အခန်း ၈၄၁

အပိုင်း ၈၄၁ - မိစ္ဆာနှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခြင်း

ခရမ်းဝိညာဉ်သည် ထိုဧရာမ ရေခဲတောင်ကြီး ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားပြီး မသိစိတ်အရ ဟန်လိထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟန်လိသည် မည်သည့်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဟန်မျှ မပြဘဲ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ခရမ်းဝိညာဉ်သည် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်အေးနိုင်တော့၏။ သူမသည် သူ့ထံ၌ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကောင်းများ ရှိနေသေးသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ခရမ်းဝိညာဉ်ကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ဟန်လိသည် နောက်ထပ် မည်သည့်မှော်ရတနာ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာကိုမျှ ထပ်မံထုတ်ဖော်ခြင်း မပြုတော့ချေ။ ထိုမိုးပြာရောင် ရေခဲတောင်ကြီးမှာ ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် ပြင်းထန်လှသော ချီလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော်ငြားလည်း ကြံ့ကြံ့ခံထားနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး ပျက်စီးပြိုလဲမည့် အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သူမသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရင်း ထိုရေခဲတောင်ကြီးမှာ သာမန်အေးခဲသော ချီစွမ်းအင်များဖြင့် သိပ်သည်းဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုခိုင်မာ မာကျောနေမှန်း သတိပြုမိသွားသည်။

ထမင်းအိုးတစ်ကျက်စာခန့် အချိန်ကြာမြင့်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော အဖြူရောင် ချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးသည် သူတို့ကို နောက်ဆုံး၌ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ဟိန်းဟောက်လျက် တိုးဝင်သွားပြီး မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ခရမ်းဝိညာဉ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ပုဝါအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မြူခိုးအသွင်မှ သူမ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူမက ဟန်လိကို လှမ်းကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါက ဘာကြီးလဲ... နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအရာမျိုး ရှိနေရတာလဲ…”

ဟန်လိသည် မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကျုပ်လည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဝေးက စိတ်ဝိညာဉ်ချီတွေကတော့ အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတာပဲ။ ဒီလောက်ထိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ချီလှိုင်းလုံးကြီးက လူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်မဟုတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခုကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီချီလှိုင်းလုံးရဲ့ စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေတောင် မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ဘူး။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုပေမဲ့... တကယ်လို့ ဒီလှိုင်းလုံးကသာ အပြင်ဘက်ချောက်ကမ်းပါးအထိ ရောက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ အသက်ပျောက်ကုန်ကြမှာ သေချာသလောက်ပဲ…”

ခရမ်းဝိညာဉ်သည် ဟန်လိ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုချီလှိုင်းလုံးကြီး ရောက်ရှိလာရာ အရပ်ထံသို့ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ လှမ်း၍ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ထိုမျှအထိ အဝေးသို့ မရောက်ရှိနိုင်သဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ မူမမှန် ဖြစ်နေသည်ကိုသာ ဝိုးတဝါး အာရုံခံမိလိုက်ရုံ ရှိ၏။

“တစ်ခုခုတော့ လုံးဝ မူမမှန်ဘူး။ အစ်ကိုဟန်... ရှင်က ဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို သွားပြီး စုံစမ်းစူးစမ်းဖို့ အစီအစဉ် ရှိနေလို့လား…”

ဟန်လိသည် ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ကျုပ်က ဘာလို့ သွားပြီး စုံစမ်းရမှာလဲ။ ဒီလှိုင်းလုံးက လူတစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ဖန်တီးလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိုက်ဆိုင်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျုပ် ဘယ်လောက်ပဲ စပ်စုချင်စိတ် ရှိနေပါစေဦးတော့ ဒုက္ခတွေကိုတော့ မဖိတ်ခေါ်ချင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ အပြင်ဘက်ချောက်ကမ်းပါးဆီကိုပဲ အမြန်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီပဲလေ။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပျက်သွားမှတော့ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက သူတွေလည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြမှာမို့ ကျုပ်တို့ကို လာရှာဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါက ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ…”

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့ရှိ ဧရာမဒိုင်းကာကြီးထံ လက်ညွှန်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏အင်္ကျီလက်အိုးထဲသို့ ပြန်လည် ပျံဝင်သွားတော့သည်။

