အခန်း ၁၁၀

အခန်း ၁၁၀

သို့သော်လည်း ကျန်းဟန်ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်မှာ အမှောင်ထုသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ဘာမှမရှိချေ။

သူသည် အလင်းရောင်လည်းမရှိ၊ အသံလည်းမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်အလွတ်ကြီးထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခပ်သိမ်းသောအရာအားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏အသိစိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းသာ ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ကျန်းဟန်သည် မိမိ၏ နှလုံးသားခုန်သံကို တဖြည်းဖြည်း အာရုံခံမိလာပြီး မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်များကို ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ရှင်းလင်းထင်ရှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုသည် အထီးကျန်မှုကို သယ်ဆောင်လာတတ်ပြီး ထိုအထီးကျန်မှုထဲတွင်မှသာ လူတစ်ယောက်သည် မိမိကိုယ်ကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်ပြီး မိမိ၏နှလုံးသားကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သန်မာသောသူများသည် အထီးကျန်ဆန်သော နှလုံးသားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတတ်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အမှောင်ထုသည် တဖြည်းဖြည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီး ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ဘေးနားရှိ ဟုတ်ဟုတ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာသွားနေသော ခရမ်းရောင် မြူခိုးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မြန်မြန်ကြည့်ကြဦး... ကျန်းဟန် နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီဟေ့။ သူ တကယ်ပဲ အဆင့်တစ်ရာလုံးကို ပြီးအောင် ဖြတ်ကျော်သွားတာပဲ။”

“ဟုတ်ပါ့... သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အရမ်းအားကောင်းလွန်းတယ်။ ငါဆို အဆင့်ခုနစ်ဆယ်မှာတင် တိုက်ရိုက် ထွက်ခဲ့ရတာ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကုန်ခမ်းနေပြီ။”

“အဲဒါတော့ အမှန်ပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ ပထမရမှာ သေချာသလောက်ပဲ။”

“ဒါက ပြောနေစရာတောင် လိုသေးလို့လား။ ငါတို့ ကျောင်းခြောက်ကျောင်းထဲမှာ သူက ထိပ်ဆုံးပဲလေ။ လင်ဝေယွဲ့ရော၊ ချင်းယွမ်ရော သူ့ကို ယှဉ်လို့မရဘူး။”

“တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါတို့ ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းကနေ ဒီလိုလူမျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အရင်က ငါ သူ့အကြောင်း လုံးဝမကြားဖူးဘူး။”

“ငါကြားတာတော့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးသားရဲက ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘဲ လက်ရှိနေရာအထိ တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းလာတာတဲ့။ တကယ့်ကို လေးစားစရာပဲ။”

“ဟုတ်တယ်... ဒါတွေအားလုံးက သူနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်...။”

ကျန်းဟန်သည် ကွင်းပြင်အစွန်းနားတွင် တန်းစီနေကြပြီဖြစ်သော သူ၏ အတန်းဖော်များကိုလည်းကောင်း၊ ထို့နောက် မိမိနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ခရမ်းရောင်မြူခိုးများကြား၌ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ မိမိကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည့် လူငယ်အချို့ကိုလည်းကောင်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုခရမ်းရောင်မြူခိုးများထဲတွင် လူခုနစ်ယောက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်မှတစ်ပါး အခြားခြောက်ယောက်မှာ ကျန်းနန်ဒုတိယအထက်တန်းကျောင်းမှ ချင်းယွမ်၊ ကြာပန်းမိစ္ဆာအလယ်တန်းကျောင်းမှ လင်ဝေယွဲ့၊ ပိုင်ဟယ်အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောက်ဟယ်၊ ဇီယဲ့အထက်တန်းကျောင်းမှ ဟော်ဝူဝေ၊ ရထားလမ်းအမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းမှ လျိုမေနှင့် ကျန်ဟန်နှင့် ကျောင်းတူဖြစ်သော လျိုတုံးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့ကျောင်း၏ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်ကြပြီး သားရဲနှစ်ကောင်စီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူများဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သော ချင်းယွမ်နှင့် လင်ဝေယွဲ့တို့ပင်လျှင် အဆင့် ၈၀ ကျော်သို့ ရောက်သောအခါ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရပြီး ကျန်ရှိသော လေးယောက်မှာမူ အဆင့် ၇၀ ကျော်ဝန်းကျင်မှာတင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်များတွင် သူတို့ရရှိခဲ့သော ရမှတ်များမှာ အလွန်တရာ အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။

