အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆) - လူလိမ်

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက စားပွဲရှည်ကြီး၏ ရှေ့တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"သတ္တုရိုင်းကို ဘယ်သူ အရင်ဆုံး လဲချင်လဲ..."

အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် အမျိုးသားကြီးက သူသယ်ဆောင်လာသော လေးလံသည့် အိတ်ကြီးကို စားပွဲရှည်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် အရင်ဆုံး လဲပါရစေ..."

သူက အိတ်ကိုဖွင့်ကာ အထဲရှိ မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်းများကို ရှို့ဝူအား ပြသလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီမည်းနက်နေတဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေကို ကန်စွန်းဥတွေ၊ ရေတွေနဲ့ လဲချင်လို့ပါ..."

ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသည့် အမျိုးသား ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူက အိတ်ကို ချိန်တွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျူးလင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်လေသည်။ သူမက ရှို့ဝူကို တားဆီးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားက မကျေမနပ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"မိန်းကလေး... ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ... သတ္တုရိုင်းကို မြန်မြန်ချိန်ပေးပါဦး... ဒီနေ့ ရာသီဥတုက အရမ်းပူလို့ ကျွန်တော် စောစောပြန်ချင်လို့ပါ..."

ကျူးလင်က ထိုအမျိုးသား၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိတ်ကိုဖွင့်ကာ မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အိတ်ကို ဆွဲယူကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင်လည်း မင်းတို့နဲ့ သတ္တုရိုင်း မလဲတော့ဘူး..."

သူက အိတ်ကို မဆွဲယူနိုင်မီမှာပင် ရှို့ဝူက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... သူက သတ္တုရိုင်းတွေကို တစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စစ်ဆေးပါစေပေါ့..."

ရှို့ဝူ ပြောပြီးသည်နှင့် ကျူးလင်က အိတ်ထဲမှ ကျောက်ခဲများကို တစ်လုံးချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများသည် အိတ်ထဲတွင် မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်း အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ကျန်ရှိသောအရာများမှာ သာမန်ကျောက်ခဲများသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြချေသည်။

ကျူးလင်က အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို အကုန်ထုတ်ပြီးနောက် မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်းများကို ချိန်တွယ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"မည်းနက်နေတဲ့ သတ္တုရိုင်းက စုစုပေါင်း နှစ်ကီလိုဂရမ်ပဲ ရှိတယ်... ဒါကို အစားအစာ လေးရာဂရမ် ဒါမှမဟုတ် ရေ လေးရာမီလီလီတာနဲ့ လဲလှယ်နိုင်တယ်... ကျောက်ခဲတွေကိုတော့ ရှင် ပြန်သယ်သွားလို့ရတယ်..."

ထိုအမျိုးသားက သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အရှက်ရသွားလေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို လှည့်ဖြားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျူးလင်က အလွယ်တကူပင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူသည် ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်ကာ မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်းများကို အိတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ သတ္တုရိုင်းတွေ မလဲတော့ဘူး..."

ထိုအမျိုးသားက လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှို့ဝူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ ကျောက်ခဲတွေကိုလည်း အကုန်ယူသွားဦး... ဒီမှာ အမှိုက်တွေ လာမထားနဲ့..."

မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အမျိုးသားမှာ 'ဒဏ္ဍာရီလာ မျက်နှာသေမိစ္ဆာ' ဟု အမည်ပြောင်ပေးထားသော ဗိုလ်ကြီးရှို့ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် ထိုအမျိုးသားမှာ အရှက်ရမှုကို သည်းခံလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

သူသည် ကျောက်ခဲများကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှို့ဝူက မိမိရှေ့တွင် တန်းစီနေသော လူများကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်တစ်ခါ လိမ်လည်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူရှိရင်တော့ ငါ့ဘက်က ညှာတာမှာမဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ သတိပေးစကားကြောင့် လေးလံသော အိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားသည့် လူအချို့မှာ တန်းစီနေရာမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ရှို့ဝူက ထိုလူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်ပေသည်။

"နောက်တစ်ယောက်..."

