အခန်း ၈၃၇

အပိုင်း ၈၃၇ - လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ယဇ်ပလ္လင်၏ အထက် မီတာသုံးရာခန့်အကွာ ကောင်းကင်ယံတွင် လခြမ်းကွေးသဏ္ဌာန် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ အဖြူရောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အကျယ် မီတာတစ်ရာနှင့် အလျား မီတာငါးရာကျော်ရှိကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖြဲခွဲထားသည့် ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းကို အမည်မသိ တားမြစ်ချက်မန္တာန်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော အစွမ်းထက် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ ထိုအက်ကြောင်း ရှိနေသည်ကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဤသည်မှာ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်သို့ သွားမည့် ဝင်ပေါက် ဖြစ်နိုင်သည်လား။

ဤစဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အံ့မခန်းလှသော အစွမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း ဝေဝူယာကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူတို့ရှေ့ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သတ္တိမွေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခု၏ ပြတ်တောက်နိုင်စွမ်းမှာ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမျှ ကာကွယ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်သဖြင့် ဝေဝူယာမှာ ဒေါသပုန်ထနေသည်။

ထိုခဏတွင် ပညာရှိဝတ်စုံဖြင့်ကျင့်ကြံသူလူငယ်က အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ဆိုတာ အတိတ်တုန်းက ဝိညာဉ်ဘုံနဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ သေမျိုးဘုံကြားမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဒီဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းရဲ့ အကူအညီကို ယူရမှာပဲ။ ဒါကို နည်းနည်းပါးပါး ပြောင်းလဲလိုက်မယ်ဆိုရင် သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ရဲ့ ဝင်ပေါက် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ မိတ်ဆွေတို့ စိတ်အေးအေးထားကြပါ... ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို အတင်းအကျပ် မဝင်ခိုင်းပါဘူး။ ကျုပ်တို့မှာ စမ်းသပ်ကြည့်လို့ရမယ့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်က အနည်းငယ် ရှိတာပေါ့... ကျုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် အောင်မြင်ဖို့ ရာနှုန်းခုနစ်ဆယ်ပဲ ယုံကြည်ချက် ရှိတာပါ။ ကျန်တဲ့ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်က စွမ်းအားလိုနေသေးတာမို့ သွားရင် သေလမ်းသွားရှာသလို ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ဝမ်ထျန်းရှင်း၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“အောင်မြင်ဖို့ ရာနှုန်းခုနစ်ဆယ်ပဲ ရှိတယ် ဟုတ်လား... ခင်ဗျား ဒါကို အရင်က မပြောခဲ့ဘူးနော်”

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူကမူ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သလို ပြောလာသည်။ “ဒါက ထူးခြားသွားလို့လား... ရာနှုန်းခုနစ်ဆယ်မပြောနဲ့၊ ရာနှုန်းနှစ်ဆယ်ပဲ ရှိရင်တောင် ခင်ဗျားတို့က စွန့်စားကြမှာပဲ မဟုတ်လား”

ဝမ်ထျန်းရှင်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သွေးနီရောင် အမိန့်ပြေးတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ...”

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြဲ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းကမူ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ တံဆိပ်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူမှာ နာကျင်စူးရှစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားကာ သူ၏ ခြေလက်များနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးနီရောင် မန္တာန်စာလုံးများက အဆက်မပြတ် ရစ်ပတ်တောက်ပလာသည်။

“လိပ်ပြာလွင့်ကျိန်စာ ဟုတ်လား...”

ဝမ်ထျန်းကူမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

ဝေဝူယာကိုယ်တိုင်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသော ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝမ်ထျန်းရှင်းကို လေးနက်စွာ ပြောသည်။။ “ဒါဟာ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်မန္တာန်ပညာရပ်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လိပ်ပြာလွင့်ကျိန်စာ ပေါ့... ကျုပ်ကြားဖူးတာက ဒီကျိန်စာဟာ တခြားသော စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်တဲ့။ ကျိန်စာသင့်တဲ့သူဟာ ကျိန်စာတိုက်သူရဲ့ အလိုအတိုင်း စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ပြာဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား”

