အခန်း ၃၀၁

အခန်း (၃၀၁)

ဂုဏ်သိက္ခာ

ဝမ်ကျင်းသည် ဟွန်းလူမျိုးနှင့် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံ တိုက်ခိုက်ကြသည့် ပထမဆုံးသော စစ်မြေပြင်သတင်းကို ရရှိသောအခါ၊ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စစ်စခန်းဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဟွန်းလူမျိုးများ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာခြင်းကြောင့် မြောက်ဘက်အရပ်ရှိ စစ်အင်အားစုအားလုံးသည် အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့ပြီး အခြားကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက်ရန် မတတ်နိုင်ကြတော့ချေ။ ယခုအချိန်သည် ရန်ပြည်နယ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံးသော အချိန်အခါသမယပင် ဖြစ်တော့သည်။

ရန်ပြည်နယ်၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် ဝမ်ကျင်းအား သွားရည်ကျစေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ့တွင် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခွင့်အခါကောင်း ကြုံကြိုက်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ဤကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသော အခွင့်အရေးကို အသုံးမချဘဲ ဤဆီဦးထောပတ်ကဲ့သို့ မြိန်ရှက်လှသော အသားတုံးကြီးကို ဝါးမြိုမပစ်ပါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

"စစ်စည်တော်တီးစေ... စစ်သူကြီးအားလုံးကို စုရုံးစေ..."

"နာခံလျက်ပါ..."

သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော ယွဲ့ကျင်းသည် ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏နောက်တွင် ကျန်းလျောင်၊ ချန်ကန်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းသို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါဝင်ရောက်လာကြသည်။

မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ယွဲ့ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ဦးခေါင်းကို ယမ်းခါလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... စိတ်မလောပါနဲ့၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို စစ်မြေပြင်ကို သေချာပေါက် စေလွှတ်မှာပါ..."

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ယွဲ့ကျင်းသည် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွဝမ်းမြောက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသော အမူအရာဖြင့် ဝမ်ကျင်းအား လလေးနက်စွာ ကတိပြုလိုက်၏။

"သခင်ကြီး စိတ်ချတော်မူပါ၊ လက်အောက်ငယ်သားက သခင်ကြီးကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယွဲ့ကျင်း၏ လက်အောက်ခံ စစ်သူရဲကောင်းများသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေကြသည်။

စစ်သူရဲကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ မချီတက်ဘဲ မည်သို့လျှင် စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုများကို ရယူကာ ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ခံရပြီး ရာထူးတိုးမြှင့်ကာ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ရရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ စစ်စခန်းအတွင်း၌သာ ပုန်းအောင်းနေပါက မည်သည့် အောင်မြင်မှုမျှ ရရှိလာမည်မဟုတ်ချေ။

"အာရန်... စစ်မြေပုံကို ယူလာခဲ့၊ ပြီးတော့ ချန်ရှန်းနဲ့ ဝူရွှမ်းတို့ကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါဦး..."

"နာခံလျက်ပါ..."

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အပေါ့စား ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝူရွှမ်းနှင့် ချန်ရှန်းတို့သည် စစ်သေနာပတိတဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"မင်းသားကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

စစ်စစ်တော်တီး၍ စစ်သူကြီးများကို စုရုံးခြင်းတွင် ထိုသူနှစ်ဦး မပါဝင်ချေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်း၏ ဆင့်ခေါ်ချက်မရှိဘဲ စစ်တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ဝံ့ပါက၊ တဲအပြင်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက စစ်စည်းကမ်း မည်မျှအထိ ပြတ်သားကြမ်းကြုတ်ကြောင်းကို ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မြေပုံကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ဝမ်ကျင်းသည် စကားအပိုများ မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရန်ပြည်နယ်ရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်က အတော်လေး သိနားလည်ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ ဆွဲထားတဲ့ မြေပုံက ဒီမှာရှိတယ်၊ အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိ သေချာ စစ်ဆေးပေးကြစမ်း..."

"နာခံလျက်ပါ..."

