အခန်း ၂၈၄

အခန်း (၂၈၄)

အကူအညီတောင်းခံခြင်း

ကျင်းပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ဘုရင်ခံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် မည်းမှောင်သောမိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းထားဘိသကဲ့သို့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ လုရိသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေကာ ဗလာကျင်းနေသော အပေါ်ပိုင်းကိုယ်ထည်၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးဆစ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သွေးချင်းချင်းနီနေသည့် မြားဒဏ်ရာအပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုမြားသည် အနည်းငယ်မျှသာ လွဲချော်သွားခဲ့လျှင် သူ၏အသက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ဟူကတော်သည် ကုတင်ဘေးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ကြင်နာသနားမှုများဖြင့် ထိုင်နေပြီး သင်းပျံ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဒဏ်ရာကုသဆေးပုလင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရှာသည်။ ဟူကတော်က ဆေးပုလင်းကို ညင်သာစွာဖွင့်၍ ဆေးအနည်းငယ်ယူကာ လုရိ၏ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။ ညင်သာသော ထိတွေ့မှုတိုင်းက စူးရှသောနာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပုံရပြီး လုရိအား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေကာ သူ၏နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ စို့တက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရလင့်ကစား လုရိသည် မိမိ၏ညည်းတွားသံကြောင့် ဟူကတော်အား ပိုမိုစိုးရိမ်ပူပန်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သွားကိုကြိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အောင့်ခံနေခဲ့သည်။ ဟူကတော်ကမူ သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"သာမန်ပုန်ကန်သူလေးတွေကို နှိမ်နင်းတာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာရလာရတာလဲ... ပြီးတော့..."

စကားပြောရင်း ဟူကတော်၏အသံမှာ တုန်ရီဆို့နင့်လာပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။

ဟူကတော်၏ ညည်းညူသံကို ကြားရသောအခါ လုရိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း၊ ပျိုမြစ်နုနယ်သော အလှတရားများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရရှာပြီး ယခုအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သူမ၏မျက်နှာကို ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိရာတွင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဒေါသများမှာ တဖြည်းဖြည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကပင် လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လောကဓံ၏ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျများကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည့် သံယောဇဉ်အနှောင်အဖွဲ့ကြောင့် သူသည် ဤအမျိုးသမီးအပေါ် ဒေါသမထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဟမ်... ငါ့ရဲ့ရန်သူက ဒီပုန်ကန်သူတစ်စုတင် မဟုတ်ဘူး။ မြို့ထဲက ကြွက်စုတ်တွေလည်း ပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့်သာ ဒီလိုဖြစ်ပျက်ခဲ့ရတာပေါ့။"

လုရိသည် စစ်တပ်ကို တစ်ခါမျှ မဦးဆောင်ဖူးသည့် အားနွဲ့သော စာပေသမားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အတွင်းသစ္စာဖောက်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော အရှုံးကြီးနှင့် မည်သို့လျှင် ရင်ဆိုင်ရပါမည်နည်း။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပဲ။ အိမ်တော်ထဲမှာတောင် အခြားသူတွေက သူလျှိုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်မှတ်ခဲ့မိဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် စစ်ရှုံးတာက ငါ့ရဲ့မဆင်ခြင်မှုကိုပဲ အပြစ်တင်ရမယ်။"

ဟူကတော်သည် လုရိအား ဆေးထည့်ပေးပြီး ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျင်သော သမားတော်တစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ပတ်တီးမှာ စောင်းရွဲ့နေခဲ့သော်လည်း လုရိကမူ စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။

"လာစမ်း... ကတော်၊ ငါ့ကို တွဲထူပေးဦး။"

