အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉) - ထွက်ခွာခြင်း (၁)

ကျူးလင်၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် စားပွဲပုလေးပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓားကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ ဓားကို သူ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကပ်ဘေးလျှပ်စီးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကျရှုံးခဲ့တုန်းက ပင်းကျန့်ရဲ့ ဝိညာဉ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ထည်အစစ်က အက်ကွဲကြောင်းတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တာ...”

“မနေ့ညကတော့ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကုသပေးနိုင်ခဲ့တယ်”

“ဒီမနက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ထည်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဒေါသအရမ်းကြီးပြီး ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးကိုတောင် ဒီလောက်အထိ ဆူပူသောင်းကျန်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ..."

သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

'မင်းက မင်းရဲ့ ဓားကို ပြင်ဆင်ရုံတင် ပြင်ဆင်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဓားဝိညာဉ်က ဘာလို့ ကာမစိတ်ကြွဆေး တိုက်ကျွေးခံထားရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ...'

ကျူးလင်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိရှိနေပုံရချေသည်။ သူမသည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပင်းကျန့်အတွက်တော့ ဓားပြင်ဆင်တဲ့ ဆေးမှုန့်က ဟွမ်ချွမ်ဆေးမှုန့်လိုမျိုး အာနိသင်ရှိတယ်...”

“တကယ်လို့ သခင်ဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ဓားဝိညာဉ်က သခင်ကို ပြန်ပြီး ဝါးမြိုသွားနိုင်တယ်..."

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူသည် သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အရာအားလုံးကို သိနေတာတောင် တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့တာလား... မင်းရဲ့ ဓားကို မပြင်ဆင်ခင် ကိုယ့်ကို ဘာလို့ မစောင့်ခဲ့တာလဲ..."

သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် ကျူးလင်သည် စားသောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပင်းကျန့်က ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူမ မည်မျှ ယုံကြည်မှုရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူသည် ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဓားက မင်းကို ဝါးမြိုမှာမဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပင်းကျန့်ကို ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကနေ သွန်းလုပ်ထားတာမို့လို့ပဲ..."

“သူက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ မနေနိုင်သလို ငါ့ကိုလည်း ဝါးမြိုလို့မရဘူး...”

“ငါ သေဆုံးသွားပြီးရင် ပင်းကျန့်ကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်...”

“တကယ်လို့ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ငါက ဆက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေဆုံးသွားရင်တော့ သူ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ လုံးဝ လမ်းမရှိတော့ဘူး...”

“ပြီးတော့ သူ့မှာ စွမ်းရည်နဲ့ ခွန်အားရှိရင်တောင် ပင်းကျန့်က ငါ့ကို ဝါးမြိုပြီး သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့အထိတော့ ရူးသွပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်သည် အသားတစ်တုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ညှပ်ယူ၍ ရှို့ဝူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မအေးသွားခင် မြန်မြန်စားလိုက်ဦး..."

ရှို့ဝူသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းကို မတတ်သာသလို ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် တုတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပန်းကန်လုံးထဲမှ အသားတုံးကို ညှပ်ယူ၍ စတင်စားသောက်လိုက်တော့၏။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သတ္တုရိုင်းများ ထပ်မံဝယ်ယူရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး ထူထူနှင့် ဖုတ်ကောင်လေးတို့မှာမူ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပိုမိုစုဆောင်းရန် ထွက်သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ စုဆောင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ်အတွင်း ဆယ်ရက်တာ အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ဆယ်ရက် ကြာပြီးနောက် ကျူးလင် နိုးလာသောအခါ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့ စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူမ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သူမကို နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဒီလောက်စောစော လာတာ ရှားပါတယ်... ဒီနေ့ ဘာလုပ်ဖို့ ပြင်နေကြတာလဲ..."

ကျီယန်သည် အစာကို မျိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့တွေ တံတိုင်းဆောက်လုပ်ရေး စတင်ဖို့အတွက် အပန်းဖြေစခန်းကို သွားကြမလို့... ငါတို့က မင်းနဲ့ လောင်ရှို့ကို ဒီအကြောင်း လာပြောပြတာ..."

