အခန်း ၃၀၃

အခန်း (၃၀၃)

သံယောဇဉ်မေတ္တာ

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်တော်အတွင်းမှ ဓားနှင့် လေးမြှားများ ဆင်ယင်ထားသည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်စု ဝိုင်းရံထားသော မြင်းရထားတစ်စီးသည် မြို့တော်၏ တောင်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ရန်ပြည်နယ်၏ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ညှီဟောင်သော အနံ့အသက်များနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှု၏ အငွေ့အသက်များသည် သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကြားလေးများသည် လူတစ်ယောက်စာသာ မနည်းတိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းနိုင်လောက်အောင် ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး လမ်းဘေးဝဲယာတွင်မူ ယိုင်နဲ့ပျက်စီးနေသော တဲအိုများက ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။

ရွှံ့မြေနံရံများသည် ကွာကျနေပြီး အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော ကောက်ရိုးမြက်များနှင့် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားစများကို ဖော်ပြနေကာ လေပြင်းတစ်ချက်ဝေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် ပြိုလဲပျက်စီးသွားမည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

အိမ်အများစုတွင် အခန်းတစ်ခန်းသာ ရှိပြီး လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို မနည်းမုချ ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ရုံမျှသာ ရှိသည်။

အိမ်တွင်းအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်အမင်း ရိုးရှင်းစုတ်ပြတ်လှသည်။ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖာထေးထားပြီး ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် စောင်ပါးတစ်ထည် ခြုံလွှမ်းထားသော ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသည့် သစ်သားခုတင်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။

မီးဖိုတစ်ခုလုံးမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနားစောင်းပဲ့နေသော သံအိုးတစ်လုံးနှင့် ဟိုတစ်စသည်တစ်စ ပြန့်ကြဲနေသော ရိုးရှင်းသည့် မြေထည်ပန်းကန်ခွက်ယောက် အနည်းငယ်သာ ချထားလျက်ရှိကာ အက်ကြောင်းများကြား၌ မည်သည့်ခေတ်အခါက ကျန်ရစ်ခဲ့မှန်းမသိသော အစားအစာအကြွင်းအကျန်များ ကပ်ငြိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းကြားများတစ်လျှောက် ရေဆိုးများ စီးဆင်းနေပြီး အမှိုက်သရိုက်များသည် တောင်ပုံရာပုံ စုပုံနေကာ ခြင်နှင့် ယင်ကောင်များမှာ တဝုန်းဝုန်း မြည်ကာ ပျံသန်းနေကြသည်။

စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးသူငယ်များသည် ထိုပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း ဖြတ်သန်းပြေးလွှားနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့ပိန်လှီနေကာ မျက်ဝန်းများထဲ၌မူ တွေဝေငေးမောခြင်းနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူကြီးများသည်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ဝမ်းစာတစ်နပ်အတွက် မနားမနေ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြရသည်။

အမျိုးသားများသည် ရိုးရှင်းသော ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို သယ်ဆောင်လျက် အဝေးရှိ လုပ်ငန်းခွင်များသို့ ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ကိုင်ရန်သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် သူဌေးအိမ်များတွင် ကျပန်းအလုပ်များ လုပ်ကိုင်ရန်သော်လည်းကောင်း သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးများသည် အိမ်၌ပင် ကျန်ရစ်ကာ အဝတ်ဟောင်းများကို ဖာထေးရင်း ယင်းတို့ကို ဆန် သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ်နှင့် လဲလှယ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

အချို့သော အမျိုးသမီးများမှာမူ တံခါးဝတွင် မှီတွဲရပ်နေကြပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ချထားကြသည်။ ယင်းမှာ အသက်ဆက်ရန် လုံးဝလမ်းစပျောက်နေသူများအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားရန် နောက်ဆုံးထွက်ပေါက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤမျှ ဆိုးရွားလှသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် မြင်းကောင်းများကို စီးနင်းလာသည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များအား ရွံရှာစက်ဆုပ်စေသော်လည်း သူတို့သည် သတိဝီရိယကို အနည်းငယ်မျှ လျှော့ချခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