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ရှသို့ တိုးလာပြီး မြေပုံကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြသည်။ အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း အုံ့မှိုင်းလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဒေါသအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အချိန်၌ပင် ဝူရွှမ်းက မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အရှင့်ကို တင်ပြပါရစေ... ဒီနေရာက မှားယွင်းနေပါတယ်..."

ထိုအချိန်မှာပင် မြေပုံ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်နေသော ချန်ရှန်းကလည်း မြေပုံကို ညွှန်ပြလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အရှင့်ကို တင်ပြပါရစေ၊ ဒီနေရာမှာလည်း ပြဿနာရှိနေပါတယ်..."

သူတို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်ချည်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

မြေပုံပေါ်ရှိ ထိုအမှားနှစ်ခုသည် ဝမ်ကျင်းက တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့သော အမှားများ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ထိုသူနှစ်ဦးက ယင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက၊ သူတို့တွင် အခြားသော မရိုးသားသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြရာရောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့တွင် စစ်အလံတော်အား ပူဇော်ပသရန်အတွက် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်ရပေလိမ့်မည်။

"အလွန်ကောင်းတယ်... ငါ့လက်အောက်က လူတွေ အလုပ်ကို သေချာ မလုပ်ကြဘူး ထင်တယ်၊ သူတို့ကို အပြစ်ပေးရမယ်..."

ထိုသူနှစ်ဦးစလုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ဝူရွှမ်းသည် ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် သူ၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝမ်ကျင်းကို အစစ်အမှန် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ချန်ရှန်းသည် ဝမ်ကျင်းအကြောင်းကို ကောင်းစွာ မသိနားမလည်သော်လည်း ဝူရွှမ်းမှာမူ ကွဲပြားခြားနားသည်။

ဝမ်လျန် ဖြစ်စေ၊ ပုချီလော့ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်း၏ အခြားသော ဂိုဏ်းသားများဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံးသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် သွေးအေးမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုသူတို့၏ ပြောပြချက်များအရ ဝမ်ကျင်းသည် ဝူရွှမ်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်လှသော ဝူရွှမ်းသည် ယခုအခါတွင် သိမ်မွေ့လှသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ရိပ်မိလိုက်ပေသည်၊ သူတို့သည် ငရဲတံခါးဝသို့ တစ်ခေါက် ရောက်ရှိပြီးမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီအမှားတွေကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှု ရရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ရမယ်၊ ဆုလာဘ် ချီးမြှင့်ရမယ်..."

"ပြောကြစမ်း... မင်းတို့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ လိုလားနေလဲ..."

ချန်ရှန်းနှင့် ဝူရွှမ်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိတ်တဆိတ် နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"အရှင်... လက်အောက်ငယ်သားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အခြားအရာကို မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ကလဲ့စားချေခွင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရယူပြီး အရှင့်ဆီမှာ သစ္စာခံ အမှုထမ်းခွင့် ရဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူပုန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူများသာလျှင် မိမိတို့၏ အမည်မည်းကို ပယ်ဖျက်ရန် မည်မျှအထိ ခက်ခဲကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ကြပေသည်။

သူတို့သာ ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ကာ စစ်တပ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းခွင့် ရရှိမည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် တရားဝင် အစိုးရစစ်တပ် ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့တွင် တရားဝင် အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးတိုးတက်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤအရာသည် အလကားရရှိလာခြင်း မဟုတ်ချေ၊ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ မိမိတို့၏ အသက်ကို စွန့်စားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ဓားလှံလက်နက်များက မျက်စိမရှိချေ၊ မည်သူက အဆုံးအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ဟု သေချာပေါက် ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးစလုံး ဂရုမစိုက်ကြချေ။ တောက်ပသော အနာဂတ်ကို တိုက်ယူရမည်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အချို့သော အချိန်များတွင် အသက်ဟူသည် တကယ်ပင် တန်ဖိုးမရှိလှချေ။

