အခန်း ၈၅၆

အခန်း ၈၅၆ : ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးနှင့် နှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး

ဝိညာဉ်သွေဖယ်ခြင်းအရှင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အန်... ဒါက မူလအိပ်မက်သစ်သီးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီသစ်သီးဟာ ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီပဲ။ အနည်းဆုံး သက်တမ်း နှစ်တစ်သောင်းကျော် ရှိမှာ သေချာတယ်”

ဟန်လိသည် ရင်ထဲ၌ လှိုက်တက်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရင်း တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ဒီစွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ဆေးဥယျာဉ်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ဆေးဖက်ဝင်အာနိသင်က နှစ်တစ်သောင်း မပြည့်ဘူးဆိုရင်မှ ထူးဆန်းနေဦးမယ်”

သူသည် ထိုနတ်သီးများကို ချက်ချင်း ဆွတ်ခူးခြင်း မပြုသေးဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက်မှသာ တဖက်သို့ လှည့်ကာ ဥယျာဉ်၏ အခြားထောင့်တစ်နေရာကို ဆက်လက် စူးစမ်းလိုက်သည်။

“နဂါးမြက်... လေဝိညာဉ်ပန်း...”

ဟန်လိသည် ဤလောကတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သော အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည့် ရှေးဟောင်းဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အမည်များကို တစ်လုံးချင်း ရေရွတ်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

“မင်းက ဆေးပင်တွေအကြောင်းကို ဒီလောက်ထိ နောကြေနေလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားမိဘူး။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် မကြားဖူးတဲ့ ဆေးပင်အချို့ ပါနေသေးတယ်” ဝိညာဉ်သွေဖယ်ခြင်းအရှင်က အံ့အားသင့်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ဟန်လိက အခြားအရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “စီနီယာက ကျုပ်ကို စနောက်နေတာလား။ ကျုပ်က ဒီမှာရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကိုပဲ သိတာပါ။ ကျန်တဲ့ဆေးပင်အများစုကို ခွဲခြားနိုင်ဖို့ဆိုရင် စီနီယာ့ရဲ့ အကူအညီကို အများကြီး လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”

ဤကိစ္စမှာ အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပုံရပြီး ဝိညာဉ်သွေဖယ်ခြင်းအရှင်က ဟန်လိကို ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်မနေဘဲ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လျက် ဆိုသည်။ “ကျုပ်က ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းအတတ်ပညာကို အနည်းငယ် ထိတွေ့ဖူးတယ်ဆိုပေမဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မလေ့လာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆေးပင်တွေကို ခွဲခြားပေးဖို့လောက်က ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဟိုဘက်က အပင်က...”

ဟန်လိသည် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း အဘိုးအို၏ ရှင်းပြချက်များကို သေသေချာချာ နားထောင်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ၏လက်ထဲသို့ အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ၎င်းအတွင်းသို့ သွန်းလောင်းကာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာနေသည်။

ဝိညာဉ်သွေဖယ်ခြင်းအရှင်ကလည်း ဟန်လိ စူးစမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ နှောက်ယှက်ခြင်းမပြုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ဆိုင်းပေးနေ၏။ ထမင်းတစ်အိုးချက်စာခန့် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက်မှသာ ဟန်လိသည် ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တွေးတောဆင်ခြင်နေသော မျက်နှာပေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤကျောက်စိမ်းပြားမှာ မျောလွင့်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူစုန့်က ဟန်လိကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဤဆေးဥယျာဉ်အတွင်းရှိ ဆေးပင်များကို ခွဲခြားနိုင်ရန်အတွက် ထိုမှတ်တမ်းကိုသာ အဓိက အားကိုးနေရခြင်းပင်။

