အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃)

မုန့်ကျောင်း

ချန်လဲ့စီရင်စုအတွင်းရှိ သူရဲကောင်းစုစည်းရာခံတပ်၌ မုန့်ကျောင်းသည် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ နေရာတွင် ထိုင်လျက် ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံး၌ တန်းစီထိုင်နေကြသော သွေးသစ္စာပြု ညီနောင်အယောက်လေးဆယ်ကျော်ကို ကြည့်ရှုရင်း ရင်ထဲ၌ သူရဲကောင်းတို့၏ အရှိန်အဝါများ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော အစောပိုင်းကာလများက သူသည် အမည်မသိ လူမွဲတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ခရိုင်ဝန်တစ်ဦးကပင် သူ့အား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်ကာ အာဏာပိုင်များကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် မပြစ်မှားဝံ့ခဲ့ကြောင်း မုန့်ကျောင်း ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။

သို့သော် အချိန်ကာလ ရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ ယခုအခါ သူသည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။ မကြာသေးမီကပင် မြင့်မားသော ရာထူးဂုဏ်ရှိန်နှင့် အာဏာစက်ရှိလှသော ချန်လဲ့စီရင်စု၏ နယ်စားမင်းသည် မုန့်ကျောင်းနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အရှက်တကွဲ အကြွင်းမဲ့ ရှုံးနိမ့်ကာ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးခဲ့ရလေသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ယခုနေရာတွင် ရှိနေကြသော၊ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်အသီးသီး ရှိသော သိုင်းလောကသူရဲကောင်း ညီနောင်များ၏ ကူညီစောင်မမှုနှင့် ကင်းကွာ၍မရနိုင်ပေ။

အချို့မှာ မြေပြင်တိုက်ပွဲတွင် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး စစ်မြေပြင်၌ ဓားလှံလက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ သွေးချောင်းစီးမုန်တိုင်းများကို ဆင်နွှဲနိုင်ကြသည်။

အချို့မှာ ကိုယ်ဖော့ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် စစ်ရေးအခြေအနေများနှင့် လျှို့ဝှက်သတင်းများကို ထောက်လှမ်းပေးနိုင်ကြသည်။

အချို့မှာမူ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပစ်ခတ်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ကြပြီး သူ့အတွက် တော်ဝင်အရာရှိများကို လုပ်ကြံပေးကြသဖြင့် အစိုးရစစ်တပ်ကို ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားစေသည်။

မည်သူမဆို ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် အသုံးဝင်ပုံကိုယ်စီ ရှိကြပြီး မုန့်ကျောင်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ထိုသူများသည်လည်း ခေါင်းကို မော့၊ ရင်ကိုကော့နိုင်ကြကာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါသည် သက်တံ့ပမာ ထိန်ထိန်လင်းနေတော့သည်။ အတိတ်ကာလက သူတို့သည် ယခုကဲ့သို့ မည်သို့လျှင် လွတ်လပ်ရဲတင်းနိုင်ပါမည်နည်း။ အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ရန် နေနေသာသာ၊ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရန်ပင်လျှင် အာဏာပိုင်များ၏ ဖမ်းဆီးအမိန့်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိတ်တဆိတ်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရသည်။

"ညီနောင်တို့..."

မုန့်ကျောင်းက လူအုပ်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မုန့်ကျောင်းကို ကြည့်ကာ စကားဆက်ပြောမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဤသည်က သူ၏ ဩဇာတိက္ကမကို အထင်အရှား ပြသနေပေသည်။

