အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄)

သွေးချောင်းစီးခြင်း

ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အိမ်တော်များသို့ ခုမှပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည့် မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများသည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ကြချေ။

ခြံဝင်းတံခါးကြီးများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဝံပုလွေနှင့် ကျားရဲများကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်လှသော စစ်သည်တော်များ ခြံဝင်းထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာကြသည့် အခါမှသာ သူတို့ သတိဝင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို ချန်လှပ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။ သူသည် သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် ရက်ရက်စက်စက် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် ပထမဦးဆုံး အတိုက်ခိုက်ခံရသည့် ချောင်းမျိုးနွယ်စု ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ အထူးအမိန့်တော်အရ ကျန်းလျောင်ကိုယ်တိုင် စစ်သည်တော်များကို ဦးဆောင်ကာ ချောင်းမျိုးနွယ်စုအိမ်တော်သို့ အပြင်းအထန် ဝင်ရောက်စီးနင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ချောင်းယန်သည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲလဲလျောင်းနေသော ချောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် အဂုဏ်ယူရဆုံး အောင်မြင်မှုမှာ ကျန်းမျိုးနွယ်စုကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းက သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ချောင်းမျိုးနွယ်စု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ချောင်းမျိုးနွယ်စုကြီး တစ်စစီ ပျက်စီးခြင်းသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်ကို မိမိမျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရသဖြင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ပြင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မလုပ်နဲ့။ မလုပ်ကြပါနဲ့တော့။ ထပ်ပြီး မသတ်ကြပါနဲ့တော့။”

သူ ဤမျှအထိ စိတ်ခြောက်ခြားသွားခြင်းမှာလည်း မဆန်းလှပေ။ စည်းစိမ်အလယ်တွင် ပေါ့ဆစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ချောင်းယန်နှင့် ထိုမျိုးနွယ်စုမှ လူများသည် တစ်ပါးသူအပေါ် ရက်စက်ယုတ်မာတတ်ကြပြီး၊ လူ့အသက်ကို မြက်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့သာ တန်ဖိုးထားတတ်ကြသည်ဟု ပြောလျှင် ပိုမည်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် ဤမျှကြီးမားသော အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြုံတွေ့ရခြင်းမျိုးမူ ခဲယဉ်းလှပေသည်။ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေမည့် ကိစ္စရပ်များ ရှိလာလျှင်ပင် သူတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်လေ့မရှိဘဲ လက်အောက်ခံများကသာ သူတို့ကိုယ်စား အစအနဖျောက် ကိုင်တွယ်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ဤမျှ ရက်စက်လှသော သွေးချောင်းစီး မြင်ကွင်းကို ကြုံလိုက်ရပြီး၊ မိမိ၏ သွေးရင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သေဆုံးနေကြသည်ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ချောက်ခြားသွားစေတော့သည်။

ကိုယ်ရံတော်တစ်စုက တင်းကျပ်စွာ အကာအကွယ်ပေးထားသည့် ချောင်းယန်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျောင်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးကို မြှောက်ကာ သူ့ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“သေစမ်း။”

စကားသံပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် သူသည် မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ ထိုလူအုပ်ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ စိမ်းလန်းသော စွမ်းအင်အကာအကွယ်အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံထားသည့် လှံရှည်ကြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ မည်သူမျှ ဆီးတားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

သူ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသူမှန်သမျှ လှံဦးဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရကာ ခန္ဓာကိုယ်များ စုတ်ပြတ်အက်ကွဲသွားရပြီး၊ သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ နောက်ကွယ်တွင်မူ အသားစိုင်များနှင့် ပျက်စီးနေသော အလောင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ချောင်းယန်၏ ကိုယ်ရံတော်များက အသက်နှင့်လဲ၍ အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်ကြသော်လည်း၊ ကျန်းလျောင်၏ ပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်အရှိန်အဝါကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် ဆီးတားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

သူတို့က ကျန်းလျောင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း၊ သူ၏ စစ်သည်တော်များက ထိုအခွင့်အရေးကို လုံးဝ မပေးဘဲ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို တင်းကျပ်စွာ အကာအကွယ်ပေးထားကြသည်။