ထန်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ယန်နဲ့ ငါကတော့ အလုပ်သမားတွေနဲ့အတူ အဲဒီမှာ နေခဲ့ကြမလို့... ငါတို့က လောင်ရှို့ကိုလည်း ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောမလို့ စဉ်းစားထားတယ်... သူ ရှိနေရင်တော့ ဘယ်သူမှ ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

၎င်းတို့ ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်... ရှင်တို့ အဲဒီကို သွားကြမှာဆိုတော့ ကျွန်မလည်း ဒီနေ့ပဲ အပန်းဖြေစခန်းကို ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်..."

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့် အချိန်၌ပင် ကလေးများသည် ၎င်းတို့၏ အခန်းများထဲမှ ထွက်လာကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ထူထူ ထွက်လာသည်အထိ ကျူးလင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ကလေးများက သူမကို ဤသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အသက်အကြီးဆုံး ကောင်လေးသည် အခြားကလေးများနှင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးက သားတို့ကို ထားခဲ့တော့မလို့လား..."

ကောင်လေးသည် သူ၏ အင်္ကျီအနားသတ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ကျူးလင် သတိပြုမိလိုက်၏။

သူမသည် အခြားကလေးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ထို ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ချင်လို့လား..."

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကောင်လေးသည် ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အစ်မကြီးနောက်ကို လိုက်ချင်ပါတယ်..."

ကလေးများက ဆန်ဖွတ်သည့် ကြက်မများကဲ့သို့ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ငါတို့အားလုံး အပန်းဖြေစခန်းကို အတူတူ သွားကြတာပေါ့..."

သူမ ပြောသည်ကို ကြားရသဖြင့် ကလေးများသည် ၎င်းတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရှို့ဝူသည် နံနက်စာ နှစ်ပန်းကန်ကို သယ်ဆောင်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ကျူးလင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နံနက်စာကို သူမရှေ့တွင် ချပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နံနက်စာ စားပြီးတာနဲ့ ငါတို့တွေ ထွက်ခွာကြမယ်..."

သူ ပြောပြီးနောက် ၎င်းတို့ လေးဦးသည် နံနက်စာကို အလျင်အမြန် စားသောက်လိုက်ကြပြီး ထူထူကမူ ကလေးများကို အစာကျွေးနေခဲ့၏။

တစ်နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် နေမင်းသည် အရှေ့ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ ကျူးလင်သည် သူမ၏ တိုက်ခန်းကို အပြီးသတ် ဖယ်ရှားပြီးခဲ့ချေပြီ။

၎င်းတို့သည် ကလေးများနှင့်အတူ တိုက်ခန်းမှ ထွက်လာကြသောအခါ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကလေးများ အပါအဝင် ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများအားလုံး ရေခဲပိုးထည် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ကျယ်လန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အစ်မကြီးကျူးလင်... ဒီနေ့လည်း သတ္တုရိုင်းတွေ ထပ်ဝယ်ဖို့ အပြင်သွားမလို့လား..."

ကျူးလင်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ ဒီကနေ ကီလိုမီတာ နှစ်ရာအကွာမှာရှိတဲ့ အပန်းဖြေစခန်းမှာ ငါတို့ရဲ့ စခန်းသစ် ဆောက်လုပ်ရေးကို စတင်တော့မလို့...”

“တကယ်လို့ မင်းတို့က ငါ့ဆီ သတ္တုရိုင်းတွေ ရောင်းချင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ချင်တာဖြစ်ဖြစ် အပန်းဖြေစခန်းကို လာပြီး ငါတို့ကို ရှာလို့ရတယ်..."

သူမ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့သည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများသည် ကိုယ်ပိုင်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ထိုသတ္တုရိုင်းများကို ဝယ်ယူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

အပန်းဖြေစခန်းနှင့် ဤစစ်အခြေစိုက်စခန်းအကြားရှိ အကွာအဝေးကို တွေးတောမိသောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ရုံဖြင့် သတ္တုရိုင်းများ ရောင်းချရန်အတွက်တင် စခန်းနှစ်ခုအကြား အသွားအပြန် လုပ်နိုင်စရာ လမ်းမရှိကြောင်း သိရှိသွားကြလေတော့သည်။