အခန်း ၈၃၉

အပိုင်း ၈၃၉ - ပျက်စီးခြင်းအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း

“မင်းက ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောဘုံအကြောင်း သိနေတာလား…”

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဝေဝူယာကို အံ့ဩတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားသော အစိမ်းရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ ဝေဝူယာက အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျုပ်အနေနဲ့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုံ အကြောင်း အများကြီး မသိပေမဲ့... ခင်ဗျားတို့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ တွေဟာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ အတူတူ ယှဉ်တွဲမနေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြဘူးဆိုတာတော့ သိတာပေါ့။ ရှေးပဝေသဏီခေတ်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ဟာ ကျုပ်တို့ရဲ့ သေမျိုးလောကကိုတောင် အုပ်စိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသေးတယ် မဟုတ်လား…”

တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဝမ်ထျန်းကူတို့မှာ ဤသည်ကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ ယင်ချီမြူခိုးများဖြင့် အကာအကွယ် အရံအတားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် မသိစိတ်အရ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်မိကြတော့၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုံ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြသော်လည်း ဝေဝူယာ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာနှင့် ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူ၏ တည်ငြိမ်ရဲဝံ့နေမှုတို့ကို ကြည့်ပြီး အထူးသတိထားလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူက လေသံကို လျှော့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့သာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဟာ အဆမတန် တိုးတက်လာမှာ ဖြစ်သလို... စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကိုတောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရပါလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် စိတ်ဝင်စားကြလား…”

တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဝမ်ထျန်းကူတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အိုး... ဒါဆိုရင်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ အဖိုးတန်လှတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကျုပ်တို့ ခဏလောက် နားထောင်ကြည့်တာပေါ့…”

“အင်မတန် ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာရဲ့ အလောင်းကို မြင်တယ်မလား။ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို ကူညီပြီး အဲ့ဒီအလောင်းပေါ်က ချိပ်ပိတ်အတားအဆီးတွေကို ဖယ်ရှားပေးပါ။ ကျုပ်က အဲ့ဒီအလောင်းကို သုံးပြီး မြင့်မြတ်သောဘုံဆီ ဦးတည်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ကျုပ်က မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်ကို သုံးပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို အမြင့်မြတ်ဆုံး မိစ္ဆာခန္ဓာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့ သဘောတူကြလား... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပါရမီတွေနဲ့ဆိုရင် မိစ္ဆာချီတွေ အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်သွားပြီးတာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်ဖို့ဆိုတာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတင် အလွယ်တကူ ဖြစ်လာမှာပါ…” ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ချိုသာပြီး စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ပြီး မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွေ သွင်းရမယ် ဟုတ်လား…” တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ထိုစကားကြောင့် ရင်ခုန်သွားမိသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ချက်ချင်း တိုးတက်လာမည့်အပြင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ကြီးမားလှပေသည်။ သူက ဝမ်ထျန်းကူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ထျန်းကူမှာလည်း လောဘဇောတက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော ဝေဝူယာမှာမူ အလွန်ပင် ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ လောဘစိတ်ကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားပြီး ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ရဲ့ အရူးအိပ်မက်တွေကနေ ချက်ချင်း နိုးထကြစမ်း... မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွေ စိမ့်ဝင်သွားပြီးရင် မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်…”

“ညီအစ်ကိုဝေ... ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…” ဝမ်ထျန်းကူမှာ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းပင် လောဘစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မေးလိုက်မိ၏။

ဝေဝူယာက ဘာမျှထိန်ချန်မထားဘဲ တည့်တိုးပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဟုတ်လား... မင်းတို့က တခြားကမ္ဘာက လာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်ဝံ့ကြတာလား။ အဲ့ဒီမိစ္ဆာချီစွမ်းအင်က မင်းတို့ကို ဘယ်လိုပြောင်းလဲပစ်မလဲဆိုတာ ကျုပ် အတိအကျ မသိပေမဲ့... တခြားကမ္ဘာက ထူးဆန်းတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံမှုကို အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်တာဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ ကျိန်းသေတယ်…”

တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဝမ်ထျန်းကူတို့မှာ သူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားကြတော့သည်။ သည့်နောက် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့၏။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူက ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှာပင် ဝေဝူယာ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်ပုံတစ်ခုထံမှ စူးရှသော လေခွင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိုးထွက်ကာ ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ချက်ချင်း ထွင်းဖောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းအရိပ်မှာ ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေ၏။

