အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀)

လမ်းဆုံး

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စစ်တပ်ကို ခံတပ်အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည့်အချိန်တွင် ကျန်းလျောင် ပေးပို့လာသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများအရ မုန့်ကျောက်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

စစ်တပ်ကြီး ချီတက်လာခြင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကင်းထောက်များနှင့် မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ရန်သူ့ဘက်မှ မည်သည့် ထောက်လှမ်းရေးနှင့် ကင်းထောက်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

ရိက္ခာသယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လူအင်အားစုဆောင်းခြင်း လှုပ်ရှားမှုများလည်း လုံးဝ မရှိသဖြင့် စစ်ပွဲအတွက် မည်သို့မျှ ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

၎င်းအပြင် မိသားစုများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသော ပြည်သူများကိုပင် တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းကြည့်သောအခါ ထိုသူအားလုံးမှာ ခံတပ်မှ ထွက်ပြေးလာကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုပြည်သူများအား ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘဲ သူတို့အား စုစည်းကာ ခေတ္တထိန်းသိမ်းထားရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်၍ အပြစ်ကင်းစင်သူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ထိုနေရာသို့ တရားစီရင်ရန် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် ထိုသူတို့တွင် အပြစ်ရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုသူတို့၏ အသုံးချနိုင်စွမ်းကိုသာ အဓိကထားသည်။

ဤလူစုအား လူစုခွဲပြီးနောက် တောင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ကာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ကိုင်စေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူပုန်များနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤလူများသည် အနည်းငယ် ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်သော စရိုက်ရှိကြရာ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ ယွဲ့လူမျိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အရှုံးပေးရမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် စိမ်းသက်သောမြေတွင် သူတို့၌ အခြေအမြစ် ခိုင်ခိုင်မာမာ မရှိသောကြောင့် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ သူတို့၏ အသက်ရှင်သန်မှုမှာ အဆင်ပြေရုံမျှ ရှိနေသရွေ့ မည်သူကမျှ အသက်စွန့်ရန် ဝံ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤလူများသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် မုန့်ကျောက်အတွက် လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းလာမလားဟူသော အချက်ကိုမူ ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ အမှန်တကယ် သစ္စာရှိသူများသာဆိုလျှင် ထွက်ပြေးမည်မဟုတ်သလို၊ ထွက်ပြေးသွားပြီး မိသားစုရှိကြသူများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လျော့ပါးပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျောင်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် စစ်တပ်သည် ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး ခံတပ်သို့ သွားရာ ရေလမ်းနှင့် ကုန်းလမ်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များ ဝန်းရံလျက် ကျန်းလျောင်၊ ချန်ကန်းတို့နှင့်အတူ ကျယ်ပြောလှသော ရေအိုင်ကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ တလက်လက်တောက်ပနေသော ရေပြင်ပေါ်သို့ နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေပြီး ထိုနေရာတွင် ငါးဖမ်းပိုက်များနှင့်အတူ ကြာစွယ်ကြာဥကဲ့သို့သော ရေနေအပင်များ ရှိနေကြသည်။

ရေအိုင်အတွင်း ပြန့်ကျဲနေသော ကျွန်းငယ်များပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးထားသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့် ကင်းမျှော်စင်များကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ကျွန်းများအကြားတွင် လှေများကို တားဆီးရန် ထူထဲခိုင်ခံ့သော သစ်သားတံတိုင်းများကို တည်ဆောက်ထားပြီး အလယ်တွင် ကြိုးများဖြင့် အတင်အချလုပ်နိုင်သော သစ်သားတံကါးများ ရှိသည်။

ခြုံငုံ၍ ပြောရလျှင် ဤနေရာသည် အမှန်ပင် မဟာဗျူဟာမြောက် ကောင်းမွန်သော မြေနေရာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ပုန်ကန်မှုအစောပိုင်းကာလတွင် စီရင်စုနှင့် ခရိုင်အရာရှိများမှာ မုန့်ကျောက်ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

ဤနေရာသည် ရေလမ်းကြောင်းများ ရှုပ်ထွေးလှပြီး ခုခံရန် လွယ်ကူကာ တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကြီးမားသော မြို့သိမ်းလက်နက်ကြီးများကို ဖြန့်ကြက်၍မရသဖြင့် အရှေ့တည့်တည့်မှ အတင်းဝင်တိုက်ခြင်းသာ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ထိုသို့တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အကျအဆုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

အတွင်းပိုင်းနယ်မြေများရှိ စီရင်စုနှင့် ခရိုင်အရာရှိများသည် နယ်စပ်ဒေသများရှိ အရာရှိများကဲ့သို့ ရဲရင့်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့၏ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများမှာ လျစ်လျူရှုခံထားရပြီး စစ်သင်တန်းများမှာလည်း လျော့ရဲလှသည်၊ ထို့အပြင် စစ်အသုံးစရိတ်များကို အလွဲသုံးစားလုပ်လေ့ရှိသော အလေ့အထဆိုးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤနေရာကို လုံးဝ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ကျန်းလျောင်၏ အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ကင်းထောက်များနှင့် မြင်းစီးစစ်သည်များ ဆွဲသားထားသော မြေပုံနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကာ ပြောကြားလိုက်သည်။

