အခန်း ၆၇

အခန်း ၆၇ - ကူယွန်းတောင်တန်းမှ စစ်မြေပြင်အခြေအနေ။

ထိုနေရာနှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာတစ်ခုတွင် ဝေ့ဝူ သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကို အသုံးပြုရင်း ဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူလိုက်မိသည်။

"ငါ့ကို သူတို့ တရစပ် ရှာဖွေတွေ့ရှိနေခဲ့တာ အစောကြီးကတည်းကပဲပေါ့။"

ယခုအချိန်တွင် ဝေ့ဝူသည် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူတို့သည် သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် တစ်စုံတစ်ရာသော ထောက်လှမ်းခြင်းနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို သုံးစွဲလိုက်ပြီးနောက်မှသာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

စောစောက အခြေအနေမှာ တကယ်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း တိုက်ပွဲ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်မူ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။

အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ ဖဲချပ် များကို မောင်းနှင်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးစေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုတိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက အံ့သြစရာတော့မဟုတ်ပေ။ အဆင့် ၃ ရတနာဆိုသည်မှာ မန်ရှင်းအဆင့်၏ အောက်ခြေအဆင့် သုံးဆင့်တွင် ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အသုံးပြုရန် မရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ဝေ့ဝူအနေဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်ရာ ကုန်ကျစရိတ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရပေမည်။

ဤနေရာတွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ကျိုးကျုံးနှင့် အခြားသူများ၏ တည်နေရာကို မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန်မှာ အနည်းငယ် အခက်အခဲ ရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် မြေပြင်မှ တစ်ပေခန့်အကွာတွင် ညင်သာစွာ ပျံဝဲလျက် လိုဏ်ဂူတစ်လျှောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် ပို၍ပင် သတိကြီးစွာ ထားနေခဲ့ပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုများကို အမြဲမပြတ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ကူယွန်းတောင်တန်း။

ချန်ချွမ်တောင်၏ ထိပ်ပေါ်ရှိ ဝေ့မိသားစု၏ ကြီးမားလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ လက်ရှိအချိန်တွင် ဝေ့ကျင်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။

အခြားသော မန်ရှင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဘိုးဘေး ဝေ့ချွမ်ဟဲ ပင်လျှင် ပြင်ပရှိ လုပ်ငန်းများကို သွားရောက်စောင့်ရှောက်နေကြရသည်။

ဝေ့မိသားစု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဝေ့မိသားစု ဌာနချုပ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ကြီးမားသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ထားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတစ်ဦးတည်းသာ စစ်တုရင်ယန္တရားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏သမီးဖြစ်သူ ဝေ့လော့ပင်လျှင် ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရချေပြီ။

မလိုအပ်သော အသေအပျောက်များကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဝေ့မိသားစုသည် အရေးမကြီးသော နေရာအတော်များများကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး ပို၍အရေးကြီးသော လုပ်ငန်းများကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် အင်အားစုများကို စုစည်းခဲ့ကြသည်။

ဝေ့မိသားစု ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ဦးဆောင်ကွပ်ကဲရန်အတွက် နေရာအသီးသီးသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချီမှာမူ မူလ လီမိသားစု၏ နယ်မြေအတွင်း၌ ရှိနေပြီး အခြေအနေ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ဘက်ပေါင်းစုံမှ ကူညီရန် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။

ဝေ့မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အခြားသောအင်အားစုများ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးဝါးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် သူတို့၏ ဌာနချုပ်ကိုပင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝေ့မိသားစုသည် မိမိတို့ကိစ္စနှင့်မိမိ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို ကူညီရန် အားလပ်သည့် အင်အား မရှိခဲ့ချေ။

"ကျွင်းချန် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။"

ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် ဝေ့ကျွင်းချန် နှင့် စကားပြောရန် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်း ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဝေ့ကျွင်းချန်သည် လီမိသားစု၏ အရေးကြီးသော လုပ်ငန်းတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏သားဖြစ်သူ ဝေ့ယွမ် သည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ရွှမ်းမင်နတ်ဘုရားလက်ဝါး နှင့်ပတ်သက်၍ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းမှ လတ်တလောမှသာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ အားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ကိုင်ဖုန်းများကို အသုံးပြု၍ ဆက်သွယ်နိုင်ကြသော်လည်း အခြားသော ဝေ့မိသားစုဝင်များမှာမူ အသံလွှင့်ကျောက်တုံး များကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။

အသံလွှင့်ကျောက်တုံးများသည် ကုန်ဆုံးမှု အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ကူယွန်းတောင်တန်းအတွင်း မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှိသော အကွာအဝေးတွင် အသံလွှင့်မှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးမှ ၃၀ အထိ ကုန်ဆုံးစေသည်။

ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် အသံလွှင့်ကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် ဝေ့ဆန်းထံမှ သတင်းစကားတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။"

တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးမှာပင် ဝေ့ကျွင်းချန်က လက်ကိုင်ဖုန်းမှတစ်ဆင့် သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့သည်။

"ရှောင်ချီက ရွှမ်းဖုန်းဂိုဏ်းဆီကို ဦးတည်သွားပြီ။"

ထိုနေရာမှာ ဝေ့ဆန်း ရှိနေသည့် နေရာဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝေ့ကျွင်းချန်ထံမှ နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒီနေရာကိုလည်း လူတွေ ရောက်လာကြပြီ။"

လီမိသားစု နယ်မြေအတွင်းရှိ တောင်တစ်လုံးပေါ်တွင်...

ဝေ့ကျွင်းချန်သည် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းလှပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီဖြစ်သည်။

ဝေ့ယွမ်သည် သူ၏အဖေနောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အရပ်ရှည်သော်လည်း ငယ်ရွယ်သေးသည့်အတွက်ကြောင့်ဝေ့ကျွင်းချန်ထက် အနည်းငယ် အရပ်ပုပုံပေါက်နေသည်။

သူသည် ဝေ့ကျွင်းချန်ကို ရိုသေရုံမျှမက ​​​​​​ကြောက်လဲကြောက်မိသည်။ ယခုအခါ သူတို့ အတူတကွ တိုက်ခိုက်ခွင့် ရရှိကြပြီဖြစ်ရာ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင် အမှန်တကယ်ပင် လှပသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို တောင့်တနေခဲ့သည်။

သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ချီစုဆောင်းခြင်း အဆင့် ၇ နှင့် အခြားသော မိသားစုဝင်အချို့ ရှိနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် ရှောင်ချီသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှမ်းဖုန်းဂိုဏ်းရှိ ဝေ့ဆန်းကို ကူညီရန်အတွက် မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ချီမှာ တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိသဖြင့် ၎င်းသည် နေရာတစ်ခုတွင် တိုက်ပွဲကို မဖြေရှင်းနိုင်မီအထိ ဝေ့မိသားစုဝင်များသည် မိမိတို့ဘာသာ ခုခံထားကြရပေမည်။

တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်စုတစ်စု ပျံသန်းလာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေ့ကျွင်းချန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူဆယ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ မန်ရှင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ချေတော့သည်။