ရေခဲတောင်ကြီးအတွက်မူ ဟန်လိသည် ၎င်း၏ နံရံပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ဖိကပ်လိုက်ရာ မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ဖြာထွက်လာ၏။ ၎င်းရေခဲတောင်ကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် မိုးပြာရောင် မီးတောက်တစ်ခုသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည်တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ခရမ်းဝိညာဉ်သည် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩထိတ်လန့်ဟန် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်သွားရတော့၏။

ဟန်လိသည် လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ ထိုမိုးပြာရောင် မီးတောက်ငယ်ကို စိတ်ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤရေခဲမီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်အသုံးပြုနိုင်သော လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာအသစ်မှာ စောစောက ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲကနေ သူ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီး ရရှိခဲ့သော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သူ ၎င်းအတတ်ပညာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ဖူးခဲ့သည့်အလား အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ကျနလှသဖြင့် ဟန်လိကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်မိသွားရသည်။

ဤသည်က ထိုပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲက အတွေ့အကြုံများမှာ သာမန်စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ မြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုကနေ လောကသဘာဝကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။ ဤအခြင်းအရာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်များ ပို၍ ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ခပ်ရေးရေး ပြုံးယောင်သမ်းလျက် သူက ခရမ်းဝိညာဉ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တစ်ခုခုပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှာပင် သူတို့၏ အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြာထွက်လင်းလက်လာချေသည်။

အဝါရောင်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ တုန်ခါလျက် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းလာနေပြီး မသိလျှင် ဟန်လိရှိရာ အရပ်ထံသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလာကြသည့်အလား ထင်ရ၏။

“ဟင်…” ဟန်လိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ထိုသူများကို ထောက်လှမ်းမိလိုက်သည့်အခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ခရမ်းဝိညာဉ်သည်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ချက်ခြင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ ထိုအလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ဖြစ်မှန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် သည့်ထက်ပို၍ အသေးစိတ် မမြင်နိုင်သဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုဟန်... ရှင်က အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်ကို သိနေတာလား…”

“ဒါပေါ့... ကျုပ် သူတို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိတာပေါ့။ အတိတ်တုန်းက သူတို့နဲ့ အပေးအယူတချို့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ…” ဟန်လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုသူများကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုအတွင်း၌ မျက်နှာညိုဝါဝါနှင့် အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူကား အဝါရောင်မေပယ်တောင်ကြား၏ ဘိုးဘေးလင်းဟူပင် ဖြစ်ချေသည်။ အခြားအလင်းတန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ အေးစက်သော အမူအရာနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး သူမကား လမျက်နှာဖုံးဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲဖြစ်ကာ... နန်ကုန်းဝမ်၏ စီနီယာအစ်မ ဖြစ်သူပင်။

ဟန်လိသည် ထိုသူနှစ်ဦးလုံးပါ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်ကျမှ ဤနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ထွက်ပြေးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ အနောက်တွင် မည်သည့်ရန်သူမျှ လိုက်ပါလာခြင်း မရှိချေ။ သို့ဆိုဦးတော့... သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနောက်ကနေ အစွမ်းထက်ရန်သူတစ်ဦးက အသည်းအသန် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး အမြန်နှုန်းကိုပင် မလျှော့ချဝံ့ပေ။ ဟန်လိသည် သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အမှန်တကယ် အံ့ဩမိသွား၏။

ဘိုးဘေးလင်းဟူမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နန်ကုန်းဝမ်၏ စီနီယာအစ်မမှာလည်း ထူးကဲလှသော မှော်ရတနာများနှင့် လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ရန်သူကို ခုခံတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ အသက်လွတ်ပြေးနေကြရခြင်းမှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှ၏။ မောက်လန် မန္တာန်စစ်သည်တော်ကြီး 'မဟာပညာရှိကျုံး' ကိုယ်တိုင်ကများ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဟန်လိသည် ရင်ထဲ၌ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတော့၏။ သူနှင့် မောက်လန် မန္တာန်စစ်သည်များကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းခဲ့ဖူးချေ။ သူသည် မောက်လန်မျိုးနွယ်စုများ၏ အစီအစဉ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသလို အဆင့်မြင့် မန္တာန်စစ်သည်များစွာကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လား။ အကယ်၍သာ သူသည် မဟာပညာရှိကျုံးနှင့် တကယ် လာကြုံရမည်ဆိုလျှင် ထိုသူသည် သူ့ကို ကျိန်းသေပေါက် အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