အရပ်ဒေသတစ်ခုသည် သာ၍ ဆင်းရဲမွဲတေလေလေ၊ သာ၍ အန္တရာယ်ကြီးမားလေလေ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူများ၌ မျှော်လင့်ချက် သို့မဟုတ် အနာဂတ်ဟူ၍ လုံးဝမရှိသည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိနားလည်ထားကြသည်။

သူတို့သည် ဖိနပ်မပါသော ခြေဗလာသမားများဖြစ်၍ ဖိနပ်စီးထားသူများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့် သူများ ဖြစ်ကြသည်။

လူအများအပြားသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာအတွက် မိမိတို့၏ အသက်ကိုပင် ရင်းဝံ့ကြပေသည်။

သူတို့အဖွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထင်ရှားလှသော သူဌေးသူကြွယ် သို့မဟုတ် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အသက်စွန့်ကာ စွန့်စားရဲလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်အပေါ် ယုံကြည်မှုရှိကြသော်လည်း မိမိတို့၏ သခင်များကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိကြသည်။

လမ်းထောင့်များနှင့် လမ်းကြားများအတွင်းမှ ကောက်ကျစ်ရက်စက်သော မျက်လုံးအစုံများစွာသည် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြပြီး အခြေအနေကို အကဲခတ်လျက် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ပိုးမွှားတစ်စုပဲ။ သွေးသံရဲရဲပြပြီး သတိပေးဖို့အတွက် စံပြအနေနဲ့ တချို့ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း။"

မြင်းရထားအတွင်းမှ အေးစက်လှသော အမျိုးသမီးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့ကျောပြင်မှ လေးကိုင်းကြီးများကို ဖြုတ်ယူကာ မြှားတင်လျက် တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်ခတ်လိုက်ကြတော့သည်။

မြှားများ၏ လေခွဲသံများနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသူများသည် ထိုအင်အားကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အသေအပျောက်အချို့ ရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ မတတ်သာဘဲ နောက်ဆုတ်ကာ လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

"ဟမ်... နိမ့်ကျတဲ့ကောင်တွေ။ သူတို့မျက်လုံးတွေကို ကလော်ထုတ်ပစ်ရမှာ။"

မြင်းရထားအတွင်း၌ မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်မြီးကောက်နှင့် မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲသောဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ရွံရှာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လိုက်ကာကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းမပျိုတစ်ဦးကမူ လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို အရင်ဦးစားပေးရမယ်။"

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်ဟု ထင်ရသော လေယူလေသိမ်းနောက်ကွယ်၌ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ အသက်များကိုမူ အနည်းငယ်မျှ ဂရုစိုက်ခြင်းမရှိကြောင်း ပြသနေပေသည်။

"သိပါတယ်... မမရဲ့။ မမအတွက်တော့ မမရဲ့ ချစ်သူနဲ့ တွေ့ရဖို့က အရေးကြီးဆုံးကိစ္စ မဟုတ်လား။"

"သွားကြစို့။"

လမ်းမကြီး ငါးလမ်း ခြောက်လမ်းခန့် ထပ်မံဖြတ်သန်းပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုသည် မြင်းရထား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုခြံဝင်းသည် အလွန်အမင်း ဆန်းပြားခမ်းနားနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုနှင့် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ခင်းကျင်းပြသထားသော ဓား၊ လှံ၊ တုတ် စသည့် လက်နက်ပစ္စည်းများကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၏ ညစ်ပတ်ပေရေမှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားထင်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြရာ၊ ပိုင်ယို့နှင့် အဖွဲ့သည်လည်း သူတို့၏ ခြေရာလက်ရာများကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမရှိသဖြင့် ဖူရင်းဟွာအနေဖြင့် ယင်းကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

သူသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မတ်တပ်ရပ်နေနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ မေ့လျော့ခြင်းခံထားရသော မိမိကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ထံသို့ မည်သူ လာရောက်ရှာဖွေသည်ကို သိရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

