အခန်း ၁၀၄

အခန်း ၁၀၄

“သူ့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် သားရဲက ဒီလောက်အထိ တောင်ပံဖြန့် အင်အားကြီးနေမှတော့ ဒီကျောင်းသားက ခင်ဗျားတို့ကျောင်းရဲ့ မြင်းနက်စစ်စစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါဆို သူက ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး သားရဲကိုပါ အတူတူ ထုတ်မလာတာလဲ။ အဲဒါဆိုရင် စာမေးပွဲရမှတ်က ပိုကောင်းလာမှာ အသေအချာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်း စကားမဆိုရသေးမီမှာပင် ဘေးနားရှိ ဇီယဲ့အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူး ဟွေ့ချန်းက စကားဖြတ်ပြောလာခဲ့သည်။ သူ၏ ရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် ကျန်းဟန်၏ နာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဇီယဲ့အထက်တန်းကျောင်း၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်သည် ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းနှင့် တစ်ဆင့်သာ ကွာဟပြီး ၎င်းတို့၏ ယခုနှစ် ရည်မှန်းချက်မှာ ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းကို ကျော်တက်ရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်း၏ ထိပ်သီးကျောင်းသားများကို အမြဲအာရုံစိုက်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့် ကျန်းဟန်ဆိုသော နာမည်ကိုမူ သူ တစ်ခါမျှပင် မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် သူ၏သားရဲ သွေးအရိပ်ညဇီးကွက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒုတိယမြောက် သားရဲဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဤအရာသည် ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းက ယခုနှစ်တွင် အထူးအာရုံစိုက် ပျိုးထောင်ထားသည့် ဝှက်ဖဲဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အခြားကျောင်းများက သံသယဝင်သွားစေရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့လေသည်။

“သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး သားရဲက ဒုတိယ သားရဲလောက် မသန်မာလို့များလား။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး သားရဲက ဘာကောင်လဲ။”

အစိမ်းရောင် ဆံပင်ရှည်များနှင့် မီးရထား အမှတ် (၁) အလယ်တန်းကျောင်း၏ အမျိုးသမီး ဌာနမှူးကလည်း စူးစူးစိုက်စိုက်ဖြင့် စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလာသည်။

“သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး သားရဲက လျှပ်စီးပိုးကောင်ပါ။ လက်ရွေးစင်အဆင့် အလယ်အလတ် ရှိပါတယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ဒုတိယ သားရဲလောက်တော့ တကယ်ပဲ အင်အားမကြီးပါဘူး။”

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဌာနမှူးက ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒီကျောင်းသားက တကယ့်ကို မျှော်လင့်မထားတဲ့ ဝမ်းမြောက်စရာ အံ့ဩခြင်းတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့အကြောင်းကို အရင်က သိပ်မသိခဲ့ရဘူး။ သူက စာရင်းလာမသွင်းခဲ့ဘူးလေ။”

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဌာနမှူးနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ ဤကျန်းဟန်အကြောင်းကို စတင်ကြားသိခဲ့ရသည့် အချိန်မှာ ကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်မှု ဖြစ်စဉ်အတွင်းက ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောင်း၏မျက်နှာကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည့် ကျန်းဟန်ကို တကယ်ပင် သဘောမကျခဲ့ချေ။ ထိုကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်မှု ဖြစ်စဉ်ကြောင့်လည်း သူ့အပေါ်တွင် ဖိအားများစွာ သက်ရောက်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ ကျန်းဟန်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ သူ့ကို အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခံ့သည်။ ဤကျောင်းသားက တကယ်ပဲ ဤမျှအထိ သန်မာနေရော့သလား။

သူတို့ ရမှတ်ကောင်းကောင်းရရန် အထူးပျိုးထောင်ပေးနေသည့် ကျောင်းသားမှာ လျူတုံးဖြစ်ပြီး ကျောင်းအတွက် ဂုဏ်ဆောင်နိုင်ရန် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် သူ ရမှတ် မြင့်မြင့်မားမား ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်မူ ဤပထမဆုံး ကြားဖြတ်စာမေးပွဲတွင်ပင် သူသည် လုံးဝလူသိမများဘဲ တစ်ခါမျှပင် မကြားဖူးသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ထိုအရာက အခြားသူ၏ ဒုတိယမြောက် သားရဲကြောင့်ပင် ဖြစ်နေသေးသည်။