"ယခုအခါ ချန်လဲ့စီရင်စုအတွင်းမှာ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်တော့ဘူး။ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ချန်လဲ့စီရင်စုထဲမှာ အစိုးရတပ်က တိုက်ခိုက်ဖို့ စစ်သည်တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သာယာမနေသင့်ဘူး။ ငါက တရားမျှတမှုအတွက် ပူးပေါင်းခြင်းအလံတော်ကို မြှောက်တင်ခဲ့တာဟာ အစိုးရရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖြိုဖျက်ဖို့ပဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခဆင်းရဲထဲကနေ ကယ်တင်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ချန်လဲ့စီရင်စုက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီ။ အစိုးရရဲ့ နှိမ်နင်းမှု မရှိတော့တဲ့အခါ လူမိုက်တွေနဲ့ လူရမ်းကားတွေက ပြည်သူတွေကို စတင်နှိပ်စက်နေကြပြီ။ သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို လုယက်နေကြပြီ။ ဒါကို ငါ့ညီနောင်တို့က သည်းခံနိုင်ကြမလား"

အစပိုင်းတွင် ပထမစကားစုအနည်းငယ်က သူတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လူတိုင်းသည် အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေကြသည်။ အလွန်နည်းပါးသော လူအချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အံ့ဩသွားသော အရိပ်အယောင် ပြသခြင်းမှအပ၊ အများစု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အတော်အတန် အေးဆေးငြိမ်သက်နေပြီး ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းသည် ရေကန်တစ်ခုပေါ်သို့ လေပြေညှင်းတစ်ချက် ဝေ့သီသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး တဒင်္ဂအတွင်း ရေလှိုင်းငယ်အချို့ကိုသာ ဖန်တီးကာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စကားလုံးများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်... အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစကားစုပင် ဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းလောကလူသားများသည် ကြီးကျယ်သော မဟာဗျူဟာအမြင် မရှိကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေမှ အခြားသူများအား အကျိုးအမြတ် ရယူခွင့်ကို မည်သို့လျှင် ခွင့်ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ထိုသူများကို သင်ခန်းစာပေးရန် ဟစ်အော်ကြတော့သည်။ သာမန်ပြည်သူများကို မည်သူကပင် နှိပ်စက်သည်ဖြစ်စေ လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် လုယက်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်မပြုရသနည်း။ လူမိုက်တစ်စုအား အခွင့်ကောင်းယူစေခြင်းမှာ သူတို့၏ ငွေကြေးများကို အခိုးခံရခြင်းနှင့် မခြားပေ။

သန်မာထွားကျိုင်းသော လူတစ်ယောက်က စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒီကောင်တွေကို သွားခုတ်ပစ်ဖို့ အောက်ကလူတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သွားမယ်။ လူယုတ်မာတစ်စုပဲ၊ ဘယ်ကောင်က ငါတို့ပိုက်ဆံကို ခိုးဝံ့လို့လဲ..."

ထိုလူ စကားမဆုံးမီ မုန့်ကျောင်း၏ မျက်မှောင်က ကြုတ်သွားကာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်က လူပုံအလယ်တွင် ပြောသင့်သောအရာလား။

"ထျယ်ရှန်း။"

မုန့်ကျောင်း၏ မလိုလားသောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ ထျယ်ရှန်းအမည်ရှိသော ထိုလူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ဓားပြအုပ်စုပမာ ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မုန့်ကျောင်း၏ ရင်ထဲ၌ အင်အားချည်းနဲ့မှု ဝေဒနာတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ဤသူများသည် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် တော်ကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိကြသည်၊ သစ္စာရှိကြသည်၊ သူ့စကားကို နားထောင်ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၌ ဦးနှောက်၊ မဟာဗျူဟာနှင့် ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်မည့် နည်းလမ်းများ ကင်းမဲ့နေကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများကို အုပ်ချုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုပညာတတ် စာပေသမားများသည် ကိုယ်ပိုင်ဆားမှောင်ခိုသမားတစ်ဦးဖြစ်သည့် မုန့်ကျောင်းကို အထင်သေးကြပြီး ထိုမြင့်မြတ်လှသော ပညာရှိများ၏ မျက်စိထဲတွင် သူသည် ဝင်ဆံ့နိုင်ခြင်းမရှိချေ။

သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် မုန့်ကျောင်းသည် ကံကောင်းရုံမျှသာရှိသော၊ အနာဂတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော လူအသေးအဖွဲတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးဖြစ်လာလျှင်ပင် သူသည် ရေနဂါး တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါးအတွက် လမ်းခင်းပေးသူမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲကာ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ထိုပါရမီရှင်ကြီးများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်တောင်မှ သူတို့၏ အမြင်က မြင့်မားလွန်းလှသည်။ ကျန့်နန်မင်းသား ဝမ်ကျင်း၊ လျန်ပြည်နယ်မှ မာထူ၊ ပင်းပြည်နယ်မှ လီကျုံးနှင့် သူ၏သား၊ လျှောင်ပြည်နယ်မှ ကျန်းကျင်း ကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းများသည်သာ လောကကြီးကို တည်ငြိမ်စေမည့် စစ်မှန်သော နဂါးများ ဖြစ်ကြသည်။

သူကဲ့သို့သော မုန့်ကျောင်းကမူ မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏လက်အောက်တွင် လုယက်ထားသော ချမ်းသာသည့် မိသားစုများမှ စာရင်းကိုင်များနှင့် စာမေးပွဲ အကြိမ်ကြိမ်ကျရှုံးခဲ့သော စာပေသမားများ ရှိနေသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ရိက္ခာစီမံခန့်ခွဲမှုပင်လျှင် ပြဿနာဖြစ်နေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် လက်မခံနိုင်ပေ။ မုန့်ကျောင်းသည် ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်ချေ။ အားလုံးက သူ့ကို အထင်သေးနေကြသဖြင့် သူသည် ကြီးကျယ်သောအမှုအရာကို လုပ်ဆောင်ပြပေမည်။

"ထျယ်ရှန်း... မင်း လူနှစ်ထောင်ကို ခံတပ်အပြင်ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး အဲဒီလူယုတ်မာတွေကို ရှင်းပစ်လိုက်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူက ထျယ်ရှန်းကို လျှို့ဝှက်စွာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ ထျယ်ရှန်းက နားလည်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး။"

"ပြီးတော့ ဒီနေ့ ခံတပ်အပြင်က ညီနောင်တွေ သတင်းပို့လာတာက ကျင်းပြည်နယ်ရဲ့ ဘုရင်ခံ လုရိဟာ စစ်သည်သစ် သုံးသောင်းကို စုစည်းပြီး ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းစုစည်းရာခံတပ်ကို မြေလှန်ပစ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်နေတယ်တဲ့။ ညီနောင်တို့... မင်းတို့ ကြောက်ကြလား"

"မကြောက်ဘူး။"

"အဲဒီအဖိုးကြီး လာရဲရင် ငါက သူ့ရဲ့ ခွေးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်။"

"မှန်တယ်... အသက်ကြီးလှပြီဖြစ်တဲ့အထိ စစ်တပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ရဲသေးတယ်၊ လမ်းခုလတ်မှာ သေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဟားဟားဟား..."

စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မုန့်ကျောင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း မထောက်မညှာ ပြုံးလိုက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ညီနောင်တို့၊ အခုရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဓားတွေကို သွေးထားကြ၊ ဝဝလင်လင် စားထားကြ။ အစိုးရစစ်သည်တွေရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ဖို့ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းထားကြ"