ယင်းအတွေးနှင့်အတူ ဟန်လိသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ထိုသူနှစ်ဦး သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို မရိပ်မိခင်မှာပင် အခွင့်ကောင်းယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ပုံရိပ်မှာ ဖြတ်ခနဲ ဝေဝါးသွားပြီး ခရမ်းဝိညာဉ်၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဖန်တီးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် အလင်းတန်းတစ်လွှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်အားလုံးကို မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပစ်သည်။

ဟန်လိနှင့် ခရမ်းဝိညာဉ်တို့သည် မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် ဝေဝါးသွားပြီး မကြာမီ မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။ သည့်နောက်တွင် ထိုအလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ဟန်လိ ပုန်းကွယ်နေသော တောင်ကုန်းဘေးမှနေ၍ ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားကြသည်။

ဟန်လိသည် ဘိုးဘေးလင်းဟူ၏ သေလောက်အောင် ဖြူဆုပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ဟန်လိသည် သူတို့၏ အနောက် ပေကိုးရာခန့်အကွာရှိ နေရာတစ်ခုထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်တော့သည်။

“ မင်းတို့က ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ... ဘာလဲ... မင်းတို့ရဲ့ အဖော်တွေနဲ့ အတူတူ မရှိချင်ကြတော့ဘူးလား။ တောက်... တောက်... မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မဆိုးလှတဲ့အပြင် ပင်မစိတ်ဝိညာဉ်တွေကလည်း အတော်လေး အားကောင်းတာပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံး စတေးခံပစ္စည်းတွေ ဖြစ်လာမှာပါ။ ငါက မင်းတို့တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွှတ်ပေးပါ့မလဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာအလှည့်အပြောင်းမှ ရှိလာမှာမဟုတ်ဘဲ မင်းတို့အားလုံး ငါ့လက်ထဲကို နာနာခံခံ ဝင်လာကြရလိမ့်မယ်…”

ထိုအသံမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် ဟားတိုက်ရယ်မောလျက် မောက်မာဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်းစကားလုံးများသည် ထိုဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုပါ တုန်ခါသွားစေသဖြင့် ငါးကီလိုမီတာအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ကျိန်းသေပေါက် ကြားနိုင်လောက်ပေသည်။

သည့်နောက်တွင် ဟန်လိ စိုက်ကြည့်နေသော နေရာ၌ အနက်ရောင် အလင်းမျှင်တန်းတစ်ခု ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

ထိုအနက်ရောင်အလင်းတန်းမှာ တဖြတ်ဖြတ် လင်းလက်နေပြီး ၎င်းပေါ်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ထွက်ပြေးနေသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးနှင့် အကွာအဝေးကို များစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားစေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် သူတို့နှင့် ပေခြောက်ရာခန့်သာ ဝေးကွာတော့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းများကြားမှ လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရချေသည်။ ၎င်းပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း ဟန်လိသည် အစွမ်းကုန်အာရုံစိုက်၍ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာတစ်ခုကြောင့် ဟန်လိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အတိအကျ ဖြတ်မမြင်နိုင်ဘဲ ရှိရလေသည်။ သူသည် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်အသွင်ကိုသာ မြင်ရရုံ ရှိ၏။ သို့ဆိုဦးတော့... ထိုသူ၏ ပုံဟန်မှာ ဟန်လိအတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသဖြင့် ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ ဟန်လိသည် ထိုသူမှာ မည်သူမှန်း သိရှိသွားပြီး ကြီးစွာ တုန်လှုပ်မှင်သက်သွားသည်။

‘ မြို့စားကြီးနန်းလုံပါလား... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တစ်ခုခု လုံးဝ ပြောင်းလဲနေသလိုပဲ…’

ဟန်လိသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းများနှင့်အတူ ရင်ထဲ၌ ကြီးစွာ တုန်လှုပ်မိသွား၏။ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာပိုင်စိုးခြင်း ခံထားရသော မြို့စားကြီးနန်းလုံပင်။

