အခန်း ၃၀၆

အခန်း (၃၀၆)

မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း

မြစ်လယ်၌ တိုက်ပွဲများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွင်းမြစ်သည် သိသိသာသာပင် သွေးနီရောင် လွှမ်းသွားခဲ့သည်။

များပြားလှသော ဆုလာဘ်များကြောင့် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်သည် ပြိုလဲမသွားခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကွာဟချက်ကိုမူ ထိုမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သံချပ်ကာအထပ်ထပ် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော် စစ်သည်တော်များသည် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သံချပ်ကာ နှစ်ထပ်ဝတ်ဆင်ထားသော ဤထွားကျိုင်းလှသော စစ်သည်တော်များသည် စစ်ဗျူဟာအင်အားစုများ ခင်းကျင်းကာ မိမိတို့၏ ခြေကုပ်စခန်းကို မလျှော့သောဇွဲဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံ ကာကွယ်ရင်း နောက်ထပ် ရဲဘော်ရဲဘက်များစွာ လာရောက်ပူးပေါင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဖူရင်းဟွာသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်လျက် မြစ်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ဤကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်စစ်သည်များကို ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူတို့သည် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း စိုးစဉ်းမျှ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြည့်ဝစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲဖြစ်ရာ သူသည် မသိမသာ ညည်းတွားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

ရန်ပြည်နယ်ဒေသသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်း ကျန့်နန်မင်းသား၏ လက်အောက်ရှိ ကျန့်နန်စစ်တပ်သည်လည်း လက်နက်အင်အား အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ စစ်သည်တော်များသည် အရည်အသွေး သာလွန်ရုံမျှမက ပိုမိုခိုင်မာပြတ်သားသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ် ရှိကြပေသည်။

သူတို့သည် တိုက်ရဲခုတ်ရဲပြီး သေခြင်းတရားကိုလည်း စိုးစဉ်းမျှ မကြောက်ရွံ့ကြချေ။

ကမ်းတက်လာသော ပထမဆုံး ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်စစ်သည်များ မည်မျှပင် အရည်အချင်းရှိစေကာမူ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ကန်းချီနယ်ပယ်သိုင်းဆရာကြီးများ မဟုတ်ကြလျှင် ဤနေရာ၌ ဧကန်မုချ အသက်ပျောက်ကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည်လည်း လက်နက်မဲ့ မဟုတ်ဘဲ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤစစ်သည်များသည်လည်း မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို သိရှိကြလိမ့်မည်ဟု ဖူရင်းဟွာ ယုံကြည်သော်လည်း သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်လက်တိုက်ပွဲဝင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဖူရင်းဟွာသည် စောင့်ကြည့်နေရင်း ပထမဆုံး ကမ်းတက်လာသော ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်စစ်သည်များသည် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင် တစ်ဖြည်းဖြည်း အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးမရှိသော ကျန့်နန်စစ်တပ်ကြီးသည် သူတို့၏နေရာတွင် အဆက်မပြတ် အစားထိုးဝင်ရောက်လာပြီး ကမ်းတက်ခြေကုပ်စခန်းကို တိုးချဲ့လာခဲ့ကြသည်။

သူသည် တဖြည်းဖြည်း စောင်းညှိလာသော နေမင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤတိုက်ပွဲသည် နံနက်အစောပိုင်းမှသည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ ပြင်းထန်စွာ ဆင်နွှဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ဆုတ်ခွာရန် အချက်ပေးခရာမှုတ်မည့် အလားအလာ လုံးဝမရှိချေ။

ဤကဲ့သို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်သည် ဖူရင်းဟွာအား ဖိအားများကို နှစ်ဆမျှ ခံစားရစေသည်။

"ကျန့်နန်မင်းသားက တကယ်ပဲ သံမဏိစိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့လူပဲ။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲမျိုးမှာ သူက စစ်သည်တွေကို လူလို့တောင် မသတ်မှတ်ဘူး။ ဒါဆိုရင် ဒီစစ်သည်တွေက ဘာဖြစ်လို့ သူ့အတွက် အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေကြတာလဲ။"