"အရှင်... ဒီနေရာက ပထဝီဝင်အနေအထား အားသာချက်ရှိပေမဲ့ စစ်သည်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ် နည်းပါးပြီး စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ ချို့တဲ့နေပါတယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် သိမ်းပိုက်နိုင်ပါတယ်"

"မလောပါနဲ့ဦး။ သူတို့ကို လက်နက်ချဖို့ အော်ဟစ်အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်။ အကယ်၍ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြိုးတုပ်ပြီး ထွက်လာရင် သက်ညှာစွာ အရေးယူပေးမယ်"

ဤစစ်ပွဲသည် ဧကန်မုချ အောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်၊ မုန့်ကျောက်သည် ဥက္ကာခဲများကို ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိသရွေ့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ ရန်သူကို အညံ့ခံစေခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော စစ်ဗျူဟာဖြစ်သည်။ အကျအဆုံးကို လျှော့ချပြီး ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် မလုပ်ရမှာလဲ။

ခံတပ်အတွင်း၌ မုန့်ကျောက်၏ ဇနီးသည်မှာ မျက်ရည်စက်လက်နှင့် မုန့်ကျောက်အား သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ပေးနေသည်။ ခေါင်းဆောင်းကို ဆောင်းပေးပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်အကာကို မှီ၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

မုန့်ကျောက်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မငိုပါနဲ့။ ငါ အဲဒီခရိုင်ဝန်ခွေးအိုကို သတ်လိုက်ကတည်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပါ။ မင်းကိုပါ ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲသွင်းမိလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး..."

"လင်ယောက်ျား... ရှင်နဲ့ကျွန်မက လင်မယားအဖြစ် တစ်သားတည်းပါ။ သေရင်လည်း အတူတူ သေရမှာပေါ့။ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကွမ်အာက အသက်ငယ်လွန်းသေးလို့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ကျောက်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ယုံကြည်ရသော နောက်လိုက်အား သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ကြိုတင်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟူသည်ကို သူ မသေချာပေ။ သူ၏ နောက်လိုက်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို သံသယဝင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစိုးရတပ်များ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ပုန်ကန်မှု ရာဇဝတ်မှုကြီးမှာ လူအနည်းငယ် သေရုံနှင့် ပြီးသွားမည့် ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ဆွေမျိုးကိုးဆက်ကို သုတ်သင်မည့် ရာဇဝတ်မှုကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မရှိဘဲနှင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်... ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် ရောက်ရှိလာသည့် ကျန့်နန်မင်းသားက ဆက်လက် မလိုက်လံတော့လျှင်ပင်၊ ကြီးစွာသော ဆုံးရှုံးမှု ခံစားခဲ့ရသည့် လုရိနှင့် မုန့်ကျောက်ကြောင့် ရာထူးနှင့် အသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ချန်လဲ့စီရင်စုရှိ အရာရှိများနှင့် သူတို့၏ မိသားစုများက လုံးဝ လွှတ်ပေးကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟူး... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကပဲ သူ့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

မုန့်ကျောက်သည် ဇနီးသည်၏ ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးကာ ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး အိပ်ခန်းထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာကာ ခံတပ်၏ တံခါးမကြီးဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ပေါ့ပါးသော သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငါးရာ၊ ခြောက်ရာခန့်မှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို ငြိမ်သက်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထူထဲသော သစ်သားတံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် သံချပ်ကာတစ်ဝက် ဝတ်ဆင်ထားသည့် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်စစ်သည်တစ်ဦးသည် လက်ပိုက်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အပြင်ကလူက ကျွန်တော်တို့ကို လက်နက်ချဖို့ ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားနေတယ်"

"အဲလိုလား... ဒါဆို တံခါးဖွင့်လိုက်၊"

ချန်ဖေးသည် ထိုစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ သစ်သားတံခါးနောက်ကွယ်မှ မင်းတုတ်သုံးချောင်းကို ဖြုတ်ကာ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

မုန့်ကျောက်သည် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ငါ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ၊ ငါ လက်နက်ချရင် ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အသက်ရှင်ခွင့် ရနိုင်မလား"

တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်သည် မုန့်ကျောက်နှင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူများကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေသည့်တိုင်အောင် ရာနှင့်ချီသော လူများမှာ သူနှင့်အတူ သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းရန် လိုလိုလားလား ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ မသေဆုံးမီတွင် သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် တွေးတောပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၌ သစ္စာတရားနှင့် သတ္တိ ရှိပေသည်၊ သူသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော လူတစ်ယောက်ပင်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ မင်းတို့ထဲက မည်သူမျှ အသက်ရှင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ လက်နက်ချရင်တော့ နည်းနည်း ပိုပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေသွားရလိမ့်မယ်"

