အခန်း ၂၉၂

အခန်း (၂၉၂)

မိုးကောင်းကင်ကြီး ပြောင်းလဲခြင်း

ဝမ်ကျင်းသည် ခံတပ်၌ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မုန့်ကျောက်နှင့် အခြားသူများကို ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ပြီးနောက် သူသည် ခံတပ်၌ ကျန်ရှိနေသော လူများကိုလည်း လွှတ်လိုက်လေသည်။ သူတို့ကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာပင် သေဆုံးစေခဲ့သည်။

ဤလူများသည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်း မရှိကြသဖြင့် မုန့်ကျောက်နောက်သို့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းဖြင့် သစ္စာရှိရှိ လိုက်ပါလိုကြကြောင်း သက်သေပြနေသည်၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မုန့်ကျောက်နှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ရန် စေလွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။

ချန်လဲ့စီရင်စုသည် ကျင်းပြည်နယ်မြို့တော်နှင့် အလှမ်းမဝေးလှဘဲ ကျန်းလင်စီရင်စုတစ်ခုသာ ခြားတော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချန်လဲ့စီရင်စု ကျရှုံးသွားပြီးနောက် လုရိအနေဖြင့် ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် ဤမျှ အသည်းအသန် လောဆော်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ၊ ဤနေရာသည် မြို့တော်နှင့် လွန်စွာ နီးကပ်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍ မုန့်ကျောက်နှင့် အခြားသူများသည် အရှိန်အဟုန်ရရှိကာ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ချီတက်တိုက်ခိုက်လာပါက သူ၏ ဘုရင်ခံရာထူးနှင့် အသက်အန္တရာယ်မှာ မရေရာမသေချာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ချန်လဲ့စီရင်စုမှ ထွက်ခွာကာ ကျန်းလင်စီရင်စုသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းလင်စီရင်စု၏ နယ်စားမင်းဖြစ်သူ ကျန်းကျင်သည် အဆင့်ဆင့်သော လက်အောက်ခံအရာရှိများနှင့်အတူ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်တပ်ကြီးကို အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံပိတ်ဆို့ရဲခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အခြားဒေသမှ ပြောင်းရွှေ့လာသော နယ်နှင်အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အုပ်ချုပ်သူအစိုးရဘက်တော်သား ဖြစ်ပေသည်။

ဒေသခံ ဩဇာကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ မဟုတ်ကြသဖြင့် အကျိုးစီးပွားချင်း ရောယှက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း လုံးဝ ဘက်မတူကြပေ။ ဘုရင်ခံ၏ အာဏာကို လုယူဖယ်ရှားခြင်း ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဒေသခံ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ အင်အားသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးထွားလာပါက သူသည် ကျန်းလင်စီရင်စုကို ဆက်လက် အုပ်ချုပ်နိုင်ခွင့် ရှိမရှိမှာ မသေချာတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အင်အားတောင့်တင်းလှသော ဝမ်ကျင်း ကျင်းပြည်နယ်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းအပေါ် သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်မိသည်။ မြို့တော်ရှိ အကြီးအကဲများ အင်အားတောင့်တင်းမှသာ သူတို့ကဲ့သို့သော ဒေသခံအရာရှိများ၏ ရာထူးအာဏာမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာမည် ဖြစ်သည်။

နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို မိမိဘာသာ စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပါက မည်သူက ဒေသခံ မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် အာဏာခွဲဝေလိုပါမည်နည်း။ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေသရွေ့ မိမိ၏ ဇာတိမြေတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါက ဒေသတွင်း၌ မျိုးနွယ်စုများ၏ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားလွန်းသည်ကို မည်သူမျှ လိုလားမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ရှိနေပါကလည်း ၎င်းတို့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်လိုကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အကျိုးစီးပွားနှင့် အာဏာလုပွဲ၏ အခြေခံအကျဆုံး ပဋိပက္ခပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းကျင်သည် မြို့တော်မှ ဤမျှ ဝေးကွာလှသော အရပ်အထိ ဝမ်ကျင်းကို ကြိုဆိုရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အားသွန်ခွန်စိုက် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ သဘောထားကို ဝမ်ကျင်းအား ပြသရန်၊ မိမိ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် မိမိတို့အားလုံးမှာ ဘက်တူများဖြစ်ကြသဖြင့် မှားယွင်းတိုက်ခိုက်မိခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် အခြေအနေကို နားလည်တတ်ကြောင်း မြင်သဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် ကျန်းကျင်ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် ကျင်းပြည်နယ်ရှိ အရာရှိအသီးသီးတို့၏ စိတ်ကူးအတွေးအမြင်များကိုလည်း သိရှိလိုပေသည်။