ဟန်လိက သေချာစွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်မည့် ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်နည်း နှစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။ ထိုနည်းလမ်းများအတွက် လိုအပ်သော ရှေးဟောင်းဆေးပင် အချို့မှာ ဤဥယျာဉ်အတွင်း၌ ရှိနေကြပြီး ကျန်ရှိသော ကုန်ကြမ်းအချို့မှာမူ နယ်စပ်တိုက်ပွဲတုန်းက ရှေးဟောင်းမီးအိမ်နှင့် လဲလှယ်၍ ရရှိထားခဲ့သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤကုန်ကြမ်းအားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ကျော်ကြားလှသော ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်ဆေးလုံးကို သန့်စင်ရန်အတွက် ပစ္စည်းများမှာ လုံလောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဆေးဖော်စပ်နည်း မှတ်တမ်းများအရ ဤဆေးလုံးမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းကပင် မြင်ရခဲလှသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်စေသည့် ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဆေးဖက်ဝင်အာနိသင်မှာ ဟန်လိကဲ့သို့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်သာ ပိုမိုသင့်တော်ပေသည်။ အကယ်၍ ဟန်လိသာ ဤဆေးလုံးကို သောက်သုံးခဲ့ပါက ဆေးစွမ်းအချို့မှာ ဖြုန်းတီးသွားရုံတင်မကဘဲ သူ၏ သွေးကြောများမှာလည်း ဖောင်းကြွလာကာ သေလောက်အောင် ဆိုးဝါးသော နာကျင်မှုများကိုပါ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူ အလွန်ပင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားစွာ ထားရှိနေသော 'နှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး' ဟု အမည်ရသည့် အခြားဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ ၎င်းကို သန့်စင်ရန်အတွက် အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းအချို့ လိုအပ်နေသေးသဖြင့် ပြင်ပလောကသို့ ရောက်ရှိမှသာ ရှာဖွေရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ဤနှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တိုးတက်စေသည့် ဆေးလုံးတစ်မျိုး မဟုတ်သော်ငြား ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အအေးဓာတ်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသော အရန်ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်၏။ ဆေးဖော်စပ်နည်းတွင် ၎င်း၏အာနိသင်ကို ဝေဝေဝါးဝါးသာ ဖော်ပြထားသော်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြုရမည့် ရှားပါးကုန်ကြမ်းများကို တွက်ချက်ကြည့်လျှင် ၎င်း၏အစွမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ဟန်လိ သေချာပေါက် သိရှိလိုက်ရသည်။

ကျန်ရှိနေသော အခြားဆေးပင်များမှာမူ ဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် နောင်ကျမှသာ အသုံးပြုရန်အတွက် သီးခြား သိမ်းဆည်းထားရုံသာ ရှိသည်။

ဟန်လိသည် ဤဆေးပင်များကို မည်သို့မည်ပုံ အကျိုးရှိစွာ အသုံးပြုရမည့်အကြောင်းကို တွေးတောရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် များစွာ ဝမ်းမြောက်နေသည်။

ဟန်လိသည် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက ကိစ္စရပ်ပေါင်းများစွာနှင့် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေရန် အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း သင့်တော်သော ဆေးလုံးများကို ရှာဖွေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေရန်အတွက်မူ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအခွင့်အရေးနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးလာခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ ဤခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး၏ အစွမ်းမှာ ဆေးညွှန်းထဲကအတိုင်း အမှန်တကယ် ဆန်းကြယ်လှပါက ၎င်းသည် သူ့ကို စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့်၏ အထွက်အထိပ်သို့ အလွယ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီနောက်မှသာ သူသည် စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အတားအဆီးကို စိန်ခေါ်ရုံသာ ရှိသည်။

ဒါ့အပြင် သူ ပြင်ပလောကသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဤဆေးပင်အချို့ကို ပြန်လည်စိုက်ပျိုးပြီး အစိမ်းရောင်ပုလင်းငယ်၏ နတ်ရေစင်ဖြင့် အလျင်အမြန် ရင့်မှည့်ကြီးထွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်ရာ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးများကို ပိုမို၍ သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးများ၏ အသုံးဝင်ပုံကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ဟန်လိသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှားပါးလှသော ပျော်ရွှင်မှု အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ အရာရာသာ သူ တွက်ချက်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါက နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်ခဲ့ရခြင်း၊ ရုပ်သေးများနှင့် ရတနာများစွာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းတို့မှာ လုံးဝကို ထိုက်တန်လှပေသည်။