နောက်ဆုံးလူက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ စောင်းနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ကျူးလင်က သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ ရောင်စုံသတ္တုရိုင်းများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့တော့ မဆိုးဘူးပဲ... ဈေးထဲမှာ ဆိုင်ဖွင့်တုန်းကထက် သတ္တုရိုင်း နှစ်ဆလောက် ပိုရတယ်..."

ရှို့ဝူကလည်း သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်းများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒီနေ့ သတ္တုရိုင်းတွေ ပိုရခဲ့ပေမဲ့ မည်းနက်နေတဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေက အများကြီး လိုနေသေးတယ်... အပန်းဖြေစခန်း ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ တံတိုင်းဆောက်ဖို့အတွက်ကတော့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူးလေ... ကျွန်မတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်သွားရအောင်... ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိအောင်လေ..."

ရှို့ဝူက ပြောလိုက်ပေသည်။

"အင်း... မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

ရှို့ဝူ ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆိုင်သိမ်းရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။

ကျူးလင်က စားပွဲရှည်ကြီးကို သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ်မှာပင် စစ်သုံးထရပ်ကားတစ်စီးက လမ်းဘေးတွင် ဆိုက်ရောက်ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထိုစစ်သုံးထရပ်ကားကို ကြည့်ရင်း ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

သူတို့ သိထားသရွေ့ ထိုကဲ့သို့သော စစ်သုံးထရပ်ကားမျိုးမှာ စစ်တပ်စခန်းတွင်သာ ရှိပေသည်။ သို့သော် စစ်တပ်စခန်းက သူတို့၏ ဆိုင်သို့ လာရောက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူတို့ကားမှတ်တိုင်အောက်တွင် ရပ်နေစဉ်မှာပင် စစ်သုံးထရပ်ကားပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားနှင့် အမည်းရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းလာလေသည်။

ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုခန့်ညားသောအမျိုးသားက ၎င်းတို့ထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပေသည်။ သူက ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာညချမ်းပါ... ကျွန်တော် မင်းတို့နဲ့ သတ္တုရိုင်း လဲလို့ ရဦးမလား..."

သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"ရပါတယ်... မင်းမှာ ရောင်းဖို့ သတ္တုရိုင်းတွေ ရှိလို့လား..."

ထိုခန့်ညားသောအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အဖော်ကို သတ္တုရိုင်းများ ချရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျူးလင်သည် ပခုံးပေါ်တွင် ဧရာမအိတ်ကြီး နှစ်အိတ်ကို ထမ်းပိုးလာသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ထိုအမျိုးသားက အိတ်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ရင်း ကျူးလင်ကို အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ရင်းနှီးနေသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသားက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး စစ်သုံးထရပ်ကားပေါ်မှ အိတ်များကို ထပ်မံချရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သူက အိတ်အများအပြားကို ချွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ သယ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ဤအမျိုးသားမှာ ခွန်အားစနစ် စွမ်းရည်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ပေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုခန့်ညားသောအမျိုးသားက ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဒီသတ္တုရိုင်းတွေကို ဆန်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ သစ်သီးတွေနဲ့ ရေတို့နဲ့ လဲချင်ပါတယ်..."

သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူက သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်လင်... မင်း သတ္တုရိုင်းတွေကို စစ်ဆေးချင်သေးလား..."

ကျူးလင်က ထိုအိတ်များထဲရှိ သတ္တုရိုင်းများမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး... သူတို့ ကျွန်မတို့ကို မလိမ်ပါဘူး..."

ထိုခန့်ညားသောအမျိုးသားက သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက သူမအပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တည်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ကျူးလင်၏ ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်ကာ သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို ပြောလိုက်လေသည်။

"သတ္တုရိုင်းတွေကို အရင်ဆုံး ချိန်ကြည့်ရအောင်..."

သူ သယ်ဆောင်လာသမျှအရာအားလုံးမှာ မည်းနက်နေသော သတ္တုရိုင်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် ရှို့ဝူအတွက် သတ္တုရိုင်းများကို ချိန်တွယ်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်လေသည်။

ရှို့ဝူက အိတ်အားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ် ကျူးလင်က ဆန် ငါးဆယ်ကီလိုဂရမ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ငါးဆယ်ကီလိုဂရမ်၊ သစ်သီး နှစ်ဆယ်ကီလိုဂရမ်နှင့် ရေ ရှစ်ဆယ်လီတာတို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။