲ၍မရပေ...။

“လောလောဆယ် ကြည့်ရတာတော့ အကုန်အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံပါပဲ..."

သူ့ဘေးတွင် အနည်းငယ်ထိပ်ပြောင်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရပ်နေလေသည်။ သူသည် အရပ်အနည်းငယ်ပုပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အနည်းငယ်တုတ်ခိုင်ကာ ထူထဲသောချည်သားသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရိုးသားဖြူစင်သောမျက်နှာသွင်ပြင် ရှိလေသည်။

ဝေလငါးစီးအင်မော်တယ်၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ထိုဘုန်းတော်ကြီးက ညင်သာသောအသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဆရာတော်က သူမအတွက် စုဆောင်းထားတဲ့ သေမင်းအငွေ့အသက်တွေကို အကုန်လုံးဖယ်ရှားပေးပြီးပါပြီ... ဒါပေမဲ့ 'ကပ်ဘေးပါမိစ္ဆာ' ဆိုတဲ့ ဖြစ်တည်မှုမျိုးက မူလကတည်းက ယင်ကနေ ယန်ကို ပြောင်းလဲလာတာဖြစ်ပြီး သေဆုံးရာကနေ အသက်ရှင်လာတာပါ…”

“သူမ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ သေမင်းအငွေ့အသက်တွေက တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းလာမှာပါပဲ... သူမလှုပ်ရှားသွားလာတဲ့အခါမှာ ကမ္ဘာမြေရဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေကိုဆွဲဆောင်ပြီး ကပ်ဘေးမျိုးစုံကို ယူဆောင်လာပါလိမ့်မယ်…”

“အဲဒီကပ်ဘေးတွေက သူမအတွက် အဆင့်တက်ဖို့လိုအပ်တဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေကိုလည်း စုဆောင်းပေးနိုင်တာမို့ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ငြင်းဆန်မှာမဟုတ်ပါဘူး…”

“ဒါကြောင့် ဆရာတော်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ဒီတစ်ကြိမ်အောင်မြင်သွားရင်တောင် သူမကို မြင့်မြတ်သောတောင်ကနေ ထွက်မသွားစေချင်ပါဘူး..."

"ဒီမှာနေရစ်ခဲ့ရမှာလား..."

ဝေလငါးစီးအင်မော်တယ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ မိန်းမငယ်လေး၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အာ..."

သူမမျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပွင့်လာမည့်ပုံပေါ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သံကြိုးများသည် သူမဝိညာဉ်ကို အတင်းအကြပ်ဖိနှိပ်ထားကာ သူမကို နိုးထလာခွင့်မပေးသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူမ ရုန်းကန်လိုက်တိုင်း သံကြိုးများသည် ပြင်းထန်သည့်တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ပို၍ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုများက သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။

ဘုန်...

အစီအရင်၏ အလင်းရောင်များကလည်း ဆက်လက်မတောက်ပတော့ဘဲ တစ်သမတ်တည်း လင်းထိန်လာလေသည်။ ကြမ်းပြင်တစ်ခွင်လုံးရှိ ပူပြင်းလှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများမှာ မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။

မီးပင်လယ်အတွင်း၌ ပူလောင်မှုကိုခံစားနေရသော မိန်းမငယ်လေးသည် ပါးစပ်ဟကာ သနားစဖွယ်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော အနက်ရောင်အငွေ့တန်းကြီးတစ်ခုကို အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဖုန်း...

ထိုအနက်ရောင်အငွေ့ကြီးသည် ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်၏မျက်နှာကြက်ကိုပင် ထိုးဖောက်မတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ အနီရောင်အလင်းတန်းများစွာ၏ သန့်စင်မှုကို ခံလိုက်ရလေသည်။

အနက်ရောင်အငွေ့တန်းများကို အန်ထုတ်လိုက်သော မိန်းမငယ်လေးမှာမူ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သံကြိုးများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ နောက်သို့လဲကျသွား၏။

ဝေလငါးစီးအင်မော်တယ်က ကမန်းကတန်းဖြင့် ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကာ မိန်းမငယ်လေးကို ဆွဲထူလိုက်ပြီးမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေသေးလဲ..."

"အာ..."

မိန်းမငယ်လေး၏ပါးစပ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား၏။

ဝေလငါးစီးအင်မော်တယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အဆက်မပြတ်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောချင်လို့လဲ..."

မိန်းမငယ်လေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်ပြီး အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သစ်... သီး..."

ဝေလငါးစီးအင်မော်တယ်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

'အေးရော...'

'ဒီလိုအချိန်မျိုး ရောက်နေတာတောင် ခေါင်းထဲမှာ စားဖို့ သောက်ဖို့လောက်ပဲ တွေးနေသေးတာကိုး...'