မုန့်ကျောက်သည် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တိုက်ကြတာပေါ့၊"

ရက်အနည်းငယ်မျှ ပိုပြီး အသက်ရှင်ရခြင်းက မည်သို့ထူးခြားမည်နည်း။ ကြီးမားသော အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက အရှက်ခွဲခြင်းနှင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းများကိုသာ ခံစားရပြီး ပို၍ ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မည်။ ဒီနေ့ စစ်တလင်းပေါ်မှာပဲ သေဆုံးသွားရတာက ပိုကောင်းသေးသည်။ အနည်းဆုံး အရှက်တကွဲ သေဆုံးရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သံချပ်ကာအပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဓားနှင့်ဒိုင်းကိုင် စစ်သည်တော်များ တပ်ပျက်ကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်လာကြပြီး ၎င်းတို့နောက်တွင် လေးအရှည်ကြီးများကို ကျောပိုးထားသော လေးသမားများနှင့် သစ်လုံးကြီးများကို ထမ်းပိုးထားသည့် အရပ်မြင့်မား ထွားကျိုင်းသော စစ်သည်အချို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

ခံတပ် တံခါးမကြီး အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် မြင်းစီးစစ်သည်များကို ဖြန့်ကြက်၍မရသလို မြို့သိမ်းလက်နက်ကြီးများကိုလည်း ဆင်ပြင်၍မရပေ။ ခြေလျင်တပ်သားများသာ တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

စစ်ဗျူဟာခင်းကျင်းမှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် တပ်မှူးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်ကြ၊"

ထို့နောက် သူ၏ လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဦးဆောင်၍ ချီတက် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ဤပင်မတိုက်ခိုက်ရေး တာဝန်မှာ စစ်မှုထမ်းကောင်းတံဆိပ်နှင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ရယူရန်ဖြစ်ပြီး ထိုတာဝန်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် သူသည် ကံကောင်းလှသည်။

ခံတပ်၏ သစ်သားတံခါးမကြီးသည် သစ်လုံးကြီးများဖြင့် အဆက်မပြတ် အထုခံနေရသည်။ ခံတပ်အတွင်း၌ မုန့်ကျောက်နှင့် အခြားသူများသည် မြားမိုးရွာသွန်းမှုအောက်တွင် ပိတ်မိနေကြရသည်။

တိုက်ခိုက်မှုပင် မစတင်ရသေးမီ လူအများအပြားမှာ မြားမှန်၍ လဲကျကုန်ကြသည်။ သန်မာထွားကျိုင်းသော လက်မောင်းများရှိသည့် လေးသမားများသည် ပေါ့ပါးသော သံချပ်ကာများကို ထိုးဖောက်နိုင်သော ချွန်ထက်သည့် မြားများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ပစ်ခတ်နိုင်ကြသည်။

မုန့်ကျောက်နှင့် သူ၏လူများသည် မဟာကျင်းအင်ပါယာ၏ ပထမတန်းစား အထူးရွေးချယ်ခံ စစ်သည်တော်များ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော စွမ်းပကားကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့မှာ စီရင်စုနှင့် ခရိုင်များရှိ စစ်သည်များနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

သစ်သားဒိုင်းကို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသော လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ လက်မောင်းတွင် စိုက်ဝင်နေသော မြားကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်များမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မူလက အစိုးရတပ်များကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ကို စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော စစ်ပွဲနှင့်အတူ အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းပင် မဆိုင်ရသေးမီ ဒဏ်ရာရရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် မြားမိုးရွာသွန်းပြီးနောက် တံခါးမကြီး ပျက်စီးသွားပြီး သံချပ်ကာအပြည့်ဝတ် စစ်သည်တော်များ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အပိုစကားများ ပြောမနေဘဲ ရန်သူကို မြင်သည်နှင့် ဓားများကို မြှောက်ကာ ချက်ချင်း အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ လေးလံသော သံဒိုင်းများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်နှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ပိုင်းတွင် မုန့်ကျောက်၏ လူများသည် ဤစစ်သည်များထက် နိမ့်ကျခြင်းမရှိဘဲ အချို့မှာ သိုင်းပညာတွင် ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်ကြသေးသည်။ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဤစစ်သည်များသည် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အစုအဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူတို့သည် များစွာ နိမ့်ကျလှသဖြင့် အကျအဆုံးမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

မြားများ၏ နှောင့်ယှက်မှုနှင့် သံချပ်ကာဝတ် ခြေလျင်တပ်သားများ၏ အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်မှုအောက်တွင် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သုံးလေးယောက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရကာ သွေးချင်းချင်းနီလျက် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုအတွင်း အချင်းချင်း တွဲဖက်ကာ ရပ်တည်နေကြရသည်။

မုန့်ကျောက်သည် မြားများစိုက်ဝင်နေသဖြင့် ဖြူတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ချန်ဖေးကို ဆွဲခေါ်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်နှင့် သွေးအန်ထွက်လာပြီး အင်အားချည့်နဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့လေတော့သည်။