အခန်း ၁၀၆

အခန်း ၁၀၆

“အောင်မြင်သည်...၉ မှတ်။”

ကျန်းဟန် သဲကန္တာရထဲမှ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ဒေါင်လိုက်စာတန်းကြီးတစ်ခု သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အမှတ်ပြည့်မရရှိခဲ့ပေ။

“လမ်းလယ်မှာ ငါ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လို့များလား။”

ကျန်းဟန်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဟုတ်ဟုတ်၏ ကျယ်ပြန့်သော မြင်ကွင်းအာရုံကို အားကိုးပြီး ကျန်းဟန်သည် အိုအေစစ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း ရေငတ်နေခြင်းကြောင့် ရေအရင်းအမြစ်ကို သေချာမစစ်ဆေးဘဲ သောက်မိခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုရေ၏ အထက်ပိုင်းရေစီးကြောင်းသည် ညစ်ညမ်းနေခဲ့ပြီး ရေထွက်သည့် မြေအောက်ထဲတွင် သေဆုံးနေသော သားကောင်အလောင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုညစ်ညမ်းသောရေကြောင့် ကျန်းဟန် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် အော့အန်ခဲ့ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားချည့်နဲ့ကာ နေ့တစ်ဝက်ကို ထိုနေရာ၌ပင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ဟုတ်ဟုတ်သာ မရှိပါက သူ သဲကန္တာရထဲတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ ကျန်းဟန်အနေဖြင့် မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု မလုံလောက်သေးဟု ခံစားမိသည်။ ထိုအချိန်က သူ တကယ်ပင် ရေလွန်စွာငတ်မွတ်နေခဲ့ပြီး ရေငတ်၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရေလိုချင်စိတ်တစ်ခုတည်းက သူ၏ အသိစိတ်အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သဖြင့် စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနှင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရေအရင်းအမြစ်ထဲက ညစ်ညမ်းစေသောအရာများမှာ မြေအောက်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေခြင်းကြောင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် တကယ့်ကို ခက်ခဲလှသည်။

စာတန်းများမှတစ်ဆင့် ကျန်းဟန် သိလိုက်ရသည်မှာ အမှတ်ပြည့်ဖြင့် အောင်မြင်သူ အရေအတွက်မှာ ၅ သောင်းသာ ရှိတော့သဖြင့် ယခင်အဆင့်ထက် များစွာလျော့နည်းသွားပြီး လူအများအပြားမှာလည်း သူနှင့် တူညီသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့ကြသည်မှာ သိသာလှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပထမဆုံး အမှတ်ပြည့်အောင်မြင်သူ၏ ကြေညာချက်ကို သူ လုံးဝမကြားလိုက်ရပေ။ သူ ဤအဆင့်သို့ မရောက်ရှိမီကတည်းက အချို့လူများက ဖြတ်ကျော်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ရန် ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များပြားသည်။

မကြာမီ ကျန်းဟန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အပူပိုင်း မိုးသစ်တောကြီးဖြစ်ပြီး သတ်မှတ်ချက်မှာ ဤမိုးသစ်တောထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သည်။

အခက်အခဲက ထပ်မံမြင့်တက်လာခဲ့ပြန်သည်။ မိုးသစ်တောထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ လွန်စွာများပြားလှသည့်အပြင် ကာကွယ်ရန်မလွယ်ကူသော ပုန်းအောင်းနေသည့် အဆိပ်ရှိပိုးမွှားများနှင့် မှိုအမျိုးမျိုးတို့လည်း ရှိနေကြသည်။

“အရင်အဆင့်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အခက်အခဲက တော်တော်လေး မြင့်တက်လာတာပဲ။”

ကျန်းဟန်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူ ခြေနှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် သူ့ရှေ့၌ ရောင်စုံ ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်လှသော ပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းများကို ပိတ်လိုက်ဖွင့်လုပ်နေခဲ့သည်။

ပိုးကောင်တစ်ကောင်က အလွန်အမင်း မာနထောင်လွှားနေသည်ကို မြင်သော်လည်း ဟုတ်ဟုတ်က ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုပေ။ ယင်းအစား ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့်သူ ရှိမရှိ သေချာစေရန် သစ်ကိုင်းဖျားပေါ်တွင် ရပ်၍ အခြေအနေကို အရင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရောင်စုံကင်းခြေများကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ဤရောင်စုံကင်းခြေများကြီးမှာ လက်ရွေးစင်အဆင့် အစောပိုင်း မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ဟုတ်ဟုတ်၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝရိပ်မိခြင်းမရှိဘဲ ကျန်းဟန်ကိုသာ အရသာရှိသော အစာတစ်နပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကျန်းဟန်ထံသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်အုပ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်း၏တောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ အောက်သို့ ပျံဆင်းလာခဲ့သည်။ ရောင်စုံကင်းခြေများကြီး ကျန်းဟန်ထံသို့ ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင်ပင် ဖျစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဟုတ်ဟုတ်က ၎င်း၏ကျောပြင်ဘက်မှနေ၍ ခေါင်းကို ဆွဲနုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ရောင်စုံကင်းခြေများကြီးသည် ဟုတ်ဟုတ်ကို အာရုံပင် မခံစားလိုက်ရချေ။

“ဂလူး...”

