အခန်း ၂၈၉

အခန်း (၂၈၉)

ပျင်းစရာကောင်းခြင်း

ကျင်းပြည်နယ်အတွင်းသို့ စစ်တပ် ချီတက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ဝမ်ကျင်းသည် အားနည်းချက်ဟူသောအရာကို ကောင်းစွာသိလိုက်သည်။

သူ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုနေကြသည့် ဒေသခံ မှူးမတ်အရာရှိများ၊ မြို့တံခါးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပေးထားသည့် ကြိုဆိုဟန်နှင့် ထိုမျက်နှာပေါင်းစုံမှ ပျပ်ဝပ်နေသော အမူအရာများက ကျင်းပြည်နယ်ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများ၏ ရွေးချယ်မှုကို ဝမ်ကျင်းအား သဘောပေါက်စေသည်။

သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့သည် တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းကို ခုခံရန် ပူးပေါင်းဖို့ပင် မရဲဝံ့ကြပေ။ ထိုအရာက ဝမ်ကျင်းအား အလွန် ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေသော သင်ခန်းစာတစ်ခု မရရှိဘဲနှင့် သူတို့သည် စစ်မှန်စွာ ခေါင်းညွှတ်ကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ကျောရိုးကို လုံးဝ မချိုးဖျက်နိုင်သမျှ သူတို့သည် အပြည့်အဝ အညံ့ခံကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

စစ်ရေးအရ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းမှာ ထိရောက်မှုရှိပြီး အခက်အခဲအချို့ကို သက်သာစေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် အရိုက်ခံရခြင်းကဲ့သို့ လေးနက်သော မှတ်ဉာဏ်ကို ချန်ထားပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် စစ်တပ်ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီးပြီ ဖြစ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်သလို ခရီးပေါက်ရုံမျှဖြင့် ပြန်သွား၍ မဖြစ်ပေ။

ဓားကို တစ်ကြိမ် ဆွဲထုတ်လိုက်လျှင် သွေးစွန်းမှသာ ဖြစ်မည်။ မဟုတ်ပါက နောင်တွင် ထပ်မံ ဆွဲထုတ်သည့်အခါ မည်သူကမျှ ကြောက်ရွံ့တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက် ရပ်တန့်မနေဘဲ ချန်လဲ့စီရင်စုသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ကျင်းပြည်နယ်ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများမှာ ပျော့ညံ့နေကြပြီ ဖြစ်၍ သူတို့အား ခေတ္တဘေးဖယ်ထားကာ၊ မုန့်ကျောက်ကို ဦးစွာ ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူတို့အား ဖြည်းဖြည်းချင်း အရေးယူမည် ဖြစ်သည်။

ရိုးသားစွာ ပြောရလျှင် ဝမ်ကျင်းသည် မုန့်ကျောက်ကို စိတ်ဝင်စားသည်။ သူ့အား မိမိလက်အောက်ခံအဖြစ် ခေါ်ယူခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ပို့ဆောင်ပေးခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ မုန့်ကျောက်၏ အဆင့်အတန်းအရ သူ့ကို လက်ခံခြင်းမှာ အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများပေလိမ့်မည်။

သူသည် မဟာကျင်း၏ အစိုးရစနစ်အတွင်းမှလည်း မဟုတ်၊ စာပေပညာရှင်များထဲမှလည်း မဟုတ်၊ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုဝင်များထဲမှလည်း မဟုတ်ပေ။ အရာရှိတစ်ဦးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းမှာ တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ့ကို စစ်မှန်သော သူပုန်တစ်ယောက် ဖြစ်စေသည်။ သူ့ကို လက်ခံလိုက်ပါက မဟာကျင်းနှင့် ကွဲပြားသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါးတို့ ပြောစရာ အကြောင်းပြချက်များ ပေးသလို ဖြစ်သွားမည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးလောင်ရာ လေပင့်ပါက ဝမ်ကျင်း၏ ရာထူးမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

စစ်တပ်သည် ချန်လဲ့စီရင်စုအတွင်းသို့ ချီတက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချန်လဲ့စီရင်စုသို့ မရောက်မီက အခြားသော စီရင်စုများနှင့် ခရိုင်များမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်း မရှိလှသော်လည်း ဤနေရာကဲ့သို့မူ မဟုတ်ပေ။

စွန့်ပစ်ထားသော ရွာများမှာ ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် စွန့်ပစ်ထားသော အလောင်းများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရသည်။

သူတို့ ဖြတ်သန်းလာရသော ခရိုင်မြို့များပင်လျှင် တစ္ဆေမြို့များကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ဆိတ်သုဉ်းနေသည်။ အိမ်ဆယ်အိမ်တွင် ကိုးအိမ်မှာ လွတ်နေပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော လူအနည်းငယ်မှာလည်း တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြသည်။

