အခန်း ၂၈၆

အခန်း (၂၈၆)

စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း

ကျန့်နန်မင်းသား ဝမ်ကျင်း၏ အလံတော်များ လွင့်ပျံနေသည့် စစ်သည်နှစ်သိန်းကျော်ရှိသော တပ်မတော်ကြီးမှာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းမှာလည်း ချီတက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ပြည်နယ် ဘုရင်ခံရုံးတော် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကျန့်နန်မင်းသား၏ စံအိမ်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော နေရာအတွင်း၌ လီမီသည် ဝမ်ကျင်း၏ သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပေးနေသည်။

သူမ၏ အစေခံများ၊ လက်အောက်ငယ်သားများ သို့မဟုတ် ဝမ်ကျင်း၏ ကိုယ်ရံတော်များကပင် ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သော်လည်း လီမီသည် ကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ဆောင်ပေးလိုခဲ့သည်။

"အရှင်... ဒီစစ်ချီပွဲမှာ အထူးသတိထားပါနော်။ ရှေးစကားရှိတာပဲ၊ လူမိုက်ဆိုတာ ပြိုကျတော့မယ့် နံရံအောက်မှာ မရပ်သင့်ဘူးမဟုတ်လား..."

သူမ ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း လီမီ၏ မျက်ဝန်းများ၌ မိခင်မေတ္တာရိပ်များ ထင်ဟပ်နေပြီး အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် လီမီအား အသာအယာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ကွယ့်။ သူတို့က ရမ်းကားတဲ့ လူစုအနည်းငယ်လောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရင်သွေးလေးကပဲ ငါ့ရဲ့ အောင်ပွဲကို စောင့်မျှော်နေပေးပါ!"

"အင်း..."

လီမီသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နာခံစွာ မှီတွယ်ရင်း ထိုခဏတာ နွေးထွေးမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင် သူမသည် ဝမ်ကျင်းကို ကျင်းပြည်နယ်သို့ ကိုယ်တိုင် စစ်ချီစေလိုခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပါ။ ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်တွင် စွမ်းရည်ရှိသော စစ်သူကြီးများနှင့် တပ်မှူးများစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ဤမျှ ဒုက္ခခံရမည်နည်း။ စစ်ချီခြင်းဟူသည် အပန်းဖြေခရီးမဟုတ်သလို စစ်မြေပြင်ဆိုသည်မှာလည်း ပြောင်းလဲမှုများစွာရှိကာ အန္တရာယ်ကင်းသည်ဟု ဆို၍မရပေ။

သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငြင်းဆန်ရန် သို့မဟုတ် မေးခွန်းထုတ်ရန် မရဲဝံ့ပါ။ စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးကိစ္စများမှာ သူမ ပါဝင်စွက်ဖက်နိုင်သော အရာများ မဟုတ်သဖြင့် ဝမ်ကျင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သူမသည် အိမ်တွင်းရေးကိုသာ ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲရန် လိုအပ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လီမီ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးပါ!"

ဤကလေးမှာ သူ၏ ပထမဆုံး ရင်သွေးဖြစ်ပြီး ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဤကလေးမတိုင်ခင်က သူသည် ဤမျှ မခံစားခဲ့ရသော်လည်း လီမီ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း ပထမဆုံး သိရှိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ကာ ဤလောကကြီးနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိပြီး မျိုးဆက်သစ်တစ်ခုကို ဆက်ခံရမည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

လူသားတို့သည် ရာထူးဂုဏ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ရှေးခေတ်ပညာရှိများ သို့မဟုတ် ထူးချွန်သော သူရဲကောင်းများ ဖြစ်စေကာမူ အချိန်၏ ဒဏ်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြပါ။ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်းသည် မြေမှုန့်အဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သွေးမျိုးဆက်ဟူသည်မှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်သည်။ သွေးဆက်၏ အမွေအနှစ်နှင့်အတူ ဤလောကကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ထာဝရ ကျန်ရစ်မည့် အမှတ်အသားကို ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်သည်။

လီမီ၏ နောက်တွင် ရပ်နေကြသော ကျိဝမ်နှင့် အခြားအမျိုးသမီးများသည် ဤနွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ သဘာဝမကျသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး မိမိတို့၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကလေးမရရှိသေးသည့်အတွက် အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချမိကြသည်။