၎င်းမှာ အမည်းရောင် အကြေးခွံများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အမွှေးအမျှင် ကင်းမဲ့ကာ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်မခန့်ရှိသော အဖြူရောင် ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိသည့် မြွေနက်ကလေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် ပန်းကန်လုံးခန့် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသွေးအသား မဟုတ်သဖြင့် သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း ထိုအပေါက်ကြီးအတွင်း၌မူ ကြေမွနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူသည် ကြေမွသွားသော ကျောက်တုံးကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မင်း... မင်းက ကျုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှိတဲ့နေရာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ…”

အစိမ်းရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ ဝေဝူယာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျုပ်က တစ္ဆေတာအိုကို ကျင့်ကြံတာ မဟုတ်လို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဆိုတာ ဘာလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းမြွေကတော့ တစ္ဆေဝိညာဉ်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို အာရုံခံတဲ့နေရာမှာ ဆရာတစ်ဆူပဲလေ။ ခန္ဓာကိုယ်မဲ့နေတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ကျုပ်အတွက်တော့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စပါပဲ…”

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်လူက ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြန့်ကြဲသွားကာ လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဝမ်ထျန်းကူတို့မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြသော်လည်း အဝေးရှိ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာရုပ်တုကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက မိစ္ဆာအလောင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်မိ၏။ “တာအိုရောင်းရင်းဝေ... ကျုပ်တို့ ဒီရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအလောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား…”

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဝေဝူယာက ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ဖျက်ဆီးလို့ ရမယ်ဆိုရင် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေက ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ချိပ်ပိတ်ထားပါ့မလဲ။ ကျုပ်တို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားတာကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

ဝမ်ထျန်းကူက တွေဝေနေစဉ်မှာပင် တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်က ကြားဖြတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုဝေ ပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဒီနေရာက အင်မတန် ထူးဆန်းလွန်းတယ်... ကျုပ်တို့ ဒီကနေ စောစော ထွက်သွားတာကပဲ အကောင်းဆုံးပါ…”

ဝမ်ထျန်းကူကလည်း ထပ်မံ ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူတို့၏ အနောက်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလို့လဲ... မင်းတို့ဟာ ကျုပ်ရဲ့ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ နေရာကို ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုမှတော့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို အခုပဲ စတေးလိုက်ကြစမ်း…”

ထိုရင်းနှီးသော အသံကို ကြားရသောအခါ ကျင့်ကြံသူများမှာ မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ စောစောက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများမှာ လေထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ စုစည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမြူခိုးများမှာ ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိသည့် မီးခိုးရောင် တစ္ဆေဦးခေါင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျင့်ကြံသူသုံးဦးကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်ရသောအခါ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်က ဦးအောင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် ဓားပျံတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေဦးခေါင်း၏ နဖူးတည့်တည့်ကို ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။ သို့သော်လည်း တစ္ဆေဦးခေါင်းမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီးနောက် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်စေ့သွားတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူသုံးဦးမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကုန်၏။ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူတို့၏ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှာ တစ္ဆေဝိညာဉ်များကို ထိန်းချုပ်ကာကွယ်သည့် နေရာ၌ အထူးပြု ကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဓားပျံမှာလည်း ၎င်းဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်အောင် အထူးသန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ တစ္ဆေဦးခေါင်းအပေါ် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်လန့်မှုများ စတင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝေဝူယာက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လေချွန်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ဝိညာဉ်ဝါးမြိုမြွေနက်ကလေးမှာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် တစ္ဆေဦးခေါင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အစိမ်းရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ အစိမ်းရင့်ရောင် ဧရာမ လက်မောင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေဦးခေါင်းထံသို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် ဖိချလိုက်တော့သည်။

ကျန်ရှိသော သူနှစ်ဦးမှာလည်း ဝေဝူယာတစ်ဦးတည်းကို ငြိမ်ကြည့်မနေတော့ဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။ တစ်ဦးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယင်ချီမြူခိုး အမြောက်အမြားကို တစ္ဆေဦးခေါင်းထံသို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အသက်ဝဝရှူလိုက်ကာ လင်းလက်နေသော ရွှေရောင် ဦးခေါင်းခွံရတနာတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ကျင့်ကြံသူသုံးဦးလုံးသည် သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို အစွမ်းကုန် သုံး၍ ထိုမီးခိုးရောင် တစ္ဆေဦးခေါင်းကို အတူတကွ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေဦးခေါင်းထံမှ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးရှိ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာအလောင်းကြီးမှာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာတော့သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးအစုံမှ ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး တစ္ဆေဦးခေါင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အလင်းအတားအဆီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်၏။

လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ ထိုကြက်သွေးရောင် အလင်းအတားအဆီးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကြက်သွေးရောင် အတားအဆီးမှာ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှမရှိဘဲ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များ သို့မဟုတ် ဝေဝူယာ၏ အစိမ်းရောင် မြူခိုးလက်မောင်းကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ ထိုအတားအဆီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ပိုမိုတိုးမြင့်စေရန် အားဖြည့်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းမြွေနက်ကလေးနှင့် ရွှေရောင် ဦးခေါင်းခွံရတနာတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း အတားအဆီးကို မဖောက်ထွက်နိုင်ကြချေ။

ကျင့်ကြံသူသုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အခြေအနေမှာ ဆိုးဝါးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးရှိ မိစ္ဆာအလောင်းကြီးထံမှ ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုးအနေဖြင့် ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ လင်းလက်လာတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကြက်သွေးရောင် အလင်းမျှင်တန်းများမှာ အလောင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို လင်းထင်းသွားစေသည်အထိ တောက်ပနေ၏။

၎င်းနှင့်အတူ တစ္ဆေဦးခေါင်း၏ အတားအဆီးမှာလည်း ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ၎င်း၏အောက်ခြေမှ သွေးနီရောင် အလင်းမျှင်တန်း အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကာ အသွေးအသားနှင့် အရိုးအဆစ်များအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားကြရ၏။

မိစ္ဆာအလောင်းကြီးတင်မကဘဲ တစ္ဆေဦးခေါင်းကိုယ်တိုင်မှာလည်း အသွေးအသားများ ပေါ်လာပြီး အသွင်ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက ထိုကြက်သွေးရောင် အတားအဆီးအတွင်း၌ အသွေးအသားများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိစ္ဆာအလောင်းကြီးထံမှ အလင်းရောင်များမှာ ထိုတစ္ဆေဦးခေါင်းထံသို့ စီးဆင်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုခဏတွင် သူသည် ဒဏ္ဍာရီထဲတွင် ဖတ်ဖူးခဲ့သော လျှို့ဝှက်မိစ္ဆာအတတ်ပညာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ပျက်စီးခြင်းအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း... ဒါဟာ အမြင့်ဆုံး မိစ္ဆာအတတ်ပညာဖြစ်တဲ့ ပျက်စီးခြင်းအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းပဲ…”

သူသည် သူ၏လက်များကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ မိစ္ဆာအလောင်းနှင့် တစ္ဆေဦးခေါင်းကို ချိတ်ဆက်ထားသော အလင်းတန်းများကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ လက်ဝါးခန့်ရှိသော ကြေးပြားနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာလုံးများ လင်းလက်နေ၏။

အခြားသူနှစ်ဦးမှာ ဝမ်ထျန်းကူ အော်ဟစ်လိုက်သည့် စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

ကြေးပြားနှစ်ခုမှာ ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အလောင်းနှင့် တစ္ဆေဦးခေါင်းကြားက ချိတ်ဆက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေဦးခေါင်းမှာ လုံးဝပြည့်စုံလုနီးပါးဖြစ်နေသော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သူ၏ မျက်လုံးအစုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်မှာ ခရမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာမူ မည်းနက်နေကာ မိစ္ဆာဆန်လှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေလျက် ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူက မထူးခြားနားသော လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်မြောနေသော ပန်းချီကားလိပ်အတွင်းသို့ တန်းမတ်စွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝမ်ထျန်းကူ၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားတော့သည်။ ထိုအကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်၏ စကားအရဆိုလျှင် တစ္ဆေဝိညာဉ်များကဲ့သို့ အသွေးအသားမရှိသော အရာများမှာ ဤလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိကြချေ။ သူနှင့် ဝမ်ထျန်းရှင်း တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ ကြည့်မိကုန်ကြလေသည်။

ဝေဝူယာကမူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ "ကျုပ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ ဒီလမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဝိုးတဝါးပဲ မြင်ရတယ်ဆိုပေမဲ့ လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခု ရှိနေတာကတော့ သေချာပါတယ်။ ကျုပ်ကတော့ အချိန်အကြာကြီး စောင့်မနေချင်တော့ဘူး... မပြတ်မသားနဲ့ စိတ်ဒွိဟဖြစ်နေလို့ မထင်မှတ်တဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံမလာခင် အရင်ဦးဆုံး သွားနှင့်တော့မယ်..." ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေကာ လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ မဆိုင်းမတွပင် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ တပည့်သုံးဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "မင်းတို့ သုံးယောက် ဒီနေရာမှာပဲ နေခဲ့ပြီး သေသေချာချာ စောင့်ကြပ်နေကြ။ ဂျူနီယာညီလေးဝမ်... ကျုပ်တို့လည်း တအား ကြောက်မွေးတုန်မနေဘဲ အတူတူ သွားကြစို့။ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ကို သွားရမှာဆိုတော့ ဒီလောက် အန္တရာယ်လေးတော့ စွန့်စားရမှာပေါ့..." ထို့နောက် သူသည် သူ့ရှေ့မှ ပန်းချီကားလိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုမျှ ရှိမနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပန်းချီကားလိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်အိုးအတွင်းသို့ သေသေချာချာ ထည့်လိုက်၏။ သည့်နောက်တွင် ဝမ်ထျန်းကူနှင့်အတူ အနက်ရောင် လမ်းကြောင်းကြီးအတွင်းသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဆေးဝါးပင်မျိုးစုံ ရှိနေသည် ဖြစ်ရာ သူတို့သာ ဝေဝူယာ၏နောက်သို့ အလွန်နောက်ကျမှ လိုက်ပါသွားပါက ရတနာအများစုကို ဆုံးရှုံးရမှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး နယ်ပယ်နှစ်ခုကြားရှိ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မဟုတ်ဘူး..."

ရှေ့ဆုံးမှ ရောက်နှင့်နေသော ဝေဝူယာသည် ဤမရင်းနှီးသော ကုန်းမြေကို သုန်မှုန်သော မျက်နှာဖြင့် ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

သူတို့ ရောက်ရှိနေသော နေရာတွင် မီးခိုးရောင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အရောင်အသွေးမျှ ရှိမနေဘဲ မည်းနက်နေသော ကျောက်တုံးကျောက်စိုင်များမှာလည်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ဝေဝူယာ မြင်နိုင်သမျှ ငါးကီလိုမီတာ ပတ်ခြာလည်တွင် မီတာတစ်ရာခန့်အထိ မြင့်မားလှသော မီးခိုးရောင် မြူထုကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံအထိ ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။

ဤနေရာသို့ မရောက်ခင်တည်းက သူတို့အားလုံးမှာ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်၏ ဒဏ္ဍာရီများကို ကြားဖူးထားကြပြီး ဖြစ်၏။ ထိုနေရာတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစုံ ပေါများရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ်ချီ မှာလည်း သေမျိုးလောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသိပ်သည်းရမည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း ဝမ်ထျန်းရှင်းနှင့်ဝမ်ထျန်းကူတို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင်မူ သူတို့၏ မျက်နှာထက်၌ အမျက်ဒေါသထွက်ဟန်နှင့် အံ့ဩထိတ်လန့်ဟန်တို့ တလှည့်စီ ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

ဝေဝူယာက သူတို့နှစ်ဦးကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ဟု အမည်တပ်ထားသော ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသပုန်ထကာ ပန်းချီကားလိပ်ထဲမှ စီနီယာချန်းကုန်း၏ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းကြလိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဂျူနီယာညီလေး... မင်း ခံစားမိရဲ့လား။ ဒီနေရာက မိစ္ဆာချီဟာ သေမျိုးလောကထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ပိုပြီး သိပ်သည်းနေတယ်။ ကျုပ်တို့သာ ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ပညာတွေရဲ့ စွမ်းအားဟာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာမှာ သေချာတယ်..."

ဝမ်ထျန်းကူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို... ကျုပ်တို့က တူညီတဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ပညာတွေကို ကျင့်ကြံထားကြတာဆိုတော့ ကျုပ် ဘာလို့ မခံစားမိဘဲ နေပါ့မလဲ။ ကျုပ်တို့သာ ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတားအဆီးတွေကို ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးဟာ အလွန်ကြီးမားပါတယ်..."

