အခန်း ၄၄၁

အခန်း။ ၄၄၁

"ဘာလို့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာလဲ"

ချန်ကျီရှင်းသည် လီရွှမ်အား မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီလို လူသူအရောက်အပေါက်နည်းတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ... မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီကင်းမြီးကောက် အမြီးပါတဲ့ မိန်းမကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။ သူ့ယောက်ျားကို သတ်ပြီး သူ့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား"

လီရွှမ်: "..."

မျက်နှာပျက်သွားသော လီရွှမ်မှာ ဘေးနားရှိ တံမြက်စည်းကို အသံမထွက်ဘဲ ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

သူ စကားမှားမိပြီဟု တွေးမိပုံပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်းမှာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ကြယ်စင်စုပေါင်းစွမ်းအားဟု အမည်ရသည့် စာအုပ်ကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် လုပ်ဆောင်ရသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

အပေါ်ထပ်တွင် သူစာဖတ်နေစဉ် အောက်ထပ်တွင် လီရွှမ်မှာ တံမြက်စည်းလှဲနေသည်။ ထိုနည်းဖြင့်ပင် တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မူ ယခင်က ထွက်ခွာသွားသော ကင်းမြီးကောက်နဂါး လင်မယားမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ပါလာသည်။

လက်သန်းခန့်သာ ရှိသော အဖြူရောင် မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်ပင်။

အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး နူးညံ့လှသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အသိမှာ မပွင့်သေးသော သာမန်မိစ္ဆာသတ္တဝါလေးသာ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဧည့်ခံရန် မုန့်မျိုးစုံနှင့် ဝိညာဉ်အသီးအနှံများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုလင်မယားမှာ နေဝင်ချိန်အထိ နေထိုင်သွားပြီးနောက်မှသာ ပြန်သွားကြသည်။

ထွက်ခွာခါနီးတွင် ကင်းမြီးကောက်အမြီးပါသော မိန်းမပျိုမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်သွားသည်။

"သူ ဒီတစ်ခါ ပစ်မှတ်ပြောင်းသွားတာလား"

ချန်ကျီရှင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လီရွှမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... သူ ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကိုပဲ လိုချင်နေတာ။ သူက သူ့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ မှော်အစွမ်းတစ်ခုနဲ့ ငါ့ကို အမှတ်အသားပြုဖို့အတွက်ပဲ ကြည့်သွားတာ"

ချန်ကျီရှင်း စကားပြောရင်း သူ့မေးစေ့ကို အသာပွတ်လိုက်ရာ အလင်းမှုန်လေးတစ်မှုန်မှာ မေးစေ့မှ ကြွေကျလာသည်။

"အဲဒီမြွေကရော"

"အော်... ဒါကို ပြောတာလား"

လက်ချောင်းကြားတွင် မူးဝေနေသည့် မြွေငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမြွေလေးရဲ့ အမေက သူတို့စခန်းချနေတဲ့ ခါးသီးသောရေမြောင်းကို သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နိဗ္ဗာန်အဆင့်မြွေမိစ္ဆာပဲ။ သူတို့က ဒီမြွေလေးရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး ငါ့ကို ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ခင်ဗျား ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား"

လီရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။

"ဂရုစိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောအုပ်ထဲမှာ လူသိပ်မရှိဘူးလေ။ သူတို့ကို အခုသာ သတ်လိုက်ရင် နောင်ကျရင် ဘဝက အရမ်းပျင်းစရာ ကောင်းသွားမှာပေါ့"

လီရွှမ်: "..."

"အဟမ်း... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... သတ်မှာပဲဟာကို။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့မှာ အိမ်နီးချင်း အသစ်တွေ ရသွားပြီပဲလေ"

ချန်ကျီရှင်း စကားပြောရင်း လေထဲသို့ လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ချင်းကျီ"

မသေမျိုးဓား ချင်းကျီသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။

သုံးစက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ခင်မှာပင် ဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ဓားအောက်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"ကမ္ဘာမြေမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူနှစ်ယောက် လျော့နည်းသွားပြီပေါ့"

"အော်... အော်..."

"အင်း အဲဒါ ဘာအသံလဲ"

"ကျွန်မပါ... ကျွန်မပါရှင်"

ချင်းကျီဓားဝိညာဉ်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ပျံဝဲနေသည်။

"မင်း ထပ်ပြီး ဖောက်ထွက်နိုင်သွားတာလား"

"ဟား ဟား ဟား"

"မဟုတ်ဘူး... ဒီဓားဝိညာဉ်က အရမ်းကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းတယ်။ မင်းကို အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး"

ချန်ကျီရှင်းသည် စကားပြောရင်း ချင်းကျီဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"ဟေး ရှင်... ရှင်..."

ပျံသန်းနေသော ဓားသည် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အသံထပ်မထွက်တော့ပေ။

ခဏကြာပြီးနောက်

ချွင်...ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချင်းကျီဓားသည် ဓားအိမ်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ နားထဲတွင် တတွတ်တွတ် မြည်တွန်နေတော့သည်။

စာဖတ်ခြင်း….