ဟုတ်ဟုတ်က ၎င်း၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ရောင်စုံကင်းခြေများကြီးကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

လူတိုင်းက မင်းတို့လာပြီး ကစားရမယ့်လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီအားနည်းတဲ့ လူသားက ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ သူက ဘာပဲပြောပြော ငါ့ရဲ့ သခင်ပဲ။

ထို့နောက် ၎င်းသည် အကျင့်အတိုင်း ကင်းခြေများကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို သန့်စင်ကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

“သွားကြစို့။”

ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ အားကောင်းသော မျက်လုံးများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ လမ်းစကို ရှာဖွေရင်း အန္တရာယ်များကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကွင်းခဲ့သည်။

သူသည် ဟုတ်ဟုတ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ ဟုတ်ဟုတ်ကိုယ်တိုင်က အမှောင်အမျိုးအစား ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို သင်ယူထားသဖြင့် ၎င်း၏အရှိန်အဝါကို ရာနှုန်းပြည့်နီးပါး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။ ဝါရင့်သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ကဲ့သို့ လူပင်လျှင် သေချာအာရုံစိုက် ကြည့်ရှုမှသာ သတိပြုမိနိုင်ရာ ဤအထူးသီးသန့်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများအဖို့မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

ကျန်းဟန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤစွမ်းရည်မှာ အမှောင်အမျိုးအစား စွမ်းရည်များထဲမှ အရိပ်ပုန်းကွယ်ခြင်းအတတ် ဖြစ်သင့်သည်။ မိမိ၏ အရှိန်အဝါနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းထန်မှုများကို မိမိ၏အရိပ်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးကာ ထိုအရိပ်ကိုပါ ထပ်မံဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပုန်းကွယ်နေသော အရိပ်ကို ရှာမတွေ့သရွေ့ ၎င်း၏ကိုယ်ဖျောက်မှုကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ရန် လွန်စွာခက်ခဲလှပေသည်။

ဝါရင့်သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့အနေဖြင့် ဟုတ်ဟုတ်၏ သတ်မှတ်ချက်အခြေအနေအမှန်ကို သိရှိနိုင်ရန် အဘယ်ကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် အာရုံစိုက်ကြည့်ခဲ့ရသည်ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

နေရောင်အောက်တွင်ပင် ဟုတ်ဟုတ်၌ မည်သည့်အရိပ်မျှ ထင်ကျန်ခြင်းမရှိသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် ကျန်းဟန်က ဤအချက်ကို အသေအချာ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရိပ်ပုန်းကွယ်ခြင်း စွမ်းရည်အပြင်၊ ဟုတ်ဟုတ်တွင် ဆွဲဖြဲခြေသည်း၊ ပျံသန်းထိုးဆိတ်ခြင်းနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်း စွမ်းရည်တို့ ရှိနေသေးကြောင်းလည်း ကျန်းဟန် သိထားသည်။ ၎င်း၌ အခြားမည်သည့်စွမ်းရည်များ ရှိနေသေးသလဲဆိုသည်ကိုမူ ကျန်းဟန် အတိအကျမသိသော်လည်း ဟုတ်ဟုတ်တွင် ဤမျှမကသော စွမ်းရည်များ သေချာပေါက် ရှိနေသေးသည်ဟု သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိက ပြောနေခဲ့သည်။

သူ၏ဘေးနားတွင် ဟုတ်ဟုတ် ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သဲကန္တာရထဲက သင်ခန်းစာကို နာယူထားခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ကျန်ဟန်သည် မိုးသစ်တောထဲမှ လှမ်းထွက်လာသည့်အခါ ပြီးပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုဖြင့် ၁၀ မှတ် အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ စုစုပေါင်းရမှတ်မှာ ၂၉ မှတ်အထိ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ကြုံတွေ့ရသည့် အဆင့်နှစ်ဆင့်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်များကို ဖြတ်ကျော်ရသည့် စမ်းသပ်ချက်များသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ နှင်းဖုံးတောင်တန်းမှ လွတ်မြောက်ရန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ မီးတောင်ကျွန်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သည်။