ထို့အပြင် ကျန်းဟန်၏ ပထမဆုံး သားရဲသည် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ဟု သူ ကြားထားခဲ့သည်မဟုတ်လော။ မည်သို့ကြောင့် လျှပ်စီးပိုးကောင် ဖြစ်သွားရသနည်း။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။

သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအရာများကို လုပ်ကြံဖန်တီး၍မရနိုင်ရာ သူသည် ဤကျောင်းသား ကျန်းဟန်ကို ရုတ်တရက် သဘောကျစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလာမိတော့သည်။

ကျောင်း၏ ဖျောင်းဖျနားချမှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက ဘာကြောင့် အလျှော့မပေးဘဲ ထိုကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်သူများကို ရဲစခန်းသို့ ပို့ရန် ဇွတ်အတင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းကို မပြောနှင့်...ဤကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော အရည်အသွေး ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ သူသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပါရမီရှင်များဟူသည်မှာ အမြဲတမ်း မာနထောင်လွှားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ နားလည်ပါသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းသည် ကြားဖြတ်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပါက ကျန်းဟန်နှင့် သေချာပေါက် တွေ့ဆုံစကားပြောပြီး သူ့အတွက် ပံ့ပိုးကူညီမှု ထောက်ပံ့ကြေးများ ပိုမိုလျှောက်ထားပေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လျူတုံးမှာ ဒုတိယနေရာသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ လျှပ်စီးပိုးကောင်နှင့် သွေးအရိပ်ညဇီးကွက်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမှောင်ညပုစဉ်းရင်ကွဲမှာ အနည်းငယ် အားနည်းလွန်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။

အတိတ်က ကျန်းဟန်အပေါ် သဘောမကျခဲ့မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်း၏ အမြင်တွင် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်၌ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်နှင့် စိတ်နေသဘောထား ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

ကျန်းဟန်က ထိုကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်တတ်သော ကျောင်းသားနှစ်ယောက်ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့လိုက်ခြင်းမှာ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းသားကို ကောင်းမွန်စွာ ပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် ကျောင်းကို သေချာပေါက် ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်း၏ ဤမျက်နှာအမူအရာက အခြားကျောင်းများမှ ဆရာ၊ ဆရာမများကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေ၏။ ဤကျန်းဟန်သည် အမှန်တကယ် သူ့အလိုလို ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့် သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍လော။

ထို့သို့ဆိုလျှင် ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်း၏ ကံတရားမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

“ဒီကျောင်းသား ကျန်းဟန်က မဆိုးဘူးပဲ။ သူ ကျုပ်တို့ကျောင်းက ချင်းယွမ်နဲ့ ဘယ်တော့လောက် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မလဲဆိုတာကို ကျုပ် တော်တော်လေး မျှော်လင့်နေမိတယ်။ အဲဒီကောင်လေးက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီးကတည်းက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ရူးမတတ်ကို လေ့ကျင့်နေတယ်လေ။”

စကားပြောလိုက်သူမှာ ကျန်းနန်အထက်တန်းကျောင်းမှ ဌာနမှူးကောင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များသည် ဖြူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထောင်မတ်နေကာ သူ၏ အသံမှာလည်း အာဏာစွက်၍ ဗိုလ်ကျလိုသော အသွင်ဆောင်နေသည်။

သို့သော်လည်း ဤချင်းယွမ်ဆိုသည့် ကောင်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပြီး သူ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်သည် ကျန်းနန်အထက်တန်းကျောင်းတွင် ဧကန်မုချ ပထမနေရာ၌ ရပ်တည်နေပေသည်။

ချင်းယွမ် - အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူ

ပထမသားရဲ - မိစ္ဆာဓားလက်ရုံးပုစဉ်းရင်ကွဲ၊ အဆင့် (၃) ခေါင်းဆောင် အလယ်အလတ်အဆင့်

ဒုတိယသားရဲ - သံသစ်ပင်မိစ္ဆာ၊ အဆင့် (၂) လက်ရွေးစင်အဆင့် နှောင်းပိုင်း

မိစ္ဆာဓားလက်ရုံးပုစဉ်းရင်ကွဲက တိုက်စစ်ဆင်ရေးကို အဓိကထားပြီး သံသစ်ပင်မိစ္ဆာကတော့ ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ကုစားခြင်းကို အာရုံစိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ကောင် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ကျန်းနန်အလယ်တန်းကျောင်းအကြောင်း ပြောရလျှင် အခြားအလယ်တန်းကျောင်းများမှ ဆရာ၊ ဆရာမများသည် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။ ချင်းယွမ်ကို ခေတ္တဖယ်ထားလျှင်ပင် ကျန်းနန်အထက်တန်းကျောင်းတွင် လောလောဆယ်၌ အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူပေါင်း ၃၂ ယောက် တိတိ ရှိနေသည်။

