အခန်း ၄၅၀

အခန်း။ ၄၅၀

အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းဒီကိုရောက်လာတာနဲ့တင် ဒါက မင်းပိုင်တာ ဖြစ်သွားရောလား။ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းတဲ့ လူဆိုးဓားပြဆန်တဲ့ သီအိုရီလဲ။ ဒါကိုတောင် ဘာမှ မရှက်မကြောက် ပြောထွက်သေးတယ်ပေါ့လေ"

"..."

"ငါက ထွက်သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ရင် မင်းဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

အမျိုးသမီး စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်းကျီမသေမျိုးဓား၏ ဓားသွားက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ရေစီးကြောင်းအလား မသေမျိုးဓားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး ဓားပတ်လည်ရှိ နေရာကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ကြယ်တာရာ အချုပ်အနှောင်များကို ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အောက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်မှာ ရုတ်တရက် လှိုင်းထန်လာသည်။ ပင်လယ်ရေအနန္တဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမလက်မောင်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ တန်းမတ်စွာ ထိုးထွက်လာသည်။

၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သုံးပေရှည်သော ဓားတစ်လက်ကိုသာမက ကောင်းကင်ဘုံအထက်ရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကိုပင် ဖမ်းဆုပ်ထားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ရှိ လမင်းကြီးကိုပင် ဖမ်းဆုပ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

"ချန်ကျီရှင်း... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တော့မှာလား"

"စုစည်း"

"ငါက မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ မလုပ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ချွမ်"

"မင်း တကယ်ပဲ လုပ်ရဲရဲ့လား"

"ယင်ယန် အသက်နှင့်သေခြင်း၊ ရေနှင့်မီး ပေါင်းစပ်ခြင်း"

သူ့ထံသို့ ဓားဖြင့် အတင်းအကျပ် ခုတ်ပိုင်းလာသည်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ချန်ကျီရှင်းက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆို လိုက်သည်။

မီးဖိုပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပုံဖော်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

၎င်းအတွင်း၌ စကြဝဠာ အစပျိုးစ သဘာဝတရားများ လည်ပတ်နေပြီး ဓားအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

၎င်းမှာ ချင်းကျီဓား၏ ဓားစွမ်းအင်နှင့် လုံးဝမတူညီသော အရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ချန်ကျီရှင်း"

"ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်"

သူ၏ လက်တစ်ဖက်က မီးဖိုထဲမှ ခုနစ်ပေနီးပါး ရှည်လျားသော ဓားသွားကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားမျက်နှာပြင်မှာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေပြီး မပြီးဆုံးသေးသော လက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထို့နောက် ဝင်ရောက်လာသော ချင်းကျီဓားကို ပြန်လည် ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အလွန်အေးခဲသော မြောက်ဘက်ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် နေ့အချိန်ကို ရှားရှားပါးပါးသာ မြင်ရသည့် နေရာ၌ နေမင်းကြီး တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

...

မြောက်ဘက်မှ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာသည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားစွမ်းအင်နှစ်ခု တိုက်မိခြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့သည့် တိမ်တိုက်ထူကြီးများက ယခုအခါ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် စုစည်းလာသည်။

မှိန်ဖျော့သော လရောင်က အောက်ဘက်တွင် ထွန်းလင်းနေသည်။

ချင်းကျီဓားပေါ်မှ အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ ချန်ကျီရှင်းထံတွင်သာ ကျန်ရစ်နေသည်။

"ဒါက ရှုပ်ထွေးခြင်းဓားမဟုတ်ဘူး"

"ရှုပ်ထွေးခြင်းဓားလား"

ချန်ကျီရှင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို သဘောတကျ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟာတာအိုကိုးခု ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ရှုပ်ထွေးခြင်းဖြစ်လာမယ်လို့ ယုံလောက်အောင် ကျွန်တော်က ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ရှုပ်ထွေးခြင်းဆိုတာ အဲလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလောကကြီးက အရင်ကတည်းက ရှုပ်ထွေးခြင်း အခြေအနေကို ပြန်ရောက်နေမှာပေါ့"

"မင်း... မင်းက ငါ့ကို အစကတည်းက သတိထားနေခဲ့တာလား"

အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။

ချန်ကျီရှင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ့်ရန်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပင်။

"အဲဒီလို ပြောလို့ရတာပေါ့"

ချန်ကျီရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"မင်းကို သုံးနှစ်လောက် ပိတ်လှောင်ထားပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်ပြီး တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ပဲ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာခဲ့ရတာပဲ"

သူမ၏ ပုံရိပ် ထက်ဝက်ခန့်မှာ အလင်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မသေမျိုးဓားထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားစဉ် အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး...

