အခန်း ၃၁၀

အခန်း (၃၁၀)

ဗျူဟာ

ပိုင်ခွမ်း နှင့် ကျန်းလျန်ကျူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြပြီး ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြကုန်၏။

သူတို့၏အမြင်တွင် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် လက်ရှိတိုက်ပွဲ၌ အရေးနိမ့်နေသော်လည်း မြို့ကို အခြေပြုခုခံရသည့် ခိုင်မာလှသော ပထဝီဝင်အားသာချက် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ဆယ်ရက်မျှပင် တောင့်မခံနိုင်ရမည်နည်းဟု တွေးမိကြသည်။

သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ ဖူရင်းဟွာသည် သက်ပြင်းညှာတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ဆိုတာက ဆန်းကြယ်နက်နဲလှတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ အဲလိုမဟုတ်ဘူး။ သေချာစေ့စပ်စွာ စောင့်ကြည့်ရင် အထင်အရှား မြင်နိုင်ပါတယ်။"

"ကျန့်နန်စစ်တပ်က ရက်အတော်ကြာအောင် ဆက်တိုက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစစ်ဆင်ခဲ့လို့ သူတို့ဘက်မှာ အကျအဆုံး များပြားခဲ့သလို ငါတို့စစ်တပ်လည်းပဲ အတူတူပါပဲ။"

"ကျန့်နန်စစ်သည်တွေ မြို့တံတိုင်းပေါ်ကို တက်လာနိုင်တဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူတို့ကို ပြန်လည်မောင်းထုတ်ဖို့အတွက် ငါတို့စစ်တပ်က နှစ်ဆမကတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို ပေးခဲ့ရတယ်။"

"ဒီအရာတွေကို မင်းတို့လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပိုင်ခွမ်းနှင့် ကျန်းလျန်ကျူတို့သည် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"ဒါပေမဲ့..." ဖူရင်းဟွာက စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

"မင်းတို့ မမြင်ကွယ်ရာမှာ ရှိနေတာကတော့ ငါတို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေဟာ ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လာကြတာပဲ ဖြစ်တယ်။"

"သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီ။ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ တွန့်ဆုတ်လာကြပြီး ပုန်းကွယ်ဖို့ ကြိုးစားလာကြတယ်၊ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကလည်း အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ခွမ်းက စဉ်းစားတွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်မှ ကျန်းလျန်ကျူကမူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

ပိုင်ခွမ်းသည် ရှေ့တန်းတွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခြင်း မရှိသဖြင့် အခြေအနေကို သိရှိရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း၊ ကျန်းလျန်ကျူမှာမူ အခြေအနေချင်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်၌ အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်နေရသဖြင့် သူသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်တော်များ၏ စိတ်ဓာတ်အခြေအနေကို ကောင်းစွာ ခံစားသိရှိနေရသည်။

ငွေကြေးနှင့် ကြီးမားလှသော ဆုလာဘ်များဖြင့် မြှင့်တင်ပေးထားသည့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသည် ယခုအခါ စတင်၍ ယိမ်းယိုင်ချောက်ချားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်မျှလောက်သော ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်ဦးမည်ကို ကျန်းလျန်ကျူ ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိနိုင်တော့သော်လည်း၊ ဤအခြေအနေသည် ရေရှည်ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည်မှာမူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျန်ကျူ သဘောပေါက်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဖူရင်းဟွာက သူ့ကို လေးနက်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် ငါတို့တွေ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ နောက်ထပ် ခံစစ်တံတိုင်းလိုင်းတစ်ခုကို ကြိုတင်ပြီး တည်ဆောက်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်၊ မဟုတ်ရင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေ ပြိုလဲပြီး ရွှမ့်ထိုင်မြို့သာ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရရင် ကျန့်နန်စစ်တပ်က မြောက်ဘက်ကို တဟုန်ထိုး ချီတက်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့ ရန်သူ့တိုက်စစ်ကို တောင့်ခံဟန့်တားပေးမဲ့ နောက်တန်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့သာ မရှိရင် စစ်တပ်မတော်ကြီးဟာ ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရရင် ငါတို့ရဲ့ ဆုတ်ခွာမှုဟာ စစ်တပ်ပြိုကွဲပြီး အလုံးစုံ ပျက်စီးပြုန်းတီးမှုကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"လျန်ကျူ... မင်းကော စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး နောက်တန်းကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ရဲ့လား။"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျန်းလျန်ကျူသည် စစ်သေနာပတိချုပ် ဖူရင်းဟွာထံသို့ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဤလက်အောက်ခံ အသက်ပေးဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးကိုပဲ အနူးအညွတ် တောင်းဆိုချင်တာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပါပဲ။"