နှစ်လတာ အချိန်တိုအတွင်း၌ အလုပ်သင်အဆင့်မှ အခြေခံအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်သည့် သားရဲထိန်းချုပ်သူ မည်သူမဆိုသည် အံ့ဩစရာကောင်းသော တည်ရှိမှုများဖြစ်ကြပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျောင်း၏မျက်နှာစာနှင့် ရမှတ်ကောင်းကောင်းရယူပေးမည့် ပြိုင်ပွဲဝင်များ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား...ကျုပ်ကတော့ ချင်းယွမ်နဲ့ ဟဲ့ဟွာယောက်အလယ်တန်းကျောင်းက လင်ဝေယွဲ့တို့ရဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကို ပိုပြီး မျှော်လင့်နေမိတယ်။”

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟဲ့ဟွာယောက်အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ကြာပန်းမိစ္ဆာများ ထွက်ရှိရာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းသားရဲများ ပေါများလှသည်။ ဤလင်ဝေယွဲ့သည် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် ဒြပ်စင်ပြောင်းလဲထားသော ရေခဲဒြပ်စင် ကြာပန်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် သူမ လေ့ကျင့်ထားသော စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ဖြစ်သည့် ရေခဲမြစ် စိတ်ကြည်လင်ခြင်းကျင့်စဉ်နှင့်လည်း အချိတ်အဆက်မိမိ ပြီးပြည့်စုံစွာ အားဖြည့်ပေးထားသည်။

သူမ၏ အင်အားသည် ကျန်းနန်အထက်တန်းကျောင်းမှ ချင်းယွမ်ထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမိုသန်မာသေးသည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး သားရဲဖြစ်သော ရေခဲကြာပန်းမိစ္ဆာသည်လည်း ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေပြီး ဒုတိယမြောက် သားရဲဖြစ်သော သစ်သားအမြီး ရေနတ်သမီးမှာမူ ခေါင်းဆောင်အဆင့် အစောပိုင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အဲဒီကလေး လင်ဝေယွဲ့က ဒီလိုအပြိုင်အဆိုင်တွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားပုံမရပါဘူး။”

ဟဲ့ဟွာယောက်အလယ်တန်းကျောင်းမှ ဌာနမှူး လျူယွဲ့က ပြုံးကာ ဆိုသည်။

ရောက်ရှိနေကြသူများထဲတွင် သူတို့၏ ဟဲ့ဟွာယောက်အလယ်တန်းကျောင်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်းနန်အထက်တန်းကျောင်းနှင့် အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်ထိုးနှက်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ကျောင်းတွင်လည်း အခြေခံအဆင့် ရောက်နေသည့် ကျောင်းသား ၃၂ ယောက် ရှိနေပေသည်။

ပိုင်ဟယ်အထက်တန်းကျောင်းမှာလည်း မဆိုးလှဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူတို့၌ အခြေခံအဆင့်ကျောင်းသား ၂၀ သာ ရှိပြီး အဆင့် (၁) နေရာက ပိုင်ချန်ချွမ်း၏ အင်အားမှာ ချင်းယွမ် သို့မဟုတ် လင်ဝေယွဲ့တို့နှင့် တစ်တန်းတည်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းဟန်၊ လျူတုံးတို့နှင့် အဆင့်တူလောက်သာ ရှိသည်။

ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းအတွက်မူ အလယ်အလတ်အဆင့်၏ အစွန်းနားတွင်သာ ရှိသည်ဟု ပြောရပေမည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဤအချိန်မျိုးတွင် သူတို့၌ အခြေခံအဆင့်ကျောင်းသား တစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သာ ရှိတတ်သည်။