အထူးသဖြင့် ကျိဝမ်မှာမူ သူ၏ ဖခင်ထံသို့ စာတိုပေးပို့ကာ နာမည်ကြီး ဆရာဝန်များကို ရှာဖွေစေပြီး ကလေးရရှိစေရန် ဆေးဝါးများ ရှာဖွေပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အိမ်တွင်းရေးအတွက်မူ ကလေးတစ်ယောက်ရရှိခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံးကိစ္စဖြစ်သည်။ ကလေးမွေးဖွားသော အမျိုးသမီးများမှာ အမြဲတမ်း ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိကြသည်။

လီမီကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် အခြားအမျိုးသမီးများထံသို့ လက်ယပ်ခေါ်၍ အတိုချုပ် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် စစ်မြင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ကိုယ်ရံတော်များ လိုက်ပါလျက် စစ်စခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

တပ်မတော်ကြီးမှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုန်းမြေတစ်လျှောက် ကျယ်ပြန့်စွာဖြင့် ချီတက်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ဝင်စားနေသော ကြည့်ရှုသူများစွာတို့မှာလည်း အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များဖြင့် ဤသတင်းကို သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်ကြသည်။

စစ်သည်နှစ်သိန်းကျော်နှင့် အရန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ လက်သမားများနှင့် အလုပ်သမားများပါဝင်သော ဤမျှကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤသတင်းကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ကျင်းပြည်နယ်ရှိ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုများအားလုံးမှာ ပူလောင်သော ဒယ်အိုးပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။

မူလက ဝမ်ကျင်း ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရှိသောအခါ သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ လွန်ကဲနေပြီး လုရိအား စားပွဲမှောက်စေရန် ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့် ဝမ်ကျင်း ရောက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခု ဝမ်ကျင်းက ဤမျှ ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် ချီတက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့သည် စစ်မှန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းကို ရင်ထဲမှ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် စစ်သည်နှစ်သိန်းကို အသုံးပြုရမည်လား။ မုန့်ကျောက်က ဤမျှအထိ အလေးအနက်ထားရမည့် အဆင့်ရှိသလား။ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဤအရာမှာ သူတို့ကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မှာ ကျင်းပြည်နယ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် သင်ခန်းစာယူစရာများမှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်ရှိ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုများကို ဝမ်ကျင်းက မည်သို့ 'စည်းကမ်း' သတ်မှတ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ထို ရက်စက်သော နည်းလမ်းများတွင် သနားညှာတာမှု မရှိခဲ့ပါ၊ လိုအပ်လျှင် သတ်ဖြတ်ပြီး လိုအပ်လျှင် လုယက်သည်။

ကျင်းပြည်နယ်ရှိ လျိုမိသားစု စံအိမ်တော်တွင် ကျင်းပြည်နယ်၏ အဓိက မျိုးရိုးကြီး မိသားစုများမှ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး စုဝေးနေကြသည်။

ခြေတစ်ချက် နင်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျင်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော ဤထင်ရှားသူများသည် ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်ကျကာ သက်ပြင်းချနေကြသည်။

လျိုကျင်းသည် ဤလူများကို ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့မှာ ဟောင်းနွမ်းသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဘာတွေးနေသည်ကို သိကြသည်။ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် အပိုစကားများ မလိုတော့သဖြင့် သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့၊ ဒီကစားပွဲတွေကို ရပ်ကြရအောင်။ အရေးကြီးဆုံးက ကျန့်နန်မင်းသားကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲဆိုတာပဲ။ ဒီမှာ အပြင်လူတွေ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောကြမယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာ ရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ဆွေးနွေးကြပါဦး။"

လူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း လျိုကျင်း ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ငါ အရင်စပြောမယ်။ ကျန့်နန်မင်းသားရဲ့ စစ်တပ်က သန်မာတယ်၊ အထူးလက်ရွေးစင် စစ်သည်တွေနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စစ်သူကြီးတွေ အများကြီးပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို အင်အားနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားကြရင်ရော ဘယ်လိုသလဲ။"

လျိုကျင်း စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ဟပ်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး လျို... ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်လဲ။ စည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘေးရှောင်မယ်တဲ့၊ ပြောဖို့တော့ လွယ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မေးစရာရှိတာက ဘယ်လောက်တောင် စွန့်လွှတ်ရမှာလဲ။"

