အခန်း ၄၄၂

အခန်း။ ၄၄၂

သူမသည် တစ်ယောက်တည်း လာတာမဟုတ်ပေ။

လက်ထဲတွင် သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော အမည်းရောင် ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုငါးကြင်းကြီး၏ ဆံစများမှာ ရှည်လျားလှသဖြင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံပန်းရှိသည်။

နှင်းရှင်းရန် ပြင်နေသော လီရွှမ်ကို မြင်သည့်အခါ မြွေမိစ္ဆာသည် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... သခင်လေး အိမ်မှာ ရှိပါသလားရှင့်"

လီရွှမ်သည် သူ၏ တစ်နေ့တာ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သော ဤမြွေမိစ္ဆာကို ဂရုမစိုက်ချင်ပေ။

အေးစက်သော တုံ့ပြန်မှုကို ခံလိုက်ရသော်လည်း မြွေမိစ္ဆာမှာ မမှုပေ။ သူမသည် လီရွှမ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်ထွက်သွားပြီး နှစ်ထပ်တိုက်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မကြာမီပင် အိမ်ထဲမှ မီးခိုးငွေ့တို့ တက်လာသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အိမ်ထဲမှ ငါးဟင်းရည်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့တို့ သင်းပျံ့လာသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် မြွေမိစ္ဆာသည် ငါးဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူမကို ကျောပေး၍ စာဖတ်နေဆဲဖြစ်သော ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိလို့... ဒီနေ့ ရာသီဥတုက အေးနေတာမို့ သခင်လေး နွေးထွေးသွားအောင် ငါးဟင်းရည် ပူပူလေး ချက်လာခဲ့တာပါရှင်"

"..."

မနေ့က ပျင်းလို့သာ ပျော်စရာ တစ်ခုခု ရှာဖွေခဲ့ခြင်းပင်။ မနေ့က အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက်တွင် အခုတော့ ဒီမြွေမိစ္ဆာက သူ့ကို အတင်းကပ်တွယ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ချန်ကျီရှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းစရာ ရှိလို့လား"

"ကျွန်မက ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ..."

"လိုရင်းကို ပြောစမ်း။ ဘာမှမဟုတ်ရင် အဲဒီငါးဟင်းရည်ကို ယူပြီး ထွက်သွားတော့။ ငါက ဒီရက်ပိုင်း မိစ္ဆာတွေကို ခပ်စိပ်စိပ် သတ်နေတာမို့ မိစ္ဆာတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ လက်ယားလာပြီ"

"ဘုန်း..."

ချန်ကျီရှင်း အံ့ဩသွားသည်မှာ မြွေဖြူသည် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ခြင်းပင်။ သူမသည် ငါးဟင်းရည်ပန်းကန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

"ကျွန်မ သခင်လေး့ကို တောင်းဆိုချင်တာတစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ သခင်လေးအနေနဲ့ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကလေးကို ဒီ ခါးသီးသောရေမြောင်းကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါရှင်။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး သခင်လေး့ရဲ့ ကျွန်အစေခံအဖြစ် အမှုထမ်းပါ့မယ်"

ချန်ကျီရှင်း: "..."

ဒါ ဘာဇာတ်လမ်းလဲ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောမိပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်း အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။

ဤမြွေမိစ္ဆာသည် ခါးသီးသောရေမြောင်း၏ မူလနေထိုင်သူဖြစ်သည်။

သန့်ရှင်းသော နယ်မြေသုံးခုက သူမအိမ်ရှေ့တည့်တည့်ကို စစ်မြေပြင်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်သည့်အတွက် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူမထက်မနိမ့်ကျသော၊ ပို၍ပင် သန်မာသော မိစ္ဆာကြီးများ လူသားလက်ချက်ဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သေဆုံးနေသည်ကို မြင်နေရသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... ဘယ်သူက မကြောက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ...

အရင်က ငါ့အိမ်မှာ ငါ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့တာတောင်မှ... ငါ့ကလေးကို ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့လူက ခိုးသွားခဲ့တာလေ။ သူတို့က ငါ့ကလေးကို ခိုးနိုင်တယ်ဆိုရင်... ငါ့ခေါင်းကိုလည်း အချိန်မရွေး ဖြတ်သွားနိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

ငါ ခါးသီးသောရေမြောင်းမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမှ ရတော့မယ်။

ဒါပေမဲ့... ငါ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်ကော... ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ...