ကျန်းလျန်ကျူသည် သေမိန့်ပေးလိုက်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သော ဤစစ်မိန့်ကို အလွန်ပင် လိုလိုလားလားဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ သူသည် ရန်ပြည်နယ်ကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးလွန်း၍ မဟုတ်သလို၊ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများကို အသက်ပေးကာကွယ်လို၍လည်း မဟုတ်ပေ။

သူ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် လိုလိုလားလား ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဖူရင်းဟွာအပေါ်၌ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းနှင့် မိမိ၏ အရည်အချင်းကို သိမြင်မြှောက်စားခဲ့သော ဗိုလ်ချုပ် ဖူ၏ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဖူသည် သူ၏ မိသားစုကို လစ်လျူရှု ညှဉ်းပန်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပိုင်ခွမ်းသည် သူ၏ လက်သီးအစုံကို မသိစိတ်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ကျန်းလျန်ကျူ၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို အရေးစိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျန်ကျူမှာ သာမန်အရပ်သား မျှသာဖြစ်ရာ မည်မျှပင် သေဆုံးပါစေ သူ၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ အလေးအနက် ဂရုစိုက်နေသည်မှာ ရွှမ့်ထိုင်မြို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရွှမ့်ထိုင်မြို့သာ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပါက နောက်တန်း၌ ခံစစ်ကို မည်မျှပင် ပြန်လည်တည်ဆောက်စေကာမူ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျီရန်မြို့သည် ရွှမ့်ထိုင်မြို့ကဲ့သို့ စစ်ရေးအရ အချက်အချာကျသော ပထဝီဝင် အနေအထားမျိုး မရှိချေ။

အကယ်၍ ရွှမ့်ထိုင်မြို့ကိုပင် တောင့်မခံနိုင်ပါက ကျီရန်မြို့ကိုလည်း ဧကန်မုချ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ စောစောသေရခြင်းနှင့် နောက်ကျမှ သေရခြင်းဟူ၍သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ပိုင်ခွမ်းသည် သွားကို ကြိတ်လိုက်မိသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ စစ်ကူတွေသာ အချိန်မီ ရောက်လာမယ်ဆိုရင် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ လုံးဝ မလိုတော့ပါဘူး။"

"ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး စစ်ကူတွေကို အသည်းအသန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ပါ့မယ်။"

"ငါးရက်အတွင်းမှာပဲ... စစ်ကူတွေကို ဧကန်မုချ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ပိုင်ခွမ်း၏ စကားများသည် အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေသည်။ မည်သည့် တန်ဖိုးကိုပင် ပေးဆပ်ရပါစေ သူသည် ငါးရက်အတွင်း စစ်ကူများကို ခေါ်ဆောင်လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ပိုင်မိသားစု၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် မိမိကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်အတွက် သူသည် ဤအရာကို ဧကန်မုချ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ခွမ်း၏ ပြတ်သားလှသော သဘောထားကို မြင်ရသောအခါ ဖူရင်းဟွာသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သူ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ရွှမ့်ထိုင်မြို့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို မင်းဆီမှာပဲ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှံလိုက်ပြီ။"

"အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်ခွာတော့။"

"နာခံပါပြီ။"

အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားသော ပိုင်ခွမ်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဖူရင်းဟွာသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။

ယနေ့ သူပြောလိုက်သော စကားများသည် ပိုင်ခွမ်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိအားပေး လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဤလှည့်ကွက်သည် ဧကန်မုချ အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ သူသည် ဤမျိုးနွယ်စုကြီး သခင်လေးတို့၏ သဘာဝကို အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နိုင်ငံတော် သစ္စာတရား၊ စစ်သည်တော်များ၏ အသက်အကျအဆုံး သို့မဟုတ် အများအကျိုးဟူသော အရာများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။ မိမိတို့၏ မျိုးနွယ်စု အကျိုးစီးပွားနှင့် ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှင်သန်ရေးသည်သာ သူတို့ အလေးအနက်ဆုံး တန်ဖိုးထားရာ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ပေသည်။

