အခန်း ၂၉၃

အခန်း (၂၉၃)

မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ကျန်းလင်စီရင်စုသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော စီရင်စုနယ်စားမင်း ကျန်းကျင်သည် ဝမ်ကျင်းထံမှ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် နှစ်ရာနှင့် စစ်သည်တော် ငါးထောင်ကိုလည်း တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤစစ်သည်များသည် သူ၏ တာဝန်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ရန်အတွက် အာမခံချက်များ ဖြစ်သလို ကူညီပံ့ပိုးပေးမည့်သူများလည်း ဖြစ်သည်၊ ထို့အပြင် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမည့်သူများလည်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ကျန်းကျင်သည် ဝမ်ကျင်း၏ သဘောတူညီချက်များကို လက်ခံခဲ့ပြီးနောက် မိမိဒေသသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ကတိသစ္စာ ဖျက်ဖျက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပါက ဤလူများသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ အစီရင်ခံစာနှင့်အတူ ပြန်လည်ယူဆောင်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိများသည် ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါ ပြသမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း အားလုံး ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော အချို့သူများသည် ဖျားနာချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အရေးကြီးကိစ္စရပ်များရှိ၍ အရေးတကြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာရမည် သို့မဟုတ် အခြားအရပ်သို့ ခရီးသွားရမည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးကို ကျန်းကျင်က ဆွဲဆောင်ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ကျင်း ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို မည်သို့ ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်၊ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် တန်ဖိုးကို မည်သို့ သက်သေပြရမည်ဟူသော အတွေးများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို စော်ကားမိ၍ စွန့်ပစ်ခံ နယ်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ပထမဦးစွာ သူပြောခဲ့သော "သက်သေအထောက်အထားများ" ဖြစ်သည့် ဩဇာအာဏာကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုများမှ သခင်လေးများ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည့် ယုတ်မာရက်စက်မှုများ ဖြစ်သည်။ သူ ချဲ့ထွင်ပြောဆိုခဲ့မိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အခြေအမြစ်မရှိဘဲ လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ကျန်းလင်စီရင်စုအတွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုမှ သခင်လေးများ ကျူးလွန်ခဲ့သော ရာဇဝတ်မှုများကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းရန် ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ မလုံလောက်ပါကလည်း သူသည် ထပ်မံလုပ်ကြံဖန်တီးရမည် ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အပြစ်မဲ့သူများကိုပင် ချန်လှပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ကြာရှည်စွာ ဆိုင်းငံ့မနေခဲ့ပေ။ သူသည် ကျန်းလင်စီရင်စုတွင် မိမိ၏ တပ်ဖွဲ့များကို ချက်ချင်းပင် ခွဲဖြာစေခဲ့ပြီး တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် သုံးထောင်ကိုလည်း အရပ်ရပ်သို့ ဖြန့်ကြက်စေခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုမှ လူများသည် ကျင်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့တည်ရှိနေကြရာ သူ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။

ချန်ကန်းသည် စစ်သည်တော် တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်၍ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ အခြားအရပ်ဒေသအသီးသီးသို့ ဆက်သွယ်ထားသော ဗျူဟာမြောက် လမ်းမကြီးများကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင်နှင့် ကျန်းလျောင်တို့သည် စစ်သည်တော် တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်ကာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ စစ်ဆင်ရေး စတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မည်သူမျှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း မရှိစေရန် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ချက်ချင်းပင် အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ဤသည်က ဝမ်ကျင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ဟန်ပန် ဖြစ်ပေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို မလုပ်ဆောင်လျှင်သာနေမည်၊ လုပ်ဆောင်ပါက အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းက သူ၏ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်၍ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဘုရင်ခံအိမ်တော်အတွင်းရှိ ဘုရင်ခံ လုရိသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ဝမ်ကျင်းထံမှ စစ်ကူတောင်းခံခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ဘုရင်ခံအိမ်တော်အတွင်းမှ အပြင်သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မထွက်ဝံ့ခဲ့ဘဲ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များကို အမြဲမပြတ် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ကျင်းပြည်နယ်၏ မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခုက အကျပ်အတည်းသို့ ဆိုက်ရောက်သွားသောအခါ အသက်နှင့်လဲ၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဘုရင်ခံအိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်ဝံ့လောက်အောင်အထိ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