ဇီယဲ့အထက်တန်းကျောင်းနှင့် မီးရထားအမှတ် (၁) အလယ်တန်းကျောင်းတို့မှာမူ အလွန်ဝေးလံခေါင်ဖျားလွန်းလှရာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားဦးရေမှာ ငါးရာခန့်သာရှိပြီး အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ ငါးယောက်ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း အင်အားဟူသည်မှာ နယ်ပယ်အဆင့် တစ်ခုတည်းအပေါ်၌သာ မူတည်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အစစ်အမှန် စာမေးပွဲ ရောက်လာသည့်အခါ နယ်ပယ်အဆင့် နိမ့်ပါးသော ကျောင်းသားများစွာက နယ်ပယ်အဆင့် မြင့်မားသော ကျောင်းသားအချို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်သည်မှာ ထုံးစံပင် ဖြစ်သည်။

သားရဲများကို အတင်းအကျပ် အစာကျွေးပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းမျိုးကို မလုပ်ဆောင်သင့်ပေ။ လက်တွေ့တိုက်ပွဲ လေ့ကျင့်မှုမရှိဘဲနှင့် နယ်ပယ်အဆင့်သာမြင့်ပြီး ဘာမှအသုံးမကျသည့် လေလုံးကြီးသူများသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ပညာရေးဦးစီးဌာနက ကျောင်းတိုင်းကို လစဉ် ကွင်းဆင်းလက်တွေ့တိုက်ပွဲ လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ရန် သတ်မှတ်ထားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာလည်း ကျောင်းသားများအနေဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိဘဲ နယ်ပယ်အဆင့် သက်သက်သာ ရှိနေခြင်းမျိုးမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော မီးရထားအမှတ် (၂) ကျောင်းနှင့် ဇီယဲ့အထက်တန်းကျောင်းတို့မှ ကျောင်းသားများသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ သားရဲများမှာ အဆင့်နိမ့်သော်လည်း သူတို့၏ အင်အားကိုတော့ လျှော့တွက်၍မရနိုင်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျောင်းများမှ ကျောင်းသားများသည် အချိန်ရတိုင်း အနီးနားရှိ တောရိုင်းနယ်မြေများသို့ သွားရောက်ကာ လက်တွေ့တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“စာမေးပွဲ စတင်ပြီ။ ကန်မြို့ တစ်မြို့လုံးရဲ့ ခြုံငုံအဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်လာပြီ။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ဟယ်အထက်တန်းကျောင်းမှ သက်ကြီး ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူးက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း ကန်မြို့၏ ခြုံငုံစာရင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အသန်မာဆုံးကျောင်းသား ဖြစ်သော လင်ဝေယွဲ့သည် အဆင့် ၂၁ နေရာတွင်သာ ရှိနေပြီး ချင်းယွမ်မှာ အဆင့် ၅၂ နေရာတွင် ရှိကာ ကျန်းဟန်၏ အဆင့်မှာမူ ၅၀၁ နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိပ်ဆုံး အဆင့် ၁၀၀ နေရာများကိုမူ ကန်မြို့ အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်း၊ ကျန်းနန် အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းနှင့် ကျန်းပေ အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းတို့မှ ကျောင်းသားများကသာ ရာနှုန်းပြည့်နီးပါး လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားကြပြီး အခြားကျောင်းများမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးစ နှစ်ဦးစသာ ကြားညှပ်၍ တိုးဝင်နိုင်ကြသည်။

ထိုထိပ်ဆုံး အဆင့် ၁၀၀ ထဲက ကျောင်းသားများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အားလုံး၌ ဒုတိယမြောက် သားရဲတစ်ကောင်စီ ရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ နယ်ပယ်အဆင့်မှာလည်း ခေါင်းဆောင်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မက မြင့်မားကြသည်။

ကန်မြို့၏ အဆင့် (၁) နေရာတွင် ရှိနေသူမှာ ကန်မြို့ အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းမှ ချူးဟုန်ကျိဖြစ်သည်။ သူ၏ သားရဲနှစ်ကောင်လုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြပြီး လူအများက သူသည် အဆင့် (၃) လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူ အဖြစ်သို့ မကြာမီ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မည်ဟု ခန့်မှန်းထားကြသည်။

သားရဲများ၏ အဆင့်မှာ အဆင့် (၁) အစေခံ၊ (၂) လက်ရွေးစင်၊ (၃) ခေါင်းဆောင်၊ (၄) အရှင်သခင်၊ (၅) ဧကရာဇ်...စသဖြင့် ဖြစ်သည်။