ဖူရင်းဟွာသည် ရွှမ့်ထိုင်မြို့ကို ငါးရက်ထက်မက ဆက်လက်တောင့်ခံထားနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ ရှိသော်လည်း၊ ထိုအချက်ကို နှုတ်မှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူက ငါးရက်ဟူ၍သာ ကန့်သတ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းကြောင့် ပိုင်ခွမ်းသည် ၎င်းအပေါ်တွင် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ လောင်းကြေးထပ်ဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ငါးရက်အတွင်းမှာပင် ပိုင်ခွမ်းသည် နည်းလမ်းအသွယ်သွယ်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ကူများကို အပြင်းအထန် ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသို့သော ဖိအားပေးမှုကို မပြုလုပ်ခဲ့ပါက စစ်ကူများ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာမည်ကို ဗိုလ်ချုပ် ဖူရင်းဟွာကိုယ်တိုင်ပင် အသေအချာ သိရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် အသည်းအသန် စစ်ကူတောင်းခံခြင်းထက် မျိုးနွယ်စုကြီးမှ ပိုင်ခွမ်းကိုယ်တိုင် နောက်တန်းသို့ သွားရောက်တိုက်တွန်းခြင်းက ရာနှုန်းပြည့် ပိုမိုထိရောက်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလျန်ကျူကို နောက်တန်းအစောင့်အဖြစ် ထားခဲ့မည်ဟူသော အချက်နှင့် ကျီရန်မြို့တွင် ခံစစ်အသစ် တည်ဆောက်မည်ဟူသော ကိစ္စရပ်များမှာ ပိုင်ခွမ်းကို ဖိအားပေးရန်အတွက် ဖူရင်းဟွာ ဆင်ကွက်ဖော်လိုက်သော နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးပရိယာယ် သက်သက်သာ ဖြစ်ချေသည်။

လွန်စွာ မလွှဲမရှောင်သာသော အခြေအနေဆိုးကြီးနှင့် မကြုံတွေ့ရသရွေ့ သူသည် မိမိ၏ သစ္စာရှိ ရဲဘော်ဟောင်း လက်အောက်ခံကို အလဟဿ အသေခံခိုင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းအပြင် ကျီရန်မြို့ကို ခုခံကာကွယ်ရန်မှာလည်း စစ်ရေးအရ လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။ သာမန် ပိုင်ခွမ်းပင် ဤအချက်ကို မြင်နိုင်လျှင် စစ်ဗျူဟာကျွမ်းကျင်သော ဖူရင်းဟွာအနေဖြင့် ဤအချက်ကို မသိဘဲ နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ရွှမ့်ထိုင်မြို့သာ ကျဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူတို့အနေဖြင့် မည်သည့်ခံစုတ်ကုတ်ကိုမျှ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်း ကာကွယ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုး သွားပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ဆင်ရတော့မလား။"

ပိုင်ခွမ်း ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက ဖူရင်းဟွာသည် တစ်ဦးတည်း တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျန်းလျန်ကျူက ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖူရင်းဟွာက ကျန်းလျန်ကျူကို တစ်ချက် မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး...

"ဘာကို သွားပြင်ဆင်မှာလဲ။ နောက်တန်းကို ကာကွယ်ပြီး အသေခံဖို့ သွားပြင်ဆင်မလို့လား။"

"စစ်ကူတွေသာ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်ရင် အဲဒီလို အသေခံဖို့ လုံးဝ မလိုတော့ဘူး။"

"အခု ချက်ချင်း မြို့တံတိုင်းပေါ်ကို တက်သွားပြီး ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ ညဘက် ပြောက်ကျားစစ်ဆင် ထိုးစစ်ဆင်လာမဲ့ အန္တရာယ်ကို သတိကြီးစွာနဲ့ စောင့်ကြပ်စစ်ဆေးချေ။"

ကျန်းလျန်ကျူသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ကုတ်လိုက်မိသည်။ သူ့တွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ စစ်မိန့်ကို နာခံကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန် မြို့တံတိုင်းထက်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ဖိအားများဖြင့် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ အဝေးမှ တိုက်ခတ်လာသော လေညှင်းသံမှတစ်ပါး ဆီဦးများဖြင့် တောက်လောင်နေသော မီးတုတ်များ၏ တဖျတ်ဖျတ် မြည်ဟီးသံမျှသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲနေခဲ့သည်။

တာဝန်ကျ ကင်းစောင့်စစ်သည်များသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆခြင်း မရှိဝံ့ကြဘဲ မြို့တံတိုင်းအောက်ခြေရှိ အမှောင်ထုဆီသို့သာ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မြို့တံတိုင်းကို မှီ၍ အဝတ်မချွတ်ဘဲ အိပ်ပျော်နေကြသော စစ်သည်များသည်ပင် သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ကိုယ်မှ ချွတ်မထားကြဘဲ မည်သည့်အချိန်၌မဆို ထရပ်၍ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