မုန့်ကျောင်း၏ အမူအရာသည် အပြင်ပန်းတွင် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ချဉ်းကပ်လာသော အစိုးရတပ်ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤအရာကို အလွန်အမင်း အလေးအနက် ထားရှိသည်။ ထိုလူများသည် သူနှင့်အတူ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အစိုးရစစ်သည် မြောက်မြားစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ရိုင်းများ ကြီးထွားလာကာ အစိုးရအပေါ် ရိုသေခန့်ညားစိတ်များ ကင်းမဲ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မုန့်ကျောင်းသည် အလွန်အမင်း ခေါင်းအေးအေး ထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အစိုးရဟူသည် အဆုံး၌ အစိုးရပင် ဖြစ်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် ဘုရင်ခံကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့မတွက်ဝံ့ချေ။ သူခေါ်ဆောင်လာမည့် အစိုးရစစ်တပ်သည် စီရင်စုတပ်များနှင့် လုံးဝ တူညီလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် လုရိနှင့် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့်ပင် သူသည် ထျယ်ရှန်းကို ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာများ ရှာဖွေရန် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏နောက်တွင် ဆုတ်လမ်းမရှိတော့ချေ။ သူသည် အနိုင်သာ တိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ လုရိ ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူသည် ဘုရင်ခံအဖြစ် ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ကျောင်း ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူ၏ တစ်မိသားစုလုံးသည် ကွပ်မျက်ရာမြေပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

ကျင်းပြည်နယ်အတွင်း မြင့်တက်လာသော ကစဉ့်ကလျား အခြေအနေများသည် 'ကွန်ရက်' ၏ သူလျှိုများ၏ စောင့်ကြည့်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ လျှို့ဝှက်သတင်းပေးစာများသည် ဝမ်ကျင်းထံသို့ ပေးပို့ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

"ဟဲ... ဒီမုန့်ကျောင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ၊ စွမ်းရည်အချို့လည်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

ဝမ်ကျင်းသည် ဤမုန့်ကျောင်းကို ချီးကျူးမိသည်။ သူသည် သာမန်အခြေခံလူတန်းစားမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း နယ်မြေတစ်ခုကို စိုးမိုးနိုင်ခဲ့ကာ လှည့်ကွက်၊ သတ္တိနှင့် ထူးခြားသော သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်တို့ ရှိပေသည်။ အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းဟူသည် ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မည်မျှလောက်သော လူများ၌ ဤကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုး ရှိခဲ့ဖူးပါသနည်း။

အလွန်အမင်း နည်းပါးလှပေသည်။ လူအများစုသည် နှိပ်စက်ခြင်းခံရလျှင်ပင် အောင့်အည်းသည်းခံကြပြီး သို့မဟုတ်ပါက အခြားနေရာသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ အစမှ ပြန်စကြသည်။ လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိတို့၏ သွေးနှင့် သတ္တိကို နှိုးဆွလျက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဝံ့သူမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ နိမ့်ကျသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းသည် သူ၏ အစောပိုင်းကာလ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်ကို ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းကို လိုက်မီရန် နေနေသာသာ မြောက်ဘက်ပိုင်းရှိ အင်အားကြီးမားလှသော ဘုရင်ခံအချို့ကို လိုက်မီရန်ပင်လျှင် စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက မုန့်ကျောင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်သောအရာကို အောင်မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ မုန့်ကျောင်းသည် လုရိကို အနိုင် မယူနိုင်ပါက အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူသည် ဤဘေးဒုက္ခမှ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှင်သန်လွတ်မြောက်ခဲ့လျှင်ပင် အနာဂတ်တွင် သူသည် ရေနဂါးတစ်ကောင်၊ ဧကရာဇ်အတွက် လမ်းခင်းပေးသူအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကံကြမ္မာသည် အခြားသော စစ်မှန်သော နဂါးများ၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းရင်း အကျိုးအမြတ်ရယူခြင်း သို့မဟုတ် ထိုစစ်မှန်သော နဂါးများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရင်း လမ်းခုလတ်တွင် သေဆုံးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်လကျော် ကြာပြီးနောက် ကျင်းပြည်နယ်မှ သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျင်းပြည်နယ် ဘုရင်ခံ လုရိသည် သူ၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ကျောက်ဆောင်ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းစဉ် မုန့်ကျောင်း၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကြီးမားသော ကျဆုံးပျက်စီးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။ မိမိ၏ စစ်တပ်သည် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားပြီး ခံတပ်ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လုရိသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရတော့သည်။