၎င်းက မြားဒဏ်ရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လုရိသည် မထနိုင်လောက်အောင် အားနည်းမနေသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ထပါက ဒဏ်ရာကို ဆွဲဆန့်မိပြီး ပိုမိုနာကျင်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဟူကတော်က လုရိကို ကူညီလျက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော ဝင်းကြီးအတွင်း၌ အစေခံများ၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ အထပ်ထပ် စုပုံနေတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များက ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တစ်ဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တန်းစီကာ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဝတ်ရုံများနှင့် သံချပ်ကာများပေါ်တွင် စွန်းထင်နေသော သွေးစက်များက သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရုပ်အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း လုရိ၏မျက်နှာတွင် နာကျည်းမှုများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ မည်သူက စစ်ရေးလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားစေသည့် သူလျှို သို့မဟုတ် သစ္စာဖောက် ဖြစ်သည်ကို သူ မသိရှိသလို၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်လည်း စိတ်ရှည်မှု မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ ဇာတိချက်ကြွေရပ်ရွာမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော အမှုထမ်းဟောင်းများမှအပ အိမ်တော်အတွင်းရှိ အစေခံအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် သူ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူ၏ ကြီးကျယ်သော အစီအစဉ်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးမျှ လွတ်မြောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အပြစ်မဲ့သူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ချေ။ ဤအရှုံးက သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးကျယ်လှသော မျှော်လင့်ချက်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲရှုံးနိမ့်သွားသည့် ခဏချင်းတွင်ပင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်ရန်သာ အလိုရှိတော့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ကလဲ့စားချေရန်လည်း အလွန်အမင်း အလိုရှိနေပေသည်။

"ဖုန်းအာ... စခန်းက စစ်သည်တွေကို အခြေချပေးပြီးပြီလား။"

သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုဆိန်ကြီးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

"အခြေချပေးပြီးပါပြီ။ ဒဏ်ရာရတဲ့ ညီနောင်တွေကို ဆေးကုသပေးထားပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေအတွက်လည်း နာရေးထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပေးအပ်ပြီးပါပြီ။"

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်း၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း လုရိက လက်လှမ်း၍ သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ အေးစက်သော သံချပ်ကာထက်မှ အစင်းရာအချို့ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ... ဒီတစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုက အချို့လူတွေဟာ ငါတို့နဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဘယ်တော့မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းဦးလေးကို သဘောပေါက်စေခဲ့ပြီ။ နောင်တရဖို့က နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။"

စကားပြောနေစဉ် လုရိ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ နက်ရှိုင်းလှသော နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဦးလေးက သေဆုံးသွားတဲ့ ညီနောင်တွေနဲ့ ကွမ်းအာအတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်။"

"အကယ်၍ မင်းဦးလေးက သူတို့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ရင်တောင် အခြားတစ်ယောက်ယောက်က နှိမ်နင်းလိမ့်မယ်။"

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် သူသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ကလဲ့စားချေချင်စိတ် ပြင်းထန်နေမိသည်။ မြားမိုးသီးကြွေသည့်ကြားမှ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် မိမိ၏ အစ်ကိုနှစ်ဦးကို သူ ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး မိမိ၏အစ်ကိုကြီးသည် ထိုသာမန်အရပ်သားပြည်သူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

"ခဏနေရင် မင်း ငါ့ရဲ့ တံဆိပ်တုံးနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာစာချွန်လွှာကို ယူပြီး ယွဲ့ပြည်နယ်ကို သွားချေ။ ကျန့်နန်မင်းသား ဝမ်ကျင်းကို သွားရှာပါ။"

"အကူအညီ တောင်းခံလိုက်စမ်း။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ။"

"မင်း ဒီညပဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရမယ်၊ မှတ်ထားပါ၊ အမြန်ဆုံး သွားရမယ်။"

ကလဲ့စားချေရန် စိတ်စောနေသော ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ ဦးတည်၍ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရိသည် သူ၏ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ဘုရင်ခံအိမ်တော်အား စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်အတွင်း ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း မရောက်ရှိလာမီ စီရင်စုမြို့တော်၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို သူ အာမခံချက်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလက ထိုလူများသည် မိမိအပေါ် လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ဝံ့လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ အမြဲတွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ အာဏာလုပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်ပင် အလွန်ဆုံး အာဏာအချို့ ဆုံးရှုံးရုံမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရင်ဘတ်ဆီသို့ စိုက်ဝင်လာခဲ့သော မြားတစ်စင်းက ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို သိမြင်စေခဲ့ပြီ။ သူ၏ အရာရှိဝတ်ရုံက သူ့ကို ထပ်မံကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏အသက်ကို အလိုရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လုရိ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

"ငါ ကျင်းပြည်နယ်ကို မလိုချင်တော့ဘူး... မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်။ အဟွတ်... အဟွတ်..."