စစ်သည်တိုင်း၏ အာရုံကြောများသည် တင်းကျပ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျန့်နန်စစ်တပ်က ညဘက် ပြောက်ကျားစစ်ဆင် ထိုးစစ်ဆင်လာချိန်တွင် သူတို့ဘက်မှ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆမိပါက ပထမဦးဆုံး သေမင်းထံ သွားရမည့်သူများမှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြို့တံတိုင်းတစ်လျှောက် နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်လည်ကင်းစစ်ပြီးနောက် မည်သည့် ချို့ယွင်းချက်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် ကျန်းလျန်ကျူသည်လည်း မြို့တံတိုင်းခြေရင်းရှိ အနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မျက်စိမှိတ်၍ အမောဖြေလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်အချို့သည်လည်း သံချပ်ကာများ အပြည့်အစုံဖြင့် သူ၏ အနားတွင် သတိရှိစွာ ကင်းစောင့် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်ဌာနချုပ် စခန်းကြီးအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် ရွှမ့်ထိုင်မြို့တံတိုင်းထက်မှ တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေသော မီးတုတ်အလင်းရောင်များကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဖူရင်းဟွာသည် စစ်ရေးတွင် လွန်စွာ သတိကြီးလွန်းလှပေသည်။ 'လိပ်ခွံ' ကဲ့သို့ ထူထဲမာကျောလှသော ဤရွှမ့်ထိုင်မြို့ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အင်အားသုံး၍ အတင်းအဓမ္မ အသေခံထိုးစစ်ဆင်ခြင်း မှတစ်ပါး လက်ရှိအချိန်၌ စစ်ဗျူဟာအသစ် ဖော်ဆောင်ရန် သူ့ထံတွင် အခြား ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိချေ။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သွေးချောင်းစီးကာ မြင့်တက်လာနေသော ကျန့်နန်စစ်သည်တော်များ၏ အကျအဆုံးများကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ဝမ်ကျင်း၏ နှလုံးသားကို အလွန်ပင် နာကျင်စေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဧရာမ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကြီးများအတွင်း၌ သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်မားသော ဝါရင့်လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ အလဟဿ ကျဆုံးသွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

အကယ်၍ စစ်ပွဲကို ဤအတိုင်း ဆက်လက်အချိန်ဆွဲနေမည်ဆိုပါက သူတို့ဘက်မှ ပိုမိုထက်မြက်သော ဝါရင့်လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ထပ်မံ၍ အသက်စေးစေးဖြင့် စွန့်လွှတ်ရမည်မှာ ဧကန်မုချ ဖြစ်သည်။ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ နောက်တန်းစစ်ကူများပါ ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်မူ သူတို့ဘက်မှ ပေးဆပ်ရမည့် သွေးနှင့်အသက် တန်ဖိုးမှာ ယခုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို တွေးတောမိသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နက်နဲသော တွေးတောကြံဆမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းလက်မှီသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ဗဟိုရဲတဲတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ လက်အောက်ခံ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများကို အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

"မနက်ဖြန်ကစပြီး ထိုးစစ်ဆင်မှု စစ်ရှိန်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ကြမယ်။"

"ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်ရဲ့ စစ်ကူတွေ နောက်တန်းကနေ ရောက်မလာခင် ရွှမ့်ထိုင်မြို့ကို အပြတ်အသတ် သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြရမယ်။"

"မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့တွေ အခြားသော နည်းလမ်းတွေကို သုံးရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းတို့ကို ပထမဆုံး စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုကို ရယူဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘူးဆိုပြီး ငါ့ကို အပြစ်မတင်ကြနဲ့။"

"နာခံပါပြီ သခင်ကြီး။"

စစ်မိန့်များကို ပြတ်သားစွာ ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်ကို အနားသို့ ခေါ်ယူကာ စစ်သေနာပတိချုပ် တံဆိပ်တော် ခတ်နှိပ်ထားသော လျှို့ဝှက်စစ်မိန့်စာလွှာတစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဒါကို မင်ပြည်နယ်ရဲ့ ဘုရင်ခံ လန်ရှီးထံကို ရောက်အောင် သွားရောက်ပေးပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။"

ထို့နောက် ဝမ်ကျင်းသည် အခြားသော လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ကုရန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြန်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီစာကိုတော့ လန်ယာ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ထံကို ရောက်အောင် ပေးပို့ရမယ်။"

"အမြန်ဆုံး သွားစမ်း။"

"နာခံပါပြီ။"

ကုရန် စစ်တဲအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် စစ်ဗျူဟာစားပွဲကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ရန်ပြည်နယ်မှာ ဒုတိယမြောက် ဖူရင်းဟွာတစ်ယောက် ထပ်ပြီး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ဦးမလားဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ချင်ပါသေးတယ်။"