သူတို့ ကျန်းဟန်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သော အကြည့်များမှာ လွန်စွာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ စူးစမ်းချင်စိတ်၊ အံ့ဩစိတ်၊ မယုံကြည်နိုင်စိတ်များနှင့်အတူ နားမလည်နိုင်ခြင်းများလည်း ရောပြွမ်းနေခဲ့သည်။

ယခင်က သူတို့သည် ကျန်းဟန်ဟူသော အမည်ကို တစ်ကြိမ်မျှမကြားဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော် ယနေ့ မြူခိုးများထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ မိမိတို့ထက် သာလွန်သောသူတစ်ဦး ရှိနေသည်ဟူသောအချက်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

သူတို့ထဲတွင် ကျန်းဟန်နှင့် ယခင်က ဆုံတွေ့ဖူးသူဟူ၍ ချင်းယွမ်တစ်ယောက်သာ ရှိပြီး သူသည် ကျန်းဟန်နှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ကျန်းဟန်ကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးချိန်တွင် ကျန်းဟန်သည် သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား အပြတ်အသတ် ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် အနည်းငယ် မိန်းမောတွေဝေသွားပြီး နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရတော့သည်။

“နင်က ကျန်းဟန်ပဲဖြစ်ရမယ်။ ငါက ဟဲ့ဟွာယောက်အလယ်တန်းကျောင်းက လင်ဝေယွဲ့ပါ။ နင် တကယ် သန်မာတာပဲ။”

စကားပြောလာသူမှာ လင်ဝေယွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အေးစက်သော စရိုက်ရှိပြီး လှပလွန်းလှကာ ဆိတ်ငြိမ်သော လျှိုမြောင်ထဲရှိ သစ်ခွပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်မှတ်ရသည်။

“မင်္ဂလာပါ။”

ကျန်းဟန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများကိုပါ လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ မိမိအတန်းရှိရာ နေရာသို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သူ၏ပုံစံမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ထိုအရာက အခြားသူများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဆွံ့အမှင်တက်သွားစေခဲ့ပြန်သည်။ အဆင့်တစ်ရာလုံးကို ပြီးအောင် ဖြတ်ကျော်ပြီးတာတောင်မှ သူက ခဏလေးတင် မနားဘဲ ဒီအတိုင်း ထရပ်သွားတာလား။

ကျန်းဟန်မှာမူ အမှန်စင်စစ် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဤမျှအထိ နည်းပါးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။ ထို့ပြင် ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ်ထဲမှ မိမိသဘောဖြင့် မိမိ လိုအပ်သလို ထွက်၍လည်းမရဘဲ စနစ်က သင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားပြီဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးမှသာ အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့်ပင် သူသည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မည်မျှအထိ ကောင်းမွန်ကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီနှစ်တော့ ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းကနေ တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတော့မယ် ထင်တယ်။”

ကြာပန်းမိစ္ဆာအလယ်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“အမှန်ပဲ... သူ့ကိုကြည့်ရတာ အဆင့်တစ်ရာမြောက်မှာ တစ်ခုခု ရရှိခဲ့ပုံရတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှုကို ရခဲ့တာဖြစ်လိမ့်မယ်။”

ပိုင်ဟယ်အထက်တန်းကျောင်းမှ အဘိုးအိုကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီလိုကျောင်းသားမျိုး ဘာလို့ ငါတို့ကျောင်းက ဖြစ်မလာရတာလဲ။”

အခြားကျောင်းများမှ ဆရာ၊ ဆရာမများမှာမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်ငြိမ်သက်နေကြပြီး စကားပင် မဆိုချင်ကြတော့ချေ။ သို့သော် သူတို့မျက်နှာပေါ်မှ အားကျမနာလိုဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ခဲ့ကြပေ။

“ဟားဟားဟား... ကျန်းဟန်လို ကျောင်းသားမျိုး ရှိခွင့်ရတာက ငါတို့ကျောင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။”