မင်း ငါ့ကို တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အသုံးချခံရုပ်သေးလို့ ဘယ်တုန်းကမှ တကယ် သဘောမထားခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါနားလည်ပါတယ်...

ဒီခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ငါလုပ်ခဲ့သမျှတွေက... မင်းတို့ စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ထားတဲ့ အဲဒီရုပ်သေးရုပ်တွေရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ဘာမှ ထူးမခြားနားခဲ့ဘူးလေ...

ဟားဟား... အသက် ၁၈ နှစ်နဲ့ ထိပ်သီးအဆင့်တံခါးဝကို ရောက်ခဲ့တယ်...

တစ်လောကလုံးမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီမှ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်ထွန်းမယ့် ကောင်းကင်ဘုံလူသားတဲ့လား..."

"ငါက ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ကောင်တွေကို အကုန် နှိပ်ကွပ်ခဲ့တာ...

တောင်ဘက်ဒေသကနေ အရှေ့ဘက် တောရိုင်းမြေတွေအထိ အဲဒီကနေ မြောက်ဘက်ဒေသနဲ့ ဗဟိုပြည်နယ်တွေအထိ တစ်ခါမှ အရှုံးမပေးခဲ့ဖူးဘူး..."

"ပါရမီက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်..."

"ကံကြမ္မာက တုနှိုင်းစရာမရှိဘူး..."

"အိမ်က ထွက်လာကတည်းက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း မသေမျိုးဓားကို အလကားကောက်ရတယ်...

တွေ့သမျှ ရန်သူတွေကလည်း ဘာမှ အသုံးမကျဘူး...

ငါ့ဆီမှာ ရှုံးမှာ သေချာနေတာတောင် မပြေးကြဘဲ နောက်ဆုံးတော့ ဟာသလူရွှင်တော်တွေလို ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး လဲကျကုန်ကြတာပဲ..

ကဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... ဒါက ရှေးလူကြီးတွေ စိတ်ကြိုက်ရေးဆွဲထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုလို့ မထင်ရဘူးလား...

ပြီးတော့ ဒီပြဇာတ်ထဲမှာ အသုံးချခံနေရတဲ့ သူရဲကောင်းက... ငါဖြစ်နေတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား..."

"ချန်ကျီရှင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ..."

"ငါ့နာမည်က ချန်ကျီရှင်း...

ကျန်းကျိုးပြည်၊ ဇီဝေတောင်မှာ မွေးဖွားတဲ့ ချန်မိသားစုဝင်ပဲ...

ဒီဇာတ်ညွှန်းထဲက တခြားဇာတ်ကောင်တွေ တက်လှမ်းဖို့အတွက် လှေကားထစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေးရမယ့်ကောင်ပေါ့...

ဒီအချက်အလက်တွေကို မင်းက မသိဘဲ နေမလား..."

"မင်းလို မောက်မာတဲ့ ကောင်စုတ်လေး..."

"ကျဆုံး ပျက်စီးသွားတဲ့ ချန်မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာတယ်...

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်ခံတွေကို တွေ့ခွင့်ရပြီး... သူတို့ရဲ့ လှေကားထစ် ဖြစ်ပေးခဲ့ရတယ်...

နောက်ဆုံးတော့ ချန်မိသားစု တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားရတယ်...

ဟုတ်တယ်လေ... ငါက ဒီဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ အရေးမပါတဲ့ ဇာတ်ရုပ်အသေးလေးတစ်ခု သက်သက်ပဲမဟုတ်လား..."

"ဒါကို မင်း ဘယ်ကနေ သိတာလဲ...

ဘယ်သူ ပြောပြတာလဲ...

ချန်ထျန်ယွမ်လား... အဲဒီကောင်က ဒီလောက်ထိ ရဲတင်းတဲ့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘိုးဘေးထျန်ယွမ်ကတော့ သေချာပေါက် မပြောရဲပါဘူး...

မင်းတို့ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ပြဇာတ်ထဲမှာ သူက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရတာ...

ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်မိအောင် ကြောက်ဒူးတုန်နေခဲ့ရတာ...