မြင်းရထားလိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ ပိုင်ယို့၏ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာရာ၊ ဖူရင်းဟွာသည် ဦးစွာ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား သူမအား ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့သည်လည်း ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကြမ်းတမ်းသော လျှော်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပိန်လှီကာ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကြောင့် ညှိုးငယ်နေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာရတော့သည်။

တစ်ချိန်က ကျော်ကြားလှပြီး စစ်မြေပြင်တွင် မရှုံးဖူးသော လူငယ်စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ယခုအခါတွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

ပိုင်ယို့သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ဖူရင်းဟွာအား ဖက်လဲတကင်း ပွေ့ဖက်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော မျက်နှာလေးသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လျှော်အဝတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်မိတော့သည်။

"ရင်းဟွာ... ကျွန်မ ရှင့်ကို သိပ်လွမ်းနေခဲ့တာ..."

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူမ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော စကားလုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာတို့သည် ဤအခိုက်အတန့်၌မူ ရိုးရှင်းသော လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု ဖော်ပြချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့တော့သည်။

မိမိ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ အလှပဂေး၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဖူရင်းဟွာသည် ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော အာဃာတအချို့ ပြေပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိမိ၏ လက်ရှိဒုက္ခဆင်းရဲမှုများမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကြောင့် ဖြစ်မှန်း သူ ကောင်းစွာသိသော်လည်း၊ ဖူရင်းဟွာအနေဖြင့် မိမိအား ချစ်မြတ်နိုးပြီး မိမိကလည်း ပြန်လည်ချစ်ခင်ရသော ရှေ့မှောက်ရှိ လူသားအပေါ် စိတ်နာကျည်းရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ခဏအကြာတွင် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ပိုင်ဟွမ်သည် ပွေ့ဖက်ထားကြသော ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီးနောက် ဖူရင်းဟွာအား စပ်စုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူမသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ သာမန်မျှသာ ထင်ရသော လူသားတစ်ဦးနှင့် တစ်ချိန်က ရန်ပြည်နယ်တွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သော ဖူရင်းဟွာကို မည်သို့မျှ ဆက်စပ်တွေးတော၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

အတိတ်ကာလကမူ သူမသည် အစ်မဖြစ်သူထံမှ ဖူရင်းဟွာသည် မည်မျှ ပါရမီထူးချွန်ကြောင်း၊ စွမ်းရည်ထက်မြက်ကြောင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြတ်သားကြောင်းတို့ကိုသာ ကြားဖူးခဲ့ပြီး လောက၌ ရှားပါးလှသော လူငယ်သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ချီးမွမ်းခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟွမ်က ဖူရင်းဟွာအား သေချာစွာ အကဲခတ်နေစဉ်၊ သူမ၏ ကျောပြင်နောက်ကွယ်၌ ဝှက်ထားသော လက်ချောင်းများသည် အချက်ပြသည့်အလား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရာ မြင်းရထားဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး ခြံဝင်းငယ်လေးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

ပိုင်ဟွမ် မထွက်ခွာမီအချိန်က ပိုင်ကျန့်သည် သူမအား အကယ်၍ ဖူရင်းဟွာက သဘောမတူပါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ရမည်ဟု အထူးမှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလကမူ ပိုင်ကျန့်သည် သူ၏ ပါရမီကို နှမြောခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သမီးဖြစ်သူ၏ အသည်းအသန် တောင်းပန်မှုများကြောင့်လည်းကောင်း ဖူရင်းဟွာအား ဤနေရာ၌သာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာခွင့် မပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ပြည်နယ်သည် မကြာမီ ဆင်နွှဲရတော့မည့် စစ်ပွဲကပ်ဘေးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဖူရင်းဟွာသာ ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးသွားပါကသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဝမ်ကျင်း၏ သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံရပါကသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကြားတွင် ပြဿနာရှာခဲ့ပါကသော်လည်းကောင်း ယင်းသည် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးခြင်း ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဖူရင်းဟွာသည် ထက်မြက်လှသူဖြစ်ရာ ပိုင်ယို့ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှစ၍ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် မကြာသေးမီက ပတ်ဝန်းကျင်အိမ်နီးနားချင်းများထံမှ ကြားသိရသော သတင်းများကို ပေါင်းစပ်လျက် ပိုင်ယို့ လာရောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းမိလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ကျန့်နှင့် သူ၏သားဖြစ်သူတို့သည် မိမိကို အသုံးချရန် မလိုဘဲနှင့် ပိုင်ယို့အား မိမိနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမယုံကြည်ချေ။