ဝတ်ရုံသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ ဤသံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်တော်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ထူထဲလှသော သံချပ်ကာကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် စစ်တူကြီးများ၊ သံတုတ်ကြီးများကဲ့သို့သော သံချပ်ကာဖောက် လက်နက်များ မရှိဘဲ၊ ရိုးရိုးဓားချက်များဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်းမှာ သံချပ်ကာပြားပေါ်တွင် အစင်းရာအချို့ ထင်ကျန်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ သို့သော် ထိုသံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များဘက်ကမူ လှံတစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း သို့မဟုတ် ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်တိုင်း သွေးချင်းချင်းနီသော အပေါက်ကြီးများနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကြီးများကိုသာ ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိတို့၏ အတွင်းအားကို အားကိုးကာ ဒိုင်းများနှင့် သံချပ်ကာများကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်အချို့ ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည်လည်း အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသော စစ်သည်များကို ခုခံရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထူထဲလှသော စစ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် သူတို့၏ အတွင်းအားကို အလွန်အမင်း အသုံးချရပေသည်။

သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တစ်ဦးကို သတ်နိုင်လျှင်ပင် နောက်ထပ် စစ်သည် ဆယ်ဦးက ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြလိမ့်မည်။ ဆယ်ဦးကို သတ်နိုင်ပါက နောက်ထပ် ရာချီသော စစ်သည်များက ထပ်မံ ဝိုင်းရံလာကြသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ဓားများ တုံးသွားကာ အတွင်းအားများ ခန်းခြောက်သွားပြီး၊ ဓားချက်အမြောက်အမြားအောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်လျက် ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားကြရတော့သည်။

မိမိပတ်ပတ်လည်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ချောင်းယန်သည် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသည့် ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာပြီး ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်း မပြုဝံ့တော့ချေ။ ထို့ပြင် သူသည် ကိုယ်ကိုအမြန်လှည့်ကာ နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ ဦးတည်၍ အသက်လု ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် အသက်ပျောက်ရမည်ကို လွန်စွာ ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

ချောင်းယန်၏ ပျာယာခတ်စွာ ထွက်ပြေးနေသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းလျောင်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံတွင်မူ အေးစက်လှသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချောင်းမျိုးနွယ်စုအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို စစ်သည်တော်များက ထပ်ဆင့်ကာ ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးချင်သည်လား။ သူ၏ ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံများ ပေါက်လာခဲ့လျှင်ပင် မြားမိုးရွာသွန်းမှုအောက်၌ ပစ်ချခြင်းကို ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျောင်သည် လှံကို သာမန်အတိုင်း ဝှေ့ယမ်းကာ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို ချင်းချင်းထိုးဖောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ကာ ချောင်းယန် ထွက်ပြေးနိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးနေသော ကျန်ရှိသည့် ကိုယ်ရံတော်များကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ချောင်းယန်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်၊ ကျန်းလျောင်သည် သူ့ကို ကွပ်မျက်ရသည့် အောင်မြင်မှုဂုဏ်ပုဒ်ကို မိမိ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သည်တော်များ ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်လှပ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျောင်က သူ့ကို ဓားဆွဲကာ ခုခံဝံ့သည့် နောက်ဆုံး ကိုယ်ရံတော်ကို ကွပ်မျက်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ၊ ချောင်းယန်၏ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းကို ကျားသံချပ်ကာ စစ်သည်တော်တစ်စုက ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

“စစ်သူကြီး... သူပုန်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီးပါပြီ။”

“ကောင်းတယ်... ငါမင်းတို့အတွက် ဆုလာဘ်တွေ တောင်းခံပေးမယ်။”

“စစ်သူကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ကျန်းလျောင်သည် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တန်ဆာဆင်ထားသော ချောင်းမျိုးနွယ်စု၏ အိမ်တော်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ဘေးရှိ သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များကို လက်ဝှေ့ယမ်း၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သတ်စေ။ မည်သူ့ကိုမျှ မချန်ထားနဲ့။”

ထို့နောက် သူသည် မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကို ထပ်မံ ဆင့်ဆိုလိုက်သည်။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် စာရင်းဇယားကို ရှာဖွေပါ။ စာရင်းအတိုင်း သတ်ဖြတ်ပါ။ ပြည်နယ်မြို့တော်ထဲမှာ မရှိတဲ့သူတွေအတွက် လူလွှတ်ပြီး လိုက်လံရှာဖွေပါ။ အရှင်မင်းသားက သူတို့၏ ဆွေမျိုးကိုးဆက်စလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ မိန့်ကြားထားတာကြောင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မလွတ်စေရဘူး။ ပြီးရင်တော့ ရွှေငွေရတနာနဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီး စစ်စခန်းဆီ ပို့ဆောင်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ။ နားလည်ကြလား။”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ စစ်သူကြီး။”