ဝမ်ထျန်းရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “တာအိုရောင်းရင်းဝေက တကယ့်ကို အမြင်ကျယ်တာပဲ။ အရှင်ချန်းကွန်းရဲ့ ကနဦးစိတ်ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းဟာ သူ့ကိုယ်သူ တကယ့်အရှင်ချန်းကွန်းလို့ ထင်နေပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို မေ့လျော့နေပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး သင်ခန်းစာပေးလိုက်ရုံပါပဲ”

ဝေဝူယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောချေ။ ထိုကနဦးစိတ်ဝိညာဉ်မှာ မည်မျှပင် သခင်ချန်းကွန်း၏မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံထားပါစေ သူ့ကို သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထား၍ မဖြစ်ကြောင်း သူလည်း သိပေသည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူမှာမူ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြောင့် အကြီးအကျယ် နာကျင်ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သွေးနီရောင်စာလုံးများ တောက်ပလာလေတိုင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တုန်ခါသွားရပြီး သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့တွနေ၏။

ထမင်းတစ်အိုးကျက်စာခန့် အချိန်ကြာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝိုးတဝါးဖြစ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ဝမ်ထျန်းရှင်းက ကျိန်စာကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“မင်း သင်ခန်းစာ ရလောက်ပြီ ထင်တယ်။ အရှင်ချန်းကွန်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေရင်တောင် မင်းဟာ အခုအချိန်မှာ ကနဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသက်သက်ပဲ ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို လာပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရင် မင်း သေမှာ သေချာတယ်။ ငါ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ထဲကို သွားချင်တာမို့ မင်းက ငါ့ကို သေသေချာချာ လမ်းပြပေးရမယ်။ မင်းရဲ့ ကတိအတိုင်း တည်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို ဘာမှ ထပ်မလုပ်ပါဘူး”

“ကျုပ်... ကျုပ် နားလည်ပါပြီ... လမ်းကြောင်းကို အခုပဲ ဖွင့်ပါ့မယ်...”

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသော်လည်း စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။

ဝမ်ထျန်းရှင်းမှာ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ ဤမျှလွယ်ကူစွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည့်အပေါ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောချေ။ သူတို့အတွက် သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်သို့ သွားမည့် လမ်းကြောင်းပွင့်ရန်ကသာ အဓိက မဟုတ်ပါလား။

ဝေဝူယာနှင့် အခြားသူများသည်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြ၏။ ထိုသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကို မည်သို့ ဖောက်ထွက်မည်နည်းဆိုသည်ကို သူတို့ သိလိုကြသည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူသည် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းနှင့် မီတာခြောက်ဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ဆန်းပြားသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီးနောက် သူ၏ ပါးစပ်မှ အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းလုံးအတွင်း၌ လက်မခန့်ရှိသော မည်းနက်နေသည့် ပုလဲလုံးလေးတစ်ခု ပါရှိပြီး ၎င်းမှာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

နယ်ပယ်ခွင်းပုလဲကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ သေလောက်အောင် ဖြူလျော့သွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အများစုမှာ ထိုရတနာပုလဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အားနည်းနေသော်လည်း မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခုကို ခပ်မြန်မြန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ခက်ထန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “သွားစမ်း...”

ရတနာပုလဲမှာ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို စတင်ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စူးရှသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမှင်သက်လျက် ကြည့်နေမိ၏။ ထိုရတနာက မည်သို့လုပ်ဆောင်မည်ကို သူ သိလိုလှသည်။

အခြားကျင့်ကြံသူများလည်း ထိုရတနာပုလဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အက်ကြောင်းပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ခါယမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရတနာပုလဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏတာမျှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေပြီး သူနှင့် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကြား အကွာအဝေးကို ပိုခြားလိုက်သည်။

ဝေဝူယာနှင့် အခြားသူများမှာမူ ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကြီးအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အက်ကြောင်း၏ ဗဟိုမှ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် မီတာသုံးမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော စိမ်းမှောင်လှသော အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းထံမှ စူးရှလှသော ကွဲအက်သံများမှာ စိတ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူကမူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောသည်။။ “မိတ်ဆွေတို့... အသင့်ပြင်ထားကြပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို ဒီအလင်းလုံးထဲကို ပို့လွှတ်ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှသာ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ရဲ့ လမ်းကြောင်း ပွင့်လာမှာပါ”

ဝေဝူယာနှင့် ဝမ်ထျန်းကူတို့မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောသည်။။ “စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကို ကြည့်ရမှာပဲ”

ဝေဝူယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ ထပ်မဆိုဘဲ ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဝမ်ထျန်းကူကလည်း မကန့်ကွက်ချေ။

ဤစဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ နေရာအသီးသီးတွင် ရပ်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ဖဝါးများမှ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းလုံးကြီးကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားရာ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ သူတို့၏ နက်နဲလှသော ကျင့်ကြံမှုကို ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။ ဝေဝူယာ၏ လက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းမှာ အင်မတန် ကြီးမားလှပြီး ကျန်နှစ်ဦးထက် များစွာ ပိုမိုအားကောင်းလေသည်။

သူတို့ သုံးဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူပြီးနောက် အလင်းလုံးကြီးထံမှ မြည်ဟီးသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ၎င်း၏ အရောင်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မည်းနက်လာကာ တစ်ပေခန့် ကျယ်သော အနက်ရောင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းတွင်းနက်ကြီးမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ဝမ်ထျန်းရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဤသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူမှာ သူတို့ကို လိမ်ညာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပိုမိုတိုးမြှင့်လိုက်ကြရာ တွင်းနက်ကြီးမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

ထမင်းတစ်အိုးချက်စာခန့် အချိန်ကြာသွားပြီးနောက် တွင်းနက်ကြီးမှာ တစ်မီတာခန့် အထိ ကျယ်ဝန်းလာပြီး လူတစ်ဦး အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ကဲ... လမ်းကြောင်းက ပွင့်ပါပြီ။ မိတ်ဆွေတို့ ဝင်နိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဝင်ပေါက်က ခုထိ မတည်ငြိမ်သေးပါဘူး... ကျုပ်ဆီမှာလည်း နောက်ထပ် နယ်ပယ်ခွင်းပုလဲ မရှိဘူးလေ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီဘက်မှာ ပိတ်မိမနေချင်ဘူးဆိုရင် လမ်းကြောင်း တည်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ဆက်ပြီး ပို့လွှတ်ထားကြရပါလိမ့်မယ်”

ဤသည်ကို ကြားရသောအခါ ဝေဝူယာနှင့် အဖွဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တွင်းနက်ကြီးမှာ တုန်ခါနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို မရပ်တန့်ရဲကြဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဆက်လက်ပို့လွှတ်နေကြရ၏။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက လမ်းကြောင်းကို တည်ငြိမ်စေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ များစွာ ကုန်ခန်းရလေသည်။ သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင် လမ်းကြောင်းကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ တုန်ခါလာပြန်သည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် တပည့်သုံးဦးကို ခက်ထန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“မင်းတို့ သုံးယောက်... လာကူကြစမ်း။ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်ပေမဲ့ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် အထောက်အကူ ရမှာပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်...” ထိုတပည့် သုံးဦးမှာ မဆိုင်းမတွပင် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကိုပါ ထည့်ဝင်ကာ တွင်းနက်ကြီးကို အတူတူ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူကမူ ဤသည်ကို ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

အချိန်ကာလမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဝေဝူယာနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထက်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည့် အချိန်ကျမှသာ အနက်ရောင်လမ်းကြောင်းကြီးမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပို့လွှတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက မျက်လုံးများကို မှေး၍ တွင်းနက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဒါဟာ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ကို သွားမယ့် လမ်းကြောင်း တကယ်ပဲလား...”

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူက ပြန်မဖြေဘဲ ငြိမ်နေ၏။ သို့သော်လည်း ဝေဝူယာကမူ စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။။ “ကျိန်းသေပေါက် ဟုတ်ပါတယ်... ကျုပ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ကျယ်ပြောလှတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေတာကို ခံစားနေရပြီ” သူသည် ဤသို့ပြောရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကိုပင် လျှာဖြင့် သပ်လိုက်မိ၏။

အခြားသူများမှာမူ ၎င်းကို အာရုံမခံနိုင်ကြသော်လည်း ဝေဝူယာ၏ စကားကြောင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

“တာအိုရောင်းရင်းဝေ ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုတာဆိုမှ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သတိထားတာက အကောင်းဆုံးပေါ့... ကျွန်တော် အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ပါရစေ...” ဝမ်ထျန်းကူက သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ္ဆေပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အနက်ရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် လမ်းကြောင်းကြီးအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။