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်း၏ မျက်နှာမှာမူ အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်သည် သူ့ကို အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဝမ်းသာစရာတစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် မိမိအတန်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း စင်မြင့်ရှေ့ရှိ ကြီးမားသော ပရိုဂျက်တာရုပ်ထွက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးရမှတ်မှာ ၇၈၆ မှတ် ဖြစ်သည်။ ဤရမှတ်သည် သူတို့အထက်တန်းကျောင်းတွင် နံပါတ်တစ် ဖြစ်ရုံမျှမက ဤနေရာရှိ ကျောင်းခြောက်ကျောင်းလုံးမှ ကျောင်းသားအားလုံးထဲတွင်လည်း အမြင့်ဆုံးရမှတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ကန်မြို့ တစ်မြို့လုံး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် နံပါတ်ကိုးနေရာ၌ ရှိနေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရောက်နေသူများနှင့် သူ၏ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာလည်း မကြီးမားလှချေ။ ကန်မြို့တွင် ပထမနေရာ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သူမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးဖြစ်သည့် ချူးဟုန်ကျိဖြစ်ပြီး သူ၏ရမှတ်မှာ ၇၉၈ မှတ်သာ ရှိသည်။

လင်ဝေယွဲ့၊ ချင်းယွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ ရမှတ်များမှာမူ ငါးရာကျော်ဝန်းကျင် သို့မဟုတ် ခြောက်ရာကို သီသီလေး ရောက်ရုံမျှသာ ရှိကြသဖြင့် ကျန်းဟန်နှင့် သူတို့ကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး အဆင့် ၂၀....အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး ၁၀ ဆင့်မှာ နဂါးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး တွေ့သည်နှင့် သေဆုံးရခြင်းမှာ လွန်စွာခက်ခဲလှသော်လည်း တစ်မှတ်စီတော့ ရရှိနိုင်သေးသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မလုံလောက်မှုကြောင့် စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသူများမှာမူ နောက်ဆက်တွဲအဆင့်များအတွက် ဓမ္မတာအတိုင်း သုညမှတ်သာ ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်တွင်ပင် ကျန်းဟန်သည် အဆင့်သုံးထောင်ငါးရာအတွင်း ချိတ်ခဲ့ပြီး ကန်မြို့မှ စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်ခွင့်ရသည့် အနည်းငယ်သောအုပ်စုထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည့်အရာမှာ သစ်ပင်စိမ်းပြည်နယ်တွင် အဆင့်တစ် ရရှိထားသည့် ထန်မြောင်ဖြစ်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မိန်းကလေး၏ ရမှတ်မှာ ၉၃၁ မှတ်အထိ မြင့်မားနေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ၁၀ ဆင့်ရှိ အနှိုင်းမဲ့ နတ်နဂါးကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူမသည် ရမှတ်အတော်များများကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး နတ်နဂါးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကိုပင် အနိုင်တိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ ရမှတ်မှာ အလွန်တရာ အလှမ်းကွာဝေးနေခဲ့ပြီး သူမ၏နောက်က ဒုတိယနေရာမှ လူမှာ ၈၂၁ မှတ်သာ ရရှိသဖြင့် ၁၁၀ မှတ်အထိ ပြတ်ပြတ်သားသား အပြတ်အသတ် သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ယုတ္တိမရှိလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

“ကြည့်ရတာ လက်ရှိအဆင့်မှာတော့ ငါက ဒီလိုလူတွေနဲ့ယှဉ်ရင် သွားရမယ့်လမ်းက အဝေးကြီး လိုသေးတာပဲ။”

ကျန်းဟန် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဤမျှအထိ အမှတ်အများကြီး ရရှိခဲ့ရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဟုတ်ဟုတ်သည် တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက် လွန်စွာသင့်တော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ သွေးနတ်ဆိုးစွမ်းရည်မှာ ထိန်းသိမ်းရလွယ်ကူပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲအားရှိသည့်အပြင် ဆက်တိုက် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေသည့် အာနိသင်လည်း ရှိသည်။ ဤသွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေသည့် အာနိသင်ကြောင့်သာ ပြိုင်ဘက်အများအပြားကို အသက်ပျောက်သည်အထိ ဆွဲထုတ်အလဲထိုးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် လက်ရှိ ပိုင်လင်းပင်လျှင် ဟုတ်ဟုတ်လောက် စွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ရဲရဲကြီး ပြောရဲသည်။ ပိုင်လင်းသည် နဂါးကျိန်စာကို မတတ်မြောက်သေးသည့်အပြင် ရေရှည်ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ရမှုအပိုင်းတွင်လည်း ဟုတ်ဟုတ်ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်သေးချေ။