စိတ်သက်သာရာရသွားသော လုရိသည် ဝမ်ကျင်းကို ကြိုဆိုရန်အတွက် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခု၏ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများသည်လည်း စိုးစဉ်းမျှ ပေါ့ဆခြင်း မရှိဝံ့ကြဘဲ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ခွာလာကြသည်။

မြို့တံခါးပြင်ပတွင် လုရိနှင့် လာရောက်ဆုံစည်းကြသောအခါ နှစ်ဖက်စလုံးအကြားရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။ လုရိသည် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်တန့်နေရင်း ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုကြီး ခုနစ်ခု၏ အကြီးအကဲများသည်လည်း မိမိတို့၏ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင် သက်တော်စောင့်များ၏ ဘေးတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။

စစ်တပ်ကြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျန့်နန်မင်းသား၏ တော်ဝင်အလံတော်သည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် တလူလူ လွင့်ပျံလာသော အခါမှသာ ထိုထူးဆန်းသော လေထုမှာ ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ ဝမ်ကျင်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မြင်းကို စီးနင်းကာ လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျန်းလျောင် ဖြစ်နေပေသည်။ မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းလာသော ကျန်းလျောင်သည် မြင်းပေါ်မှပင် ဆင်းသက်ခြင်း မရှိဘဲ တရားဝင် အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လုရိကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ဘုရင်ခံလု... အရှင်မင်းသားက သင့်ကို ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်။”

လုရိသည် အတန်ငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျန့်နန်မင်းသားသည် ဤမျှအထိ မာနထောင်လွှားနေသလော။ ငါကိုယ်တိုင်ပင် မြို့ပြင်သို့ ထွက်၍ ကြိုဆိုနေသော်လည်း သူသည် ကိုယ်ထင်မပြဘဲ ငါ့ကိုသာ လာရောက် ဂါရဝပြုရန် တောင်းဆိုနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း သူသည် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောဝံ့ခဲ့ပေ။ အာဏာစွမ်းပကား ရှိသူကသာ အမှန်တရားဖြစ်ပေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်းလျောင်၏ နောက်သို့ ရိုသေစွာဖြင့် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

“စစ်သူကြီး... အရှင်မင်းသားက ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်ထင်မပြတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရမလား”

ချောင်းယန်က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ကျန်းလျောင်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့သော သူများက မြို့ပြင်သို့ လာရောက် ကြိုဆိုခြင်းဖြင့် သူ့ကို မျက်နှာပန်းလှစေရန် လုံလောက်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းက သူတို့ကို တွေ့ဆုံခြင်းပင် မပြုခဲ့ပေ။ ဤသည်က လွန်စွာ ရိုင်းပျလွန်းလှပြီး သူတို့ကို အထင်သေးရာ ရောက်ပေသည်။

ကျန်းလျောင်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ ပြန်ကြပါတော့။ အရှင်မင်းသားက ဘုရင်ခံလုနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ ရှိပါတယ်။ မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းတို့ဆီကို သဘာဝကျကျ လာရောက်ပါလိမ့်မယ်။”

