အခန်း ၃၀၀

အခန်း (၃၀၀)

စစ်ပွဲစတင်ခြင်း

ညဉ့်အခါ၌၊ မြက်ခင်းပြင်ကြီးထက်မှ အေးစက်ပြင်းထန်သော လေပြင်းသည် ထီလီရှန်ယု၏ မျက်နှာပြင်ထက်သို့ တိုက်ခတ်လာရာ၊ အေးစက်လှသော အပူချိန်ကြောင့် သူ၏ သိန်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် စေ့ကျသွားခဲ့သည်။

သူ၏ဘေးနားရှိ ဝံပုလွေအစောင့်အရှောက်သည် သူကိုင်ဆောင်ထားသော ကျားရေဝတ်ရုံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ထီလီရှန်ယု၏ ကျောပြင်ထက်သို့ ခြုံလွှမ်းပေးလိုက်၏။

ထီလီရှန်ယုသည် သူ၏ပုခုံးကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျားရေဝတ်ရုံအား သူ၏ကျောပြင်နှင့် ပိုမိုကျစ်လျစ်သွားစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နေ့စဉ်ရက်ဆက် လေ့ကျင့်သန့်စင်ထားသော သူ၏ သန်မာထည်ဝါလှသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အအေးဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ဂရုစိုက်မှုကိုမူ သူ ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။

"ကြည့်စမ်း..."

ထီလီရှန်ယုသည် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း သူ၏ဘေးမှ အစောင့်အရှောက်များကို ပြောကြားလိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်အချို့သည် သူညွှန်ပြရာ အရပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အရွယ်မတိုင်သေးသော ကလေးငယ်များနှင့် အမျိုးသမီးတစ်စုသည် နွားနှင့် သိုးအုပ်များကို ကျောင်းနေကြပေသည်။

"ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီက စောစောရောက်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုလည်း ချမ်းလိမ့်မယ်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ နှစ်တိုင်း လူတွေ အအေးမိပြီး သေကြရတယ်၊ ငတ်ပြတ်ပြီး သေကြရတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် တောင်ဘက်ကျူးကျော်စစ်ပွဲသာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင်၊ ဒီကလေးတွေထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် နောက်နှစ်ရဲ့ နွေဦးလေပြေကို ခံစားဖို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ..."

ထီလီရှန်ယု၏ မျက်ဝန်းများတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များ အရိပ်ထင်နေသော်လည်း၊ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ဘေးရှိ ဝံပုလွေအစောင့်အရှောက်များ၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများတွင်မူ မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းကြက်ခွပ်မျှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ဤဝံပုလွေအစောင့်အရှောက်များသည် ဟွန်းလူမျိုးများ၏ အထက်တန်းလွှာမျိုးရိုးများမှ မွေးဖွားကြသူများဖြစ်ရာ၊ မွေးကတည်းက ဝတ်ရေးစားရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ နေ့စဉ်ရက်ဆက် မြင်းစီးခြင်းနှင့် မြားပစ်ခြင်း အတတ်ပညာများကိုသာ ကြိုးပမ်းလေ့ကျင့်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အောက်ခြေလူတန်းစားများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မည်သို့မျှ ကိုယ်ချင်းစာနာနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။

သူတို့ဘဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တိုက်ခိုက်ရန်၊ မဟာရှန်ယု၏ အမိန့်တော်အတွက် စစ်ခင်းရန်နှင့် သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏အမြင်တွင်မူ၊ အအေးမိ၍ သေဆုံးကြရသူများနှင့် ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးကြရသူများသည် အရည်အချင်းမရှိသူများသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သေဆုံးရခြင်းမှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် အသုံးမကျခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် သူတို့ကဲ့သို့သော စစ်သည်တော်များနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်ပါသနည်း။

ထီလီရှန်ယုမှာမူ ထိုသူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်၊ သူသည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ အရာရာကို စဉ်းစားတွေးခေါ်သူ ဖြစ်သည်။

ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ အနာဂတ်သည် သူ၏လက်ထဲ၌ ရှိနေပေသည်။ ရှန်ယုဘုရင်၏ ရာထူးပလ္လင်ထက်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် ရှန်ယုဘုရင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို မလွဲမသွေ ထမ်းဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့မဟုတ်ပါက၊ သူကွယ်လွန်သွားသည့်အခါ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် မျိုးနွယ်စုအတွက် အသက်စွန့်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော ဘိုးဘေးဘီဘင်များကို မည်သို့ မျက်နှာပြဝံ့ပါမည်နည်း။

"မျိုးနွယ်စုအားလုံးကို စုရုံးပြီး တောင်ဘက်ကို ဦးတည်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်..."