အထူးသဖြင့် ချန်ရှန်းအတွက်မူ၊ သူသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အောက်ခြေလူတန်းစားဘဝတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာနှင့် နာကျင်မှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်ရာ၊ အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် ပိုမိုပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒနှင့် တွန်းအားများ ရှိနေပေသည်။

သူသည် လူအများ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကာ သေဆုံးကြရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်၊ သေဆုံးချိန်တွင် သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များမှာ ဖောင်းပွနေပြီး ခြေလက်များမှာ ပိန်ကပ်နေကြကာ၊ အသည်းအသန် ဖြစ်နေချိန်တွင် မြက်မြစ်များနှင့် မြေကြီးများကို စားသုံးခဲ့ကြရသဖြင့် ဗိုက်ပွပြီး သေဆုံးသွားကြရရှာသည်။

သူသည် ဖျားနာသူများ ဆေးကုသစရိတ် မတတ်နိုင်သဖြင့် သွေးများအန်ကာ၊ အသက်ရှူကြပ်ပြီး အသက်ရှူမဝဘဲ မွန်းကျပ်သေဆုံးသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် လူအများကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်မောင်းနှင်ခံရလျက်၊ ကျောက်တုံးကြီးများကို မကာ သစ်လုံးများကို သယ်ယူရင်း ၎င်းတို့၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသည်အထိ လုပ်ကိုင်ကြရကာ အော်ဟစ်ညည်းညူရင်း သေဆုံးသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝဝလင်လင် စားရသည့်ရက် ရှားပါးခဲ့ပြီး၊ မြစ်ဆိပ်၌ နေ့စဉ်ရက်ဆက် သဲတူးခြင်းနှင့် သဲသယ်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို အောက်ခြေလုပ်သားတစ်ဦးအဖြစ် ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ ထိုကဲ့သို့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ၊ ရှေ့ဆက်စရာ လမ်းမရှိသော မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများဆီသို့ သူ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မသွားချင်တော့ချေ။ ထို့အပြင် သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် သူ၏ မျိုးဆက်အဆက်ဆက်ကိုလည်း ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်သွားစေရန် သူ အလိုမရှိချေ။

သူသည်လည်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးကာ ကောင်းမွန်သော အရက်ဝိုင်များကို သောက်သုံးချင်သည်၊ ထမင်းနပ်တိုင်း၌ အသားနှင့် အရက်ကို သုံးဆောင်ကာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွင် နေထိုင်လိုသည်၊ လှပသော အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ အိပ်စက်ကာ ဖျားနာသည့်အခါ သမားတော်များဖြင့် ကုသလိုသည်၊ အလုပ်မလုပ်ချင်သည့်အခါ စေခိုင်းရန် အစေအပါးများ ရှိလိုပြီး သာယာဝပြောကာ ပူပန်မှုကင်းသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်လိုပေသည်။

ဤအရာအတွက်မူ သူသည် မိမိ၏အသက်ကို စွန့်စားရန် ဝန်မလေးချေ။ အကယ်၍ သူသာ ကျော်စောမှုကို မရယူနိုင်ပါက ရှင်သန်နေထိုင်ရန် ကောင်းသော အကြောင်းရင်းမရှိတော့ဘဲ၊ ဤလောကတွင် နေထိုင်ရသည့် ရက်စွဲတိုင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တိုးပွားစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

ဝူရွှမ်း၏ အတွေးမှာမူ ပိုမိုရိုးရှင်းသည်။ သူ မှတ်မိတတ်စကတည်းက ဝမ်လျန်၏ မွေးစားခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရသော ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းသည် ရောက်ရှိရာ အရပ်တိုင်း၌ လိုက်လံနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် သူပုန်ထနေရခြင်း သို့မဟုတ် သူပုန်ထရန် လမ်းစပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း၊ သတ်ဖြတ်နေရခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ရန် သွားနေခြင်းတို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင် အသတ်မခံရစေရန်လည်း အမြဲတစေ သတိထား စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ရေခဲပြင်ပါးပါးထက်၌ လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ဂရုတစိုက်ရှိခြင်းတို့ဖြင့် ရှင်သန်ခဲ့ရပြီး နေရောင်ခြည်အောက်၌ ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ဘယ်သောအခါမျှ မနေထိုင်ခဲ့ရချေ။

လူတစ်ဦးသည် မိမိ၌ ချို့တဲ့သောအရာကို ပိုမိုလိုလား တောင့်တတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နေရောင်ခြည်အောက်၌ ရပ်တည်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဝူရွှမ်းသည် ယင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပြင်းပြသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်..."