ထိုအချိန်၌ပင် ဤကဲ့သို့သော သွေးစွန်းသည့် မြင်ကွင်းများသည် အခြားသော မျိုးနွယ်စုအိမ်တော်များတွင်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

လျိုမျိုးနွယ်စု၏ အိမ်တော်အတွင်း၌မူ လျိုပိုသည် ဖြူလျော်ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ဖခင် လျိုကျင်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

“အဖေ... ဒါ... ဒါက...”

ပျာယာခတ်လျက် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေသော လျိုပိုကို ကြည့်ရင်း၊ လျိုကျင်းသည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“မထိတ်လန့်နဲ့... စိတ်အေးအေးထားစမ်း...”

သားဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသော်လည်း၊ လျိုကျင်းကိုယ်တိုင်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ဤအချိန်၌ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ဤကျန့်နန်မင်းသားသည် ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ရက်စက်စွာ လုပ်ဆောင်ဝံ့သနည်းဟူသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

သူ၏ အသိအမြင်အရမူ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် ဒေသတွင်း အုပ်ချုပ်ရေး၏ အဓိက အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ မည်သူက အာဏာပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့ကို မပတ်သက်ဘဲ ချန်လှပ်ထား၍ မရနိုင်ဟု ယုံကြည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်ပြည်သူများမှာမူ အသိပညာ ကင်းမဲ့ကြပြီး အလွယ်တကူ လှုံ့ဆော်သွေးထိုးခြင်း ခံရတတ်သလို၊ တော်ဝင်အမိန့်တော် မူဝါဒများ၏ သဘောတရားကိုလည်း နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

အခွန်အတုတ်များ ကောက်ခံသည့် အခါတွင်လည်း သူတို့သည် မည်သူက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်နေသည်ကို ဂရုစိုက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သာမန်ပြည်သူများ တည်ငြိမ်အေးချမ်းစေရန်အတွက်မူ ဂုဏ်သရေရှိပြီး အသိပညာဗဟုသုတ ရှိကြသော သူတို့ကဲ့သို့သော လူမျိုးများကသာ စီမံခန့်ခွဲပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်လျှင် ဤတာဝန်များကို မည်သူက ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးတော့မည်နည်း။

ထို့ပြင် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် လောကအောက်ရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများအားလုံး သူ၏အပေါ် သစ္စာဖောက်ဖျက်ကာ ဆန့်ကျင်လာကြမည်ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိသည်လား။

ထိုသားအဖနှစ်ဦးသည် သေခြင်းတရား ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး၊ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန်ဟူသည်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း၊ အပြင်ဘက်မှ သတ်ဖြတ်သံများနှင့် တိုက်ပွဲဆီသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည့်တိုင်အောင် သူတို့ထံသို့ မည်သူမျှ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“အဖေ... ကျွန်တော်တို့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးတာလား။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုကျင်း၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ သိသိသာသာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရသည်။ ဝမ်ကျင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဝံ့ရဲရခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ အဘယ်ကြောင့် မကြောက်မရွံ့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ ယခုအခါ၌မူ ကောင်းမွန်စွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လျိုမျိုးနွယ်စုသည် ဤသေဆုံးသွားကြသော လူအားလုံး၏ ပြစ်ဒဏ်အတွက် တရားခံအဖြစ် တာဝန်ယူပေးရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟူး...”

သားအဖနှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုလိုက်ကြရာ နှစ်ဖက်စလုံး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခါးသီးလှသော ခံစားချက်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းနေပါတယ်။”

လျိုကျင်းသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သတင်းလာရောက်ပို့သသည့် အိမ်တော်ထိန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ကာ

“မြန်မြန်... ပိုအာ၊ ငါနဲ့အတူ သူ့ကို သွားရောက် ကြိုဆိုရအောင်။”

ဤအချိန်တွင်မူ လျိုကျင်းသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ညည်းတွားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူတစ်ပါး၏ သွေးထိုးလှည့်စားမှု ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး၏ အသက်ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကသာ ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။