ကျန်းဟန် မိမိအတန်းရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာသည့်အခါ ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။ သူ၏ အတန်းဖော်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ပိုမို၍ မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး အချိန်ခဏကြာသည်အထိ ကျန်းဟန်ကိုပင် မမှတ်မိကြတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့အတန်း၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်တတ်ပြီး စကားနည်းလှသော ဤအတန်းဖော်မှာ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ကြိမ်မျှ မသိခဲ့ကြဖူးချေ။

ဆရာ၊ ဆရာမအချို့၏ မျက်နှာအမူအရာများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူတို့သည် ကျန်းဟန်ကို သိရှိထားကြသောကြောင့်ပင် လက်ရှိကျန်းဟန်ကို မြင်သည့်အခါ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းးလန်၊ အားကစားမှူး လျူရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေခဲ့ကြသည်။

ချန်းးလန်က ကျန်းဟန်ကို သူမ၏ လုံးဝန်းသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျန်းဟန်က သူမကို အဖက်မလုပ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမရှိတော့ချေ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူမက လူပြက်တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဤအတန်းငယ်လေးထဲ၌သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဟန်ကမူ ကန်မြို့နှင့် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် နာမည်ကျော်ကြားလူသိများနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အားကစားမှူး လျူရှန်းသည်လည်း သူသည် ကျန်းဟန်ကို ဘာကြောင့် တစ်ခါမျှ အနိုင်မတိုက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ကန်မြို့တွင် အဆင့်ကိုးနေရာ၌ ရှိနေသည့် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို သူ အနိုင်မတိုက်နိုင်ခြင်းမှာ ဓမ္မတာအတိုင်း သဘာဝကျလှသည် မဟုတ်ပါလော။

ယခင်က မိမိနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ယှဉ်ပြိုင်စဉ်အတွင်း ၎င်းသည် မိမိ၏အင်အားအပြည့်ကိုပင် ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း ရှိပုံမရပေ။ ဤအရာကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် လျူရှန်း၏ ရင်ထဲ၌ ခါးသီးသီး အောင့်သက်သက် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

မူလက ကျန်းဟန်ကို မာနကြီးပြီး လူဝင်မဆံ့သူဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော အတန်းဖော်များသည်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်...။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဤကဲ့သို့သော အင်အားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက သူတို့လည်း မောက်မာထောင်လွှားနေမိကြပေလိမ့်မည်။ ကျန်းဟန်သည် သူတို့နှင့် လာရောက်မရောနှောရုံမျှသာ ရှိသည်။

ဤသို့ ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤပါရမီရှင်သည် အမှန်စင်စစ် တကယ်တမ်း၌ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးကို လျစ်လျူရှုပြီး သီးသန့်နေခြင်းမှာ သန်မာသောသူများ၏ ရပိုင်ခွင့်တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းဟန်၏ ယခင် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင် ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့၏အမြင်တွင် ၎င်းမှာ အပေါ်ယံအသွင်အပြင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးမှုအပိုင်း၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ကာ အမှန်တကယ် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင် ဖြစ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်နိုင်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။

ကျန်းဟန်၏ အတိတ်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လက်ရှိအချိန်တွင် ပါရမီရှင်ဟူသော အရှိန်အဝါအောက်၌ အရာအားလုံးမှာ နားလည်ပေး၍ရသွားကာ အကြောင်းပြချက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူသားဟူသည် မည်သည့်အခါမျှ လုပ်ဆောင်မှုဖြစ်စဉ်ကို မကြည့်ကြဘဲ ရလဒ်ကိုသာ ကြည့်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... ကျောင်းသား ကျန်းဟန်။ မင်း တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အကြီးအကျယ် အံ့ဩဝမ်းသာအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ။”

အတန်းပိုင်ဆရာအသစ်ဖြစ်သလို ကျင့်စဉ်သင်ကြားပြသပေးသည့် ဆရာလည်းဖြစ်သော ဆရာလီဖုန်းသည် ကျန်းဟန် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။