သူ့ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စေသည့် အချက်တစ်ခုမှာမူ သူ၏ အသက်ဓာတ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော၊ ရွှေအနှစ်သာရဓာတ်များ သွန်းလောင်းထားသည့် 'ဝါးတိမ်အုပ်ဓားနှစ်စင်း' ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း ထိုဓားများမှာ သူကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားသော မှော်ရတနာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အခြားသူများအနေဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် လုယူနိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကြုံလာရင်တောင် အချိန်အနည်းငယ်ပေးပြီး ရှာဖွေလိုက်မည်ဆိုလျှင် ပြန်လည် ရရှိနိုင်မှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ ဟန်လိသာ သူ့ထိုဓားနှစ်လက်မှာ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိခဲ့ပါက သူသည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဟန်လိသည် နောက်ထပ် တွေဝေမနေဘဲ သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ကာ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသည့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ဆယ်ခုကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲနေစေလိုက်၏။

ထို့နောက် ဟန်လိသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ဆေးပင်များကို အလွန်တရာ သတိကြီးစွာဖြင့် စတင်တူးဆွသည်။ သူသည် ဆေးပင်တစ်ပင်ချင်းစီ၏ အမြစ်များကို သေချာစွာ တူးဆွပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အပင်များကိုမူ မထိခိုက်စေရန် ဂရုစိုက်လျက် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ပတ်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေသည်။

ဆေးပင် အမျိုးအစား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဟန်လိသည် ၎င်းတို့ကို ပြင်ပလောကတွင် ပြန်လည်ပျိုးထောင်နိုင်ရန်အတွက် ဆေးပင်တစ်မျိုးလျှင် တစ်ပင်စီကို အမြစ်မှစ၍ သေသေချာချာ တူးဆွ သိမ်းဆည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆေးပင်အားလုံးကို တစ်ပတ်ပတ်၍ တူးဆွပြီးနောက် ဟန်လိ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး မသာယာသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤဥယျာဉ်အတွင်းရှိ ဆေးပင်သုံးမျိုးမှာ ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။

ထိုအပင်များထဲမှ တစ်မျိုးမှာ စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက်သီးနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။ ၎င်းတို့သည် မူလပေါက်ရောက်ရာ မြေပြင်မှ ကင်းကွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် သွေ့ခြောက်သွားပြီး ဆေးဖက်ဝင်အာနိသင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အခြားအပင်တစ်မျိုးမှာမူ ဆွတ်ခူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထဲတွင်တင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်သော နောက်ဆုံးဆေးပင်တစ်မျိုးမှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပြီး ဆွတ်ခူးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား တွန့်လိမ်သွားကာ အရည်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပျော်ကျသွားသည်။

ဤသည်က ဟန်လိကို အလွန်ပင် စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်သွားစေသည်။ ဤလောကတွင် ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရန် မဖြစ်နိုင်သော ဆေးပင်များမှာ လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင် နည်းပါးလှသော်လည်း ဤဥယျာဉ်ကျဉ်းလေးတစ်ခုတည်းမှာတင် သုံးမျိုးတောင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို ပိုမိုစိတ်ပျက်စေသည့် အချက်မှာ ထိုအပင်များထဲက တစ်မျိုးမှာ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးအတွက် အဓိက လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထိုဆေးပင်မှာ မီးလျှံကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော အပင်ငယ်လေးတစ်ပင် ဖြစ်၏။ ဟန်လိသည် ထိုဆေးပင်ကို ဝိုင်းပတ်ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဝတ်ရုံအတွင်းမှ သူ၏ အစိမ်းရောင်ပုလင်းငယ်ကို သတိထားကာ ထုတ်ယူလိုက်၏။