လုရိကို တွဲဖက်ထားသော ဟူကတော်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ကာ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရှာသည်။

"ရှင်က ဒဏ်ရာရထားတာ၊ ထပ်ပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ဦး။"

လုရိက သူ့ကို တွဲထားသည့် ဟူကတော်၏လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ကတော်... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးရင် ငါတို့ ဇာတိရပ်ရွာကို ပြန်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ခေတ်ကာလတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

လုရိ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင်းပြည်နယ်ကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့သလို၊ ရှေ့ဆက်တိုးရန်လည်း စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

သူသည် မြင့်မြတ်သော နောက်ခံနောက်ကြောင်းမှ ဆင်းသက်လာသူ မဟုတ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော ရာထူးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤရာထူးနေရာ ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူသည် ဝမ်ကျင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရည်မှန်းချက်ကြီးမားလှသော ကျန့်နန်မင်းသား၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ခန့်မှန်းနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ အရာရှိလောကအတွင်းရှိ လူတိုင်းက သူ၏ စိတ်ရင်းကို နားလည်ကြသည်။ အကယ်၍ သူသည် ကျင်းပြည်နယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာပါက နတ်ကောင်းနတ်မြတ်ကို ဖိတ်ခေါ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ပြန်လည်နှင်ထုတ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းပြည်နယ်သည် ကျန့်နန်မင်းသား၏ ကျင်းပြည်နယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျင်းပြည်နယ်ဘုရင်ခံဖြစ်သော သူကမူ မိမိ၏ ဇာတိရပ်ရွာသို့သာ ပြန်ရပေလိမ့်မည်။

ခရီးပန်းလာခဲ့သော ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်း ပေးအပ်လာသော တံဆိပ်တုံးနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာချွန်လွှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ချင်စိတ်များ ပြင်းထန်သွားခဲ့သည်။

၎င်းက အိပ်ချင်နေသူအား ခေါင်းအုံး လာပေးသကဲ့သို့ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက် ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း သူသည် ရိက္ခာနှင့် မြင်းအစာမြောက်မြားစွာကို စုဆောင်းထားခဲ့ပြီး အချိန်ကောင်းကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရာ ယခုအခါ ထိုအခွင့်အရေးကြီးက ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက တိတ်တဆိတ် သောင်းကျန်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ယခုကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းသော လက်ဆောင်မွန်ကြီးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသည် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှမရှိဘဲ နယ်မြေချဲ့ထွင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများကို သိမ်းပိုက်ရန် စစ်သည်များကို စေလွှတ်ခဲ့လျှင် သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အင်အားစုအားလုံး၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ လူတိုင်းက 'နှုတ်ခမ်းမရှိလျှင် သွားများ အေးလိမ့်မည်' ဟူသော အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြုမှုကို နားလည်ကြသဖြင့် သူ့အား အင်အားကြီးထွားလာခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ကျင်းပြည်နယ်ဘုရင်ခံ လုရိကိုယ်တိုင်က ပုန်ကန်သူများကို နှိမ်နင်းရန် တက်ကြွစွာ အကူအညီတောင်းခံလာသောအခါ အခြေအနေက လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ကျင်းပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် စည်းစနစ်ကျပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ညီညွတ်သော တရားဝင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ ကျန့်နန်မင်းသားသည် ပုန်ကန်သူများကို နှိမ်နင်းရန် စစ်တပ်စေလွှတ်ခြင်းက မည်သည့်အရာမှ မှားယွင်းစရာ ရှိပါသနည်း။ လုံးဝ မှားယွင်းခြင်းမရှိပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်သည်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များကို စုစည်းရန် ချက်ချင်း အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ စစ်ချီခဲ့တော့သည်။

ကျင်းပြည်နယ်ကို သူ၏လက်အောက်သို့ သွတ်သွင်းပြီးသည်နှင့် သူသည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် အရှေ့တောင်ပိုင်းရှိ ပြည်နယ်သုံးခုကို စိုးမိုးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ တိတ်တဆိတ် ထိန်းချုပ်ထားသော ယွဲ့လူမျိုးများ၏ နယ်မြေနှင့် ရှီးပြည်နယ်တို့အပြင် ယခုအခါ ပြည်နယ်ငါးခုကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝမ်ကျင်းသည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အတွင်း အင်အားအကြီးမားဆုံးသော အရှိန်အဝါကြီးမားသည့် အင်အားစုကြီး ချက်ချင်း ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။