အကယ်၍ တစ်နေရာ သို့မဟုတ် နှစ်နေရာသာ ဖြစ်ပါက နားလည်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ စစ်မက်ဒဏ်သင့်သော နေရာများတွင် မည်သို့သော ဝမ်းနည်းဖွယ်အခြေအနေမျိုးမဆို ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မုန့်ကျောက် သိမ်းပိုက်ထားသော ခံတပ်အထိ တစ်လမ်းလုံးတွင် ဤသို့သော ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများမှာ အလွန်အမင်း ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းမှာ မူမမှန်ပေ။

ဤအချက်က ဝမ်ကျင်းအား အလွန် အံ့အားသင့်စေသည်။ မုန့်ကျောက်မှာ ပုန်ကန်သည်မှာ တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်၊ မည်သို့လုပ်၍ စစ်ပွဲများမှာ ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နိုင်ရသနည်း။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်မှုမျိုးကို မုန့်ကျောက်၏ တပ်ဖွဲ့များက လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ လူအနည်းငယ်သာ ရှိသော တပ်ဖွဲ့ဖြင့် စီရင်စုတစ်ခုလုံး၏ လူဦးရေကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နိုင်မည်လား။

ထို့အပြင် မုန့်ကျောက်၏ ပုန်ကန်မှုမှာ အာဏာကို လိုလားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး သာမန်ပြည်သူများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သတင်းများအရ မုန့်ကျောက်မှာ သွေးဆာသောသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ဤမျှ ကြီးမားသော စီရင်စုကို မည်သို့ ဤမျှအထိ ပျက်စီးစေနိုင်သနည်း။

ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေရမည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သာမန်ခရိုင်တစ်ခုတွင် လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို ခန့်မှန်းသိရှိထားသည်။ ယခု ချန်လဲ့စီရင်စုတွင်မူ လူဦးရေမှာ ဤမျှပင် ကျန်ရှိတော့သည်။ လူများမှာ မည်သည့်နေရာသို့ သွားကြသနည်း။

စစ်ပွဲကြောင့် လူဦးရေ ဆုံးရှုံးရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤမျှအထိ များပြားစွာ ဆုံးရှုံးခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘာမျှမရှိသူများ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ တစ်မျိုး၊ သို့သော် အိမ်နှင့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှိသူများက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ထွက်ပြေးရလောက်အောင် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

မုန့်ကျောက်၌ ဤမျှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဝမ်ကျင်း ရာထူးမယူမီကပင် နန်ယန်စီရင်စုသည် ယွဲ့လူမျိုးတို့၏ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဤမျှအခြေအနေ မဆိုးရွားခဲ့ပေ။

"အာရန်၊ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ လုရိစေလွှတ်လိုက်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းကို ခေါ်လိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

မကြာမီတွင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည့် ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် ဝမ်ကျင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အရှင်မင်းသား၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ အရှင်မင်းသားက ဒီကျွန်တော်မျိုးကို ဘာကြောင့် ဆင့်ခေါ်ရတာလဲဆိုတာ မေးမြန်းပါရစေ။"

"အဆောင်အယောင်တွေ မလိုပါဘူး။ ငါ မင်းကို ခေါ်လိုက်တာက ချန်လဲ့စီရင်စုအကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်သိလဲဆိုတာ မေးချင်လို့ပါ။ ဒီနေရာက ဘာကြောင့် ဒီလောက် ဆိတ်သုဉ်းပြီး ပျက်စီးနေရတာလဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ။ သူတို့အားလုံး ဘယ်ကို ရောက်ကုန်ကြပြီလဲ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ပေါ်လာပြီး စကားလုံးများကို စိတ်ထဲတွင် စီစဉ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသားကို လျှောက်တင်ရရင်၊ ဒီတစ်ခါက ချန်လဲ့စီရင်စုကို ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပါ။"

"ကျွန်တော်မျိုးက ပြည်နယ်ဘုရင်ခံရဲ့ လက်အောက်ခံ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးပါ။ များသောအားဖြင့် စစ်တပ်စခန်းမှာပဲ စစ်သည်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးနေရတာပါ။"

"နောက်ဆုံးအကြိမ် ဒီကို ရောက်တုန်းကတော့ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံနဲ့အတူ သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လာခဲ့တာပါ။"

"အဲဒီအချိန်က ဖြတ်သန်းလာတဲ့ နေရာတွေမှာလည်း ပျက်စီးမှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုလောက်တော့... ဒီလောက် ဆိတ်သုဉ်းမနေခဲ့ပါဘူး။"

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မျက်လွှာကို ချလိုက်ပြီး အမူအရာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။

အံ့အားသင့်စရာ မရှိပေ။ သူသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ခန့်မှန်းမိသည်။ လူများအား ပြန်ပေးဆွဲခြင်းနှင့် အစိုးရအရာရှိများ၊ သူပုန်များ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းခြင်းများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သူတို့က တကယ်ပဲ ရဲတင်းလွန်းလှချည်လား... မဟာကျင်းရဲ့ ဥပဒေတွေကို သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှမထင်ကြဘူးပဲ။"

ဝမ်ကျင်း ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ လုရိက ချောင်းယန်ကို ဆူပူချိန်တွင် ပြောတတ်သည့် စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"အရှင်မင်းသား၊ တစ်ခုခု သတိရလိုက်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ပြည်နယ်မြို့မှာ မိသားစုစားပွဲတစ်ခု ကျင်းပတုန်းက..."