နှင်းဖုံးတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နှင်းပြိုမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အခက်အခဲမှာ ထပ်မံမြင့်တက်လာခဲ့ပြန်သည်။ အကယ်၍ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနေစဉ်အတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော နှင်းဂူတစ်ခုကို ရှာမတွေ့ပါက မိမိ၏ သားရဲကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ရာ ထိုသို့ဆိုလျှင် အမှတ်ပြည့် ရရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခင်အတွေ့အကြုံများ ရှိထားသဖြင့် ကျန်းဟန်သည် ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရန် မေ့လျော့ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ နှင်းဂူကို အချိန်မီ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ နှင်းဂူကို ရှာမတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် သူ့၌ ဟုတ်ဟုတ် ရှိနေသေးကြောင်း သူသိထား၍ ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ဟုတ် မရှိလျှင်ပင် သေဆုံးသွားခြင်းက ဤအဆင့်ကို ကျရှုံးရုံသာရှိပြီး အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားမည်မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူသိနေ၍ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ကြုံတွေ့ရသည့် မီးတောင်ကျွန်းအဆင့်မှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အချိန်ကိုက် မှန်ကန်စွာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါက မြေအောက်မှ စီးဆင်းလာသော ချော်ရည်ပူများကြောင့် လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးအမျိုးအစား မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ရာ လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ကျန်းဟန်သည် ဤအဆင့်နှစ်ဆင့်လုံးတွင် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိစေဘဲ မိမိနှင့် ဟုတ်ဟုတ် နှစ်ကောင်လုံး ဒဏ်ရာမရရှိအောင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းကာ အချိန်ကိုက် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မှန်ကန်စွာ ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဆဌမမြောက်အဆင့်မှ စတင်ကာ အခြေအနေများ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြန်သည်။

ကျန်းဟန်နှင့် ဟုတ်ဟုတ်တို့သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကွဲကွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဟုတ်ဟုတ်မှာ ထူးဆန်းသော ငှက်အုပ်ကြီးတစ်ခု၏ အလယ်ဗဟို အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့တွင်မူ လက်မောင်း၌ ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားပြီး ခရမ်းပုပ်ရောင် သွေးများ စီးထွက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး သွေးထွက်လွန်ရုံမျှမက အဆိပ်ပါ သင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကန့်သတ်ထားသော အချိန်အတွင်း မိမိကိုယ်ကို ကုသရမည့်အပြင် ဟုတ်ဟုတ် ခံစားနေရသော အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ရန်လည်း ကူညီပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝဥဿုံ သက်သာအောင် မကုသနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤအဆင့်အတွက် ၇ မှတ်သာ ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲ သတ္တမမြောက်အဆင့်မှ ဒသမမြောက်အဆင့်အထိ အားလုံးမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်သည် အဆင့်တိုင်းကို ဒဏ်ရာများဖြင့်သာ စတင်ရသည်။ နဝမနှင့် ဒသမမြောက်အဆင့်များသို့ ရောက်သောအခါ ဟုတ်ဟုတ်ပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရမည့်အပြင် ကန့်သတ်ထားသော အချိန်အတွင်း ထိုပတ်ဝန်းကျင်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေသည် သားရဲတစ်ကောင်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော သူ့ကဲ့သို့ သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးအတွက် ကြီးမားလှသော စိန်ခေါ်မှုကြီး ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဟုတ်ဟုတ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးအသားပေး သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ကုသရေးအမျိုးအစား သားရဲမဟုတ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကယ်တင်ရန် ပိုမို၍ပင် လက်ဝင်လှသည်။

အဆုံးသတ်တွင် သူ၏ ရမှတ်များမှာ ၁၀ မှတ်၊ ၉ မှတ်၊ ၉ မှတ်နှင့် ၆ မှတ် အသီးသီးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ဒသမမြောက်အဆင့်မှာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ သူ စတင်ရောက်ရှိချိန်တွင် ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးနေသည့်အပြင် ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ကာ ဟုတ်ဟုတ်မှာလည်း အတောင်ပံတစ်ဖက် ကျိုးနေပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် တစ်ပတ်တိတိ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ပေးထားသည်။

ကျန်းဟန် ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစွယ်ထက် ဝံပုလွေအုပ်၏ လိုက်လံအမဲလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ဟုတ်ဟုတ်၏ ထိရောက်လှသော အရိပ်ပုန်းကွယ်ခြင်း စွမ်းရည်သာ မရှိပါက သူသည် စတင်ကတည်းက လမ်းဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤဂိုဘီသဲကန္တာရထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲ အရေအတွက်မှာ ထူးခြားစွာ များပြားလှသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေအမျိုးမျိုး ရှိနေပြီး ကောင်းကင်တွင်မူ လင်းတများနှင့် လင်းယုန်များ ရှိနေကြသည်။

အသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက်ပင် ပြဿနာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စကို အားကိုးပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ဝံပုလွေဘုရင်၏ ဂူကို ရှာဖွေကာ အသက်ရှင်အောင် နေထိုင်ပြီးမှသာ နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အဆုံးသတ်တွင် ထိုနေရာမှ မနည်းရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မူလက မည်သည့်အမှတ်မျှ ရလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ၆ မှတ် ရရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူတစ်ဦးတည်းသာ ဒုက္ခရောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ အမှတ်ပြည့်ဖြင့် အောင်မြင်သူ အရေအတွက်မှာ တောက်လျှောက် ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဆဌမမြောက်အဆင့်တွင် လူပေါင်း ၅ သောင်းကျော်သာ ရှိတော့ပြီး ဒသမမြောက်အဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ အမှတ်ပြည့်ရရှိသူ ၅ ထောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထို့အပြင် ဤအဆင့်များတွင် အဆင့်မအောင်မြင်ဘဲ သုညမှတ်ဖြင့် ဖယ်ရှားခြင်းခံရသူ အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး ၁ သိန်းကျော် ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် ဒသမမြောက်အဆင့်တွင် ဖယ်ရှားခံရသူဦးရေမှာ ၂ သိန်း ၇ သောင်းအထိ ရှိခဲ့ပြီး အဆင့်အောင်မြင်သူမှာ ၃ သောင်းကျော်သာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းဟန်မှာမူ ကူးပြောင်းဝင်စားလာသူဖြစ်ခြင်းကြောင့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် ယခင်က တောရိုင်းရှင်သန်မှုဆိုင်ရာ အသိပညာများနှင့် ဗီဒီယိုများကို အစဉ်တစိုက် ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ သတိပြုရမည့်အချက်များကို သိရှိပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို နားလည်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အခြားသူများမှာမူ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးများသာ ဖြစ်ကြပြီး အခြေခံတောရိုင်းရှင်သန်မှု အတွေ့အကြုံများ လုံးဝမရှိကြချေ။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ သူတို့ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိမည့်အရာမှာ မိမိတို့၏ သားရဲကို အားကိုးပြီး အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ကျော်လွှားရန်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အတင်းအဓမ္မ အင်အားကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးလိုသည့် ထိုအတွေးအခေါ်ကြောင့်ပင် ဤအဆင့်များကို ဖြတ်ကျော်ရန် လွန်စွာခက်ခဲသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကနဦးအဆင့်များသည် လွန်စွာရိုးရှင်းသော်လည်း လူအမြောက်အမြား အဘယ်ကြောင့် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသနည်းဆိုသည်ကို ရိပ်မိနိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အင်အားသုံးခြင်း၌သာ ကျင့်သားရနေပြီး အခြားနည်းလမ်းများက ပိုမိုရိုးရှင်းကာ ပိုမိုမြန်ဆန်နိုင်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းမစဉ်းစားဘဲ မိမိတို့၏ သားရဲကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းရန်သာ တွေးတောနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ရှုခင်းများမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ဒဏ်ရာအနာတရမရှိတော့ဘဲ ဘေးနားရှိ ဟုတ်ဟုတ်မှာလည်း ထို့အတူပင် ဘေးကင်းနေကာ သူတို့သည် ဝင်းခြံတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို ကျန်းဟန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပြု၍ ပန်းခင်းထဲရှိ ဝိညာဉ်အပင်များကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ညှိနှိုင်းပေးပါ။ သို့မှသာ ၎င်းတို့အားလုံး ကျန်းမာ ကြီးထွားမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။”

မေးခွန်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ ၎င်းသည် တောရိုင်းရှင်သန်မှုနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ သားရဲမွေးမြူခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ကြည့်ရတာ တောရိုင်းရှင်သန်မှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အဆင့်က ၁၀ ဆင့်ပဲ ရှိတာနေမယ်။ စောစောက ဒသမမြောက်အဆင့်က အရမ်းခက်ခဲနေတာ မဆန်းတော့ဘူး။”

ကျန်းဟန်က ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဒသမမြောက်အဆင့်အတိုင်း အခက်အခဲများ ဆက်တိုက်မြင့်တက်နေမည်ဆိုပါက သူသည် ဧကဒသမမြောက်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မေးခွန်းအမျိုးအစား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင် တောရိုင်းရှင်သန်မှု အဆင့် ၁၀ ဆင့်တွင် စုစုပေါင်း ရမှတ် ၁၀၀ အနက်မှ ၉၀ မှတ် ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ မိမိအနေဖြင့် မည်သည့်အဆင့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ကိုမူ သူ မသိရှိသေးချေ။