"နာခံလျက်ပါ..."

အမိန့်တော်ကို ခံယူလိုက်သော ဝံပုလွေအစောင့်အရှောက်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်ရန် အလွန်တရာ အလိုရှိနေကြသည်။ တောင်ဘက်သို့ သွားခြင်းသည် စစ်မက်ခင်းခြင်းနှင့် လုယက်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ စစ်ပွဲရှိလျှင် စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုများ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ လုယက်မှုရှိလျှင် စစ်သုံ့ပန်းနှင့် လက်ရဖမ်းဆီးရမိသော ပစ္စည်းဥစ္စာများ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးရမည်လား မသေဆုံးရမည်လား ဟူသောအချက်ကိုမူ သူတို့ အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ အကယ်၍ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်လည်း ယင်းမှာ မိမိတို့၏ အရည်အချင်းမပြည့်ဝမှုကြောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့သောသူများသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကြီး၏ စည်ပင်ဝပြောမှုကို ခံစားရန် မထိုက်တန်ပေ။

ထီလီရှန်ယု၏ အမိန့်အောက်တွင်၊ ဟွန်းလူမျိုး မျိုးနွယ်စုကြီး ခြောက်ခုစလုံးသည် အသီးသီး စုရုံးလာကြပြီး ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ နဂါးနန်းရင်ပြင်သို့ စုဆုံရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤအချိန်အခါသမယ၌ မည်သူမျှ ရှန်ယုဘုရင်၏ အမိန့်တော်ကို မဖီဆန်ဝံ့ကြချေ။ ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် ပြိုင်ဆိုင်မှုသာဖြစ်ပြီး၊ ထီလီရှန်ယုက အောင်ပွဲရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူသည် ဟွန်းလူမျိုးအားလုံး၏ ရှန်ယုဘုရင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အမိန့်တော်များသည် အလွန်တရာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိသည်မျိုး မဟုတ်သရွေ့ မည်သူမျှ ရှန်ယုဘုရင်၏ အမိန့်ကို ဗြောင်ကျကျ မဖီဆန်ဝံ့ကြချေ။ ထို့အပြင် ဤအရာသည် အကြီးစားစစ်ပွဲကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကလဲ့စားချေရန်နှင့် မိမိတို့လူမျိုးစု၏ အနာဂတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမည့် စစ်ပွဲဖြစ်ပေသည်။ ဤအချိန်၌ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းသည် လူတိုင်းကို ရန်သူအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် မြက်ခင်းပြင်ကြီးတစ်ခွင်လုံးရှိ စစ်မြင်းများကို စီးနင်းကာ လေးရှည်များကို လွယ်ပိုးထားကြသော အမျိုးသားများသည် မိမိတို့၏ အိမ်ဂေဟာများမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး၊ မိသားစုများကို နှုတ်ဆက်ကာ ရှန်ယုဘုရင်၏ ဆင့်ခေါ်ချက်ကို တုံ့ပြန်လျက် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ဘာမှမသိနားမလည်သေးသော ကလေးငယ်များသည် သူတို့ဖခင်များ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြပြီး၊ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် လင်ယောက်ျားများကို နှုတ်ဆက်နေကြသော အမျိုးသမီးများက သူတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြရရှာသည်။

အကယ်၍ မိသားစု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီး အမျိုးသားများသည် ဤခရီးမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာတော့ပါက၊ သူတို့၏ ဘဝများသည် အလွန်တရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသွားပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းပါက ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းရှင်သန်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကံဆိုးပါကမူ အအေးမိ၍ သော်လည်းကောင်း၊ ငတ်မွတ်၍သော်လည်းကောင်း သေဆုံးသွားကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်း၍ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးများက ကလေးငယ်များ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ အမျိုးသမီးများကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပွေ့လိုက်ကြသည်။