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းက ရှင်းပြသည်။

"ပြည်နယ်ဘုရင်ခံက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အဒေါ်ရဲ့ ခင်ပွန်းပါ။"

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများတွင် နားလည်မှု ပေါ်လာပြီး ဆက်ပြောရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ပြည်နယ်ဘုရင်ခံက တစ်ခါက ပြောဖူးပါတယ်။ ပြည်နယ်မြို့က ချောင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ချောင်းယန်ဟာ လူတွေကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားနေတာကို အကြီးအကျယ် လုပ်နေတာတဲ့။ ချောင်းမျိုးနွယ်စုမှာ မြေဩဇာကောင်းတဲ့ လယ်ယာမြေတွေ အများကြီးရှိပြီး စိုက်ပျိုးဖို့ လူအင်အား အများကြီး လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ကျဉ်းမြောင်းပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မက်မောလွန်းလို့ လယ်မြေတွေကို မငှားရမ်းလိုပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူက နေရာတိုင်းမှာ ငွေချေးတာ ဒါမှမဟုတ် စပါးဈေးကို မြှင့်တင်တာမျိုးတွေ လုပ်ပြီး သာမန်ပြည်သူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲအောင် ဖန်တီးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့က သူ့မိသားစုရဲ့ လယ်မြေတွေမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချလာကြရတယ်။ ဒီလူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေက ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိဘဲ သေဒဏ်ပေးရမယ့်သူပါ။"

ချောင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ချောင်းယန်။ ဤလူကို ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အမည်းစာရင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မြေပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ စပါးနှင့် ငွေကြေး ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယုတ်မာပြီး အစွန်းရောက်သော နည်းလမ်းများမှာ နာမည်ဆိုးနှင့် ဂုဏ်သတင်း ကျဆင်းမှုကို ဖြစ်စေသည်။ သူ့ကို အရေးယူခြင်းမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သာမန်ပြည်သူများကပင် ဝမ်ကျင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို ချီးကျူးကြလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အခြား မိသားစုများကို မပြောပြထားရုံနှင့် သူတို့မှာ မပါဝင်ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ ကြီးမားသော စီရင်စုတစ်ခု ပျက်စီးသွားရခြင်းမှာ ချောင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့၌ ဤမျှ ကြီးမားသော အစာစားချင်စိတ် မရှိပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် ဤအချက်အားလုံးကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဤလူတို့သည် ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းမိပြီး သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ရိုင်းစိုင်းလာကာ အစိုးရကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့အား မည်သည့်အရာကို လုပ်သင့်သည်၊ မည်သည့်အရာကို မလုပ်သင့်သည်ကို သိစေရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

မဟုတ်ပါက အားလုံးသောသူတို့က အမှားလုပ်လျှင် ငွေပေးလိုက်ခြင်း၊ အသားအချို့ ဖြတ်ပေးလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သွေးအချို့ စွန်းပေလိုက်ခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်နေပါက နောင်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့် ကိစ္စရပ်များမှာ အဆုံးသတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အမှားလုပ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ လျော့နည်းလာသောအခါ အမှားလုပ်သူ အရေအတွက်မှာ တိုးပွားလာလိမ့်မည်။

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်သော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း လက်စားချေမှုမှာ နီးကပ်လာပြီဟု တွေးတောနေသည်။

မုန့်ကျောက်၏ သာမန်ပြည်သူအုပ်စုမှာ သေဆုံးရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်မှနေ၍ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးသော ကျင်းပြည်နယ်ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများမှာလည်း လွယ်ကူမည်ဟု မထင်ပါနှင့်။ သူတို့၏ အမြစ်များကို လုံးဝ မဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံး အရေခွံ တစ်လွှာတော့ ကွာသွားရလိမ့်မည်။

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် သူတို့အား အလွန်ပင် မုန်းတီးသည်။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ သေဆုံးခဲ့ရုံသာမက သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ လုရိ၏ ကျင်းပြည်နယ်မှာလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်မှာလည်း များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

အခြေအနေအရ သူတို့က အဖိုးအခတစ်ခု မပေးဆပ်ပါက ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းမှာ ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤကျန့်နန်မင်းသားမှာ သူတို့အား လွှတ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျင်းပြည်နယ်ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများ၏ လုပ်ရပ်မှာ စည်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျင်းပြည်နယ်ကို အုပ်ချုပ်ရန် လာမည့် မည်သူမဆို ဤကိစ္စကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ကျင်းပြည်နယ်၏ ဘုရင်ခံသစ်သည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ 'မင်းက ဒီနေ့ လုရိကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အရေးယူရဲရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ့ကိုရော အရေးယူမလား' ဟု တွေးတောမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းမှာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ လုရိနောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည့်အတွက် စာပေဗဟုသုတ မကင်းမဲ့ပေ။ သူသည် ရိုးရှင်းသော အခြေခံသဘောတရားအချို့ကို နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။