ဟန်လိသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်သည် မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၍ ခုလက်ရှိ ရှိနေသူမှာ မူလမြို့စားကြီးနန်းလုံ မဟုတ်တော့မှန်း မသိသော်ငြားလည်း... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များနှင့် ဘိုးဘေးလင်းဟူနှင့် လမျက်နှာဖုံးဂိုဏ်းမှ မဟာအကြီးအကဲတို့ကိုပါ ဝံ့ဝံ့ရဲရဲ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့် အပြုအမူတို့မှာ သိသာစွာပင် ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။ မြို့စားကြီး၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်ကိုတော့ သူ သတိပြုမိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် သူ၏အနက်ရောင်အလင်းတန်းအတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုသူနှစ်ဦးနှင့် ပေသုံးရာခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။ သူက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ပတ်လည်ရှိ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ပိန်းပိန်းနက်မှောင်သော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်လုံးကြီးတစ်ခုက သူ့အား ချက်ခြင်း ဖုံးအုပ်သွားပြီးနောက် သူသည် အနက်ရောင်ချီများ ဖြာထွက်ခြင်းနှင့်အတူ မြင်ကွင်းမှ ဖြတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဘိုးဘေးလင်းဟူနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတို့သည် မြို့စားကြီးနန်းလုံ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရုတ်တရက် အရှိန်လျှော့ကာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီက ချက်ခြင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးက ပိန်းပိန်းနက်မှောင်သော ကြေးမုံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ကျောက်စိမ်းတုတ်တံတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလင်းအရံအတားတစ်ခုဖြင့် အသီးသီး ဖုံးအုပ် ကာကွယ်လိုက်ကြ၏။

သည့်နောက် သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်း နေရာတစ်ခုတွင် အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားချေသည်။ ပိန်းပိန်းနက်မှောင်သော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များသည် ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေကိုးဆယ်ကျော် ပတ်ခြာလည် ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ဝါးမြိုဖုံးလွှမ်းပစ်၏။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ပုံရိပ်ကိုလည်း ၎င်းအတွင်း၌ ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

“မင်းတို့က ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်မှန်း ကောင်းကောင်းကြီး သိထားကြတာပဲကို... ငါ့ကို ခုခံဖို့ဆိုတဲ့ ဒီလိုမိုက်မဲတဲ့ အပြုအမူမျိုးကို မလုပ်ကြစမ်းနဲ့…” မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် ထိုအနက်ရောင်ချီများအတွင်းမှနေ၍ ဆိုးယုတ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် ဧရာမလက်ကြီးတစ်ဖက်သည် လေထုထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာကာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးထံသို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။ သည့်နောက်တွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြေးမုံထံမှ ဖြစ်တည်လာသော အလင်းအရံအတားနှင့်အတူ ပေခြောက်ဆယ်ကျော် အကွာအဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားရပြီးမှ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့၏။

ဘိုးဘေးလင်းဟူ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် အရုပ်ဆိုးနေသည်။

သူက ပြတ်သားလှသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ဘာကောင်လဲ... တာအိုရောင်းရင်းနန်းလုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားရုံတင်မကဘူး... ကျုပ်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မူလစိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ဝါးမြိုပစ်ခဲ့သေးတယ်လား။ ခင်ဗျားက ဒီနတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ခင်ဗျားကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား။ ဒီနေရာထဲကို စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတာလေ။ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေဦးတော့... သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်…”

မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာ ၎င်းစကားကြောင့် ကြောက်လန့်ဟန် လုံးဝ မပြသည့်အပြင် သူက အားရဝမ်းသာ ပြောလာသည်။

“ လူပေါင်းများစွာ ဟုတ်လား... ဟားဟား... သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ အစတုန်းကတော့ ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ လူသားနည်းနည်းလေးပဲ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ဝါးမြိုဖို့အတွက် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်တွေ အများကြီး ရှိနေမှတော့ သူတို့ကို သွားဖမ်းဆီးရတော့မှာပေါ့။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အမြောက်အမြားကိုသာ ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကလည်း အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းမွန်လာမှာ သေချာတယ်…”

ယင်းနောက်တွင် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်များသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲပြန့်ကြဲလာသည်။ သည့်နောက် အနက်ရောင်ချီများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဝေဝါးသွားပြီး ဘိုးဘေးလင်းဟူရှိရာသို့ ပုံရိပ်ယောင်များ ချန်ထားခဲ့ရင်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လာသည်။