ကျန်းကျင်နှင့် သူ၏ အခြံအရံများသည် စစ်တပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ စစ်သေနာပတိ၏ တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဝမ်ကျင်းကို အရိုအသေခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်တော်ကြီးများသည် စစ်မှန်သော အထူးရွေးချယ်ထားသည့် သံမဏိစစ်တပ်ဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျန်းလင်စီရင်စု၏ စစ်သည်တော်များမှာ လက်နက်စွမ်းပကားတွင်သာမက စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် စစ်အရှိန်အဝါတွင်ပါ သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက်ကို ပြသနေသည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်ဓားပြအုပ်စုငယ်များကို တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် မြို့တံခါးဝတွင် ကုန်သည်များကို ငွေညှစ်ခြင်းတို့၌ ကျွမ်းကျင်ကောင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သော စစ်မြေပြင်ပြင်၌ မုန့်ကျောက်၏ သူပုန်တပ်ဖွဲ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း ရှိမရှိမှာမူ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာပင်။

ကျန်းကျင်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းမြောက်နေသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ရှိ အချို့သော မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာသည့် သခင်လေးများမှာမူ အတန်ငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေကြသည်။ "မကောင်းမှု မလုပ်လျှင် သရဲတစ္ဆေ တံခါးခေါက်သည်ကို မကြောက်နှင့်" ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် စိတ်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ပျာယာခတ်နေကြတော့သည်။

ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီက သူတို့သည် ကျန့်နန်မင်းသား ဝမ်ကျင်းတွင် အင်အားတောင့်တင်းသော စစ်တပ်ရှိကြောင်းသာ သိရှိခဲ့ကြပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းပကား မည်မျှ ကြီးမားသည်ကိုမူ အတိအကျ မသိခဲ့ကြပေ။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခါမှသာ ထိုသို့သော ကြီးမားသော ဖိအားပေးကို အစစ်အမှန် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချို့သောသူများသည် အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းက ရန်သူအဖြစ် လှည့်ပြောင်းလာပါက မိမိတို့အနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြု၍ ခုခံနိုင်မည်နည်းဟု တွေးတောကာ စိုးရိမ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ စူးရှသော အကြည့်များက သူတို့အပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ထိုထိတ်လန့်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

"စီရင်စုနယ်စားကျန်း... မင်းပဲ ကျန်ခဲ့ပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး တဲအပြင်ကနေ စောင့်ဆိုင်းစေ။"

ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို လူရာသွင်းခြင်း လုံးဝမပြုဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လောကီကျင့်ဝတ် သိက္ခာတရားများသည် ကျိစီရင်စုမှ လူငယ်လေး ဝမ်ကျင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်၊ နန်ယန်စီရင်စု၏ စီရင်စုနယ်စားမင်း ဝမ်ကျင်းကိုလည်း တားဆီးနိုင်ခဲ့ကောင်း တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ဘုရင်ခံ ဝမ်ကျင်းကိုပင် ပိတ်ပင်နိုင်ခဲ့ကောင်း ပိတ်ပင်နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန့်နန်မင်းသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ဝမ်ကျင်းကိုမူ မည်သည့်အရာကမျှ နှောင်ဖွဲ့ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကျန်းကျင်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူများ အားလုံးသည် ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဝံ့သလို ကန့်ကွက်ရန်လည်း မစွမ်းသာကြပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကျင်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ဒါက သူ့ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်မင်းသား... မည်သည့်အမိန့်တော်များ ရှိပါသလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းသားရဲ့ သောကကို မျှဝေထမ်းရွက်ရန် အသင့်ရှိပါတယ်"