သားရဲထိန်းချုပ်သူများ၏ အဆင့်မှာ (၁) အလုပ်သင်၊ (၂) အခြေခံအဆင့်၊ (၃) လက်ရွေးစင်အဆင့်၊ (၄) တပ်မှူးအဆင့်၊ (၅) ဘွဲ့ရအဆင့်...စသဖြင့် ဖြစ်သည်။

“ဟူး... ချူးဟုန်ကျိက ဒီလောက်အထိ သန်မာနေတာတောင် သစ်ပင်စိမ်း ပြည်နယ်ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဇယားမှာကျတော့ အဆင့် ၄၁၀၀ နေရာပဲ ရထားတယ်။ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ထိပ်ဆုံး အဆင့် ၅၀၀၀ စာရင်းထဲမှာ ကန်မြို့တစ်မြို့လုံးအနေနဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ စာရင်းထဲ ပါနိုင်တယ်။”

စကားပြောလိုက်သူမှာ မီးရထား အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းမှ အမျိုးသမီး ဌာနမှူး ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ရှန်းရှီပြည်နယ်အတွက် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်ဇယား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနယ်ပယ်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်ဇယားအရ ကန်မြို့၏ နံပါတ်တစ် ချူးဟုန်ကျိသည် ပြည်နယ်အဆင့် လေးထောင်ကျော်တွင်သာ ရှိနေပြီး အခြားသူတစ်ဦးမျှပင် စာရင်းထဲသို့ မဝင်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဇယား၏ အပေါ်ဆုံးသို့ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ နယ်ပယ်အဆင့် နံပါတ်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသူမှာ ထန်မြောင်ဟု အမည်ရသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားရဲထိန်းချုပ်သူ နယ်ပယ်အဆင့်မှာ အဆင့် (၃) လက်ရွေးစင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဆင့် (၄) အရှင်သခင်အဆင့် အလယ်အလတ် သားရဲနှစ်ကောင်နှင့် အဆင့် (၃) ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်း သားရဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူများသည် ကျန်းဟန်တို့နှင့် သက်တူရွယ်တူများဖြစ်ကြပြီး အသက် ၁၆ နှစ်မှ ၁၇ နှစ်အတွင်းသာ ရှိကြကာ ကျန်းဟန်တို့ထက် အလွန်ဆုံးမှ လအနည်းငယ်မျှသာ ပို၍ကြီးကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့သည် ဆရာ၊ ဆရာမအချို့ထက်ပင် ပိုမိုသန်မာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူများသည် အာဏာစက် မိသားစုကြီး အမျိုးမျိုး၏ မျိုးဆက်သစ်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့ မည်သို့လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်ကို သာမန်လူများအနေဖြင့် နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ထိုအင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများ၏ လက်ထဲတွင် မည်မျှအထိ များပြားသော အရင်းအမြစ်များ ရှိနေသည်ကိုလည်း အပြည့်အဝ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်ဝေယွဲ့ကဲ့သို့သော လူများပင်လျှင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် သောင်းဂဏန်းအဆင့်များဆီသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ နေရာ ၅၀၀၀ သာ ပြသသည့် ဤပြည်နယ်အဆင့် စာရင်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ကျန်းဟန်အတွက်မူ သူ၏အဆင့်မှာ အနည်းဆုံး တစ်သိန်းကျော်နောက်ပိုင်းတွင်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ ဆရာ၊ ဆရာမများအားလုံး ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။ ကန်မြို့ဟူသည်မှာ သစ်ပင်စိမ်း ပြည်နယ်ရှိ မြို့ကြီး ၁၀ မြို့တွင် အောက်ဆုံးအဆင့်၌သာ ရှိသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မျှသာ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်စိမ်း ပြည်နယ်တွင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အထက်တန်းကျောင်းသား စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ သုံးသိန်းနီးပါး ရှိနေသည့်အနက် ချူးဟုန်ကျိအနေဖြင့် ဤအဆင့်နေရာကို ရရှိထားခြင်းမှာပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီဟု ဆိုရမည်။

ဤအရာသည် နယ်ပယ်အဆင့် သက်သက်ကိုသာ တိုင်းတာသည့် ဇယားဖြစ်သော်လည်း မြို့အသီးသီးကြားရှိ ပိုင်ဆိုင်ရရှိသော အရင်းအမြစ် ကွာဟချက်မှာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းလှကြောင်းကို အထင်အရှား သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။