ဝေဝူယာက ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူရပ်နေသော ကျောက်တုံးမှာ ဒေါသကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သုန်မှုန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "တာအိုရောင်းရင်းတို့... ခင်ဗျားတို့က အဲ့ဒီ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး မစစ်ဆေးကြသေးဘူးလား။ ကျုပ်က ဒီလောက်ထိ စွမ်းအားတွေ အကုန်ခံပြီးမှ ဒီအမှိုက်လိုနေရာကို ရောက်လာရတာလို့တော့ ကျုပ်ကို လာမပြောနဲ့နော်..."

ဝမ်ထျန်းရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါမှ ထို အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ် ရှိနေသော အမျက်ဒေါသများကို ပြန်လည်သတိရမိသွားပြီး ရက်စက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... သူသာ ကျုပ်တို့ကို သေသေချာချာ မရှင်းပြနိုင်ရင် သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မီးလောင်တိုက်သွင်းပြီး ခါးသီးတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျိန်းသေပေါက် ခံစားစေရမယ်..." ထို့နောက် သူသည် ပန်းချီကားလိပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး စီနီယာချန်းကုန်း၏ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဝမ်ထျန်းရှင်း မန္တာန်ကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်ရသေးမီမှာပင် ပန်းချီကားလိပ်ထံမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ထိုးထွက်သွားသည်။ ဘေးတွင် အသင့်ပြင်နေသော ဝမ်ထျန်းကူသည် လက်မြန်ခြေမြန်ပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ပေခန့်ရှိသော အနက်ရောင် တစ္ဆေလက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ ၎င်းအလင်းလုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ထိုအစိမ်းရောင် အလင်းလုံးမှာ တစ်ဖက်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင်တွက်ဆထားသည့်အလား လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဝေဝူယာကမူ ဤသည်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ ဘေးကနေသာ အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ ဝမ်ထျန်းရှင်းကမူ ထို အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် ၏ ရဲတင်းလှသော အပြုအမူကြောင့် အလွန်ပင် ဒေါသပုန်ထနေချေပြီ။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သွေးနီရောင် အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် မန္တာန်တံဆိပ်ပြားကို အစိမ်းရောင် အလင်းလုံး ပျံသန်းသွားရာ ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တံဆိပ်ပြားမှ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝေးကွာနေသော အလင်းလုံး၏ အမြန်နှုန်းကို သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားစေကာ ယိမ်းထိုးသွားစေသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းမြောက်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် အဝေးတစ်နေရာ၌ အလင်းစက်အသေးလေးတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ရတော့၏။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သာမက ကျန်နှစ်ဦးစလုံးမှာပါ ဆွံ့အမှင်သက်သွားကြရသည်။

"ကျုပ် အထင်မမှားဘူးဆိုရင်တော့ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ လိပ်ပြာလွင့်ကျိန်စာဟာ အဲ့ဒီ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးပဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကိုယ်စား သူ့ကို သွားဖမ်းပေးပါ့မယ်။ အဲ့ဒီစိတ်ဝိညာဉ် ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာကို ကျုပ် ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..." ဝေဝူယာက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုး လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူမှာ ထိတ်လန့်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး ဆိုလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို... ဒါက ဘယ်လို..."

"အတိတ်တုန်းက ငါ သူ့အပေါ် ကျိန်စာတိုက်ခဲ့တုန်းက အောင်အောင်မြင်မြင် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာကို မင်းလည်း ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပဲလေ။ အခု ဘာလို့ အလုပ်မဖြစ်တော့တာလဲဆိုတာကို ငါလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ ကဲ... နောက်ကနေ လိုက်ကြစို့။ ငါတို့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာပြီး ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါ သေသေချာချာ သိချင်တယ်..." ဝမ်ထျန်းရှင်းသည် ရက်စက်သော မျက်နှာပေး၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့နောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားတော့သည်။ ဤလျှို့ဝှက်နေရာမှာ အလွန်မကျယ်ပြောလှသဖြင့် တစ်ဖက်လူ သူတို့၏ အမြင်အာရုံမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

ဝမ်ထျန်းကူမှာမူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုနောက်သို့သာ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်နေရာ၏ ဗဟိုချက်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝေဝူယာနှင့် အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်ဆိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်ဟန် အနည်းငယ်မျှ ရှိမနေသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထို အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်ချောက်ခြားသွားကြရတော့သည်။

ပညာရှိဝတ်စုံနှင့်ကျင့်ကြံသူ၏ အနောက် မီတာသုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးတောက်သလင်းကျောက်များဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော မဟာမိစ္ဆာရုပ်တုကြီးတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။ ၎င်းတွင် လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေထောက်လေးဖက်နှင့် ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိပြီး ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော ကြေးခွံများ ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး နတ်ဆိုးဆန်လှပေသည်။

ဝမ်ထျန်းကူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ "ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတာပါလား..."