ဝမ်ကျင်းသည် တဲအပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေထဲမှာ ကျင်းပြည်နယ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုက လူ ဘယ်နှယောက် ပါသလဲ"

"အရှင်မင်းသားကို လျှောက်တင်ရရင်... ထက်ဝက်ကျော် ပါဝင်ပါတယ်။"

"လျိုမျိုးနွယ်စုက လူကော ပါသေးလား"

"ပါပါတယ်။ နှစ်ယောက် ရှိပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ကျန်းကျင်ကို ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေက စည်းကမ်းသေဝပ်ကြရဲ့လား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျင်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌မူ ရုတ်တရက် ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းက မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုသနည်း။ သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးတော့မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်ကျင်းအား ရင်ဖွင့်တိုင်တန်းလေတော့သည်။

"အရှင်မင်းသား မသိသေးလို့ပါ... ဒီကျင်းပြည်နယ် မဟာမျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုရဲ့ ဩဇာအာဏာက ကြီးမားလွန်းလှတဲ့အတွက် ဘုရင်ခံကိုယ်တိုင်တောင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ အချို့သော အမိန့်အာဏာတွေကို ထုတ်ပြန်ဖို့ဆိုရင် သူတို့နဲ့ အရင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လို အခြားဒေသက လာတဲ့ စီရင်စုနယ်စားမင်းတွေအတွက်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲပါသေးတယ်"

"မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ သခင်လေးတွေက မာနထောင်လွှားပြီး ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလွန်းလှပါတယ်။ သူတို့ဟာ မဟာကျင်း နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို အလေးမထားကြပါဘူး။ ထိုချောင်းမျိုးနွယ်စုဆိုရင် ချောင်းကန်းနဲ့ ချောင်းအန်းဆိုတဲ့ လူမိုက်နှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး သာမန် ပြည်သူတွေရဲ့ သမီးပျိုတွေကို အဓမ္မလုယူတာ၊ အပြစ်မဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် ဖိအားပေးတာတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်၊ သူတို့ ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေက ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်။..."

ဤသို့ဖြင့် လမ်းပွင့်သွားသောအခါ ကျန်းကျင်သည် စကားကို မရပ်မနား ပြောဆိုပြီး သူတို့၏ မကောင်းကြောင်းများကို မညှာမတာ ကုန်းတိုက်လေတော့သည်။ 'အရှင်မင်းသား မရှိစဉ်က မင်းတို့တွေ မာနထောင်လွှားခဲ့ကြတယ်၊ အခု အရှင်မင်းသား ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ မင်းတို့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ငါက သေချာ တိုင်တန်းပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဝဋ်ကြွေးကို ပြန်မဆပ်စေရင် အရှင်မင်းသား ဒီကို ကြွလာတာ အလကားဖြစ်သွားမှာပေါ့' ဟု သူ တွေးတောနေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ပြောစကားများအရ ထိုမဟာမျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုလုံးသည် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ရာဇဝတ်မှုများကို ကျူးလွန်ထားကြပြီး သွေးချောင်းစီးအောင် မသတ်ဖြတ်ပါက ဝမ်ကျင်း ခေါ်ဆောင်လာသော စစ်သည်တော်ကြီးများကို စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စကားမဖြတ်ဘဲ တိတ်ဆိုက်စွာ နားထောင်နေပြီး သူ ပြောဆိုပြီးစီးသွားသောအခါမှ အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းမှာ သက်သေအထောက်အထား ရှိသလား"

ကျန်းကျင်၏ စိတ်နှလုံးမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တိုင်တန်းရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများကို ချဲ့ထွင်ပြောဆိုခဲ့မိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဝမ်ကျင်းအား ထိုသူများ မည်မျှ ရွံရှာဖွေကောင်းကြောင်း သိစေရန်နှင့် ကောင်းမွန်စွာ အပြစ်ပေးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ကျင်းက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် သက်သေကို တောင်းခံလာသောအခါ ကြီးမားသော အမှုအခင်းကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားတော့မည်ကို သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေက ဤသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သက်သေမရှိပါဟု မိုက်မဲစွာ မပြောရဲတော့ပေ။