"ယို့အာ... ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါနဲ့... ဘာလဲ... ဘာကို ပြန်ပေးဆပ်ရမှာလဲ။"

ပိုင်ယို့သည် ဖူရင်းဟွာအား ပွေ့ဖက်ထားရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ကျန့်နန်မင်းသားကို ခုခံတိုက်ခိုက်ပေးရမယ်။"

"အို..."

"ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်ကို ငါ့လက်ထဲ အပ်မလို့လား။"

ဤအရာက ဖူရင်းဟွာအတွက်မူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားသော အရာဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤတောင်ဘက်မြို့ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်၌ သတင်းအချို့ကို ကြားသိနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယင်းမှာ အောက်ခြေလူတန်းစားများထံမှ လာသော သတင်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် အသေးစိတ်ကျလှသော အချက်အလက်များကိုမူ မရရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် ဦးစွာပထမတွင် မိမိအား လွှတ်ပေးခြင်းမှာ လက်အောက်ခံရာထူးတစ်ခုဖြင့် ကူညီပံ့ပိုးပေးရန်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ပိုင်ကျန့်က ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို မိမိအား အမှန်တကယ် လွှဲအပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ယင်းကို ကြည့်ရသလောက် ကျန့်နန်မင်းသား၏ ပိုင်ကျန့်အပေါ် ပေးထားသော ဖိအားသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှပြီး ကျန့်နန်မင်းသားသည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း အင်အားတောင့်တင်းကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

"မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ အခြားလူတွေက မကြောက်ကြဘူးလား။"

ပိုင်ယို့သည် သူ မည်သည့်အရာကို ရည်ညွှန်းနေကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဖူရင်းဟွာ၏ လက်ရှိဒုက္ခဆင်းရဲမှုနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းများကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရင်းဟွာ... ရှင်သာ ရန်သူကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ခုခံတိုက်ခိုက်ပေးမယ်ဆိုရင် ရှင်နဲ့ကျွန်မ လက်ထပ်ခွင့်ရမှာပါ။ ရှင် သဘောတူရဲ့လား။"

ပိုင်ယို့၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော စကားလုံးများကို နားထောင်ရင်း၊ ဖူရင်းဟွာသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်ဝန်းအစုံ၌ နက်ရှိုင်းလှသော သံယောဇဉ်မေတ္တာတရားတစ်ခုတည်းကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ..."

ဖူရင်းဟွာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ယို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်ရတော့သည်။

သူမသည် လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ကျန့်က မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း၊ ဓားနှင့် လေးမြှားများ ဆင်ယင်ထားသည့် အစောင့်အကြပ်များစွာ ဝန်းရံလိုက်ပါလာခြင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့ မည်သည့်အတွက် လာရောက်ကြသည်ကို သူမ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

"ရင်းဟွာ..."

ပိုင်ယို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဖူရင်းဟွာသည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ချေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ ကတိပေးပါတယ်။"

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အလှပဂေး၏ မေတ္တာဂရုဏာသည် နက်ရှိုင်းလှပြီး အကယ်၍ ပိုင်ယို့၏ ခိုင်မာသောရပ်တည်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ယခုကဲ့သို့ ပိတ်လှောင်ခံရရုံမျှဖြင့် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် သူသည် ပိုင်ယို့ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်မှာလည်း ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နှောင်ကြိုးမှ ရုန်းထွက်နိုင်သူဟူ၍ လောက၌ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။