ဤပုလင်းငယ်ကို ဟန်လိသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုဖြင့် အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ ကွယ်လွန်သွားခြင်း မရှိသရွေ့ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါက ဘာပုလင်းလဲ...” ဝိညာဉ်သွေဖယ်ခြင်းအရှင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သာမန် မှော်ရတနာတစ်ခုပါပဲ...” ဟန်လိက အေးဆေးစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ပုလင်းအဖုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေချာစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဘာထူးခြားမှုမှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ဟန်လိက ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပုလင်းအဖုံးကို ပြန်ပိတ်ကာ ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ သေသေချာချာ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာများ မရှိသဖြင့် ပုလင်းငယ်၏ နတ်ရေစင် ထွက်ပေါ်လာနိုင်စရာ မရှိကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း စိတ်ထဲမှမူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ သည်နေရာ၌ မည်မျှပင် ကြာကြာနေနေ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို သန့်စင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အခု တူးဆွရရှိထားသော ဆေးပင်များဖြင့်သာ အကန့်အသတ်ဖြင့် သန့်စင်ရုံသာ ရှိသည်။

ဟန်လိသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မျက်လုံးများကို မှေး၍ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ဆေးလုံးများအပြင် သူ့အတွက် အရေးတကြီး ဖြေရှင်းရမည့် အခြားပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ ဤနေရာမှတစ်ဆင့် သေမျိုးလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန်ပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ဘက်၌ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ပေးမည့် အခြားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှ မရှိချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သလောက်ဆိုလျှင် ပတ်ဝန်းကျင် အတားအဆီးများ၌ မတည်ငြိမ်သော ဟာကွက်တစ်ခုမျှ ရှိမနေချေ။ သူသည် အထက်နှင့် အောက်ဘက်ရှိ နေရာများကိုပါ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စူးစမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နက်နဲလှသော အတားအဆီးများကြောင့် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ပြန်ကန်ထွက်လာခဲ့ရုံသာ ရှိသည်။

ငွေရောင်လမှာမူ သူမ၏ မြေလျှိုးအတတ်ပညာကို အသုံးပြုကာ အောက်ခြေရှိ အခြေအနေများကို စူးစမ်းရန် မြေပြင်အတွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဟန်လိအနေဖြင့် ကောင်းကင်ယံရှိ မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များကိုသာ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ရွေးချယ်စရာ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း အတားအဆီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဟန်လိသည် မဆင်မခြင် သွားရောက်ထိတွေ့ကာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးမည့်အလုပ်ကို မလုပ်လိုချေ။

သူ စဉ်းစားခန်းဝင်နေစဉ်မှာပင် မြေပြင်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ငွေရောင်လ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။ သူမက ဟန်လိကို အရိုအသေပြုရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“သခင်... ကျမ အောက်ခြေက အခြေအနေတွေကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပါပြီ။ အောက်ခြေမှာ အတားအဆီးတွေ ရှိနေပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ပျက်စီးယိုယွင်းနေတာမို့ ကျမ အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကံဆိုးတာက အတွင်းထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှမရှိသလို လမ်းကြောင်းလည်း မရှိပါဘူး။ သခင်ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ရပါပြီ”

ငွေရောင်လ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေဟန် ရရှိသည်။

ဟန်လိ၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး... မြေအောက်မှာ လမ်းကြောင်းမရှိဘူးဆိုလည်း ရှိပါစေပေါ့”

“ဒါဆိုရင် သခင်က ကောင်းကင်က တိမ်တိုက်တွေကို သွားပြီး စစ်ဆေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား” ငွေရောင်လက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟန်လိက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ မြေပြင်ရော နံရံတွေမှာပါ လမ်းကြောင်းမရှိဘူးဆိုမှ ကျုပ်အနေနဲ့ ဒီအန္တရာယ်ကို စွန့်စားပြီး အထက်ကို သွားကြည့်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ အစောတုန်းက ငွေရောင်မီးတောက်တွေက မိစ္ဆာအိုကြီးကိုပဲ ရွေးပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကို ကြည့်ရင် လူသားကျင့်ကြံသူတွေကို ရန်ပြုလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ တကယ်လို့ ကျုပ်ခန့်မှန်းတာ မှားယွင်းခဲ့ရင် ကျုပ် ဒီနေရာမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေရုံပေါ့...”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားလေသည်။