သူ မသိရှိသည်မှာ ကျန့်နန်စစ်တပ်စခန်းအတွင်း၌ နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်သုတ်ကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ကာ၊ လျင်မြန်စွာ အစားအစာ စားသုံးပြီးနောက် လက်နက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် တစ်ဖက်ကမ်းဆီသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ချီတက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်မိန့်ပေးအလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မည်သူမျှ စစ်အမိန့်ကို မဖီဆန်ဝံ့ကြချေ။ ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်အောက်တွင် စနစ်စစ်သည်များနှင့် ဒေသခံစစ်သည်များ အားလုံးသည် အမိန့်ကို ပြတ်သားစွာ နာခံကြပြီး၊ ဖီဆန်သောသူများကိုမူ နေရာ၌တင် ညှာတာမှုမရှိဘဲ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်စေသည်။

ကြီးမားလှသော စစ်တပ်ကြီးများ၏ လှုပ်ရှားမှုတွင် တင်းကြပ်လှသော စစ်စည်းကမ်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်၏ အခြေခံအကျဆုံး အာမခံချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အသုတ်လိုက် ထိုးစစ်ဆင်မှုများသည် ကျွင်းမြစ်တစ်ခုလုံးကို စစ်သူရဲတို့၏ အလောင်းများနှင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ မြစ်ကူးတိုက်ပွဲမျိုးတွင် ဒဏ်ရာရရှိ၍ ရေထဲသို့ ကျဆင်းသွားပါက အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြေမှာ ဆယ်ပုံရှစ်ပုံခန့် မရှိတော့ချေ။

နေဝင်မိုးချုပ်၍ နေဝင်ရိုးရီအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင် ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ဆုတ်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မပြသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဖူရင်းဟွာသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရူးသွပ်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်နားလည်သွားတော့သည်။

ညဉ့်ဦးယံတိုက်ပွဲနှင့် မြစ်ကူးထိုးစစ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းသည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အသေအပျောက်နှုန်းကို အမြင့်မားဆုံးအထိ ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။

မှောင်မိုက်သောညသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုများကို သာ၍ လွယ်ကူစွာ မွေးဖွားပေးနိုင်ပြီး ညဘက်တွင် မြင်ကွင်းကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်သည်များ နင်းမိခြေမိခြင်းနှင့် စစ်စခန်းအတွင်း ထိတ်လန့်ချောက်ချားခြင်းကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အန္တရာယ်များနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးမှုများ ဖြစ်ပွားရန် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။

ထို့အပြင် ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ပွဲသံများသည် နောက်တန်းရှိ တိုက်ပွဲမဝင်ရသေးသော စစ်သည်များအပေါ်၌ပင် ကြီးမားလှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားများကို သက်ရောက်စေသည်။

ယင်းက လူတိုင်းကို အမြဲတစေ တင်းမာပူပန်နေစေပြီး အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲစေသည်။ ထို့အတူပင် စစ်သေနာပတိအတွက်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲမပြီးဆုံးသေးမီ သူသည် မည်သို့လျှင် အိပ်စက်ဝံ့ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ဖူရင်းဟွာသည် မအိပ်ဝံ့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းကမူ အိပ်စက်ဝံ့ပေသည်။ သူ့၌ စစ်သည်များကို အလှည့်ကျ ကွပ်ကဲ၍ တိုက်ခိုက်စေနိုင်သော ကျန်းလျောင်နှင့် ဘွဲ့ကျင်းတို့ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် နေ့ညမပြတ် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မရပ်မနား ရက်စက်စွာ အဆက်မပြတ် ထိုးစစ်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ကျွင်းမြစ်တစ်ခုလုံးသည် ရေစိမ်၍ ဖောင်းပွနေသော အလောင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မြစ်ရေသည်လည်း ရင့်မှည့်သော သွေးနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသော မြှားများ၊ ကျောက်တုံးကြီးများ၊ နစ်မြုပ်သွားသော လှေပျက်များနှင့် လက်နက်များသည် မြစ်ကြမ်းပြင်ကို မြင့်တက်လာစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ မြစ်ရေသာ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းမနေပါက ယင်းတို့သည် ရေမျက်နှာပြင်ထက်အထိပင် စုပုံလာနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ရန်သူ့စခန်းတံခါးကို ဖြိုဖျက်ရန် သစ်လုံးများကို တွန်းရွှေ့နေကြသော သံချပ်ကာစစ်သည်များကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်တွင် မြင့်မားစွာ ဆွဲချိတ်ထားသော နေမင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... ဒီဖူရင်းဟွာက တကယ်ပဲ အတော်လေး အကိုင်ရခက်တဲ့လူပဲ။"

စခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ကျင်းများ၊ အတားအဆီးများနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော တံခါးများသည် ကျန့်နန်စစ်တပ်အတွက် ရန်သူ့ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်ရန် ပိုမိုခက်ခဲစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အစစ်အမှန် ခက်ခဲမှုမှာ ဖူရင်းဟွာ၏ စစ်တပ်အပေါ် ကွပ်ကဲမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်၌ တည်ရှိပေသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း အခြေအနေ မဟန်တော့သည့်တိုင်အောင် သူသည် ထိရောက်သော ခုခံမှုကို ပြုလုပ်နိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး စစ်သည်များ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ ချေမှုန်းမှုကြောင့် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

သာမန်တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အနိုင်ရအောင် ကွပ်ကဲနိုင်သော စစ်သေနာပတိနှင့် အကျပ်အတည်းများကြားတွင် စစ်တပ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်နိုင်အောင် ထိန်းကျောင်းနိုင်သော စစ်သေနာပတိတို့မှာ လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ကျန်းလျောင်၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများသည် ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်ကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်ရှိ ဖူရင်းဟွာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်တပ်တစ်ခုရဲ့ အင်အားက စစ်သေနာပတိပေါ်မှာ မူတည်တယ်ဆိုပေမယ့်၊ စစ်သေနာပတိတစ်ယောက်တည်းပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား အခြေမခံပါဘူး။ သူက တော်တာမှန်ပေမယ့် တော်တာက သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာပါ။ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။"

ကျန်းလျောင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖူရင်းဟွာ၏ မျက်ဝန်းများသည် ယခုအခါ သွေးကြောများ ယှက်သန်းလျက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အနားမယူဝံ့ချေ။ သူသည် မိမိ၏ လက်အောက်ခံ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် စနစ်တကျ ကွပ်ကဲမှုမရှိဘဲ ယခုကဲ့သို့ အလျင်စလို ဆောက်လုပ်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် တံတိုင်းလေးသည် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်ကြီးကို ဘယ်သို့မျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"သွားကြစမ်း... ဟိုဘက်က သံချပ်ကာခြေလျင်တပ်ဖွဲ့ကို သွားရောက်ချေမှုန်းပစ်လိုက်။"

တန်ဖိုးကြီးလှသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မျိုးနွယ်စုကြီး၏ မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးသည် အမိန့်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မိသားစုအတွင်း ပျိုးထောင်ထားသော သိုင်းပညာရှင် စစ်သည်တော်များကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ချီတက်သွားတော့သည်။

ဖူရင်းဟွာ၏ မျက်ဝန်းများသည် စစ်မြေပြင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ရှေ့တန်းအခြေအနေကို အမြဲတစေ ဂရုပြုနေခဲ့သည်။ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ရန်သူ့ဖောက်ထွက်ခြင်းခံရမည့် အန္တရာယ်ရှိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စစ်ကူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် သာမန်အားဖြင့် အင်အားမကြီးမားသော်လည်း ရန်ပြည်နယ် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ပျိုးထောင်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များသည်ကား အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သိုင်းပညာကို လေ့လာဆည်းပူးခြင်းမှာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ကုန်ကျတတ်ပြီး ရန်ပြည်နယ်မျိုးရိုးကြီးများသည် ငွေကြေးချမ်းသာကြသဖြင့် ထူးချွန်ထက်မြက်သော သိုင်းပညာရှင်များနှင့် အစွမ်းထက်သော စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားကို ပျိုးထောင်ထားနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီးဖူ... နည်းနည်းလောက် အနားယူပါဦး။ အကယ်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီထက်ပိုပြီး ဖိအားပေးနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်မိပါတယ်..."

ဖူရင်းဟွာသည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ရွှေ့ကာ စကားပြောဆိုသူအား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"ငါသာ အနားယူသွားမယ်ဆိုရင်... မင်းတို့က ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို တားဆီးနိုင်မှာမို့လို့လား။"

သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော စစ်သူကြီးများအားလုံး နှုတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့၌ ဖူရင်းဟွာကဲ့သို့ စစ်တပ်ကြီးကို မိမိ၏ လက်မောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လိုသလို စေခိုင်းနိုင်သော ကွပ်ကဲမှုစွမ်းရည် မရှိကြသလို၊ စစ်မြေပြင်၏ အခွင့်အလမ်းကို အကဲခတ်နိုင်သော အမြော်အမြင်နှင့် စစ်သည်များ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ထိန်းရှိန်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိကြချေ။