"ငါ့ကို စောင့်နေကြပါ... ငါ ရိက္ခာတွေနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက်၊ သူတို့သည် စိတ်ကို တင်းခံလျက် လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။ အကယ်၍ အိမ်၌သာ နေထိုင်နေမည်ဆိုပါက မိသားစု၏ စားနပ်ရိက္ခာမှာ ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးသည်အထိ လုံလောက်မည်မဟုတ်ချေ။ အိမ်ထဲ၌သာ ပုန်းအောင်းနေလျှင် သူတို့မိသားစု သုံးယောက်စလုံး သေမင်းကိုသာ ထိုင်စောင့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တောင်ဘက်သို့ သွားရောက်စွန့်စားခြင်းကသာ ရှင်သန်ခြင်းအခွင့်အရေးကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် မိသားစုတွင် ထမင်းစားမည့် ပါးစပ်တစ်ခု လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရစ်သူများ အနည်းငယ် ပိုမိုကြာရှည်စွာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် ချမ်းအေးခြင်းတို့သည်ပင် ဟွန်းလူမျိုးများကို တောင်ဘက်သို့ ရွေ့ပြောင်းရန် တွန်းအားပေးနေသည့် စစ်မှန်သော အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝပြောစွာ စားသောက်နေထိုင်ရပါက၊ မည်သူက မိမိ၏အသက်ကို စွန့်စားပြီး ကျင်းလူမျိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်လိုပါမည်နည်း။ ကျင်းလူမျိုးတို့၏ ဓားလှံလက်နက်များက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သည့်အခါ မနာကျင်ဘူးဟု သူတို့ တကယ် ထင်နေကြပါသည်လား။

မျိုးနွယ်စုအားလုံး စုရုံးပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထီလီရှန်ယုသည် ချက်ချင်းပင် မြင်းသည်တော်စစ်သည် နှစ်သိန်းကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်ခဲ့သည်။ သူ့အတွက်မူ၊ စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်ပြီဆိုသည်နှင့် လျင်မြန်သော အောင်ပွဲကိုသာ ရရှိရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲထားရန် မတတ်နိုင်ချေ။ ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ရိက္ခာသိုလှောင်မှုသည် မြို့ပြများ၌ နေထိုင်ကာ မြေဆီလွှာကောင်းမွန်သော မြေယာများတွင် စိုက်ပျိုးကြသော ကျင်းလူမျိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်တရာ ကွာခြားလှပေသည်။

ယခင် ရှန်ယုဘုရင်က မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးနောက်၊ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် အင်အားစုများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းနှင့် မျိုးနွယ်စု၏ ရိက္ခာများ ကုန်ခမ်းသွားခြင်းတို့ကြောင့် ဟွန်းလူမျိုးများသည် လက်ရှိအချိန်အထိ အင်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေရဆဲ အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ စစ်ပွဲကို စစ်ပွဲဖြင့်သာ အသက်ဆက်ခြင်းသည် ဟွန်းလူမျိုးများအတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော စစ်ဗျူဟာ ဖြစ်ပေသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ထီလီရှန်ယုသည် ပင်းပြည်နယ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခဲ့သည်။ ထီလီရှန်ယုသည် အပြင်းထန်ဆုံးသော ရန်သူကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ့တွင် ရွေးချယ်ခွင့်သာ ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက၊ စစ်ရေးအင်အား တောင့်တင်းလှသော ပင်းပြည်နယ်ထက် လျန်ပြည်နယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် လျောင်ပြည်နယ်ကို ကွေ့ပတ်တိုက်ခိုက်ရန် ပိုမိုနှစ်သက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိခဲ့ချေ။ လီဟန်၏ မြောက်ဘက်စစ်ဆင်ရေးအတွင်း မျိုးနွယ်စုငယ်များကို သတ်ဖြတ်ကာ နွားနှင့် သိုးအုပ်များကို လုယက်သွားခဲ့ခြင်းသည် ဟွန်းလူမျိုးများအတွက် တိုက်ရိုက် စော်ကားဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယခင်က ဟွန်းလူမျိုးအတွင်း အာဏာလုပွဲများ ပြင်းထန်နေခြင်းကြောင့် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သည်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏လက်များ အားလပ်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ ဤနာကျည်းချက်ကို ကလဲ့စားမချေနိုင်ပါက၊ သူ၏ ရှန်ယုဘုရင် ရာထူးသက်တမ်းသည် ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ မိမိ၏ ရာထူးအာဏာအတွက် မဟုတ်လျှင်ပင်၊ ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ထီလီရှန်ယုသည် ပင်းပြည်နယ်ကို မလွဲမသွေ တိုက်ခိုက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရှိန်အဝါဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။ ဟွန်းလူမျိုးများ အင်အားကြီးမားစဉ်အခါကမူ၊ စစ်တပ်ကြီး စုရုံးရန် နေနေသာသာ၊ သေးငယ်သော စီးနင်းတိုက်ခိုက်မှုလေးများပင် နယ်စပ်ရှိ ကျင်းလူမျိုးများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။ ကျင်းလူမျိုးများ အင်အားကြီးမားလာသည့်အခါတွင်မူ၊ ဟွန်းလူမျိုးများသည် လုယက်ရန် နေနေသာသာ၊ တောင်ဘက်သို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