သူသည် ထိုကြီးမားလှသော မိစ္ဆာရုပ်တုကြီး၏ ရုပ်သွင်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ခံထားရသည့်တိုင်အောင် ထိုရုပ်တုထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မိစ္ဆာချီများမှာ အင်မတန် ပြင်းထန်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာချီမှာ သူတို့ စတင်ရောက်ရှိခဲ့သော နေရာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသိပ်သည်းနေသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် မသိစိတ်အရ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

"ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... အရင်ဦးဆုံး သူ ဘာပြောမလဲဆိုတာကို နားထောင်ရအောင်..." ဝမ်ထျန်းရှင်းက ထိုမိစ္ဆာရုပ်တုကြီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့ဘက်တွင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် အားကိုးရှိကာ ဝေဝူယာ၏ ဘေးနားသို့ တရိုတသေ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်က ထိုသူနှစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။ "တာအိုရောင်းရင်းတို့... လာကြပါ။ ဒါက အတော်လေး ကောင်းတာပေါ့... ကျုပ်အနေနဲ့ အခါခါ ရှင်းပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့လေ..."

"ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို ဘာကြောင့် ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာရတာလဲ..." ဝမ်ထျန်းရှင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သော်လည်း အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုသူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးနီရောင် မန္တာန်စာလုံးများက တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လိပ်ပြာလွင့်ကျိန်စာမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပြည့်အဝ သက်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်၏ မျက်နှာတွင်မူ နာကျင်ဟန် အရိပ်အယောင် တစွန်းတစမျှမရှိဘဲ ပြုံးရွှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး ပျက်စီးပြိုလဲမည့် လက္ခဏာမျိုး စိုးစိမျှ ရှိမနေချေ။

အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်ကမူ လုံးဝ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်ပင် ပြောလာသေးသည်။ "တာအိုရောင်းရင်းဝမ်တို့က ရှေးဟောင်းခေတ်က လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ပညာတွေကို ကျင့်ကြံထားကြတာဆိုတော့... ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေဟာ သေမျိုးလောကမှာ မရှိနိုင်လောက်အောင် သန့်စင်လှတယ်ဆိုတာကို ခံစားမိမှာပါ..."

"ဒါက ဘာဖြစ်လဲ... ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ဒီနေရာဟာ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်လို့ ပြောချင်တာလား..." ဝမ်ထျန်းကူက ဖြတ်၍ မေးလိုက်၏။

အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ဟုတ်လား... အဲ့လိုလည်း ဟုတ်ချင်ဟုတ်နိုင်သလို၊ မဟုတ်ချင်လည်း မဟုတ်နိုင်ပါဘူး..."

ဝမ်ထျန်းကူ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို ဒီအထိ ခေါ်လာပြီးတော့တောင် ဆက်ပြီး လှည့်စားချင်နေတုန်းပဲလား..."

အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလာသည်။ "ရှေးဟောင်းခေတ်က ကျင့်ကြံသူကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ ဆေးဝါးပင်တွေနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီတွေ ပေါများလှတဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာတွေကို မင်းတို့လို နောက်နောင်မျိုးဆက်တွေအတွက် အလကားသက်သက် ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ တကယ်ယုံနေတာလား... အတိတ်တုန်းကတော့ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ဆိုတာ တကယ် ရှိခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲ့ဒီနေရာက ရတနာအားလုံးကို တခြားသူတွေက လုယူသွားခဲ့ကြပြီး တိုက်ပွဲတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မင်းတို့ ပြောတဲ့ သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ဟာ ပျက်စီးသွားခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့... အခုအခါမှာတော့ ဒီနေရာဟာ ကျုပ်တို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောဘုံနဲ့ သေမျိုးလောကကြားကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေပြီ..."

"မြင့်မြတ်သောဘုံ ဟုတ်လား... ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ..." ဝေဝူယာသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်များကို အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားကာ မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အစိမ်းရောင် မိစ္ဆာမြူခိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်ကာကွယ်လိုက်သည်။