ချန်မိသားစုအတွက် မီးစလေးတစ်စတောင် ချန်မထားရဲဘဲ... မင်းတို့လို့ တန်ခိုးရှင်တွေကြားက လက်ဝါးချင်းရိုက်တာကိုပဲ ဟန်ချက်ညီအောင် လိုက်ကစားပေးခဲ့ရတာလေ..."

"ဒါဆို ချန်တောက်ယန်လား... ဒါမှမဟုတ် ချန်ကျောက်ရှင်းလား... ဟား... မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘာလို့ မျိုးဆက်ချင်း မတူတာလဲဆိုတာ ငါ အခုမှ တွေးမိတော့တယ်...

အဲဒီ ချန်တောက်ယန်ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ချန်မိသားစုနဲ့ မပတ်သက်ဘဲ သူ့ကို သီးခြား နာမည်ပေးခဲ့တာပဲကိုး...

ချန်မိသားစု ပျက်စီးပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ သူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရအောင် ကန့်သတ်ထားတာပေါ့... တောက်... ငါ သူ့ကို အထင်သေးမိခဲ့တာပဲ...

ဒါပေမဲ့ ချန်ကျီရှင်း... မင်း တကယ်ပဲ အနိုင်ရသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

"မထင်ပါဘူး...

မင်းတို့ကို ငါ အခုချက်ချင်း မသတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်...

လောလောဆယ် ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းက ထိပ်သီးအဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး...

ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မအောင့်နိုင်ဘဲ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာခဲ့ပြီလေ...

ငါ့ကျင့်ကြံခြင်း ပိုမြင့်လာတဲ့တစ်နေ့ကျရင်... ဘယ်လို အကြွေးရှင်မျိုးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရဦးမလဲဆိုတာပဲ ငါမသိတာ..."

"မင်း တကယ်ပဲ အကုန်လုံးကို ရိပ်မိနေတာပေါ့..."

"လောကမှာ အလကားရတဲ့ နေ့လည်စာဆိုတာ မရှိဘူးလေ...

ငါ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းကို ယူလိုက်ပြီဆိုကတည်းက... မင်း ငါ့ကို လိုက်ရှာမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်း သိနေလျက်နဲ့ ဘာလို့ ကံကြမ္မာကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လက်မခံတာလဲ..."

"ဟင်..."

"ဖြစ်ပျက်လာမယ့် အရာတွေကို ခန့်မှန်းမိနေပြီဆိုမှတော့... ဘာလို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး မင်းရဲ့ မဆိုးရွားတဲ့ ဘဝလေးကို ပျော်ပျော်ပါးပါး မရှင်သန်တာလဲ...

အခုလို ကြားထဲကနေ ခုန်ထွက်လာတော့ရော... ဘာတွေများ ပြောင်းလဲသွားမှာမို့လို့လဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းက အရမ်းကို ညံ့ဖျင်းလွန်းလို့ပဲ..."

"မင်း ဘာပြောတယ်..."

"သရုပ်ဆောင် ရွေးချယ်မှုကလည်း ညံ့တယ်...

ဇာတ်လမ်းသွားကလည်း ပျင်းစရာကောင်းတယ်...

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကလည်း တကယ်ကို အောက်တန်းကျပြီး ညံ့ဖျင်းလွန်းနေလို့ပဲ..."

ပြောနေရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် ချင်းကျီဓားထဲသို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး အေးစက်စက် မျက်လုံးတစ်စုံသာ ကျန်ရှိတော့သည့် ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"လောကမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမဲ့... ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို တပည့်မခံရဲကြဘူး။ ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြန်တော့လည်း တကယ့်ပြိုင်ဘက်ကောင်း တစ်ယောက်တောင် ပေးမတွေ့ခဲ့ကြဘူး..."

"ပြီးတော့ နောက်ဆုံးဇာတ်သိမ်းကျမှ... ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိက ဗီလိန်ကြီးအဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ဇာတ်သိမ်းပေးရမလဲဆိုတာတောင် မင်းတို့ တွေးမထားခဲ့ကြဘူး မဟုတ်လား..."

"နောက်ဆုံးကျတော့လည်း... အဲဒီ မသေမျိုးဓားထဲကနေ မင်းကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို မင်းရဲ့ တာအိုအမွေဆက်ခံခိုင်းမယ်။ ပြီးရင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါင်းစပ်

ပစ်ပြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး မင်းရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အသစ်အဖြစ် သုံးတော့မှာပေါ့..."

"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ..."

"ဒီလို ညံ့ဖျင်းလှတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းမျိုး... ဒီလို အပေါစားဘဝမျိုးကို... ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး..."