ယခုအခါ၊ ယခင် ရှန်ယုဘုရင်၏ ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် လီဟန်၏ မြောက်ဘက်စစ်ဆင်ရေးတို့ကြောင့်၊ ကျင်းလူမျိုးများသည် ဟွန်းလူမျိုးအပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဤအချက်သည် ဟွန်းလူမျိုးများအတွက် ကောင်းသောနိမိတ် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကြီးမားလှသော ပေးဆပ်မှုများ ရှိလာနိုင်သော်လည်း၊ ထီလီရှန်ယုသည် ဤနာကျည်းချက်ကို ကလဲ့စားချေကာ ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ကျော်စောမှုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာခြင်းသည် ပင်းပြည်နယ်အတွက်၊ အထူးသဖြင့် လီဟန်အတွက် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်နှင့် စွန့်စားမှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ ဤအရာသည် အာဏာစိုးမိုးအုပ်ချုပ်မှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချမှတ်ရန် အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟွန်းလူမျိုးများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခက်ခဲသောအချက်မှာ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မြားပစ်အတတ်ပညာ သို့မဟုတ် သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကြောင့် မဟုတ်ချေ။ လီဟန်ကို တကယ်တမ်း ဒုက္ခပေးသည်မှာ သူတို့၏ လျင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းနှင့် လျှို့ဝှက်ပုန်းအောင်းနိုင်စွမ်းတို့ ဖြစ်သည်။

ဟွန်းလူမျိုးဝင် ကလေးငယ်များသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုးများကို စီးနင်းကြပြီး၊ ကြီးပြင်းလာသောအခါ မြင်းများကို စီးနင်းကြသည်။ မြင်းပေါ်၌ ကြီးပြင်းလာရသော လူမျိုးများဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ မြင်းစီးအတတ်နှင့် စစ်မြင်းသိုလှောင်မှုတွင် သဘာဝအတိုင်း အားသာချက် ရှိနေကြပေသည်။ သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကြောင့် သူတို့သည် စိတ်တိုင်းကျ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီး စစ်ရေးဦးဆောင်မှုကို ရယူနိုင်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင်ပင်၊ ကွဲကြေသွားသော စစ်တပ်များသည် မြက်ခင်းပြင်ကြီးထဲ၌ ပုန်းအောင်းသွားကြမည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ မြက်ခင်းပြင်ကြီးသည် ကျယ်ပြောလှပြီး ထင်ရှားသော တောင်တန်း သို့မဟုတ် မြစ်ချောင်းများ ရှားပါးသဖြင့် လမ်းပျောက်ရန် အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ပင်မစခန်းကြီးကို ရှာဖွေပြီး ပြဿနာကို အမြစ်ပြတ်ဖြေရှင်းရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဟွန်းလူမျိုးများကို ကြိုတင်၍ သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ၊ သူတို့ ထွက်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရပေသည်။ ယခုအခါ ထီလီရှန်ယုသည် သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ မြက်ခင်းပြင်မှ ထွက်ခွာ၍ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူတို့က ဟွန်းလူမျိုးကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးအဖြတ် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဆိုပါက၊ မြောက်ဘက်အရပ်သည် ရေရှည်အတွက် အေးချမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

မြောက်ဘက်အရပ် တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီဟန်သည် သူ၏လက်များကို အားလပ်စေကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အာဏာစက်ကို ချဲ့ထွင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ လီဟန်သည် ဟွန်းလူမျိုးကို အမြဲတစေ သတိထားစောင့်ကြည့်နေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အင်အားနှင့် စစ်တပ်အများစုမှာ နယ်စပ်၌ ပိတ်မိနေမည်ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ဩဇာအာဏာကို ချဲ့ထွင်နိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှေ့နောက်ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်ခံရမည့် ဘေးကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် စစ်ပွဲများကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ စတင်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

ကြီးမားလှသော စစ်ရေးအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း အဘက်ဘက်မှ ပိတ်ဆို့ခံရသည့် ခံစားချက်မျိုးသည် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှပေသည်။ သူသည်လည်း သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ ဝမ်ကျင်းကဲ့သို့ သန်မာလှသော စစ်တပ်ကြီးကို အုပ်ချုပ်လျက် လေမုန်တိုင်းများကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းကာ လောကတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ချင်နေခဲ့ပေသည်။