"အရှင်မင်းသားကို လျှောက်တင်ရရင်... ရှိပါတယ်။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ သွားများကို ဖြဲပြလျက် ပြုံးလိုက်သည်။

"အလွန်ကောင်းပြီ... အဲဒါတွေကို သေချာ စုစည်းပြီး ငါ့ဆီ ယူဆောင်ခဲ့ပါ။ ဒါတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေပဲ။"

"မှန်လှပါ။"

"ထပ်ပြီးတော့... ကျင်းပြည်နယ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုထဲက လျိုမျိုးနွယ်စုကို ချန်လှပ်ပြီး ကျန်တဲ့ မျိုးနွယ်စု ခြောက်ခုလုံးဟာ သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု၊ ပုန်ကန်ရန် ကြိုးပမ်းမှုနဲ့ နန်းတွင်းအရာရှိတွေကို လုပ်ကြံမှုတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေက ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာဖြစ်လို့ ဆွေမျိုးကိုးဆက် စလုံးကို ကွပ်မျက်ပစ်ရမယ်။"

ကျန်းကျင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။ 'မဟုတ်သေးပါဘူး... အရှင်မင်းသားက ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကို လုပ်ဆောင်တော့မှာလား။ ဆွေမျိုးကိုးဆက်လုံးကို တိုက်ရိုက် သုတ်သင်ပစ်မယ်တဲ့လား။'

ဤမျိုးနွယ်စုကြီးများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် မျိုးနွယ်စု ခြောက်ခု၏ ဆွေမျိုးကိုးဆက်လုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော် ရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ဤမျှ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ရာ ရောက်မည်မဟုတ်ပါလား။ ဤသူများသည် လူသားများ ဖြစ်ကြပြီး ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း ကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်များ မဟုတ်ကြပေ။

"ဒါ... ဒါ... ဒါက... အရှင်မင်းသား..."

ကျန်းကျင်၏ ပျာယာခတ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"စီရင်စုနယ်စား ကျန်း... ငါမင်းသား ဤနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့၊ ငါမင်းသားရဲ့ စစ်သည်နှစ်သိန်း ရှိနေသရွေ့ ကျင်းပြည်နယ်ဟာ မိုးကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းကျင်၏ ခြေထောက်များမှာ အားနည်းတုန်လှုပ်နေနှင့်ပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ကျင်း၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ အကြောင်သား ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းသား..."

သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝမ်ကျင်း၏ အေးစက်စူးရှလှသော အကြည့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖျောင်းဖျမည့် စကားလုံးများကို ဆက်လက် မပြောရဲတော့ပေ။

"မင်း ပြန်သွားပြီး ရာဇဝတ်မှုတွေကို စုစည်းပါ၊ ပြီးရင် လျိုမျိုးနွယ်စုက လူနှစ်ယောက်ကလွဲလို့ မျိုးနွယ်စု ခုနစ်ခုလုံးရဲ့ လူတွေရဲ့ ခေါင်းတွေကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးရမယ်။ ဘာပြဿနာရှိလဲ"

ကျန်းကျင်၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အကျွံ မတွေးဝံ့တော့ဘဲ အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်း ပါ။"

သူသည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ ဒါက သစ္စာခံခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက ဝမ်ကျင်းအတွက် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုများကို မိမိက တာဝန်ယူထမ်းရွက်ရမည်ကို ဆိုလိုသော်လည်း သူ လုပ်ဆောင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

အကယ်၍ သူ ဤသို့ မလုပ်ဆောင်ပါက ဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက အနည်းငယ်မျှသော်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေနိုင်ပြီး နောင်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် နာမည်ပျက်မှုများမှာ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပေ။

"အလွန်ကောင်းပြီ... သွားပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တော့။"

ကျန်းကျင်သည် စစ်သေနာပတိ၏ တဲအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာသောအခါ ကောင်းကင်ထက်ရှိ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ နေရောင်ကျရောက်နေသော်လည်း ခြေဖဝါးမှသည် ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သိလိုက်သည်။ ကျင်းပြည်နယ်၏ မိုးကောင်းကင်ကြီးသည် မကြာမီ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်သည်။