အိမ်တော်တံခါးကြီးအပြင်ဘက်တွင် စစ်မြင်းပေါ်၌ ထိုင်နေသော ကျန်းလျောင်သည် လျိုမျိုးနွယ်စုအိမ်တော်၏ တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားပြီး လျိုမျိုးနွယ်စု သားအဖနှစ်ဦး အလျင်အမြန် ထွက်၍ ကြိုဆိုကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး လျိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ လျိုကျင်းဟာ သားဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ပြီး စစ်သူကြီးကို လာရောက် ဂါရဝပြုပါတယ်။”

ကျန်းလျောင်သည် မြင်းပေါ်မှ သွက်လက်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လျိုကျင်း သားအဖနှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

“ချောင်းမျိုးနွယ်စု၊ ယွဲ့မျိုးနွယ်စုနဲ့ အခြားသော မျိုးနွယ်စု ခြောက်ခုဟာ သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြတယ်။ သက်သေအထောက်အထားကလည်း ခိုင်လုံပြီးသားပဲ။ ကျင့်ကျိုးရဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေထဲက တစ်ခုအနေနဲ့ လျိုမျိုးနွယ်စုကော ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေသလား။”

“စစ်သူကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ လျိုမျိုးနွယ်စုဟာ သူပုန်တွေနဲ့ လုံးဝ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်း မရှိပါဘူး။ နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုလို ရာဇဝတ်မှုမျိုးကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ မကျူးလွန်ဝံ့ပါဘူး။”

ကျန်းလျောင်သည် ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုနေသော လျိုကျင်းကို ခေတ္တမျှ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အခြားသော မျိုးနွယ်စု ခြောက်ခုက သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ဘက်က ဘယ်လို သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ဘူးလား။ မဖြေခင် သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေပါ။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုကျင်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤသည်က သူ့ကို ထိုသူပုန်များကို ထွက်ဆိုစွပ်စွဲခိုင်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူပုန်များနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု၊ နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှု ပြစ်မှုကြီးများကို ထိုမျိုးနွယ်စု ခြောက်ခုအပေါ်သို့ လုံးဝ လွှဲချရန် အခွင့်အရေးပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့တွင် ငြင်းပယ်ရန် ရွေးချယ်ခွင့် လုံးဝမရှိချေ။ အကယ်၍ သူသာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပါက၊ လျိုမျိုးနွယ်စုသည်လည်း ယနေ့တွင်ပင် အခြားသော မျိုးနွယ်စု ခြောက်ခုကဲ့သို့ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခြင်း ခံရမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင်မူ သူသည် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ လုပ်ဆောင်ဝံ့သည်ကို စိုးစဉ်းမျှ သံသယမရှိတော့ချေ။

“ကျွန်တော်မျိုး သက်သေခံပါတယ်။ ချောင်းယန်နဲ့ အခြားလူတွေဟာ နိုင်ငံတော်ကို ပုန်ကန်ခဲ့ကြပါတယ်။”

“သူတို့ဟာ သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြပြီး ဘုရင်ခံကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လူအင်အားတောင် စေလွှတ်ကူညီခဲ့ကြပါတယ်။”

“မင်းမှာ သက်သေအထောက်အထား ရှိလား။”

“ရှိပါတယ်။”

“ကောင်းပြီ။”

ကျန်းလျောင်သည် လျိုကျင်းကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် သက်သေအထောက်အထားတွေကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီး ဘုရင်ခံအိမ်တော်ကို လာရောက် တင်ပြပါ။”

“စစ်သူကြီး စိတ်ချပါ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်းပဲ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်။”

လျိုကျင်းက ဤမျှအထိ လိုက်လျောပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျန်းလျောင်သည် ကိုယ်ကိုလှည့်၍ မြင်းပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ တက်စီးကာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လျိုကျင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချရင်း ကျန်းလျောင် ထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ လမ်းမကြီးများပေါ်သို့ သူ၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လှည်းတစ်စီးပြီးတစ်စီးတွင် ဦးခေါင်းမရှိသော အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ တောက်လျှောက် စီးကျနေသော သွေးစွန်းမှုများသည် နီမြန်းသော မြစ်ငယ်များကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်ကာ စီးဆင်းနေကြသည်။ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်လုံး ဟိန်းခနဲ အေးစိမ့်သွားရပြီး၊ ဤကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကြီးသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး စိတ်အာရုံထဲ၌ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်လှန့်နေတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။