ဓားလေ့ကျင့်ခြင်း…

ညသန်းခေါင်ယံတွင် လာရောက်လည်ပတ်မည့် မြွေဖြူငယ်လေးကို စောင့်မျှော်ခြင်း…

...

သန်းခေါင်ယံအချိန် တိုက်ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် လေအေးများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေပြီး ကောင်းကင်မှ နှင်းမှုန်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသည်။

ထိုငြိမ်သက်နေသော ညတွင် အလျားပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသည့် ဧရာမမြွေဖြူကြီးတစ်ကောင်သည် တိုက်ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ခွေယှက်လျက် ရောက်ရှိနေသည်။

မီးအိမ်ခန့်ရှိသော သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လျက် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စာဖတ်နေသော လူသားကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဝေးလံတဲ့အရပ်ကနေ မိတ်ဆွေတို့ ရောက်လာကြတာ... တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါ့ကလေးကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို အရင်ဝင်ခဲ့ပါဦး..."

"နင်က နင့်ရဲ့ ပင်လယ်မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး လမ်းစဥ်ရှာသလို ငါကလည်း ငါ့ရဲ့ တာအိုကို ငါကျင့်ကြံတာပဲ...

ငါတို့ လမ်းကြောင်းချင်း မဆုံသရွေ့တော့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...

ငါ့ကလေးကိုသာ အခု ပြန်ပေး..."

"အပြင်မှာ နှင်းတွေ ဒီလောက်တောင် အကြီးအကျယ် ကျနေတာ... မအေးဘူးလားခင်ဗျာ...။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ နွေးထွေးတဲ့ မီးဖိုလေး ရှိပါတယ်။ အစ်မ သဘောကျမှာ သေချာတယ်... ဝင်ခဲ့ပါဦး..."

"ငါ့ကလေးကို ပြန်ပေးစမ်းလို့ ပြောနေတယ်..."

“ချွင်...”

ဓားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ မြွေဖြူကြီးမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားရသည်။

ဓားအိမ်မှ ထွက်လာသော ချင်းကျီသည် သူမ၏ မျက်ခုံးတန်းကို ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။

"ချွတ်..."

တိုက်ငယ်လေး၏ တံခါးပွင့်လာပြီး လီရွှမ်သည် မီးအိမ်နီလေးကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

"အစ်မကြီး ကျွန်တော့်သခင်လေးက အထဲကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်တဲ့"

မြွေဖြူကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနီရောင်အငွေ့အသက်များ ရောယှက်လာသည်။ သို့သော် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်ရာ အရပ်ရှည်သွယ်လျသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကြွပါဦး"

ထိုအမျိုးသမီး အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ စာဖတ်နေသော ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ချောင်းကြားတွင် သူမ၏ ကလေးငယ်နှင့် ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မြွေမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ဒေါသကြောင့် အနီရောင်ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

"ငါ ရောက်လာပြီ ငါ့ကလေးကို ပေးတော့"

"အို... ခဏလေးပါ"

ချန်ကျီရှင်းမှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုမိန်းမပျို၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မူးဝေနေသည့် မြွေဖြူငယ်လေးကို သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြန်ပေးလိုက်ပါပြီ"

"..."

မြွေမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများမှာ အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်အကြား လျှပ်တစ်ပြက် ပြောင်းလဲနေသည်။ သူမ၏ ကလေးကို ပြန်ရယူခြင်းမှာ ဤမျှလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီမှာ ဆက်ရပ်နေတာလဲ ကလေးကိုလည်း ပြန်ပေးပြီးပြီ။ ကျွန်တော် လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်"

ချန်ကျီရှင်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ ကျောက်စိမ်းမှန်ကို ပြန်လည်ကိုင်တွယ်၍ စာဆက်ဖတ်နေသည်။

သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် နိဗ္ဗာန်အဆင့်မြွေဖြူကြီး ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒီနေ့တော့ မြွေသားစားချင်စိတ် မရှိသေးပေ။

သူမကို အလွယ်တကူ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းကိုပင် အံ့ဩနေမိသည်။ သို့သော် သူမသည် ထွက်မသွားဘဲ ချန်ကျီရှင်း၏ စာဖတ်နေသော နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ "နင် ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

"ကျွန်တော် လိုချင်တာက... မင်းတို့ ကျွန်တော်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေပေးဖို့ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြွေမိစ္ဆာသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းကာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

မနေ့ညက နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် တံခါးဝတွင် နှင်းများ ပိတ်ဆို့နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားကြသည်။

လီရွှမ်မှာ တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ နှင်းရှင်းရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည့်အခါ သစ်သားအိမ်ရှေ့ရှိ ကျောက်စွန်းပြင်သည် အလွန်သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ မနိုးခင်ကတည်းက သန့်ရှင်းပေးထားသည့်နှယ်ပင်။

သန့်ရှင်းနေသော ကျောက်စွန်းပြင်ကို မြင်ရသဖြင့် လီရွှမ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

နှင်းတွေအားလုံးကို ရှင်းပေးထားပြီးပြီဆိုတော့ ငါ ဒီနေ့ ဘာလုပ်ရတော့မလဲ။

လီရွှမ် မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် မနေ့က ကလေးကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားသော မြွေမိစ္ဆာမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။