အခန်း ၄၄၅

အခန်း။ ၄၄၅

အချို့သောသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချန်ကျီရှင်း၏ လုပ်ရပ်များက အရှက်ရဖွယ်ရာသာ ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသောနယ်မြေက မွေးထားသည့် ခွေးတစ်ကောင် မိမိ၏ မိသားစုကိုပင် ဒုက္ခပေးသည့် ရူးသွပ်သော ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် အမြင်ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် နယ်မြေအစီအရင်များကို ဖြုတ်ချပြီး တစ်လခွဲအကြာ တစ်နေ့တွင်မူ ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ပင်လယ်ကို တံတားထိုးထားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် တောင်ဘက်ဒေသမှ နောက်ထပ် မိသားစုနှစ်ခုသည် စီကုံးမိသားစုနည်းတူ ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဖျတ်..."

"ဖျတ်... ဖျတ်..."

ဇီဝေတောင် တောင်ကျောနောက်ဘက်၌ ချန်ကျီရှင်းသည် သူ့ကို တုတ်ကိုင်လျက် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော ဘိုးဘေး ချန်ထျန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးဖို့ မကြံရွယ်ထားပါဘူး။ ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို တစ်လကျော်ကြာ ပိတ်လှောင်ထားတာ လုံလောက်ပါပြီ။ အိမ်က ချင်းချင်းလည်း ကျွန်တော့်ကို လွမ်းနေမှာပါ"

"လွမ်းနေမှာလား"

ချန်ထျန်ယွမ်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ရယ်မောသည်။

"လွမ်းနေမှာလား သန့်ရှင်းသောစံအိမ်တော်ထဲကို အတင်းဝင်စီးတာကို လွမ်းမှာလား ဒါမှမဟုတ် မိုချင်းယွဲ့ဆိုတဲ့ အဘွားကြီးနဲ့ အတူရှိနေတာကို လွမ်းမှာလား"

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးဖို့ မကြံရွယ်ထားပါဘူး"

"မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြံရွယ်တာ မကြံရွယ်တာ မင်းကိစ္စ မင်းကို လွှတ်ပေးတာ ငါ့ကိစ္စ။ မင်း စတင်ခဲ့တဲ့အရာကို အဆုံးသတ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ထွက်သွားလို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့။ ငါသာ တခြားမိသားစုတွေကို ကြိုမပြောထားရင် အဲဒီညက မင်း ဇီဝေတောင်ကို သခင်လေးလတ်လတ် ပြန်ရောက်နိုင်မှာတဲ့လား"

"..."

"မင်းရဲ့ ချင်းကျီလို့ အော်တဲ့အသံက ကျယ်လွန်းတယ်မထင်ဘူးလား။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ထိပ်သီးတတိယအဆင့်ကိုတောင် ဓားနဲ့ခုတ်ဖို့ ရဲဝံ့နေတာ မင်း မလုပ်ရဲတာ ဘာများ ကျန်သေးလဲ"

"..."

"ပြောစမ်း... အဲဒီဓားက ဘယ်ကလာတာလဲ"

"လုယူလာတာပါ"

"လုယူလာတာလား ဘယ်နေရာကနေ ဒီလောက် နားထောင်ကောင်းတဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကို လုယူလို့ ရတာလဲ"

"တံခါးအပြင်ဘက်မှာပဲ"

"ငါ မင်းကို တံခါးအပြင်ဘက်မှာပဲ ရိုက်သတ်လိုက်မယ် နေ့တိုင်း ပါးစပ်ကနေ အမှန်တရားဆိုတာ ထွက်မလာဘူး။ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ အလျှော့ပေးသွားအောင် မရိုက်ရင်..."

"..."

ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ဘိုးဘေးက မိုက်မဲသော မြေးကို ရိုက်နှက်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ ဖခင်၊ မိခင်နှင့် ဇနီးတို့မှာ မျက်ရည်များဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ထျန်လျန်... ဘိုးဘေး ဒီနေ့ အရမ်း မပြင်းထန်လွန်းဘူးလား။ ရှင်... ရှင် သွားပြီး တားလိုက်ပါဦး"

"တားရမှာလား ဘာနဲ့ တားရမှာလဲ"

ချန်ထျန်လျန် ခါးသီးစွာ ပြုံးသည်။

ဤခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ယောက်မှာ လူ့လောက၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့် (၉) ထိပ်သီး မသေမျိုးဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်မှာ မိသားစု၏ ထိပ်သီး တတိယအဆင့်ဘိုးဘေးကိုပင် စိန်ခေါ်ရဲသော စစ်မှန်သည့်နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်လျှင် ချန်ထျန်လျန်မှာ သာမန်လူသားတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် တားနိုင်ပါ့မလဲ။

ငိုယိုနေကြသလို ရိုက်နှက်နေကြသော ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် သတင်းပို့ရန် ရောက်လာသည့် အစေခံမလေးမှာ မည်သူ့ကို စကားပြောရမှန်းမသိဘဲ အကြပ်ရိုက်နေသည်။

အစေခံမလေး ရပ်နေသည်ကို မြင်မှ ချန်ထျန်လျန်က အနားသို့ သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

"ဘိုးဘေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ရိုက်တာ ရပ်လိုက်ပါဦး။ သန့်ရှင်းသောစံအိမ်တော်က လူတစ်ယောက် ရောက်လာလို့ပါ။ နာမည်ကြီးလူတစ်ယောက်က ကျီရှင်းနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

"မတွေ့ဘူး ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့... ဘိုးဘေး လာတဲ့သူက တီဟူမသေမျိုးဘုရင်ပါ..."