ဖူရင်းဟွာသည် ပိုင်ယို့ ပေးအပ်ထားသော ဘေးရန်ကင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

"နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက်ပဲ တောင့်ခံထားကြစို့။ အကယ်၍ မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့... ဆုတ်ခွာကြရုံပဲ။"

ဖူရင်းဟွာသည် ဤနေရာ၌ ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ခေါင်းမာစွာဖြင့် အသေအလဲ ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်လိုတော့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် အကန့်အသတ်ရှိရာ ကျန့်နန်စစ်တပ်ကြီးကို ရေရှည် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မမဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူသာ လဲပြိုသွားပါက ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ဧကန်မုချ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာ၌ ဆက်လက်၍ တောင့်ခံနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆုတ်ခွာရမည်ဖြစ်ကာ၊ မဟာဗျူဟာမြောက် နယ်မြေအကျယ်အဝန်းကို အသုံးချ၍ အချိန်ဆွဲရပေလိမ့်မည်။

သူ၏ဘေးမှ လူအနည်းငယ်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးမြန်းဝံ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖူရင်းဟွာသည် မိမိ၏ အစွမ်းအစဖြင့် သူ၏စကားကို နာခံခြင်းက အမြဲတမ်း အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။"

တတိယမြောက်နေ့တွင် နေမင်းပွင့်လင်းလာသောအခါ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်ကာ၊ အများပြားလှသော စစ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၊ ရိက္ခာများနှင့် ဒဏ်ရာရစစ်သည်များကို နောက်တန်းသို့ စတင်ရွှေ့ပြောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တန်းကို အကာအကွယ်ပေးရန်အတွက် အထူးရွေးချယ်ထားသော အထူးစစ်သည်တော်များကို တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ အလုပ်မှာ မိမိတို့၏ အသက်ကို စတေး၍ ပင်မစစ်တပ်ကြီး ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်သည်အထိ အချိန်ဆွဲပေးရန် ဖြစ်ပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသော သာမန်စစ်သည်များမှာ ဤတာဝန်ကို ဘယ်သို့မျှ မထမ်းဆောင်နိုင်ချေ။

ပဉ္စမမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဖူရင်းဟွာသည် မိမိ၏ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်၍ ပြတ်သားစွာ ဆုတ်ခွာခဲ့ပြီး၊ နောက်တန်းကို အကာအကွယ်ပေးရန်အတွက် အထူးစစ်သည် သုံးထောင်ကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ချန်ထားရစ်ခြင်းခံရသော သူများထဲတွင် ရန်ပြည်နယ် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ပျိုးထောင်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များသာမက စစ်တပ်အတွင်း၌ သူကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ထားသော ယုံကြည်ရသည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။

အခြေအနေက ပိုမိုအကျပ်အတည်းဖြစ်လေလေ၊ သူတို့၏ တန်ဖိုးမှာ သာ၍ ထင်ရှားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ကို ပျိုးထောင်ရန်အတွက် ဤမျှလောက် များပြားလှသော အားထုတ်မှုများနှင့် ငွေကြေးများကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးပြုခဲ့ပါမည်နည်း။

ကျန့်နန်စစ်တပ်ကြီးက စစ်စခန်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ချိန်တွင် ဖူရင်းဟွာသည် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ပင်မတပ်မကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ဝေးကွာစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်နှင့်အတူ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော ဝမ်ကျင်းသည် ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီဖြစ်သော ကျွင်းမြစ်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို စတင်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကူးစက်ရောဂါများ မပြန့်ပွားစေရန်အတွက် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲအတွင်း ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် အင်အား ငါးသောင်းခန့် ထိခိုက်ကျဆုံးမှု ရှိခဲ့ပြီး၊ ခံစစ်ပိုင်းမှ ခုခံနေသော ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်မှာမူ ကျန့်နန်စစ်တပ်ထက်ပင် ပိုမို၍ အထိနာကာ သေကျေပျက်စီးခဲ့ရပေသည်။

ဤအကြိမ် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်မှုသည် ဝမ်ကျင်းအား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို တစ်ဆင့်ထက်မက ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး အစွမ်းထက်လာစေရန် အထောက်အကူပြုခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုသည်လည်း ကြီးမားလှသော တိုးတက်မှုကို ရရှိခံစားခဲ့ရပေသည်။