"အနည်းငယ်ဆိုရင် သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ကောင်းကင်က ကျလာတာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ခြံမြေ၊ ကျွန်တွေ၊ ရွှေနဲ့ ငွေတွေ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးတွေကတည်းက ပင်ပင်ပန်းပန်း စုဆောင်းလာတဲ့ မိသားစု ဥစ္စာဓနတွေပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ရမှာလဲ။ တခြားလူတွေ ဘယ်လိုတွေးလဲတော့ မသိဘူး၊ ငါ ချောင်းယန်ကတော့ ဒီအမှုကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။"

ချောင်းယန်၏ စကားမှာ လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူတို့လည်း သဘောတူညီကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။

"မှန်တယ်။ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုနဲ့ စုဆောင်းမှုတွေကို ဘာလို့ အလကား လက်လွှတ်ရမှာလဲ။ ကျန့်နန်မင်းသားက တော်ဝင်အရာရှိပါ၊ ဘာလို့ သူခိုးဓားပြလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရတာလဲ။"

"ငါလည်း လက်မခံနိုင်ဘူး။"

လျိုကျင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်ဆိုးနေသူများကို လက်ဝါးကာပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ မကျေနပ်တာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိသေးသလား။"

"စစ်သည်နှစ်သိန်း။ နှစ်ထောင် မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်သောင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရှီပြည်နယ်က စစ်သေနာပတိချုပ် ကျုံးဟိန်းလည်း သန်မာတယ် မဟုတ်လား။ မြို့တော်က ချွေမျိုးနွယ်စုတွေလည်း သန်မာတယ် မဟုတ်လား။ ရှူပြည်နယ်က မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတွေလည်း စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။"

"သူတို့အားလုံးကို သူ ဖျက်ဆီးပြီး မြေမှုန့်ထဲ နင်းခြေပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"သူတို့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ အရာတွေ ငါတို့မှာ ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်သလား။ သူ့ရဲ့ ဓားက တခြားလူတွေကို ခုတ်နိုင်ပြီး ငါတို့ကို မခုတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်သလား။"

အော်ဟစ်နေကြသူ အနည်းငယ်မှာ လျိုကျင်း၏ စကားကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

စစ်သည်နှစ်သိန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့ ပို၍ ကြောက်ရွံ့သည်မှာ ဝမ်ကျင်း ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများ ဖြစ်ပါက စစ်သည်နှစ်သိန်းဖြင့်ပင် သူတို့ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ကြည့်ကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းမှာ ကွဲပြားသည်၊ သူလုပ်မယ်လို့ ပြောလျှင် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး သနားညှာတာမှု လုံးဝ မရှိပေ။

"ဒါဆို ငါတို့က သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပေးပြီး ငြိမ်နေရမှာလား။"

ချောင်းယန်မှာ မကျေနပ်သေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ချောင်းမိသားစုမှာ ကျင်းပြည်နယ်၏ အကြီးမားဆုံး ငွေကြေးရှင်နှင့် မြေပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း ရောက်လာ၍ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခွဲဝေယူမည်ဆိုလျှင် ချောင်းမိသားစုမှာ ပထမဆုံး ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။"

လျိုကျင်းသည် လူအုပ်ကို အကဲခတ်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေက ကျင်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ စစ်သူကြီးတွေနဲ့ အစိုးရအရာရှိတွေကြားမှာလည်း ငါတို့ လူတွေ ရှိတယ်။ ငါတို့မှာ ခုခံဖို့ အင်အား လုံးဝ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါတို့ အရင်ဆုံး ကျန့်နန်မင်းသားနဲ့ စကားပြောဖို့ လူလွှတ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်သရွေ့နဲ့ လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ပေးမယ်ဆိုရင် သူက ရွှေဥဥတဲ့ ဘဲကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူက တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ အထင်သေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်။"

အခြားလူများမှာ စဉ်းစားကြသည်။ တကယ်တမ်းမှာလည်း တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပုံရသည်၊ ဤအရာကသာ သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ဝမ်ကျင်းကို လုရိကို ဆက်ဆံသလို ဆက်ဆံရန် ရဲရင့်ခြင်း မရှိသလို အင်အားလည်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ အသားအနည်းငယ် စွန့်လွှတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ဗိုက်ဆာနေသော ကျားကို အစာကျွေးသရွေ့ သူက အလွန်အကျွံ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက ကျင်းပြည်နယ်ကို ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်ချင်လျှင် သူတို့၏ အကူအညီမပါဘဲ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးရသည်ထက် များစွာ ပိုကောင်းပါသေးသည်။