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဖန်းဝူဗိုလ်မှူး အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးမယ်၊ မင်းတို့ဘာသာ လူရွေးချယ်ပြီး စစ်တပ်တစ်ခုစီ ဖွဲ့စည်းစေ၊ ပြီးရင် စစ်သူကြီး ယွဲ့ကျင်းနှင့်အတူ မြောက်ဘက်အရပ်မှတစ်ဆင့် ရန်ပြည်နယ်ဆီ ချီတက်စေ..."

"နာခံလျက်ပါ..."

ဝူရွှမ်းနှင့် ချန်ရှန်းတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဗိုလ်မှူးအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု အထင်မသေးပါနှင့်၊ ဤအရာသည် တရားဝင် အစိုးရရာထူးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ လူရွေးချယ်ကာ စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ယင်းမှာ ဝမ်ကျင်းက သူတို့ကို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ထားခြင်း မရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူတို့သာ အပြည့်အဝ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မည်ဆိုပါက၊ ဗိုလ်မှူးရာထူးသည် သူတို့၏ အစပြုရာ နေရာသာဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ် မဟုတ်ချေ။

ဤကဲ့သို့ဖြင့်၊ ဝမ်ကျင်းသည် စစ်သည်အင်အား သုံးသိန်းကို စုရုံးစေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့များသည် ရန်ပြည်နယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်ကြတော့သည်။

ရုတ်ချည်းပင် တစ်လောကလုံး ပွက်ပွက်ညံသွားခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင်းမှ ကန့်ကွက်ရှုတ်ချစာများသည် တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် ယင်းတို့ကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ ဘာကို ကြောက်ရွံ့ရမည်နည်း။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် မည်သူက သူ့ကို တားဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။ နှုတ်ဖြင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းမှအပ၊ မည်သူမျှ သူ၏ ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

နန်းတော်တွင်းရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများထဲမှ အများအပြားသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော ရန်ပြည်နယ်တွင် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားများစွာ ရှိနေကြသော်လည်း၊ သူတို့ပင်လျှင် ဝမ်ကျင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။

စစ်မရှုံးဖူးသော မှတ်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကောင်းမွန်စွာ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် အင်အား သုံးသိန်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသူ မည်သူ့ကိုမဆို သတိဝင်လာစေရန်နှင့် ဒေါသအရှိန်အဝါကြောင့် အမှားမလုပ်မိစေရန် ထိန်းချုပ်ပေးရန် လုံလောက်လှပေသည်။

တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရသော ရန်ပြည်နယ်၏ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ အဆက်အသွယ်များနှင့် အကူအညီများကို အသည်းအသန် ရှာဖွေကြတော့သည်။ အချို့သောသူများသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံရန် စိတ်ကူးပင် ယဉ်လာကြသည်။

အကျပ်အတည်း ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ထိုသူတို့သည် သူတို့၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြလာကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ပန်းတွင် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်ဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ ကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး၊ ပရိယာယ်များ ကြွယ်ဝကြသော်လည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးရာတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်တတ်ကြသည်။

ဓားသွားက လည်ပင်းထက်သို့ ကျရောက်မလာသေးသည့် အချိန်တွင်မူ သူတို့၌ အစီအစဉ်များနှင့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေတတ်ကြသည်။ သို့သော် အစစ်အမှန် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းများ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ကာ ရဲစွမ်းသတ္တိ ကင်းမဲ့သွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် အားနည်းသူများအပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တတ်ကြပြီး၊ အာဏာရှိသူများအပေါ်တွင်မူ ဖားပြားကာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြုမူတတ်ကြပေသည်။