မသေမျိုးဓားကို ချန်ကျီရှင်းက ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုမျက်လုံးတစ်စုံမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပျောက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသော ချင်းကျီ ဓားဝိညာဉ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲ ကောင်လေးချန်... ခုဏက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ခေါင်းတွေ နည်းနည်း မူးနေသလို ခံစားရတာပါလိမ့်"

"ချင်းကျီ"

"အင်း"

"ငါ လမင်းကြီးကို ကြည့်ချင်တယ်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်ယံသို့ ဧရာမဓားအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု ထိုးတက်သွားတော့သည်။

...

မြောက်ဘက်မှ လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။

ကောင်းကင်ရှိ တိမ်တိုက်များအကြားတွင် လရောင်အနည်းငယ်သာ ပေါ်ထွက်လာပြီး မြောက်ပင်လယ်၏ တစ်နေရာကို လင်းလက်စေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ပင်လယ်ပြင်၌ ပခုံးစောင်းထိုင်နေသော ချန်ကျီရှင်းမှာ နတ်ပြည်မှ နှင်ထုတ်ခံရသူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

တစ်ခုလုံးသော မြောက်ပင်လယ် ရေခဲပြင်သည် သူ၏ စင်မြင့်ဖြစ်လာပြီး ဤကြီးကျယ်သော ပြဇာတ်ထဲတွင် သူသည်သာ တစ်ဦးတည်းသော ဇာတ်လိုက်ဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုသူ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိ၍လား သို့မဟုတ် အောက်ရှိ ပင်လယ်ချိုင့်ဝှမ်းကို တကယ်ပင် စူးစမ်းရှာဖွေပြီးနောက်လား မသိပေ ချန်ထျန်ယွမ်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပြန်တက်လာသည်။

သူ၏ တက်ကြွလန်းဆန်းသော မျက်လုံးများက ချန်ကျီရှင်းထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအကြည့်များထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်။

ပင်လယ်ပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော တိုက်ပွဲကို ဤဘိုးဘေးကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရဖွယ်ရှိသည်ဟု သူ ထင်မိသည်။

"ကျီရှင်း..."

"ဘိုးဘေး"

ချန်ကျီရှင်းသည် ပင်လယ်ပြင်မှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ "ဘိုးဘေး... နဂါးလိပ်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးပြီလား။ အခုပဲ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေကို ခေါ်ပြီး အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရတော့မလား"

"ကျီရှင်း... မင်းက..."

ထိုအချိန်တွင် ချန်ထျန်ယွမ်မှာ မိသားစု၏ ပါရမီရှင် မြစ်ဖြစ်သူနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမှန်း မသိတော့ပေ။

ရှက်ရွံ့မှုလည်း ရှိနိုင်သလို၊ အံ့အားသင့်မှုက ပိုများနေပြီး မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမှန်း မသိသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်း ခေါင်းခါသည်။

"ဘိုးဘေး... အတိတ်က ကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ပြောပြခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီအကျပ်အတည်းကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရမလဲဆိုတာလည်း လမ်းပြခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို အေးခဲနေတဲ့ ကုန်းပြင်မြင့်ကို ပို့ပေးခဲ့တာက ကျွန်တော် လွတ်မြောက်သွားစေချင်လို့ပဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြန်လာခဲ့တာဆိုတော့ ဘိုးဘေးကို အပြစ်မတင်သင့်ပါဘူး"

"မင်း ဒီလိုမျိုး မြင်နိုင်တာ ဝမ်းသာစရာပဲ"

ချန်ကျီရှင်း၏ ပွင့်လင်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ချန်ထျန်ယွမ်မှာ စိတ်အေးသွားသည်။

သူသည် သူ့ရှေ့တွင် တကယ်ပင် နတ်ပြည်မှ နှင်ထုတ်ခံရသူဖြစ်လောက်အောင် တောက်ပနေသော မြစ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... အခု ဓားမသေမျိုး အမျိုးသမီးနဲ့လည်း ပြတ်သွားပြီဆိုတော့ အေးခဲနေတဲ့ ကုန်းပြင်မြင့်ဆီကို ထွက်သွားပြီး ကျင့်ကြံရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

"စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒီမှာရှိတဲ့ ခေါင်းတလားကြောင့် သူတို့လည်း မင်းကို အဲဒီထိ လိုက်ရှာဖို့ မဝံ့ရဲကြသလို လိုက်လည်း မရှာချင်ကြဘူး"