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ၎င်းတို့၏ မေးခွန်းများကို လျစ်လျူရှုကာ မြင်းကို လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းလျောင် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လျိုကျင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီ။ ကြီးမားသော အမှုအခင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည်။ ထိုအချိန်တွင် ချောင်းယန်မှာမူ ဝမ်ကျင်း၏ ရိုင်းပျမှုအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါ ပြသမှုသည် လွန်စွာ အရိုင်းအစိုင်းဆန်လွန်းသည်ဟုသာ တွေးတောနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းက ကိုယ်ထင်မပြသဖြင့် သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်၍ မတ်တပ်ရပ် စောင့်ဆိုင်းနေ၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏ အိမ်တော်များသို့ ပြန်လည်၍သာ စောင့်ဆိုင်းရန် တိုင်ပင်လိုက်ကြတော့သည်။

လုရိသည်လည်း သံသယစိတ်များဖြင့် ဝမ်ကျင်းကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် စိတ်ထဲတွင် လုရိကို အထင်မကြီးလှပေ။ ဂုဏ်သရေရှိလှသော ဘုရင်ခံတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်နေရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်၊ သို့သော် သူသည် ထိုအမူအရာကို ပြသခြင်းမရှိဘဲ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပင် ကြိုဆိုခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက ကျန့်နန်မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

လုရိသည် ဝမ်ကျင်းကို တွေ့ဆုံသောအခါ မိမိကိုယ်ကို ကျွန်တော်မျိုးဟုသာ သုံးနှုန်းရပေသည်။ ဘုရင်ခံတစ်ဦးသည် ဒေသတွင်း၌ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကျင်းနိုင်ငံတော်၏ အရာရှိအဆင့်အတန်း အရ မင်းသားတစ်ပါးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အောက်တွင်ရှိပြီး အခြားသော အရာရှိအားလုံး၏ အထက်တွင် တည်ရှိပေသည်။

“လာပါ... ဘုရင်ခံလု၊ နေရာယူပါဦး။”

လုရိသည် ဖိတ်ခေါ်ချက်အရ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှိနေသော သံသယကို ဖွင့်ဟမေးမြန်းလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား... အဘယ်ကြောင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုရသနည်းဟူသည်ကို ကျွန်တော်မျိုး မေးမြန်းခွင့်ပြုပါ။ ထို့ပြင် ကျွန်တော်မျိုးတစ်ဦးတည်းကိုသာ သီးသန့် ဆင့်ခေါ်ရခြင်းက ကျင့်ကျိုးမျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ မျက်နှာကို ပျက်ပြားအောင် လုပ်ဆောင်ရုံသက်သက်လား”

ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို အပြစ်ပေးလိုပါက ဤမျှအထိ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါမင်းသား မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရတာက မတော်တဆ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ ဘုရင်ခံအိမ်တော်က ဘေးကင်းရဲ့လား၊ ပြီးတော့ စောင့်ကြပ်တဲ့ တပ်ဖွဲ့အင်အားကော လုံလောက်ရဲ့လား”

“ကျွန်တော်မျိုးဟာ ထိုလူမိုက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ အိမ်တော်အတွင်းက အစောင့်အကြပ်တွေကို တိုးမြှင့်ထားပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိပါတယ်။ သို့သော်လည်း အရှင်မင်းသား ဆိုလိုတဲ့ မတော်တဆ ထိခိုက်မှုဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရပါတယ်။”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏ ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ကျောက်ထုတ်လျက် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိရာဆီသို့ ဓားဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“သဘာဝကျကျပဲ... ဒါက သူပုန်တွေကို သုတ်သင်ဖို့ပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်... ငါ့ရဲ့ စစ်မိန့်ကို အဆင့်ဆင့် အကြောင်းကြားစေ။”

တဲပြင်ပရှိ သတင်းပို့စစ်သည်သည် ဆင့်ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

“စစ်တပ်တစ်ခုလုံး မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ပြီး သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်သူ အပေါင်းအပါ အားလုံးကို ကွပ်မျက်စေ။”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”