ချန်ထျန်ယွမ်မှာ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒေါသစိတ်ဖြင့် ချန်ကျီရှင်း၏ ဖင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း ထွက်သွားစမ်း ငါ့ချန်မိသားစုထဲကနေ အမြန်ထွက်သွားစမ်း။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို တပည့်ခံခိုင်းချင်နေတာ အမြန်သွားတော့ မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်"

ချန်ထျန်လျန်: "..."

ချန်ကျီရှင်း: "..."

ဖခင်နှင့်သားချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ထျန်လျန်က သူ့ကို လက်ယမ်းပြကာ "မင်းအရင်သွားနှင့်။ ငါ ဒီမှာ ဘိုးဘေးနဲ့ စကားပြောခဲ့လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်း လှည့်ထွက်သွား၏။

သူသည် ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် အနား၌ ရပ်နေသော ဇနီးဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် သူမထံ လျှောက်သွားကာ ဦးခေါင်းကို အသာပုတ်ကာ ပါးလေးကို ဖျစ်ညှစ်ပြီးနောက် အနမ်းတစ်ချက် ခြွေချလိုက်ပြီးမှ လေပွေတစ်ခုလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရလဒ်မှာ ရှူချင်းချင်းတစ်ယောက် ငိုရမလို၊ ရယ်ရမလို၊ ရှက်ရမလိုနှင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

.....

ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ခန်းမ၌ ချန်ကျီရှင်း အပြင်မှ လျှောက်ဝင်သွားသောအခါ မိုချင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖျပ်ဖျပ် ခတ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမရှေ့တွင်မူ သူ့ကို ကျောပေးလျက် ရပ်နေသည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

"ညီမလေး ချင်းယွဲ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

မိုချင်းယွဲ့: "…."

ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ မြန်မြန် ကျွန်မတို့ ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ရဲ့ ဘိုးဘေးကို နှုတ်ဆက်လေ

"မျက်လုံးက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရောဂါရနေတာလား"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ... ဟား... ဟားဟား..."

မိုချင်းယွဲ့မှာ အလွန်အမင်း အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်ရသည်။

ချန်မိသားစုက သတင်းစကားကို ကောင်းကောင်း မပေးပို့ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ချန်ကျီရှင်းကို အပြုံးဖြင့်ပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ကျီရှင်း... လာပါ ကျွန်မ ပြောပြမယ် ဒါက..."

"အော်... ဟုတ်ပြီ ညီမလေး ချင်းယွဲ့။ မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ။ မရှိရင်တော့ ကျွန်တော် အရင် ထမင်းစားဦးမယ်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆာလောင်နေတာ။ ပြီးမှပဲ မင်းကို ပြန်လာတွေ့တော့မယ်"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချန်ကျီရှင်း၏ ပုံရိပ်က မိုချင်းယွဲ့၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"..... ဘိုးဘေး"

ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသော မိုချင်းယွဲ့မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဤစကားနှစ်ခွန်းကို ထုတ်ပြောလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဘိုးဘေး ကျီရှင်းက... သူက...သူက ရက်အတော်ကြာ ဆာလောင်နေတာမို့ သည်းမခံနိုင်ရှာတော့တာပါ..."

"အင်း"

ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ခန်းမအတွင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ထိုလူကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး မိုချင်းယွဲ့ကို စကားပြောလိုက်သည်။

"ထလိုက်ပါ။ မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒီလောက်မြန်မြန် ဒူးထောက်မနေနဲ့တော့ နောက်တစ်ခါ မလုပ်နဲ့တော့"

"ဘိုးဘေး ချန်ကျီရှင်းက..."

မိုချင်းယွဲ့၏ မျက်ဝန်းတို့မှ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

"သူ့အကြောင်း ပြောမနေနဲ့တော့။ သူလည်း မင်းတို့ရဲ့ အကြောင်းကို သိစရာမလိုပါဘူး။ သူက တာအိုဆရာ တီဟူဆိုတဲ့ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာနဲ့ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲဆိုတာကို သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ဆီမှာ တပည့်ခံဖို့ စိတ်မဝင်စားတာကို ငါက အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူးလေ"

"ဒါဆိုရင်..."

"ကံတရားရှိပေမဲ့ ဖူးစာမပါတာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဘာမှ ဒါပေမဲ့မရှိဘူး။ အဲဒီကလေးက ဒီမှာရှိတဲ့ မင်းတို့လို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့သူတွေထက် အများကြီး သာပါတယ်။ ငါ့အကူအညီ မလိုရင်တောင် သူထုတ်လိုက်တဲ့ ဓားစွမ်းအင်

တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟူး... ဟီး..."

"ငါ့ရှေ့မှာ ငိုမနေနဲ့တော့လို့ ပြောထားတယ်လေ။ မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ နှာရည်တွေ သွားရည်တွေနဲ့ ငိုမနေနဲ့ နှာရည်ယိုပြီး မငိုနဲ့လို့ ပြောထားတယ်"

"မဟုတ်ပါဘူး... ဟီး... ဘိုးဘေး ဒါက ခုနက ဒူးထောက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ နှာခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နဲ့ ထိမိသွားလို့ပါ..."

"မင်းတော့..."