လက်ရှိတွင် ခါးသီးသောရေမြောင်းတစ်ဝိုက်တွင် ချန်ကျီရှင်းတို့ကဲ့သို့ လူသားစောင့်တပ်ဖွဲ့များက မိုင်ထောင်ချီ၍ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူမသည် အသိုက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ထွက်ပြေးချင်လျှင်တောင် ထွက်ပြေး၍ မရတော့ပေ။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူမသည် ကလေးကို ပြန်ပေးခဲ့သည့် လူကောင်းဖြစ်သူ ချန်ကျီရှင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခွင့်အရေးကို မယူလျှင် တစ်နေ့နေ့တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ထို့ကြောင့် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် ကျွန်ခံ အစေခံအဖြစ် အလုပ်အကျွေးပြုရန် သူမ၏ ဆန္ဒမှာ မထူးဆန်းလှပေ။

"ကျွန်မကို လက်ခံပေးပါရှင် သခင်လေး"

ယခု ပြဿနာကတော့ နိဗ္ဗာန်အဆင့်မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကျွန်ခံလိုကြောင်း တောင်းဆိုလာလျှင် လက်ခံသင့်သလား၊ မခံသင့်သလား ဆိုသည်ပင်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းက မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကလေးကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တာလား"

မြွေမိစ္ဆာ: "…."

ဘာလို့ ငါက ကလေးကိုပါ ခေါ်လာရမှာလဲ။

...

တစ်နာရီအကြာတွင် မြွေမိစ္ဆာသည် သူမ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို သယ်ဆောင်လာကာ ချန်ကျီရှင်းက သူမ၏ကလေးကို ပုံစံမျိုးစုံလုပ်၍ ဆော့ကစားနေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူက ကလေးကို လက်ဖြင့် ညှစ်လိုက်၊ လှည့်ပတ်လိုက် လုပ်နေသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

ချန်ကျီရှင်းတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သက်သက်ပျော်ရွှင်နေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ ကလေးကမူ မြွေမိစ္ဆာသည် နှစ်ခါမျှ လှည့်ပတ်ခံလိုက်ရ၍ ခေါင်းမူးနေသော မြွေဖြူငယ်လေး ချန်ကျီရှင်း၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။

ဒီကလေးက လှည့်ပတ်ခံရပြီး အရူးဖြစ်သွားတာလား။

ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားနိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။

ထိုသို့တွေးရင်း မြွေမိစ္ဆာသည် ချန်ကျီရှင်းဘက်သို့ အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုယိမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီးပါပြီ။ ကျန်းနန်ကို ဘယ်တော့လောက် သွားမှာလဲရှင်"

"သွားမှာလား"

ချန်ကျီရှင်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် "ခြောက်လအတွင်းပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အမ်…"

မြွေမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။ ထို့နောက်...

"မင်းက အစေခံလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီခြံဝင်းထဲမှာပဲ အခုလောလောဆယ် နေနှင့်။ လိုအပ်တာရှိရင် အောက်ထပ်က စကားမပြောနိုင်တဲ့လူကို မေးလိုက် ဘာကိစ္စမှ မရှိရင် ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။ နောက်ခြောက်လနေရင် တောင်ဘက်ဒေသကို ခေါ်သွားပြီး အခြေချပေးမယ်"

မြွေမိစ္ဆာ: "..."

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသအငွေ့အသက်များကို အမြန်ဆုံး ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီမှာနေရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လာသတ်မှာကို မပူရဘူးလားရှင်"

"မင်းက လူသားမျိုးနွယ်ထဲက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းရဲ့ သားသမီးတွေကို သတ်ဖူးလို့လား"

"သခင်လေး... နောက်နေတာလား။ ကျွန်မက ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်သူပါ။ လူတစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ရဲပါ့မလား။ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ဘုရင်ရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်သူဆိုရင် ပိုလို့တောင် မမြင်ဖူးပါဘူးရှင်"

"ဒါဆိုရင် ဘယ်သူက မင်းကို သတ်မှာလဲ"

ချန်ကျီရှင်းက သူမကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်သည်။

မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လျက်နဲ့ သွေးစွန်းသော အတိတ်မရှိခြင်းကြောင့် သူ့အကြည့်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

မြွေမိစ္ဆာ: "..."

ဒီလူရဲ့ ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

"သခင်လေး... ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သွားခွင့်ပြုပါဦး"

"အင်း"

အထောက်အထားကို ဒီလောက်မြန်မြန် လက်ခံလိုက်တာလား။

...

နောက်ရက်များမှာတော့ ချန်ကျီရှင်းအတွက် သာမန်အတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ရက်များဖြစ်သည်။

အခုလို အေးအေးလူလူ ရှိနေတုန်း ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို နေ့တိုင်း လေ့လာခွင့်ရပြီး ချင်းကျီ မသေမျိုးဓားနဲ့ ကောင်းကင်မသေမျိုးမှန်ရဲ့ သဘောတရားတွေကို အေးအေးဆေးဆေး နားလည်အောင် ကြိုးစားခွင့် ရနေတာပဲ...

ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ တာအိုတွေကလည်း တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီး တိုးတက်လာသလို ခံစားရတယ်။

အင်း... ဒါက ငါအမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပဲ...

"ချင်းကျီ"

"ချွမ်း..."

မသေမျိုးဓားသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အမည်းစက်တစ်ခုကို တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဓားပြန်ရောက်လာသောအခါ ဓားအလင်းတန်းထဲတွင် အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်အူတိုင်တစ်ခု ပါလာသည်။