သတင်းပို့စစ်သည် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်း၏ အကြည့်များသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော လုရိထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဘုရင်ခံလု... မင်းရဲ့ အာဏာစွမ်းပကား ထိခိုက်ပျက်ပြားသွားရင် အဲဒါကို သွေးနဲ့ ပြန်လည် ဆေးကြောရမယ်။ မဟုတ်ရင် အခြားသူတွေက မင်းကို တစ်လှမ်းချင်းစီ ဗိုလ်ကျလာလိမ့်မယ်။ လူအများစုဟာ အာဏာကိုသာ ကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး သီလတရားကိုမူ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘူး။”

“ကျင်းပြည်နယ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေဟာ သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြလို့ စံနမူနာပြဖြစ်စေဖို့ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးကိုးဆက်စလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရမယ်။”

လုရိသည် အခြေအနေကို နားလည်ရန် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ရပြီးနောက် ပျာယာခတ်လျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီလိုမျိုး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆက်စပ်ပတ်သက်ပြီး သတ်ဖြတ်ရင် အကြီးအကျယ် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။”

အကယ်၍ တစ်ပြည်နယ်လုံးတွင် မည်သူက ကျင်းပြည်နယ်မျိုးနွယ်စုကြီးများကို အမုန်းတီးဆုံးလဲဟု မေးမြန်းပါက ၎င်းသည် လုရိ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် မိမိကို ပူးပေါင်းကြံစည်ပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုအဘိုးအိုကြီးများကိုသာ ဖယ်ရှားပစ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် လွန်စွာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်လွန်းသည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

“ဟိုး... ပရမ်းပတာ ဖြစ်မယ် ဟုတ်စ။ ဘယ်လိုမျိုး ပရမ်းပတာလဲ။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ပြည်နယ်လုံးက ပြည်သူတွေကို သူပုန်ထအောင် လှုံ့ဆော်နိုင်လို့လား”

“ဒါမှမဟုတ် ဒီလူတွေအားလုံး သေဆုံးသွားရင် ကျင်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား”

စကားပြောရင်း ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

“ဒီလောကမှာ ဘယ်သူကမှ မရှိမဖြစ် မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားရင်လည်း နောက်တစ်နေ့မှာ နေက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ထွက်လာမှာပဲ၊ မိုးကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျမသွားပါဘူး။”

သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ကျန်းလျောင်သည် မိမိ၏ စစ်တပ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စစ်သည်တော်များသည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ မြားများကို လေးကြိုးတင်ထားကြပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ကျန်းလျောင်သည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသော သာမန်ပြည်သူများကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

“ငါက ကျန့်နန်မင်းသားရဲ့ လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီး ဖြစ်တယ်။ အမိန့်တော်အရ ငါက သူပုန်တွေကို သုတ်သင်ဖို့ လာခဲ့တာ။ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေအားလုံး အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာကြ။”

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော ပြည်သူများကို လျစ်လျိုရှုကာ မိမိ၏ ဘေးရှိ စစ်သူကြီး ဟူဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ် ဟူ... လမ်းပြပါ။ သတ်စေ။”

ဗိုလ်ချုပ် ဟူဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ ဤတာဝန်အတွက် သူသည် လတ်တလောတွင် မိမိ၏ ဦးလေးနှင့်ပင် တွေ့ဆုံရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လျိုမျိုးနွယ်စုမှလွဲ၍ ကျင်းပြည်နယ်၏ ကျန်ရှိသော မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ အိမ်တော်အားလုံးသည် ဝိုင်းရံခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျန်းလျောင်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြီး စတင်တော့သည်။ ချက်ချင်းပင် ငိုကြွေးသံများနှင့် တိုက်ပွဲသံများသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

စစ်သည်တော်များ၏ မရပ်မနား အဆက်မပြတ် ထိုးစစ်ဆင်မှုအောက်တွင် ထိုမျိုးနွယ်စုများ မွေးမြူထားသော အစောင့်အကြပ်များနှင့် နောက်လိုက်များသည် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ခေတ္တမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မြောက်မြားစွာသော ဓားချက်များအောက်၌ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက် သေဆုံးသွားကြတော့သည်။